Vixious

อยากกินหมูกระทะ

ชื่อตอน : Chapter 34

คำค้น : ArtsMen, Yaoi, BL, อักษร

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 15.4k

ความคิดเห็น : 39

ปรับปรุงล่าสุด : 10 มี.ค. 2561 15:54 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Chapter 34
แบบอักษร

34


" เชี่ยยย! จูบ!? " ไอ้โจ๋ทำตาโตหลังจากฟังที่ผมเล่าจบไป แต่ผมก็ต้องรีบพูดแย้งขึ้นมาทันที

" กูบอกว่ามันไม่ใช่จูบ! ไอ้สัตว์! "

" ใจเย็น ๆ นะมึง หูมึงจะกลายเป็นมะเขือเทศอยู่ละ " ไอ้เอสล้อผมแล้วเอามือมาดึงหูผมเบา ๆ ไอ้ผมก็เลยต้องหันไปปัดมือมันออก " แล้วทำไมมึงไม่คบ ๆ กันไปเลยวะ มาถึงขั้นนี้แล้ว "

" กู.. เรื่อย ๆ ว่ะ ไม่รู้ดิ มันไม่ต้องรีบร้อนก็ได้ปะวะ " ผมตอบ " อีกอย่าง คบไม่คบมันก็เป็นแค่เรื่องของสถานะเอง "

" กูว่าสถานะมันก็คือทุกอย่างปะวะ " ไอ้โจ๋เถียง " สมมติว่าวันนึงพู่กันเกิดครึ้มใจมาขอกูเป็นแฟน ถึงจะทำอะไรกับกูเหมือนเดิมทุกอย่าง ยังไงมันก็ต่างกันปะ "

" ไม่เห็นต่าง " ไอ้เอสส่ายหน้ากลับไปให้

" ต่างดิว้า " ไอ้โจ๋ขมวดคิ้วแล้วหันมาหาผม " เนี่ยมึงเชื่อกูเว้ย สถานะมันคือเครื่องบ่งบอกความชัดเจน "

" กูก็ไม่ได้อยากจะรีบชัดเจนอะไรขนาดนั้นสักหน่อย ลอง ๆ คุยกันไปก่อนก็ไม่เห็นเป็นไร " ผมยักไหล่ " ถ้ามันเวิร์คยังไงมันก็เวิร์คแหละ "

" เอ๊อ ก็แล้วแต๊ "

" แต่อันนี้กูเห็นด้วยกับมึงว่ะกาย " ไอ้กันพยักหน้าเบา ๆ " กูเคยรีบปุบปับไปคบกับคน ๆ นึงแค่เพราะว่ารู้สึกดี ทั้งที่จริง ๆ ตอนนั้นกูก็ยังไม่ได้รู้จักเขาดีพอด้วยซ้ำ สุดท้ายก็นั่นแหละ ล่ม เสียความรู้สึกเปล่า ๆ "

" พี่โบว์อะนะ " ไอ้เอสเลิกคิ้วถาม

" เออ ก็รู้อยู่ " ไอ้กันพยักพเยิดหน้าตอบแล้วหันมาพูดกับผมอีกรอบ " มึงดู ๆ กันไปก่อนดีกว่า "

" อือ ก็ว่างั้นแหละ " ผมพยักหน้า

" แต่แหม มาขนาดนี้แล้วมันจะอีกกี่วันกันเชียว " มันพูดต่อ

สรุปมึงจะอยู่ฝั่งไหนกันแน่ครับคุณกัน

" ไม่เกินอาทิตย์นึงอะกูว่า " ไอ้โจ๋ขำเบา ๆ " เผลอ ๆ พรุ่งนี้แม่งอาจจะเป็นแฟนกันแล้วด้วยซ้ำ "

" กูบอกว่าเรื่อย ๆ ไงสัตว์ ดูก่อนอะดูก่อน ยูโน๊ว "

" เอาให้จริง " ไอ้เอสเสริม ทำเอาผมต้องหันไปถอนหายใจใส่

" แล้วนี่มึงจะไปไหนกันต่อ " ไอ้กันเปลี่ยนเรื่อง " ไปกินบัวลอยปะ กูอยากกินอะ "

" อ๋อ ไอ้ร้านนั้นอะนะ " ไอ้โจ๋ทำตาวาว " ไป ๆ ๆ "

" ร้านไหนวะ " ไอ้เอสถามงง ๆ ส่วนไอ้โจ๋ก็รีบตอบทันที

" เออหน่า อร่อย ไปเหอะเดี๋ยวก็รู้ "

" ไอ้กายว่าไง " ไอ้กันพูดพร้อมเลิกคิ้วมาให้ผม

" กูไม่ไปอะ ว่าจะไปอ่านหนังสือกับ.. "

" เออ ๆ ๆ กูรู้ ไอ้สัตว์ " มันพูดแล้วปัดมือไล่ผมรัว ๆ " ไปไหนก็ไปเลยมึงอะ ได้แฟนแล้วลืมเพื่อน "

" ก็มันจะสอบแล้วปะวะะะ " ผมเถียง " พวกมึงอะแหละทำไมไม่ไปอ่านหนังสือ มาเกิดอยากกินบัวลอยเหี้ยอะไรตอนนี้ "

" มึงตั้งใจไปอ่านหนังสือหรือไปทำอะไร เอาดี ๆ " ไอ้เอสถาม

" อ่านหนังสือดิวะะะ "

" กูไม่เชื่อละหนึ่ง " ไอ้โจ๋พูด ตามมาด้วยไอ้เอส

" กูสอง "

" กูสาม " ไอ้กันร่วมด้วย

" ไปอ่านกับกูมั้ยล่ะ "

" ไม่เอา กูจะไปกินบัวลอย " ไอ้โจ๋พูดแล้วยืนขึ้นทันที " ลุก ๆ ๆ "

" เจอกัน อย่าใจง่ายนะมึงอะ " ไอ้กันพูดแล้วโบกมือให้ผมเหมือน ๆ กันกับไอ้เอสและไอ้โจ๋

" เออออ " ผมพยักพเยิดหน้ายิ้ม ๆ กลับไปให้พวกมัน

แน่นอนว่าหลังจากแยกกันกับไอ้พวกนั้นแล้วผมก็เดินไปหาไอ้พี่ดราฟท์ที่นั่งรออยู่ที่โต๊ะใต้ตึกพร้อมกับถือโกโก้ปั่นที่พี่มันฝากซื้อจากโรงอาหารไปด้วย พอเดินไปถึงใต้ตึกที่ว่าก็เจอพี่มันกำลังนั่งยกข้อมือตัวเองขึ้นมาดม แล้วก็เอาออก แล้วก็เอาขึ้นมาดมใหม่ ผมเห็นแบบนั้นก็ได้แต่ขมวดคิ้วแล้วเดินไปนั่งลงบนเก้าอี้ข้าง ๆ พี่มันงง ๆ

" ทำไรอะ "

" อ้าว " พี่มันเลิกคิ้วให้ด้วยสีหน้าตกใจนิดหน่อยก่อนจะรับแก้วโกโก้ที่ผมยื่นให้ไปวางบนโต๊ะ " มาเมื่อไหร่วะ "

" ก็เมื่อกี๊อะแหละ แล้วสรุปพี่ทำไร " ผมถามซ้ำอีกรอบเพราะสงสัยว่าอะไรดลใจให้พี่แม่งมานั่งดมแขนตัวเอง

" อ๋อ ก็เนี่ย มึงลองดมดิ " พี่ดราฟท์พูดแล้วเอาข้อมือด้านในมาจ่อหน้าผม แต่ผมก็รีบเอนตัวถอยหนีทันที

" เดี๋ยว ๆ ๆ ๆ ดมอะไร๊ "

จู่ ๆ จะให้ดมเพื่ออะไรครับพี่ มือเลอะขี้หมามารึเปล่าก็ไม่รู้

" ดมเหอะน่า " พี่มันยื่นมือเข้ามาใกล้กว่าเดิมจนผมที่เอนตัวถอยอีกไม่ได้แล้วก็ต้องดมไปตามระเบียบ

มันเป็นกลิ่นอะไรสักอย่างหอม ๆ ครับ น่าจะน้ำหอมอะแหละ กลิ่นมันหอมแบบนุ่ม ๆ ดูกรุ้มกริ่มหน่อย ๆ ให้ความรู้สึกเหมือนเพลย์บอยอะไรทำนองนั้นชอบกล รวม ๆ ก็หอมดีครับถ้าใช้ให้ถูกงาน

" น้ำหอม? "

" อ่าฮะ " พี่มันยักคิ้ว " หอมปะ "

" ผมว่าก็โอเคนะ " ผมพยักหน้า ส่วนไอ้พี่ดราฟท์ก็ยังคงเอาข้อมือตัวเองขึ้นมาดมอีกรอบพร้อมขมวดคิ้วนิด ๆ " ทำไมวะ ไม่ชอบหรือว่ายังไง "

" บอกไม่ถูกว่ะ กลิ่นมันดูอึน ๆ "

" มันก็ละมุน ๆ ดีออก " ผมพูด พอได้ยินแบบนั้นพี่มันก็มองหน้าผมเหมือนกำลังคิดอะไรบางอย่างก่อนจะดึงข้อมือผมไปฉีดน้ำหอมใส่โดยไม่ถงไม่ถามผมสักคำ " ทำไรเฮ้ยยย! "

พี่ดราฟท์วางขวดน้ำหอมลงกับโต๊ะแล้วจับข้อมือผมที่คลุ้งไปด้วยกลิ่นน้ำหอมขึ้นมาก่อนจะค่อย ๆ เอาทั้งจมูกและริมฝีปากเข้ามาสัมผัสข้อมือของผมพร้อมสูดลมหายใจเข้าเบา ๆ จนผมชะงัก ในขณะเดียวกันสายตาพี่มันก็เหลือบมองมาที่ผมด้วยรอยยิ้มที่กรุ้มกริ่มยิ่งกว่ากลิ่นน้ำหอมเป็นเท่าตัว

" ละมุนจริงด้วย " พี่ดราฟท์พูดแล้วเม้มปากยิ้ม ๆ ทำเอาผมต้องรีบดึงแขนตัวเองกลับทันที

อย่าจู่ ๆ ก็มาหอมข้อมือคนอื่นตามใจชอบสิวะครับ!

" สัตว์ " ผมด่าพี่มันพร้อมเบือนหน้าหนีไปอีกทาง แต่เหมือนพี่มันก็ยังคงทำตัวไม่รู้ร้อนนั่งเท้าคางมองหน้าผมยิ้ม ๆ ไปพลาง ดูดโกโก้ที่ผมซื้อให้ไปพลาง

" กาย " พี่มันเรียก " เอาใหม่อีกรอบได้มั้ยอะ ขอเปลี่ยนไปฉีดน้ำหอมตรงแก้มมึงแทนไรเงี้ย "

" พอเลย พอ " ผมรีบยกมือห้ามพี่มันจริงจัง " นี่ใต้ตึกคณะนะเว้ย "

" โห พูดงี้แสดงว่าถ้าเป็นที่อื่นก็ได้อะดิ "

" ก็.. "  

" ... "

" ... "

" ก็? " พี่ดราฟท์เลิกคิ้วยิ้ม ๆ พร้อมโน้มตัวเข้ามาหาผมเล็กน้อย

" ก็เหี้ยละครับ " ผมส่ายหน้าแล้วหาเรื่องอื่นมาคุยทันที " ล.. แล้วถ้าไม่ชอบกลิ่นพี่จะซื้อมาทำไมวะ น้ำหอมอะ "

" กูเปล่า ไอ้ตาร์มันได้มาแล้วไม่ใช้เลยเอามาให้ "

" อ่อ " ผมพยักหน้าเบา ๆ " ถ้าพี่ไม่ชอบก็ไม่ต้องใช้หรอก ทรมานจมูกตัวเองเปล่า ๆ "

" แล้วมึงชอบปะ " พี่มันถามผมกลับ

" ผม.. "

เดี๋ยวนะ.. ถ้าผมตอบว่าชอบไปพี่มันจะฝืนใช้รึเปล่าวะ อย่างอะไรแบบไอ้ผมทรงใหม่ที่พี่มันเพิ่งตัดนี่ไง พี่มันเองก็ไม่ได้ชอบสักหน่อย ที่ตัดก็เพราะผมไปบอกว่าชอบล้วน ๆ

งั้นผมตอบแบบไม่อวยไว้ก่อนดีกว่า ดูท่าทางแล้วพี่มันก็ไม่ได้ชอบกลิ่นนี้เท่าไหร่

" ผมกลาง ๆ อะ " ผมยักไหล่

" ไหนเมื่อกี๊ยังบอกว่ามันละมุนอยู่เลย "

" เอ๊าาา ก็ไม่ได้จำเป็นว่าละมุนแล้วผมต้องชอบนี่หว่า "

" โอเค๊ " พี่ดราฟท์ตอบเสียงสูงก่อนจะยิ้มออกมาเล็กน้อย " แต่ที่กูบอกว่าละมุนอะ กูชอบนะ "

ฮะ..

ละมุนอะไร แล้วชอบอะไรวะ

" ไรวะ งง " ผมเลิกคิ้วขึ้นงง ๆ ทำเอาพี่ดราฟท์ต้องส่ายหน้ากลับมาเบา ๆ

" ไม่มีอะไร " พี่มันพูดแล้วขำออกมาเบา ๆ ทำเอาผมยิ่งงงเป็นไก่ตาแตก

" ไรวะะะ "

" กูว่าเราไปห้องสมุดกันได้ละมั้ง ป่านนี้จะมีที่เหลืออยู่อีกมั้ยวะ " พี่ดราฟท์เปลี่ยนเรื่องแล้วลุกขึ้นยืนทำเอาผมต้องลุกด้วยไปตามระเบียบ พอพี่มันเห็นผมยืนขึ้นแล้วก็เริ่มเดินนำไปเอื่อย ๆ ทันที

" ไม่มีก็ต้องมี " ผมตอบ

" แล้วถ้ามันไม่มีจริง ๆ จะทำไง "

" ก็.. "

" ดราฟท์!! "

ผมรีบหันขวับไปมองต้นเสียงที่เรียกชื่อคนข้าง ๆ ผมไม่ใกล้ไม่ไกล เขาเป็นผู้ชายตัวเล็ก ๆ ขาว ๆ หน้าตาน่ารักด้วยไทป์แนว ๆ พี่ซีค เหมือนจะอ่อนกว่าผมสัก 2-3 ปี แต่ไอ้การที่เขาใส่ชุดนิสิตก็ทำให้ผมรู้ทันทีว่ามันไม่ใช่

เขาฉีกยิ้มกว้างจนตาหยีแล้วเดินเข้ามาหาพวกผมก่อนจะทำอะไรที่ทำให้ผมได้แต่ยืนมองตาค้าง

เขา.. เข้ามากอดพี่ดราฟท์

พี่ดราฟท์ยืนตัวแข็งทื่อมองคนที่เข้ามากอดหน้าเหวอ ๆ ไม่ต่างจากผม ถึงพี่มันจะไม่ได้ดันตัวผู้ชายคนนั้นออกแต่อย่างน้อยก็ไม่ได้กอดกลับให้คิ้วผมต้องขมวดเป็นปมไปมากกว่านี้

ผมมั่นใจว่าพี่มันต้องรู้แน่ ๆ ว่าเขาเป็นใคร แต่ผมเนี่ยดิ ตอนนี้ในหัวผมมีแต่คำถามว่าผู้ชายคนนั้นเป็นใคร ทำไมเข้ามากอดพี่ดราฟท์ เป็นเพื่อนกันรึเปล่า หรือเป็นอะไรอย่างอื่น สุดท้ายก็วกกลับไปคำถามแรกอีกครั้ง

สรุปแล้วเขาเป็นใครกันแน่

" เรากลับมาแล้วน้า " ผู้ชายคนนั้นพูดหลังจากคลายกอดคนข้าง ๆ ผมเรียบร้อยแล้ว " หูย ตัดผมใหม่ด้วยเหรอ "

" พ.. พี่พิง " พี่ดราฟท์ขมวดคิ้ว

พิง? พิงไหน ใคร ละกลับมาแล้วเชี่ยไรวะ

" ทำไมไม่เห็นตอบไลน์เราเลยอะ " คนที่ชื่อพิงถามต่อ ทำเอาพี่ดราฟท์ขมวดคิ้วหนักกว่าเดิมแล้วเบือนหน้าหนีเล็กน้อย

" พี่มีอะไร "

" ก็.. เรากลับมาแล้วไง ไม่คิดถึงกันบ้างเหรอ " เขายิ้มบาง ๆ ให้พี่ดราฟท์ แต่พี่มันก็ตอบกลับไปด้วยสายตาที่ดุจนผมที่ไม่เกี่ยวอะไรด้วยยังแอบหวั่น ๆ

ถ้าพี่มันจ้องผมด้วยสายตาแบบนี้ตั้งแต่วันแรกที่เจอกันนะ ผมบอกเลยว่าไม่เข้าแม่งแล้วอะชมรมเนี้ย

" เอาดี ๆ พี่มีอะไร "

" ดราฟท์ ทำไมต้อง.. "

" เลิกยุ่งกับผมเหอะ พี่ก็รู้ว่าพี่ทำอะไรไว้แล้วทำไมยังจะ.. " พี่ดราฟท์พูดพร้อมส่ายหัวเบา ๆ " แม่ง "

พูดจบพี่ดราฟท์ก็เอามือตัวเองมาจับข้อมือผมที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ให้ก้าวตามพี่มันออกไปจากตึกทันที ส่วนคนที่ชื่อพิงเขาก็ยังยืนมองมาจากที่เดิมไม่ได้เดินตามมา

ผมรู้สึกได้เลยว่ามือที่พี่ดราฟท์เอามาจับข้อมือผมมันสั่น ตื่นเต้น? โกรธ? ดีใจ? อะไรก็แล้วแต่ ผมไม่รู้เลยสักนิด

" ผมถามได้มั้ยว่าใคร " ผมพูดหลังจากที่เดินตามพี่ดราฟท์มาสักพัก

" พิง " พี่มันตอบเบา ๆ " แฟนเก่า "




____________________




BABBLING CORNER

หมดเวลาสนุกแล้วซิ

ปล. #กายกินไก่



แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}