sanitarybag

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

hogsmeade village : หมู่บ้านฮอกส์มี้ด | #22

ชื่อตอน : hogsmeade village : หมู่บ้านฮอกส์มี้ด | #22

คำค้น : yaoi conan fiction kaito

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.6k

ความคิดเห็น : 22

ปรับปรุงล่าสุด : 28 ก.พ. 2561 00:03 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
hogsmeade village : หมู่บ้านฮอกส์มี้ด | #22
แบบอักษร

การที่ต้องอยู่กับปริศนาที่หาทางแก้ไม่ออก**ในสถานที่ที่ไม่คุ้นเคย 

ปราศจากเพื่อนที่เคยร่วมทุกข์ร่วมสุข และเต็มไปด้วยคนที่ไม่น่าไว้ใจ

มันยิ่งทำให้อะไรๆยากเข้าไปใหญ่

โดยเฉพาะ.. เราดันไปไว้ใจคนที่ไม่ควรไว้ใจ มันมากกว่าไว้ใจ.. เกือบๆจะกลายเป็นตกหลุมรัก

ตอนนี้ผมมั่นใจแล้วว่า ปริศนาที่ไขยากที่สุด ก็คือ ปริศนาของตัวเราเอง

ทุกครั้งที่ผมมองหน้าคิด ผมเกิดความรู้สึกภายในใจหลายอย่าง 

รู้สึกว่าหมอนั่นคือคนที่น่าไว้ใจมากที่สุดในชีวิต รู้สึกว่าควรจะระวังหมอนั่นให้มากที่สุด 

สัญชาตญาณใช้ไม่ได้เลยกับคิด ผมแยกแยะอะไรไม่ออกเลยตอนอยู่กับหมอนั่น..

ผมกำลังจะตกต่ำลง.. เพราะหมอนั่นรึเปล่า

วันนี้พวกเราสี่คน ไดอาน่า เจ้าฮัตโตริ ผมแล้วก็คิดตัดสินใจเข้าไปในเมืองกันอีกครั้ง

ผมเล่าเรื่องที่เคยเกิดขึ้นให้ฮัตโตริฟังแล้ว หมอนั่นรับปากว่าจะเป็นคนคอยอยู่กับไดอาน่าเอง 

ถึงขนาดจะเข้าห้องน้ำหญิงไปด้วยเลย โรคจิตจริงๆ =_=; 

พวกเราไปกันแต่เช้าชนิดที่เกือบทันเรือรอบแรกเลยทีเดียว ตลอดทางเราไม่ค่อยคุยอะไรกันมากนัก 

ไดอาน่าพิงไหล่ฮัตโตริแล้วหลับไปเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ส่วนเจ้าฮัตโตริน่ะหรอ? นั่งสัปหงกอยู่ข้างๆผมเนี่ยแหละ

ผมกับคิดที่ยังตื่นเต็มตาอยู่ได้แต่นั่งกันเงียบๆไม่พูดไม่จาอะไร 

"พวกหนูจะไปไหนกันแต่เช้าล่ะเนี่ย"  คุณลุงคนขับเรือเป็นฝ่ายเริ่มบทสนทนาขึ้นมา คุณลุงคนนี้เป็นคนแก่ท่าทางใจดี คนขับเรือที่นี่จะไม่ได้มีแค่คนเดียวแต่สลับเปลี่ยนกันมาขับในแต่ละวัน ผมเคยเจอคุณลุงแล้วเมื่อวันแรกที่มาที่นี่เลย  

"เอ่อ.. มีธุระในเมืองนิดหน่อยน่ะครับ" ผมเป็นฝ่ายตอบคุณลุง 

"วันนี้ไปกันเยอะเลยนะเนี่ย เมื่อเช้ารอบแรกก็มีไปคนนึงนะหนู พ่อหนุ่มที่เป็นพ่อบ้านนั่นน่ะ"

.............

ผมกับคิดไม่ได้ตอบอะไร เราต่างคนก็ต่างนั่งเงียบๆไม่ได้หันไปมองกัน 

แต่ผมรู้ว่าเราทั้งคู่ต่างก็คิดอะไรต่างๆนานาอยู่ในหัวไปแล้ว 

นั่งไปอีกไม่นานเรือก็มาถึงที่หมายจนได้ ฮัตโตริกับยัยคุณหนูที่ดูเหมือนจะหลับสบายรีบลุกวิ่งออกไปยืนบิดขี้เกียจพร้อมกับเดินหาวไปตลอดทาง 

 "อะไรของพวกนายเนี่ยจะง่วงอะไรกันขนาดนั้น นี่ก็ 10 โมงแล้วนะยังจะง่วงอีก" 

"อะไรเล่าชิน ก็ฉันง่วงอ่ะ เมื่อคืนกว่าจะหลับก็ตั้งดึก" 

"เธอทำอะไรถึงไม่หลับไม่นอนล่ะ?" 

"ก็เมื่อคืนฮัตโตริขึ้นมาหาที่ห้องอ่ะ!"

ห๊ะ

ผมหันไปยิ้มแปลกๆใส่ฮัตโตริ รู้หรอกว่ามันไม่มีอะไรนอกจากคุยเล่นกันเฉยๆแต่ก็อดแหย่หมอนี่ไม่ได้ 

"เฮ้ยๆฮัตโตริ อยู่ไกลหูไกลตาคาซึฮะไม่ได้เลยนะแกเนี่ย" 

"แกจะบ้าหรอคุโด้เมื่อคืนฉันแค่ขึ้นไปคุยเล่นกันเฉยๆ ก็มันเบื่ออะ แกกับคิดเล่นนอนเร็วกันซะขนาดนั้น"

แล้วจู่ๆฮัตโตริก็หยุดพูดไปชั่วขณะก่อนจะส่งรอยยิ้มแปลกๆแบบเดียวกับผมคืนมา

"..หรือว่าแอบทำอะไรกันตอนกลางค--"

และหมอนั่นก็โดนมะเหงกจากผมไปลูกใหญ่จนทำให้ร้องจ๊ากออกมาซะจนคนแถวนั้นพากันหันมามอง

แล้วผมก็รู้สึกเหมือนได้ยินเสียงกระแอมดังมาจากคิดด้วย - -+

เราหมดเวลา 1 ชั่วโมงแรกตั้งแต่ก้าวขาลงมาจากเรือในการพาเจ้าฮัตโตริเที่ยวชมเมือง.. พอผมเริ่มจะขัดอะไรขึ้นมาเพื่อที่จะได้เอาการเอางานซักทีหมอนั่นก็เหมือนจะรู้ทัน ดึงยัยคุณหนูไปเป็นพวกหาเรื่องเที่ยวต่ออีก ถึงที่นี่จะเป็นแค่เมืองเล็กๆแต่พูดถึงความสวยงามและร้านค้าแปลกตาล่ะก็ไม่ใช่เล่นเลย สามารถเสียเวลาทั้งวันในการเดินวนอยู่ในเมืองเล็กๆนี่ได้เหมือนกับโดนเวทมนต์สะกดอะไรแบบนั้น

และตอนนี้เราสี่คน.. ผม คิด ฮัตโตริ ไดอาน่าก็มานั่งสุมหัวกันอยู่ในร้านขนมปังเล็กๆแต่เต็มไปด้วยคุณภาพร้านริมสุดของซอยๆนึง ก่อนที่ฮัตโตริจะมาพวกเราได้มาที่ร้านนี้กันก่อนแล้วตอนที่เข้าเมืองมาครั้งที่แล้ว ยัยคุณหนูค่อนข้างติดใจขนมปังเบเกิลร้านนี้เป็นพิเศษ ท่าทางเห่อจนออกนอกหน้าขนาดที่สั่ง 2 ชิ้นเพื่อแบ่งให้ฮัตโตริชิมด้วย (ย้ำว่าแค่ฮัตโตริ) ผมกับคิดสั่งแค่กาแฟมาดื่ม ภายในร้านตลบอบอวลไปด้วยกลิ่นขนมปังหอมๆตีกับกลิ่นแอร์อ่อนๆภายในร้าน ด้วยความที่ที่นี่ไม่ใช่เมืองท่องเที่ยวแม้จะเวลาเกือบๆเที่ยงแล้วก็ยังไม่มีคนภายในร้านมากนัก เพลง love yourself ของ justin bieber ถูกเปิดคลอภายในร้าน นอกจากเสียงแอร์ เสียงเพลง แล้วก็เสียงเคี้ยวก็ไม่มีเสียงอะไรแล้ว เจ้าของร้านก็เหมือนจะเข้าไปทำธุระหลังครัว เรียกได้ว่าตอนนี้มีแค่พวกเรา 4 ชีวิตภายในร้านจริงๆ

มันเงียบเกินไปรึเปล่านะ..

"อา.. ยังไงต่อดี พวกนายคงไม่คิดจะมาที่นี่เพื่อเที่ยวชิวแบบนี้อย่างเดียวใช่มั้ย" 

ผมเป็นคนเปิดบทสนทนาขึ้นมา แต่สายตาเพ่งเล็งไปที่เจ้าฮัตโตริเหมือนว่าต้องการเตือนหมอนั่นเป็นพิเศษ  

"ไรอะคุโด้ นายมองฉันแบบนั้นหมายความว่าไงฟะ ไดอาน่าต่างหากที่ชวนเถลไถล" 

"แกไม่ต้องมาโทษคนอื่นเลยเฟ้ย! เห็นกันอยู่ชัดๆว่าแกลากไป!" 

"โอยๆอย่าเสียงดังดิ ในนี้มันเงียบจะตายพูดกันเบาๆก็ได้ เบเกิิลนี่อร่อยดีนะเอามาอีกชิ้นดิ๊" 

"- -++++"   

ให้ตายซี่.. ผมได้ฮัตโตริมาเป็นตัวช่วยหรือตัวถ่วงกันแน่เนี่ย

รอบนี้จอมโจรข้างๆผมพูดน้อยกว่าปกติ หลังจากที่ผมบ่นๆไปฮัตโตริกับไดอาน่าก็หันไปหัวเราะเอิ๊กอ๊ากสั่งขนมเพิ่มกันอย่างสบายใจ คิดแค่นั่งพิงเก้าอี้เงียบๆ สายตามองเหม่อออกไปข้างนอกผนังกระจกพลางใช้นิ้วมือลูบขอบแก้วกาแฟไปด้วย อะไรวะนั่น คิดว่าตัวเองเป็นพระเอกเอ็มวีอยู่หรอฟะ

ผมเป็นคนเริ่มบทสนทนา

"นี่ิคิด.. "

ผมเอ่ยถามขึ้นมาเบาๆเพื่อให้ได้ยินกันแค่สองคน 

"......."   คิดแค่หันหน้ากลับมาเท่านั้น 

"คิดว่าดอร์เชียนมาทำอะไรในเมืองกัน.." 

"ซื้อปลามั้ง" 

"ดีๆสิฟะ" 

"ผัก?" 

".....คิด" 

"เออๆโอเค ก็อาจจะ.. อาจจะนะ มาดักดูว่าพวกเราจะทำอะไรล่ะมั้ง ก็หมอนั่นดูไม่ไว้ใจเรามาตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้ว" 

"แต่คุณยายพึ่งมารู้เรื่องที่เราจะเข้าเมืองเมื่อเช้าเองนะ แล้วดอร์เชียนก็ออกมาก่อนที่คุณยายจะรู้ด้วย"  

"มันก็จริงของนาย.." 

**"ฮัตโตริ! ตัวตลกแหละตัวตลก!"** 

"พรูด.. ห หา! อะไรเนี่ย! อย่ามาเขย่าแขนฉันเซ่กาแฟหกหมดแล้ว!"

จู่ๆยัยคุณหนูก็แหกปากขึ้นมาพร้อมกับเขย่าแขนฮัตโตริอย่างแรงซะจนกาแฟที่หมอนั่นกำลังจิบอยู่หก ไดอาน่าชี้ออกไปที่ผนังกระจกเพื่อให้ดููอะไรบางอย่าง ผมและคนที่เหลือหันไปมองในทันที สิ่งที่เห็นคือตัวตลกที่ถือลูกโป่งสวรรค์เต็มไม้เต็มมือเที่ยวเดินแจกเด็กๆอยู่ข้างนอก ท่าทางของไดอาน่าดูตื่นเต้นสุดๆจนเผลอยิ้มออกมาเลย สองคนนั้นเถียงกันไปกันมาอยู่ซักพักใหญ่ๆจนตัวตลกเดินไปไกลแล้วผมจึงต้องเริ่มเป็นฝ่ายพูดขึ้นมาเกลี่ยกล่อมทั้งสองคนอีกครั้ง

"น่าฮัตโตริ นายออกไปหาตัวตลกกับไดอาน่าเถอะ ฉันกับคิดจะรออยู่นี่แหละ"

ฮัตโตริทำท่าอิดออดอยู่นิดนึงก่อนจะยอมลุกออกไปกับไดอาน่า 

ผมแอบขำสองคนนั้นอยู่เงียบๆซักพักก่อนที่บรรยากาศในร้านจะกลับมาเงียบอีกครั้ง ตอนนี้มีแค่คิดกับผม เราสองคนชวนคุยกันคุยไปเรื่อยเปื่อยอยู่ซักพักใหญ่ๆสองคนนั้นก็ไม่กลับมาซักที 

"พวกร้านค้าในเมืองนี้ก็เหมือนฮอกส์มี้ดในโลกแฮร์รี่พอตเตอร์เหมือนกันนะเนี่ย" 

จู่ๆคิดก็เป็นฝ่ายพูดขึ้นมา -_-; 

"หา?" 

"ฮอกส์มี้ดไง หมู่บ้านที่ขายของเยอะๆ ที่แฮร์รี่พอตเตอร์ไปซื้อของกับเพื่อ--" 

ผมรีบขัดขึ้นมา "ฉันรู้จักฮอกส์มี้ดน่า แค่ไม่เข้าใจว่าทำไมจู่ๆนายพูดขึ้นมา" 

"ก็คิดว่ามันเหมือนก็เลยพูดไม่ได้รึไง -_-" 

"โฮ่ยๆ ได้ก็ได้ฟะ งั้นเราเป็นอะไรล่ะ? เด็กจากฮอกวอตส์งั้นหรอ?" 

"ฮ่าๆๆๆ ก็ได้อยู่น้า เนี่ยนายเป็นแฮร์รี่ พอตเตอร์สิ ใส่แว่นเหมือนกันด้วย" 

"ที่ใส่แว่นน่ะโคนันไม่ใช่ฉันซักหน่อย!" 

"ฮ่าๆๆๆ ก็นายคือคนเดียวกันไม่ใช่รึไง!" 

"อ.. เออ ถึงจะอย่างนั้นก็เถอะ.. หยุดขำได้แล้วเฮ้ย!"

เราสองคนแลกเปลี่ยนความติ่ง(?)ต่อกันและกันไปเรื่อยๆ คิดเล่าว่าถ้าหมอนั่นเป็นหนึ่งในตัวละครของแฮร์รี่พอตเตอร์หมอนั่นจะไปอยู่ฝ่ายศาสตร์มืดเพราะน่าสนุกดี เอากับเขาสิ -_-;

ระหว่างที่กำลังคุยกันอย่่างออกรสสายตาของผมก็ไปสบเข้ากับร่างชายคนหนึ่งที่กำลังจะเดินผ่านมาที่ร้านนี้ 

ดอร์เชียน..

แย่สิ ถ้าเดินผ่านมาต้องเห็นผมกับคิดแน่ๆ คิดที่เห็นผมเงียบไปรู้สึกถึงความผิดปกติและดูท่าทางจะเดาได้ว่าเกิดอะไรขึ้น เพราะหมอนั่นนั่งอยู่ริมเลยไม่เห็นแบบผม

"มีอะไรหรอ ปวดอึ?"

โอเค.. บางทีผมก็มองหมอนี่ในแง่ดีเกินไป

"คิด ฟังนะ.." ผมใช้น้ำเสียงที่เบาลงพร้อมกับจับหน้าหมอนั่นให้หันมาหาผม "หันตัวมาหาฉัน" 

หมอนั่นทำตามที่ผมบอกแบบไม่อิดออดอะไร  

"ดอร์เชียนกำลังเดินผ่านมา ฉันไม่อยากให้หมอนั่นเห็นเราเพราะอยากสะกดรอยตามไป" 

"อาฮะ แล้วไงต่อ? ไปแอบหลังร้านมั้ยถ้างั้น" 

"แล้วจะไปแอบหลังร้านยังไงฟะ" 

"ใต้โต๊ะหรอ?" 

"น่าสงสัยกว่าเดิมอีก!" 

"อ่า แล้วยังไงล่ะเนี่ย ใกล้เข้ามารึยัง" 

"ใกล้แล้ว.." 

"............."

เหมือนเราสองคนต่างเงียบไปเพื่อใช้ความคิด แต่มันไม่มีเวลาขนาดนั้น

แล้วผมก็นึกอะไรออกขึ้นมา

แต่มันค่อนข้างที่จะ..

ดอร์เชียนเดินมาถึงร้านข้างๆแล้ว

เอาวะ..

ผมตัดสินใจคว้าเมนูแผ่นยาวของร้านขนมปังขึ้นมาแล้วยกมันขึ้นบังข้างหลังท้ายทอยของคิด แผ่นเมนูยาวพอที่จะบังทั้งคิดและผมได้ ผมเขยิบตัวเข้าไปหาหมอนั่นใกล้ๆแล้วกระซิบบอกคิดไปเบาๆ "กอดเอวฉัน"

คิดเลิกคิ้วขึ้นแต่ไม่ได้รอช้าทำตามที่ผมบอกทันที คิดโอบเอวผมไว้หลวมๆตามคำขอ

ผมขยับเข้าไปโอบรอบคอหมอนั่นไว้แล้วยื่นหน้าเข้าไปเบียดริมฝีปากจูบ คิดเบิกตาขึ้นเลิกน้อยก่อนจะเบียดริมฝีปากตอบกลับมาแล้วกระชับเอวของผมแน่นขึ้น ดอร์เชียนเดินผ่านมาแล้ว ผมรีบยกเมนูขึ้นบังใบหน้าของเราสองคนไว้แล้วขยับตัวขึ้นไปนั่งคร่อมตักหมอนั่นเพื่อให้ดอร์เชียนเห็นชัดๆว่าเราสองคนกำลังนัวเนียกันอยู่ 

ใช่.. ผมกำลังเล่นบทคู่รักที่กระหายกันและกันในร้านขนมปัง

และดูเหมือนมันจะได้ผล ทันทีที่ดอร์เชียนเหลือบสายตามาเห็น หมอนั่นก็รีบเบนสายตาไปทางอื่นแล้วรีบเดินหนีไปอย่างรวดเร็ว พอผมเห็นว่าดอร์เชียนเดินผ่านไปแล้วจึงทำท่าจะลงมาจากตักของคิด

แต่เหมือนมันจะไม่ง่ายขนาดนั้น.. ถ้าคุณจุดไฟลงไปบนกองเพลิงแล้ว..

คิดล็อคเอวผมไว้แล้วบดเบียดริมฝีปากลงมาไม่หยุดจนผมต้องวางแผ่นเมนูลงแล้วย้ายมือมาทุบอกหมอนั่นให้พอ ต้องขอบคุณที่ตอนนี้ไม่มีใครผ่านไปผ่านมาตรงนี้แล้วไม่งั้นล่ะก็.. 

ผมกัดริมฝีปากหมอนั่นไปแรงๆทีนึงเพื่อเรียกสติเพราะทุบแล้วทุบเล่าก็ยังไม่หยุดซักที แต่ดูเหมือนคนที่เสพติดความรุนแรงอย่างหมอนั่นจะไม่สะทกสะท้านอะไรเลย คิดผละริมฝีปากที่เลือดซิบๆจากการที่ผมกัดไปเมื่อกี้ออกมาแล้วเปลลี่ยนเป้าหมายไปดูดซอกคอผมแทน ริมฝีปากของหมอนั่นยังนุ่มเหมือนเดิม ทำผมเคลิ้มตามได้ซ้ำๆ

ผมเริ่มเปลี่ยนจากการทุบเป็นการโอบรอบคอคิดไว้เหมือนเดิมอีกครั้ง..

ผมซุกใบหน้าลงไปกับไหล่ของหมอนั่นแล้วร้องครางงึมงำออกมาไม่เต็มเสียง อายเกินกว่าจะให้ใครมาได้ยิน

แต่ไม่อายที่จะร้องมันออกมาเต็มๆข้างๆหูของคิด..

สัมผัสที่ดูรุนแรงเริ่มเปลี่่ยนเป็นอ่อนโยนขึ้น คิดผละริมฝีปากออกมาเพื่อลากปลายลิ้นเลียซ้ำลงไปบนรอยที่ตัวเองทำไว้ ผมรู้สึกได้ว่าหน้าและคอของผมร้อนมาก รวมถึงเป้ากางเกงของผมและหมอนั่นเช่นกัน

ผมจับแก้มหมอนั่นให้ขึ้นมามองตัวเองแล้วกดริมฝีปากลงไปจูบย้ำอีกหลายๆที คิดก็ตอบสนองโดยการจูบตอบกลับมาเป็นอย่างดี ริมฝีปากที่ควบคุมไม่ได้ของผมสอดลิ้นเข้าไปคลอเคลียกับลิ้นร้อนๆของคิดอย่างเร้าร้อนจนน้ำลายสีใสๆไหลออกมาจากมุมปากของเราทั้งสองคน ผมค่อยๆหลับตาลงเพื่อปล่อยให้ทุกอย่างไหลไปตามอารมณ์เรื่อยๆ ยกเว้นคิดที่ลืมตามองทุกการกระทำของผม

ผ่านมาแปปเดียวแต่มันเหมือนนานแสนนาน และผมอยาก replay มันอีกซ้ำๆ.. 

อยากตีตัวเองที่คิดอยากให้ดอร์เชียนเดินผ่านมาอีกรอบ ผมชักจะเป็นมากเกินไปแล้ว..

เราสองคนต่างผละออกมาจากกันทันทีที่รู้ตัวว่าคงถึงเวลาที่ต้องไปจัดการเรื่องนี้ต่อแล้ว ผมค่อยๆขยับลุกออกมาจากตัวคิดแล้วยืนจัดชุดยับๆของตัวเอง หมอนั่นลุกตามขึ้นบิดขี้เกียจทีนึงก่อนจะหยิบแก้วกาแฟที่กินเหลือมาด้วย

"ไปกันเถอะ ได้เวลาจับตัวโวลเดอร์มอร์แล้ว!" คิดดูท่าทางอารมณ์ดีผิดปกติ.. 

" -_-; " "ไปเร็วเฮอร์ไมโอนี่" 

"เฮอร์ไมโอนี่บ้านนายสิฟะ!" 

"ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆ"

--------------------------------------------------------------------------------------------------                  THE END : hogsmeade village : หมู่บ้านฮอกส์มี้ด

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}