Hunny Exo

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

โรคจิตครั้งที่46 : หายงอนแล้วจะจัดซักยกก็ไม่ผิดนิ [ ตอนจบ ]

ชื่อตอน : โรคจิตครั้งที่46 : หายงอนแล้วจะจัดซักยกก็ไม่ผิดนิ [ ตอนจบ ]

คำค้น : ผู้ป่วยทางจิต กร พีม Nc18+

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 13.1k

ความคิดเห็น : 32

ปรับปรุงล่าสุด : 26 ก.พ. 2561 21:59 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
โรคจิตครั้งที่46 : หายงอนแล้วจะจัดซักยกก็ไม่ผิดนิ [ ตอนจบ ]
แบบอักษร

​"นี่ๆ...มัวแต่ดูเอกสารอ่ะ..เรามาจู๋จี๋กันม๊าาา..นะๆ"

​"ฮึ!..ไม่อ่ะกรงานยุ่ง"

​"งาน..งาน...แม่ง!..งานตลอด!"




ผมสะบัดหน้าหนีและเชิ่ดใส่กรทันทีที่เอาแต่ดูเอกสารอะไรก็ไม่รู้มากมายกองพะเนินจนจะท่วมหัวอยู่แล้ว สัปดาห์นี้ผมอุตส่าได้หยุดงานตั้งสามวันเต็มๆอยากจะจู๋จี๋กับกรสักหน่อยแต่ แม่ง! ทำงานซะงั้น

"เหอะ!..แม่งสนงานมากกว่ากูอีก..ชิ!"

ผมยืนกอดอกและพลางหันเหลือบๆไปมองแต่ แม่งไม่ใส่ใจผมเลยมันเอาแต่ก้มหร้าก้มตาดูเอกสารอะไรก็ไม่รู้ เห้อ! กูจะบ้าตาย

"ไม่ต้องเอามันแหละ..เอากับงานไปเลยนะ"

ผมหันหลังและเดินออกมาจากห้องทำงานทันทีโดยที่ผมปล่อยร่างสูงให้นั่งอยู่ในห้องทำงานส่วนตัวโดยผมก็ออกมาจากห้องและมุ่งหน้าไปยังห้องนั่งเล่นที่มีเสียงเจี๊ยวจ๋าวดังเป็นระยะๆ

"นั่นไงพี่พีม...พี่พีมครับมานั่งเล่นกันภูมิด้วยกันสิครับ.."

"เอ่อ..ได้สิ"

ผมมองไปรอบๆก็มีคุณหญิงของบ้านที่กำลังให้ภูมินั่งตักอยู่นั้นพลางหยอกล้ออย่างกับแม่กับลูกกันแหนะ

ผมอยากจะบอกว่าตอนนี้ผมได้เข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของครอบครัวกรแล้วละ ผมดีใจสุดๆที่พ่อแม่พี่ชายและน้องชายของกรทุกคนเริ่มกลับมาเป็นครอบครัวที่อบอุ่นอีกครั้ง จนถึงวันนี้ผมกับภูมิก็ถูกเชิญให้เข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของครอบครัวกรเช่นกัน

ท่าทางตั้งแต่เข้ามาครั้งแรกในบ้านหลังนี้ภูมิก็ดูท่าจะเข้าและถูกอกถูกใจคนที่คอยตามใจอย่างคุณหญิงและกุลน้องชายของกรมากจนตอนนี้ไม่ค่อยติดผมแล้ว

"พีมแล้วกรละลูก..อยู่ไหนละ.."

"เอ่อ..คือกร.."

"งานมันเยอะจะตายแม่ไอกรอ่ะ..เช้านี้ยังไม่เห็นมันออกจากห้องทำงานเลยละ"

"หือ!..ขนานนั้นเลย?"

ผมพยักหน้าหงึกๆก่อนจะฉีกยิ้มแหงๆใจจริงก็น้อยใจเหมือนกันแหละที่เอาแต่ทำงานขนาดนี้ ดูอย่างผมสิได้วันหยุดแท้ๆกลับไม่มีไรทำเลย

"พี่พีมน้อยใจแน่ๆเลยครับแม่..ดูสิๆพี่พีมไม่ร่าเริงเลย.."

ภูมิพูดขึ้นพร้อมกับลงจากตักคุณหญิงและมานั่งข้างๆปมก่อนจะเอามือบางๆเล็กๆมาลูบที่แก้มผมเบาๆ

"พี่พีมกุลว่ากุลช่วยคุยกับพี่กรให้มั้ย"

"ไม่เป็นไรกุล..พี่เข้าใจน่ะกรคงงานเยอะจริงๆ"

ทุกคนที่ต่างนั่งอยู่รอบตัวผมต่างมองด้วยความเป็นห่วงและสงสารในเวลาเดียวกันในขณะที่ผมก็รู้สึกว่าตัวผมนี่มันน่าสมเพชจริงๆ

"ไม่เป็นไรจ่ะ..กรคงงานยุ่งจริงๆแหละพีมลูก..ไม่ต้องคิดมาก..ช่วงนี้บริษัทที่กรดูแลงานเข้าเยอะมาก..กรเลยคงต้องควบคุมจนลืมเวลาน่ะ"

"ครับแม่..ผมไม่ได้โกรธหรอกครับ..ผมเข้าใจดี.."

อย่างน้องช่วงเวลาที่ผ่านมามันก็มีความสุขมากพอที่จะทดแทนเวลานี้ได้แล้วละนี่ก็มามาเกือบๆปีครึ่งที่กรก้าวเข้ามาในชีวิตผมจนทุกๆอย่างเริ่มเปลี่ยนไปในชีวิตผมตั้งแต่ตอนนั้นจนถึงวันนี้

​( จบ พีมพาท)

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

​(กร พาท)

"อื้ออออออ...โอ้ย!..เมื่อยตัวชะมัด..งานนี่ก็เยอะซะจริง.."

ผมไล่บิดขี้เกียจออกจากตัวอย่างช้าๆก่อนจะค่อยๆเก็บแผ่นเอกสารที่กองพะเนินอยู่บนโต๊ะ แล้วจู่ๆก็นึกอะไรได้บางอย่างถึงร่างบาง

"เออ...สงสัยพีมคงงอนแน่เลยมัวแต่ทำงาน.."

ผมบ่นว่าตัวเองนิดๆที่ไม่ค่ิยได้ใส่ใจพีมซักเท่าไหร่ในช่วงนี้ก็งานมันเยอะจนจะขยับไปไหนไม่ได้เลยด้วยซํ้าแต่ดีแล้วที่เอกสารผมทำนี้เสร็จสิ้นทุกอย่างต่อจากนี้จะได้ไปสวีทกับร่างบางสักที

กึก ปัง~

ผมเก็บเอกสารเรียบร้อยและเดินออกมาจากห้องโดยไม่ลืมที่จะปิดประตูห้อง และก้าวเท้าไปยังห้องนั่งเล่นเป็นอันดับแรกของบ้าน

"แม่ครับ..แม่เห็นพีมรึเปล่า.."

"จ่ะพ่อคุณ...กว่าจะโผล่มาได้..นู่น..อารมณ์เสียเดินไปสวนหลังบ้านแล้ว.."

"เออไอกร..มัวแต่ทำงานเดี๋ยวเมียก็ทิ้งหรอก"

"ฮะๆๆ...ผมก็ว่างั้นแหละพี่กิต"

ผมมองไอพี่คนโตสุดของบ้านและน้องคนสุดท้องที่พากันหัวเราะผมเพราะหวังว่าเมียจะทิ้ง

"พูดไปเถอะไอสองหน่อนี่...มีเมียแล้วจะรู้สึก..ไม่คุยกะไอพวกนี้และ"

"ไปง้อพีมให้หายงอนไวๆละลูก...แม่เป็นกำลังใจช่วยนะ"

"ขอบคุณครับแม่"ผมฉีกยิ้มพลางขอบคุณเเม่ที่ให้กำลังใจผมขนาดนี้ ก่อนจะปลายสายตามองไอสองหน่อที่ชูขึ้นมาสองนิ้วและส่งให้ผม

"สู้ๆไอน้องรัก/สู้ๆนะพี่ชาย"

"เออ!..ขอบใจ"

ผมอมยิ้มก่อนจะเดินออกมาจากห้องนั่งเล่นแต่ยังไม่ทันจะตรงไปสวนหลังบ้านก็พลางนึกถึงของที่ลืมไว้ในห้องทำงานซะได้

"เกือบลืมแหนะ..รีบเข้าไปเอาดีกว่า"

ผมเดินเข้าไปในห้องทำงานทันทีก่อนจะเปิดลิ้นชักที่อยู่ข้างโต๊ะและหาของสำคัญแต่ก็ไม่เจอจนต้องรื้อนู่นนี่ออกมาทั้งหมดเพื่อหามัน

"เอ้า!..ไปอยู่ไหนของมันว่ะ..เมื่อกี้ก่อนเก็บยังอยู่ข้างโน๊ตบุ๊คอยู่เลย..."

ผมยืนงงพลางมองซ้ายมองขวาพร้อมกับเกาหัวแกร็กๆเพราะงงใจกับตัวเองมากขนาดว่างของไว้เองแท้กลับลืมซะได้ แม่ง

​"โง่บรม!"

​ในขณะที่ผมกำลังรื้อโน่นรื้อนี่ออกมาอย่างทุลักทุเรจนลืมสังเกตไปเลยว่ามีเงาของใครบางคนซุ่มมาทางด้านหลัง ก่อนเสียงจะตะโกนจะดังสนั่น

"หาอะไรอ่ะพี่กร!!!"

"เห้ย!แม่!..."

ผมหันขวับมองทางด้านหลังแต่...

"อ่าว..ผีหลอกซะแล้ว"

"บ้าบอ!...ผมอยู่นี่..อยู่นี่ๆ"

ในที่ผมกำลังหันไปมองในระดับสายตาเดียวกันจนไม่ได้มองตํ่าลงจึงทำให้ไม่เห็นเด็กน้อยไวกำลังซนเข้ามาในห้องตั้งแต่ตอนไหนก็ไม่รู้

"อ่าวภูมินี่เอง..มาทำอะไรในนี้ละเรา..ไม่ไปเล่นกับแม่หรอ.."

ผมมองเด็กน้อยที่อมยิ้มและส่ายหน้าไปมาก่อนจะใช้มือล้วงในกระเป๋ากางเกงและค้นหาบางสิ่งบางอย่าง

"อืม..พี่กรหานี่อยู่ใช่ม๊าาา!..ทาด๊าาาา!"

"หือ!"

ผมถึงกับตาลุกวาวเมื่อสิ่งที่แสนจะลํ้าค่าอยู่ในมือเด็กน้อย แต่ มันไปอยู่กับภูมิได้ไงวะ?

"เห้ย!..พี่ขอบคุณมากที่ภูมิช่วยเก็บเอาไว้นะ..แต่..เข้ามาหยิบเอาตอนไหนไม่ทราบ..เดี๋ยวเถอะ"

"แหะๆ..ไม่ต้องมาขู่ภูมิเลยนะพี่กร..ทำพี่ของภูมิน้อยใจยังจะไม่ไปง้ออีกรึไง.."

ผมมองเด็กน้อยที่เบะปากใส่ผมอย่างน่าเอ็นดูซะจนอย่างจะหยิกให้แก้มชํ้ากันเลยที่เดียว

"พี่ก็จะมาเอาไปง้อพี่พีมนี่ไง.."

"พึ่งซื้อหรอครับ?"

"เปล่า..ซื้อนานแล้ว..แต่ไม่ได้มีโอกาสจะให้น่ะ.."

ผมแบมือรับถุงเล็กๆจากมือเด็กน้อยที่ยื่นให้ผมอย่างว่าง่ายก่อนจะอมยิ้มให้

"พี่ก็ให้พี่พีมซักทีสิ...ภูมิว่านะของแบบพี่พีมต้องดีใจแน่ๆ"

"จริงหรอ...แค่สิ่งที่อยู่ข้างในถุงมันอาจจะธรรมดาก็ได้นะ.."

"ไม่หรอก..ภูมิว่ามันมีค่าเเละพิเศษแน่นอนถ้าพี่กรเป็นคนให้พี่พีม.."

"เปิดดูแล้วหรอ?"

เด็กน้อยส่ายหน้าพลางปฏิเสธว่าไม่ได้เปิดดูสิ่งที่อยู่ภายในถุงผ้าเล็กๆจริงๆ

"ไม่ครับ..ภูมิไม่เปิดดูหรอกครับ.."

"งั้นหรอ..อืม..เอางี้..ถ้าช่วยพี่จะพาไปเหมาสไปรท์เดอร์แมน..เครม๊ะ!"

"โอเชรรรรเลยคร๊าบบ"

ผมสุมหัวพลางวางแผนง้อหวานใจที่ตอนนี้คงจะนั่งเซ็งแล้วอยู่นาน เวลาผ่านไปไม่กี่นาทีผมก็เริ่มแผนทันที

"ตามนั้นนะภูมิ.."

"ครับ!"

​(จบ กรพาท)

​.

.

.

.

.

.

.

.

​(พีม พาท)

​"ไอคนใจร้าย..ป่านี้ยังทำงานการไม่เสร็จอีกรึไงกัน..แม่งอุตส่าจะอยู่ด้วยกันซะหน่อย..ห่วงแต่งาน..เชอะ!"

สายลมเย็นๆพัดมาไปมาพอที่จะทำให้ใจเย็นลงได้บ้างบางส่วนแต่แล้วมันยังควเคืองๆในใจไม่หายเลยต้องได้แต่บ่นอยู่ในใจ

"คนอะไร..ใจร้ายที่สุด..ที่แต่ก่อนนะอ้อนทุกวี่ทุกวันไงมาวันนี้พอเราอ้อนบ้างอ้างงานเฉยเลย..ฮึ!"

ผมพลางบ่นอุ๊บอิ๊บเบาๆก่อนจะมองไปยังแปลงดอกไม่ที่ปลูกไว้ดีกว่าเพื่อใจจะได้เลิกคิดที่จะน้อยใจร่างสูงสักที

จึกๆ

ผมหันหน้ามองตามแรงสะกิดที่แขนข้างขวาทันทีปรากฏว่าเป็นเจ้าเด็กจอมซนอย่างน้องผมนี่เองที่จู่ๆก็โผล่มาเฉยเลย

"อะ..อ่าวภูมิ..มีอะไรหรอ..หิวรึเปล่าพี่หาอะไรให้กินมั้ย.."

"ไม่ครับ..คือ..ภูมิมีอะไรจะให้ด้วยพอดีมีฝากมาให้พี่พีมครับ.."

ผมมองแขนเรียวเล็กทั้งสองข้างที่กำลังซ่อนอะไรไว้ทางด้านหลังก่อนจะค่อยๆเอาออกมาให้เห็น

"อะ..อะไรเนี้ย"

"รับไปสิพี่พีม.."

ผมค่อยๆเอื้อมมือไปรับดอกกุหลาบสีขาวที่ภูมิยืนมาให้เพียงหนึ่งดอกก่อนจะเห็นแผ่นป้ายเล็กๆที่ติดมาด้วย 

"หือ..วะ..วันนี้หรอ.."

"ภูมิไม่รู้เหมือนกันน๊าาา..ภูมิไปก่อนนะครับ..สุขสันต์วันครบรอบนะพี่พีม.."

"เดี๋ยวภูมิ.."

ยังไม่ทันไรเด็กตัวเล็กๆไวกำลังโตอย่างภูมิก็วิ่งไปซะแล้ว ปล่อยให้ผมนั่งจ้องดอกกุหลาบที่ขาวที่อยู่ในมืออยู่อย่างนั้น

"อะไรกัน..คบกันมาตั้งนานแล้วพึ่งจะเคยจำวันครบรอบได้รึไง..บ้าที่สุด"

ผมก้มหน้าพลางใช้มือปาดนํ้าตาที่ค่อยๆไหลอาบแก้มจะว่าดีใจที่ใครบางคนจำวันครบรอบได้ดีกว่าผมในวันนี้ซะอีก แต่ทุกทีผมก็จะตั้งตารอร่างสูงเสมอว่าจะเซอร์ไพซ์อะไรให้ผม

แต่นี่ดันเป็นครั้งแรกที่ผ่านมาที่ร่างสูงจำวันครบรอบได้ก่อนผมซะอีก

"ฮรึก...ทุกทีก็คอยถามอยู่แล้วนี่..ไหนมาวันนี้กลับนึกเองได้ขึ้นมา..ฮรึก.."

"ก็ไม่มีใครจำวันครบรอบไม่ได้หรอก..แค่ไม่พูดไว้จะเซอร์ไพซ์ไง.."

และเเล้วเสียงที่ทุ้มคุ้นหูก็เอ่ยดังขึ้นตรงหน้า ผมค่อยๆเงยหน้าขึ้นและปาดนํ้าตาออกพลางมองร่างสูงที่ยิ้มอย่างเเสนวิเศษนั้นมาให้

"ไม่กลับไปทำงานรึไง..รีบกลับไปทำงานสิ.."ผมพูดพลางเช็ดนํ้าตาออกก่อนจะบอกให้ร่างสูงไปทำงานต่ิจะได้ไม่ต้องมาเสียเวลากับผม

"งานน่ะเรียบร้อยแล้ว..แต่บางเรื่องยังไม่เรียบร้อยเลย.."

"อืม...ขอตัวก่อนนะ"

ผมยันตัวลุกขึ้นจากม้านั่งและพยายามจะเดินออกมาแต่ยังก้าวไปไม่กี่ก้าวมือหนาก็ฉุดรั้งแขนผมไว้ให้หยุดก่อน

พรึ่บ

"อือออกร...ไม่เอา..ปล่อย"

ผมถูกสวมกอดจากร่างสูงทางด้านหลังอย่างรวดเร็ว แผ่นหนากว้างสัมผัสผ่านเสื้อผมอย่างแนบชิดทำให้รู้สึกถึงความอบอุ่นได้ทันที

"รู้นะว่าโกรธ..น้อยใจ..ร่วมถึงเสียใจด้วย..แต่ที่กรพยายามทำงานมากกว่าเพราะจะได้เอาเวลาส่วนมากมาอยู่กับพีมนะ.."

"..."

"ไม่ใช่ว่ากรไม่ใส่ใจพีมนะ..แต่กรใส่ใจทุกๆเรื่องรวมถึงวันครบรอบของเราวันนี้ด้วยไง.."

กรเอาคางมาเกยกับไหล่ผมพร้อมกับพูดออกมาจนทำให้ผมคิดได้ ผมนี่เห็นแก่ตัวจริงๆเอาแต่จะหาความสุขให้ตัวเองโดยลืมคนรอบข้างไปเลย

"พีมขอโทษนะที่งี่เง่า..ขอโทษที่ไม่ได้นึกถึงกรเลยสักนิดเดียว.."

"ฮะๆๆ..ไม่หรอก..พีมทำถูกแล้ว"

ผมเบิกตากว้างเพราะยิ่งฟังก็ยิ่งงงกับคำพูดของร่างสูง กรค่อยๆผละกอดผมและจับตัวให้ผมหันหน้ามาเผชิญกับกรซะดีๆ

"ทำถูกแล้ว?..หมายความว่าไง?"

"ก็หมายความว่า..พี่มน่ะหัดนึกถึงตัวซะบ้างคือเห็นแก่ตัวบ้างก็ได้..ไม่จำเป็นต้องตามใจใครตลอดหรอก..กรดีใจนะที่พีมอ้อนกรน่ะ..แต่กรต้องขอโทษด้วยที่เอาใจใส่พีมไม่ได้เลย"

ร่างสูงใช้ปลายนิ้วไล่เกี่ยแก้มผมเบาๆพลางสบตากับและกันมองลึกเข้าไปในจิตใจซึ่งกันและกันว่าตอนนี้เราสองคนจะทำยังไงต่อไป

"กรดีใจนะที่พีมอ้อนกรบ่อยๆ...ต่อจากนนี้กรจะตั้งใจทำงานให้ตรงเวลาและให้พีมมาอ้อนบ่อยๆเลย..ดีมั้ย"

ผมอมยิ้มกับคำพูดหวานๆพวกนี้ที่เปล่งออกมาจากปากของร่างสูงที่ผิดกับสายตาและใบหน้าลิบลับ

"อื้อ!..พีมจะอ้อนกรบ่อยๆเลยละ..ฮะๆๆ"

"จริงสิ...ครบรอบทั้งทีให้แค่ดอกกุหลาบคงไม่พอหรอก"

"ห้ะ..ไม่เป็นไรหรอกกรให้มาแค่นี้ก็ดีใจมากแล้วละ.."

"ไม่สิ...พีมเป็นแฟนกรไม่สิเมียกรซะอย่างให้แค่นี้มันจิ๊บๆ..หลับตาก่อนนะ"

ผมอมยิ้มอย่างเขินๆหน้าก็ร้อนผ่าวไปหมดจะกี่ทีต่อกี่ทีทุกครั้งที่กรพูดคำหวานใส่ขนาดนี้ผมก็เขินดีใจจนแทบจะเป็นบ้าอยู่แล้ว

ผมยอมหลับตาลงอย่างช้าๆว่าง่ายตามที่ร่างสูงบอก

"แบมือสิ.."

"อื้อ!..แบแล้วนี่ไง"

ฝ่ามือค่อยๆถูกสัมผัสอย่างช้าๆโดยสิ่งที่วางลงบนฝ่ามือช่างจะว่าเบาก็ไม่เชิงแต่มันพอมีนํ้าหนักอยู่บ้าง

"ลืมตาได้เลย.."

ผมค่อยๆลืมตาขึ้นอย่างช้าๆก่อนที่จะหยุดชะงักกับสิ่งของบนฝ่ามือที่กรเป็นคนให้

"วะ...แหวนหรอ..กรให้แหวนพีมหรอ.."

"อื้อ!..มานี่สิ..อันนี้นะกรใช้วงนี้สลักเป็นชื่อของกรกับพีม..ใส่ไว้นะ"

ผมมองนิ้วนางข้างซ้ายที่ถูกแหวนที่กรเป็นคนสวมให้ใส่เข้ามาอย่างพอดีเป๊ะ อยากจะบอกว่าตอนนี้ผมดีใจที่สุดเลยละ

"มีอีกวงด้วยนะ..สลักเหมือนกัน..เพราะฉะนั้น..แหวนของเราสองคนจะมีคู่เดียวในโลกด้วย..พีมชอบมั้ย"

"ชอบ..ชอบที่สุดเลย..ไหนอีกวงละ..พีมขอใส่ให้กรนะ"

ผมแบมือรับแหวนต่อจากร่างสูงมาและไม่รีรอสวมใส่ที่นิ้วนางข้างซ้ายของร่างสูงอย่างพอดี

"อืม..พอดีเลยเนอะ.."

ผมพูดขึ้นก่อนจะมองแหวนที่สวมอยู่บนนิ้วนางข้างซ้ายจนอมยิ้มไม่หยุด

"พีม.."

"อะไรหรอ..อ่ะ..อืมม"

ริมฝีปากร่างสูงของกรค่อยๆจูบประทับลงมาอย่างแผ่วเบาในขณะที่ยังไม่ทันตั้งตัว แค่สัมผัสด้วยริมฝีปากก็ทำเอาใจผมร้อนวูบวาบได้ขนาดนี้เชียว

"อึก...อืมมมมม..อ่าาาห์..อืมมมมม.."

"อืมมม..หวานจัง.."

สัมผัสที่ค่อยๆถูดเติมเต็มจนล้นค่อยๆผละออกจากกันอย่างช้าๆ สายตาที่หวานเยิ้มทั้งสองฝ่ายก็ค่อยๆประสบสานกันอย่างช้าๆราวกับว่าอยากจะพูดอะไร

"กร..รักพีมนะ..รักที่สุดเลย"

"อืออ..ไม่ต้องกอดแน่นขนาดนี้ก็ได้..อึดอัดน่าา...แต่..พีมก็รักกรที่สุดเลย.."

ไม่ว่าจะนี้ต่อไปกรคนเดิมหรือคนในตอนนี้จะเป็นยังไงผมก็พร้อมที่จะยื่นมือและช่วยโอบกอดเค้าไว้เสมอ ที่ผ่านมาอาจเป็นเพียงบททดสอบเล็กๆน้อยๆสำหรับเราทั้งสอง แต่ยังไงวันไหนๆหรือวันต่อไปผมก็พร้อมที่จะเผชิญกับมันและเคียงข้างไปกับร่างสูงเสมอตามที่สัญญาไว้

"เอ่อ..หายงอนแล้วใช้มั้ยเอ่ยยย...ไปจัดกับซักสามยกม๊ะ..นะๆ"

"ฮรึ่ย!..หื่นจริงๆเลย...แต่ก็...ซักยกก็พอไหวนะ..คิๆ"



~​​*จบบริบูรณ์*~

*** ***





ขอบคุณสำหรับการติดตามนะคะ เรื่องนี้ก็จบกันไปแล้วก็อย่าลืมติดตามผลงานอื่นๆของไรท์ด้วยนะคะ ขอบคุณค่ะ^^

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น