Ranichat

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 28 : คืนนี้พี่ขอนะคะ

ชื่อตอน : บทที่ 28 : คืนนี้พี่ขอนะคะ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 8.4k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 26 ก.พ. 2561 14:35 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 28 : คืนนี้พี่ขอนะคะ
แบบอักษร

ตลอดระยะเวลา 1 ปีที่ทั้งคู่เริ่มศึกษาดูใจกันแล้วก็ตกลงแต่งงานกันทันที ใจหญิงสาวก็หวั่นๆในระยะเวลาในการดูใจว่ามันไม่สั้นไปหรือ แต่คำพูดของชายหนุ่มที่บอกว่าเค้าจะไม่รออีกแล้ว ‘แทนที่เราจะเอาเวลามาศึกษาดูใจกัน ทำไมเราไม่เอามาใช้ในการปรับนิสัยเข้าหากันจะดีกว่ามั้ย อะไรมันจะเกิดก็ต้องเกิด’ แววตาของชายหนุ่มฉายแววจริงจังจนทำให้หญิงสาวใจอ่อน ยอมตกลงปลงใจและยอมย้ายมาอยู่ที่เชียงใหม่ด้วยกัน เกลินได้มอบกรรมสิทธิ์ของร้านเสื้อผ้าที่อังกฤษให้เป็นของสิตา ใจตนก็อยากกลับไปอยู่หรอก แต่คนที่นั่งลูบผมของตนอย่างอ่อนโยนนี่สิ พอพูดถึงเรื่องนี้ขึ้นมาทีไร ได้ทำหน้าขรึมขึ้นมาทันที ภาพของชายหญิงที่นั่งอยู่บนโซฟาหนังปลายเตียงโดยมีร่างเกลินซบหลับอยู่ สายตาของกวินทร์จับจ้องไปที่เอกสารการส่งออกชาไปยุโรปอย่างใช้ความคิด มือก็ทำหน้าที่กล่อมหญิงสาวอันเป็นที่รักอย่างไม่ลดละหน้าที่

“ง่วงก็ไปนอนสิคะ มานั่งอย่างนี้เดี๋ยวจะเมื่อยเอานะ” กวินทร์เอ่ยปลุกคนในอ้อมแขนพร้อมจรดปากลงไปบนกลุ่มผมหนานุ่มของหญิงสาว

“อื้อ ไม่เอาค่ะ ไม่มีคนกอด นอนไม่หลับ” คนงอแงค่อยๆลืมตาขึ้นมาตอบ

“เดี๋ยวนี้ติดพี่ไปแล้วนะคะ พี่จะทำงานได้ยังไงล่ะที่นี้” ก็ตั้งแต่แต่งงานมา เธอติดเค้าแจเลย ไม่นอนกอดก็นอนไม่หลับ แต่มันหน้าเสียดายตรงที่ได้แค่นอนกอด ใช่! ตั้งแต่แต่งงานกันมา เขาและเธอไม่เคยมีเรื่องอย่างว่าเลย หญิงสาวให้เหตุผลว่ายังไม่พร้อม

“ไม่เอาค่ะ นี่ห้องนอนนะคะ พี่กวินทร์เล่นใช้มันเป็นห้องทำงาน น่าน้อยใจแย่” เกลินว่าพลางทำหน้ามุ้ย

“ค่ะ มันคือห้องนอน ที่เอาไว้นอน แล้วก็…” กวินทร์ละสายตาจากเอกสารสำคัญแล้วหันไปทำหน้าเจ้าเล่ห์กับคนที่ทำหน้างอนๆ

“อะไรคะ คิดอะไรอยู่ หยุดเลยนะ” เกลินรีบยกมือขึ้นมาปิดเนื้อตัวทันที ไม่น่าเลย นึกว่าชายหนุ่มจะไม่หวังเรื่องแบบนี้แล้ว เลยเล่นใส่ชุดนอนสีชมพูหวานสายเดียวอย่างลืมตัวแบบที่ชอบใส่ประจำ

“เราแต่งงานกันแล้วนะคะ ต้องให้พี่รออีกหรอ หนูเกลยังไม่เชื่อใจพี่อีกหรอ” กวินทร์ถอนหายใจอย่างคนหมดหนทาง รักก็รัก ต้องการก็ต้องการ ทำไมตนต้องอดทนกับเรื่องอย่างนี้ดังคนที่คนหมกมุ่น

“เชื่อใจค่ะ แต่หนูเกลกลัวเจ็บ” เธอก็ไม่ได้เดียงสา แต่มันไม่กล้าจริงๆ

“ค่ะ พี่เข้าใจ ไปนอนเถอะนะ พรุ่งนี้พี่จะไปภูเก็ตเสียหน่อย ไปคุยงานน่ะค่ะ พอดีลูกค้าแวะไปเที่ยวภูเก็ต หนูเกลไปด้วยมั้ยคะ” กวินทร์บอกออกไปอย่างเหนื่อยๆ ช่วงนี้โหมงานเป็นอย่างมาก อยากจะลืมเรื่องกวนใจนี้เสียที

“ไปกี่วันคะ กลับเมื่อไหร่” เกลินถามอย่างตกใจ ช่วงนี้ยิ่งติดคุณสามี แล้วนี่เขากลับจะชิงหนีลงใต้ซะงั้น

“ไป 4 วันค่ะ น่าจะกลับเย็นๆ” กวินทร์ว่าอย่างใจหายเช่นกัน ใช่เธอคนเดียวซะที่ไหนที่ติดเขา เขาก็ติดเธอเหมือนกัน ในแต่ละวันก็นึกอยากจะพกเธอลงไปทำงานที่ไร่เสียด้วยเลย

“อยากไปค่ะ แต่มะรืนคุณพ่อคุุณแม่มาหา จะยกเลิกก็กลัวจะเสียเวลาทิ้งกันเปล่าๆ นานๆทีพวกพี่ชายทั้งหลายจะว่าง” หน้าเกลินจ๋อยขึ้นมาทันที นึกอยากจะไปด้วย แต่ก็กลัวว่าถ้าคุณพ่อคุณแม่จะมาหาเดี๋ยวไม่มีใครอยู่รับ

“ว้า คิดถึงคุณภรรยาแน่ๆเลย” กวินทร์ก็เศร้าใจไม่แพ้กัน แต่งานก็คืองาน ยิ่งงานนี้สำคัญด้วยจะให้เค้ายกเลิกก็ไม่ได้

“พี่กวินทร์คะ” เกลินนึกอะไรขึ้นมาได้ แต่มันเป็นความคิดทีเธอไม่รู้ว่าเธอคิดถูกหรือป่าว

“ว่าไงคะคนดี” กวินทร์ทำหน้าสงสัย

“คือ… คือว่า” หญิงสาวทำเสียงอึกอัก ทำไมมันน่าอึดอัดอย่างนี้ คิดอยู่ว่าจะพูดออกไปดีหรือไม่

“ง่วงแล้วหรอคะ มาค่ะ เดี๋ยวพี่อุ้มไปส่ง” กวินทร์ยืนขึ้นเต็มความสูง ช้อนตัวภรรยาสาวขึ้นมาตาม คนในอ้อมแขนข้องแขนที่คอชายหนุ่มทันที

“หนูเกลยอมพี่กวินทร์ก็ได้ค่ะ” เกลินกลั้นใจพูดออกไปพร้อมหลับตาปี๋ ใจหล่นวูบไปถึงพื้น

“คะ?” กวินทร์ทำหย้าไม่อยากจะเชื่อหูตนเอง นี่เค้าหมกมั่นขนาดหูแววไปแล้วหรอ

“หนูเกลบอกว่า คืนนี้หนูเกลยอมพี่กวินทร์ค่ะ” น่าอายจริงๆหนูเกล พูดออกไปได้ยังไง เธอยังมียังอายบ้างไหมหนูเกล อยากจะกัดลิ้นตัวเองเสียจริงนี่

“พี่ถือว่าพี่ได้ยินไม่ผิดแล้วนะ” ได้ยินดังนั้นความอดทนของกวินทร์ก็ขาดทันที เขาเดินอุ้มร่างสาวสวยมาที่เตียงนอนกว้างทันที ค่อยๆว่าร่างภรรยาลงอย่างนุ่มนวลราวกับกลัวเจ้าหล่อนจะเจ็บ

“หนูเกลกลับตัวไม่ทันแล้วนะคะ ยังไงคืนนี้หนูเกลก็ต้องเป็นของพี่ ถ้างั้นคืนนี้พี่ขอนะคะ” ใช่หนุ่มยิ้มอย่างดีใจว่าแล้วก็ลงมาทาบทับตัวของหญิงสาวทันที ปากหนาประกบลงบนปากบางอย่างโหยหา ลิ้นของชายหนุ่มค่อยๆเข้าไปหยอกเย้าลิ้นของหญิงสาวใต้ล่างมือก็ทำหน้าที่ ลูบไล้ไหล่กลมมนอย่างอ่อนโยนจากนั้นเปลี่ยนมาเป็นการเลื่อนสายเดี่ยวออกจากไหล่งาม กวินทร์ละริมฝีปากออก มองคนใต้รางยังหลงใหล เนินอกงามค่อยๆปรากฏแก่สายตาของสามีเธอ จนสุดท้ายอกคู่สวยก็ออกมาทักทายชายหนุ่มเล่น แขนของหญิงสาวเริ่มยกขึ้นมาพาดทันทีอย่างเขินอาย แก้มที่มีเลือดฝาดแดงระรื่น เกลินนึกอยากจะมุดแผ่นดินหนี

‘หนูเกลนะหนูเกล ทำไมเธอถึงไม่ใส่บรานะ อายมั้ยหล่ะทีนี้’ เกลินเอ็ดตัวเองในใจ ด้วยความเคยชินที่เวลานอนมักจะไม่ใส่บรา ไม่คิดว่าวันนี้จะจำเป็นและรู้สึกต้องการมัน

“อยากให้หยุดมั้ยคะ ไม่ทันแล้วนะ พี่ไม่ทนแล้ว ยังไงคืนนี้หนูเกลก็ต้องตกเป็นของพี่” รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏบนใบหน้าของชายหนุ่ม กวินทร์รู้ว่าตอนนี้หญิงสาวอายแค่ไหน ก็คนใต้ร่างเล่นหลับตาปี๋ ยกเอามือมาบังเนื้อตัวซะขนาดนั้น แต่เค้าไม่ถือสาหรอกนะเพราะนี่เป็นครั้งแรกของหญิงสาว เค้าจะทำให้เธอรู้ว่าความสุขที่แท้จริงเป็นอย่างไร

“พี่กวินทร์! เลิกมองได้แล้วค่ะ หนูเกลเขินนะ!” เกลินเขินจนทำตัวไม่ถูก ร้อยวันพันปีไม่เคยจะต้องทำอะไรแบบนี้ เธอจะต้องตกเป็นของเขาจริงๆหรือนี่

“งั้นพี่ต่อเลยนะคะ” ว่าแล้วกวินทร์ก็ถอดเสื้อยืดสีเทาเนื้อดีของตนออก เผยให้เห็นมัดกล้ามอย่างชายชาตรี ถ้าเป็นเวลาปกติเธอคงจะตกตะลึงอยู่หรอกแต่นี่มันไม่ใช่สถานการณ์ที่จะต้องมาตะลึงเรื่องนี้

“เอามือออกได้แล้วค่ะ พี่จะได้สำรวจได้สะดวก” กวินทร์ค่อยๆดึงมือภรรยาสาวออกอย่างอ่อนโยน ถึงแม้เธอจะขัดคืนแต่เจ้าตัวยอมทำตามแต่โดยดี สายตายังคงหลับอย่างไม่ลืมหูลืมตา

ร่างสูงๆค่อยๆก้มลงไปจูบหน้าผากนูนสวยอย่างปลอบประโลมเป็นการบ่งบอกว่าเค้าจะทะนุถนอมเธอให้ถึงที่สุด จากนั้นใบหน้าของชายหนุ่มก็เริ่มเลื่อนต่ำมาที่อกคู่สวยและครอบครองมันอย่างนึกหวง อยากให้เป็นเขาคนเดียวที่ได้ครอบครองมัน หญิงสาวใช้สองมือปิดหน้าตนด้วยความอาย ความรู้สึกเสียวซ่านนี้ช่างทรมาณเหลือเกินจะว่าสุขก็สุข ชายหนุ่มละจากอกสวยเพื่อที่จะมาจัดการเสื้อผ้าที่เหลือ มือหนาค่อยๆดึงชุดนอนสีหวานให้พ้นออกไปจากร่างบาง และจัดการกับสิ่งที่ปกปิดความเป็นหญิงของหญิงสาวออกไป ไม่วายจัดการกับเสื้อผ้าของตนบ้าง แล้วเริ่มบรรเลงบทรักอันแสนหวานที่เต็มไปด้วยความเร้าร้อน กี่ครั้งต่อกี่ครั้งที่ทำให้หญิงสาวกับตนเหมือนขึ้นสวรรค์ มันช่างเป็นรสชาติที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน มันทำให้หญิงสาวรักในสัมผัสของชายหนุ่ม ไม่รู้ว่าจะเป็นคุณภรรยาหรือคุณสามีที่ติดใจในรสชาติความรักเช่นนี้ รู้แต่ว่าเธอคิดไม่ผิดที่ยอมเปิดใจให้เค้า

หลังจากที่บรรเลงบทรักเป็นครั้งสุดท้าย เค้าก็เข้าห้องน้ำอาบน้ำเพื่อจัดการกับตนเอง ไม่วายเช็ดตัวและเปลี่ยนเสื้อผ้าให้หญิงสาวก่อนเข้านอน จะว่าเข้านอนก็ไม่ได้เพราะนี้ก็ปาไปหกโมงแล้ว เรียกว่างีบน่าจะเหมาะกว่าเพราะตอน 7 โมงเค้าต้องลุกไปขึ้นเครื่องเพื่อที่จะไปคุยงานที่ภูในใจนึกอยากจะยกเลิกเสียเลยอยากจะอยู่ดูแลหญิงสาวเพราะเชื่อว่าตื่นมาก็ต้องไม่สบายแน่ๆ เพราะนี้เป็นครั้งแรกของเธอ

ร่างบางยังคงหลับตาแต่มือกลับควานหาร่างหนาที่ปกติจะนอนกอดเธออยู่ข้างๆ แต่ก็พบกับความว่างเปล่า เธอจึงลืมตาขึ้นมาว่าจะลงจากเตียงเพื่อไปหาชายหนุ่มด้านล่างแต่ก็

“โอ้ย! ทำไมมันเจ็บอย่างนี้” หญิงสาวรู้สึกเจ็บบริเวณที่ทำการร่วมรักกับสามีตนทันที จึงต้องนั่งลงตรงที่เดิม สายตาเหลือบไปเห็นโน้ตที่แปะไว้กับแก้วแล้วมียาอยู่ข้าง

~

พี่ไปภูเก็ตนะคะจะรีบกลับ ขอโทษที่ไม่ได้อยู่ดูแล

ถ้าไม่ไหวทานยาที่เตรียมไว้ให้แล้วก็ไม่ต้องไปทำงานนะคะ

รักนะ

กวินทร์

~


เธอลืมไปเลยว่าวันนี้้ชายหนุ่มมีงาน ร้อยยิ้มเล็กๆผุดขึ้นมาบนหน้าหวาน จะไปทำงานไม่วายเป็นห่วงตน “สามีใครทำไมน่ารักอย่างนี้ จะไม่ให้หลงได้ไงคะ” ตั้งแต่วันนั้นจนถึงวันนี้ เธอไม่เสียใจเลยที่ได้รู้จักผู้ชายคนนี้ เค้าเป็นผู้ชายที่อบอุ่น อยู่ด้วยแล้วสบายใจ อยู่ด้วยแล้วรู้สึกปลอดภัย แม้จะกลัวแค่ไหนแต่ถ้าเค้าบอกว่าไม่เป็นอะไร เพียงเท่านี้แม้จะตกพบเจอสิ่งใดเธอก็ไม่กลัว เธอพร้อมที่จะฝากชีวิตให้กับผู้ชายคนเพราะเขาคือคนที่เธอรักและรักเธอ

ด้านกวินทร์กรู้สึกไม่เสียใจที่เปิดใจให้หญิงสาว เธอเหมือนเป็นสิ่งที่มารักษาบาดแผลในหัวใจของเขา เขาพร้อมที่จะดูแลเธอและอยู่เคียงข้างเธอไม่ว่าจะเจออุปสรรค์อะไร เขารักเธอแบบที่ไม่เคยเป็นมาก่อน กับพาขวัญเค้ามีความรู้สึกดีๆให้กับเธอก่อน ดังนั้นเวลาผ่านไป ความรู้สึกจากที่มีเต็มร้อยมันเริ่มลดน้อยลงเรื่อยๆเมื่อเค้าเจอเหตุการณ์ต่างๆที่เธอได้ทำกับเขา แต่กับเธอคนนี้ เค้าเริ่มจากศูนย์หรืออาจจะติดลบ มันค่อยๆเพิ่มเรื่อยๆ อย่างไม่มีขีดจำกัด เค้าตัดสินใจแล้วว่าเธอนี่แหละคือคนที่ใช่ เขาพร้อมที่จะมอบทุกสิ่งทุกอย่างที่เขามี แม้กระทั้งชีวิตเขาก็ให้ได้ ‘หนูเกลจะเป็นเกลินในดวงใจพี่ตลอดไป’



จบบริบูรณ์





จบแล้วววว อยากจะตีตัวเอง พึ่งจำได้ว่ายังลงไม่จบ ไรท์ขอโทษ

แงงงงงง เสียใจ จะบอกว่าเขียน nc ได้แค่นี้จริงๆ ไรท์เป็นคนใสๆ เรื่องแบบนี้ไรท์ไม่รู้วววว555555 เชื่อมั้ย5555

อยากขอบคุณทุกคนที่ติดตาม ที่คอยให้กำลังใจซึ่งมันเป็นสิ่งที่สำคัญมากๆในการเขียนนิยายซักตอน

มันใช้เวลานานมากในการเขียนขึ้นมาสักตอนในขณะที่คนอ่านใช้เวลาอ่านแค่ 10 นาทีหรืออาจไม่ถึง

เป็นนิยายเรื่องแรกที่ได้เริ่มเขียน ใจหายเหมือนกันเพราะนานมากกว่าจะจบ

แรกๆก็อัพบ่อย หลังๆก็ไม่มีเวลา กำลังคิดว่าจะเปิดเรื่องใหม่ดีไหม

แต่ก็กลัวว่าไม่มีคนอ่าน ถ้าเปิดก็ช่วยอ่านกันด้วยนะคะขอบคุณค่ะ

ขอบคุณทุกคนมากๆนะ สวัสดีค่าาา 💚💚

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น