•คิ้วปลิง•

เมื่อดวงใจมีรัก~ 👻. ทุกคอมเม้นและไลค์ทำให้ไรท์คนนี้!! มีพลังงงงงงงงงง~~~~😘 ありがとう

1 จุดเริ่มของเรา

ชื่อตอน : 1 จุดเริ่มของเรา

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 738

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 02 เม.ย. 2561 19:12 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
1 จุดเริ่มของเรา
แบบอักษร

Chapter 1  จุดเริ่มของเรา

“โย่วไอ่หน้าหล่อ ชื่ออะไรอ่ะ” อยู่ๆคนที่นั่งข้างๆผมก็หันเก้าอี้มาทัก

“ริว” ผมตอบสั้นๆ

“อ่อ เราชื่อเคียวยะ”

“เคี้ยวหญ้า?”

“โหวมีเล่นมุก หรือหูไม่ดีจริงๆวะ”

“55555 หยอกๆ”

“แล้วตอนเที่ยงจะไปกินข้าวกับใครป่ะ ถ้ายังไม่มีขอไปกินด้วยได้ป่าววววว พอดีเพิ่งย้ายมาเลยยังไม่มีเพื่อนแต่พอเห็นแกเข้ามาแล้วมันดึงดูดให้เข้าหายังไงก็ไม่รู้”

“บรึ๋ยยยยยย กลัวนะเนี่ย” ผมทำท่าขนลุกมันก็หัวเราะผม

“แล้วไปกินด้วยกันได้ป่ะ”

“ก็ได้นะแต่จะมีเพื่อนอีกคนที่จะกินด้วยอ่ะ อยู่ห้องA”

“เชี่ยยยย เพื่อนแกนี่เก่งอ่ะ รู้ป่ะห้องA เขาคัดแค่พวกที่เก่งๆทั้งนั้นคะแนนสอบเข้าตั้งแต่ 99-100เท่านั้น”ก็ว่าทำไมผมไม่ติด สมควรที่ผมไม่ติดอยู่หรอก- -

“อ่อ เทมมะก็เก่งจริงนั้นแหละ”

“เพื่อนคนนั้นชื่อเทมมะเหรอ ชื่อหล่อมากๆ” แค่ชื่อก็ดูออกเหรอว่าหล่อ เออ แต่ก็หล่อจริงนึกว่าที่เทพบุตรส่งมาเกิดต่างจากผมที่นรกเหมือนส่งมาเกิด 5555

ผมคุยกับเคียววะแปปเดียวก็ให้ผมรู้ชีวะประวัติของเขาไปยังรุ่นทวด ในเวลาเพียง10นาที เขาคุยเก่งมากๆ ไม่รู้ว่าไปอดอยากมาจากไหน แต่อยู่กับเขาก็สนุกไปอีกแบบ ทำ ให้จากตอนแรกผมเหมือนหมาหงอยค่อยมีชีวิตกลับขึ้นมานิดหนึ่ง

เคียวยะบอกว่าพ่อกับแม่เป็นอัลฟ่าทั้งสองคนแต่ว่าทั้งสองท่านก็ต่างมีคนรักเป็นของตัว ที่ตัวเองเกิดมาได้ก็เพราะว่าข้อผูกมัดทางธุรกิจและผลประโยชน์ร่วมกันเท่านั้น ผมก็สงสัยนะครับว่า มึงเอาเรื่องส่วนตัวมาพูดกับคนที่พึ่งเจอไม่ถึง20นาทีได้ไง - -   แต่กรณีแบบนี้ก็มีเยอะนะครับในยุคสมัยนี้อัลฟ่ากับอัลฟ่าที่ร่ำรวยส่วนใหญ่จะจับแต่งงานกันเองเพื่อดำรงไว้เพื่ออัลฟ่าบริสุทธิ์และผลประโยชน์เอาไว้ ผมรู้จักคนหนึ่งนะครับที่มีกรณีคล้ายแบบนี้แต่แค่เขาเป็นลูกนอกสมรสเท่านั้น เทมมะไงครับ  เทมมะเป็นลูกของอัลฟ่าผู้หญิงกับโอเมก้าที่เป็นผู้ชาย(กรณีนี้ผู้ชายจะตั้งครรภ์) เพราะความรักที่ผิดแปลกแบบนี้ทำให้เขาถูกส่งตัวออกไปอยู่กับพ่อที่เป็นโอเมก้าเพียงลำพังสองคน พ่อเขาทำงานอย่างหนักเพื่อส่งเทมมะให้เรียนสูงๆ จนไม่ดูร่างกายของตัวเองและพ่อของเขาก็เสียชีวิตในที่สุด...เทมมะต้องไปอยู่ตามบ้านญาติทางฝ่ายพ่อไปเลื่อยๆจนได้มาพบกับผมและตอนนี้เขาก็เลี้ยงตัวเอง ทำ  งานเก็บเงินเช่าบ้านเอง กว่าเขาจะเล่าเรื่องแบบนี้ให้ผมฟังได้ก็3ปีเลยครับ กว่าที่เขาจะเปิดใจให้ผม

“นักเรียนนั่งที่ ได้แล้ว” พอครูเข้ามาพวกผมทั้งสองคนที่กำลังฝอยไปถึงเดือนเกิดหมาที่บ้านอย่างเมามันก็ต้องหยุดแล้วหันกลับมานั่งที่เหมือนเดิม

-พักเที่ยง-

“แดรกข้าววววววววว” เคียวยะเดินมากอดคอผมอย่างสนิทกัน นี่เราพึ่งเจอกันใช่มั้ย ทำเหมือนกับเคยเจอกันมานานแสนนาน - -

“ไหนเพื่อนนาย” ผมเลยชี้ไปที่เทมมะที่กำลังยืนรอพวกเราข้างถังขยะผมพิมพ์บอกให้เขารอเองแหละแค่จะแกล้งเขาเฉยๆ แต่บอกเลยครับแค่เขายืนข้างถังขยะ ก็ทำให้ถังขยะดูโด่ดเด่นขึ้นมาเลยละเหมือนซะจนมีฟิลเตอร์สีชมพูฟุ้งๆออกมาบริเวณนั้นเลยหล่ะ ผมผิดเองแหละที่ให้ไปยืนรอตรงนั้น

“โย่ว เป็นไงบ้างมาเรียนครึ่งเช้าแรกในโรงเรียนครั้งแรก” ผมทัก แต่สายตาเขากลับไปมองที่ผมเลย โถวววเป็นแบบนี้อีกละ เวลาที่เทมมะมองไปที่อื่นที่ไม่ใช่ผม ผมจะไม่เคยเห็นแววตาของเขาเลยเหมือนมันกำลังหลบอยู่งั้นแหละ

“ก็ดี แล้วนี่เพื่อนที่ว่าเหรอ” เขาหันกลับมาถามผมเหมือนเดิม

“ใช่แล้ว!!” แน่นอนว่าไม่ใช่ผมตอบ แต่เป็นคนที่กอดคอผมไม่ยอมปล่อยข้างๆเนี่ย

“ฉันเคียวยะ ยินดีที่ได้รู้จัก” เคียวยะยืนตรงก่อนจะยืนมือเป็นการทักทาย

“อืม” ฝ่ายเทมมะก็น้อบน้อมตาม ยืนมือมาจับเป็นมารยาท ก่อนจะชำเลืองสายตามาที่ผมแปปหนึ่งก่อนจะหันกลับไป

“เป็นอะไรของเขา” ผมพึมพำเบาๆ

พวกผมเดินมาซื้อของกินที่ร้านค้า ขนมปังบ้างอะไรบ้าง แต่ผมทำข้าวกล่องมาเลยรอพวกนั้นสองคนซื้อแถวเสา

“รอใครเหรอ”  เสียงปริศนาที่ดังขึ้นจากข้างหลังทำให้ผมต้องหันไป

“กากา”

“การุต่างหาก นี่พึ่งบอกไปไม่กี่ชั่วโมงเองนะ” นี่ผมบอกยังว่าผมจำชื่อคนไม่ค่อยแม่น (แต่ยกเว้นเคียวยะนะ555 จ้อขนาดนั้นจำไม่ได้สิแปลก)

“เออ นั้นแหละ” ผมบอกปัดๆไป

“แล้วนี่ตกลงรอใคร” เขาทวนคำถามอีกครั้ง

“เพื่อน”

“อ้อ...”ลากเสียงยาวๆ พร้อมกับมองไปรอบๆราวกับหาใครมาคน “หึ”

“อะไร” ผมถามหลังจากได้ยินเสียงหัวเราะในลำคอ

“เปล่า ไม่มีอะไรก็แค่ขำเฉยๆ งั้นเจอกันคราวหน้านะแม่เสือสาว”

แม่ เสือ สาว?

มันปล่อยให้ผมงงกับคำพูดของมันแบบนั้น ก่อนจะเดินจากไป

“ทำไมทำหน้าเอ๋อแบบนั้น” เทมมะยื่นกระป๋องน้ำเย็นๆมาแนบกับแก้มผม ทำให้ดึงสติกลับมาได้

“เปล่าๆ แค่คนแปลกๆ มาคุยเรื่องแปลกๆเท่านั้นแหละ”

“งั้นเหรอ งั้นพวกเราก็ไปกินข้าวกันดีกว่า” เทมมะชวน เรา3คนเลยย้ายก้นเดินไปกินข้าวบนดาดฟ้า คุยเริ่มต่างๆมากมาย ส่วนมากก็แค่ผมกับเคียวยะแหละนะที่พูด เทมมะก็แค่หัวเราะเป็นครั้งคราวกับพูดเสริมบางครั้งเท่านั้น

“แล้วพวกนายเจอคู่แห่งโชคชะตายังอ่ะ” เคียวยะถาม นั้นสิจะว่าไปผมก็ไม่เคยคิดถึงเรื่องนี้เลย ว่าคู่ของผมจะเป็นใคร ที่ไหน อย่างไร

“ไม่รู้สิ จะเจอก็เจอแหละ แต่อยู่แบบนี้ก็ดีเหมือนกันนะแค่มีเทมมะฉันก็ไม่เหงาแล้วววว”  

“จ้าๆ แล้วนายหล่ะ คิดว่าไง” หันไปถามเทมมะ

“ขอไม่เจอจะดีกว่า”

หือ พูดเหมือนเคยเจอกันแล้ว

“เคยเจอเหรอ” ผมถาม

“ก็ไม่เชิง” เทมมะมีคู่แล้วสินะ

“ดีจังงงงงง ฉันนะทั้งพลิกแผ่นดินหา ก็ยังไม่เจอเลย เศร้า” เคียวยะตัดเพ้อด้วยขนมเต็มปาก

“กินดีๆสิ เดี๋ยวขนมปังก็ติดคอหรอก”ผมเตือน

“เตือนแต่คนอื่น ไม่ดูตัวเองเลย”เทมมะว่า ก่อนจะเอามือมาหยิบอะไรออกไปจากแก้มผม

“ข้าว” เขาหยิบให้ผมดูก่อนจะนำเม็ดข้าวนั้นเข้าปากตัวเองแบบที่เทมมะชอบทำเวลาผมกินข้าวเลอะแก้ม

“เห้ยๆ พวกนายยยยยย”

“อะไร/อะไงเหยอ”ผมกับเทมมะถามพร้อมกัน(ตัวเองข้าวเต็มปากอยู่)

“เปล่าๆ แค่พวกนายดูสนิทกันดีเนอะ”

“แน่นอนสิ ไม่มีอะไรแยกเราได้หรอก”

นั้นเป็นคำพูดของผมที่พูดอย่างมั่นใจ ผมไม่อยากเชื่อว่าแค่ไม่กี่เดือนความมั่นใจเหล่านั้นก็ผมจะหายไป และไม่มีวันหวนคืน...






---------------------------------------------------------------------------------------------

มาแล้ววววววว หายไปนานมาก555 ตอนนี้ฟื้นคืนชีพแล้วค่ะ

ปล. เรื่องนี้จะไม่ยาวมากนะคะจะประมาณ5-6ตอนจบ เรียกได้ว่าเรื่องสั้นดีๆนี่เอง 55 แต่จะแทแถมไปด้วยดราม่าเกือบทั้งเรื่องเลยก็ว่าได้5555

บายยยแล้วเจอกันค่ะ

ความคิดเห็น