แมวขี้อ้อน

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Vampire Yaoi Boy's Love (3P) -25- ...สายตาที่เปลี่ยนไป...

ชื่อตอน : Vampire Yaoi Boy's Love (3P) -25- ...สายตาที่เปลี่ยนไป...

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 27.6k

ความคิดเห็น : 18

ปรับปรุงล่าสุด : 29 ม.ค. 2558 20:15 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Vampire Yaoi Boy's Love (3P) -25- ...สายตาที่เปลี่ยนไป...
แบบอักษร

Vampire Yaoi Boy’s Love (3P)

อันตรายรักร้ายฉบับนายแวมไพร์ตัวแสบ

 

 

 

ที่ 25

 

 

ที่ลี่...

 

 

 

            “อื้ออ...” ไอเดียครางในลำคอนิด ๆ ก่อนจะค่อยๆลืมตาขึ้นมาเพราะได้ยินเสียงพูดคุยกันไอเดียมองไปรอบห้องก็ไม่เห็นมีใครแต่หูก็ยังคงได้ยินเสียงพูดคุย

 

 

 

            “อ่า...ไม่รู้สึกเจ็บปวดเลยแหะ...” ไอเดียพูดขึ้นเมื่อลองขยับตัวราวกับว่าไม่ได้เกิดอะไรขึ้น ไอเดียจึงลุกขึ้นจากเตียงและเดินออกจากห้องนอนก่อนที่จะเดินลงไปทางบันได

 

 

 

            พรึ่บ!

 

 

 

            “อ๊ะ!” ไอเดียผะงักไปด้านหน้านิดๆ เมื่อลูซโพล่มาจากไหนไม่รู้มากอดด้านหลังของไอเดีย

 

 

 

            “ทำไมตื่นเร็วจึง หื้ม” เสียงทุ่มต่ำของลูซดังขึ้น

 

 

 

            “ผมไม่เห็นพวกคุณ” ไอเดียพูดขึ้นทำให้ลูซยิ้มนิดๆก่อนจะก้มลงเลียที่ไหล่เนียนไอเดีย

 

 

 

            “นี้! เอาแต่เช้าเลยนะ” ไอเดียพูดว่าแต่ก็ยอมเอียงคอให้ลูซ ลูซแยกเขี้ยวออกมาและฝั่งลงที่ไหล่ขาวเนียนของไอเดีย พอลูซดูดดื่มเลือดของไอเดียอย่างพอใจแล้วจึงถอนเขี้ยวออกมา

 

 

 

            “เป็นอาหารเช้าที่อร่อยที่สุดเลยละ” ลูซพูดยิ้มๆเพราะถึงแม้ว่าไอเดียจะเปลี่ยนเป็นแวมไพร์ แต่เลือดของไอเดียก็ยังคงความอร่อยไว้ได้จนลูซและดาร์คแทบไม่อยากจะถอนเขี้ยวออกจากลำคอไอเดียเลยด้วยซ้ำไป

 

 

 

            พรึ่บ!

 

 

 

            “ข้าว่าจะไปตามเจ้าอยู่พอดีเลย” เสียงทุ่มต่ำดังขึ้นพร้อมกับร่างของดาร์คเดินเข้ามายืนอยู่ตรงหน้า

 

 

 

            “ตามผม ?”

 

 

 

            “อืม ไอ้หมาป่ามีอะไรจะพูดด้วย...ครั้งสุดท้าย” ดาร์คพูดบอกและเน้นย้ำคำว่าครั้งสุดท้ายไอเดียนิ่งไปนิดก่อนจะเดินออกมาจากลูซและดาร์คก่อนจะตรงไปที่ป่าด้านหลังบ้านของลูซและดาร์ค

 

 

 

            “ไม่คิดเลยนะว่าคนที่ข้ารักจะมากลายเป็นแวมไพร์ได้เร็วขนาดนี้” เสียงทุ่มต่ำดังขึ้นจากทางด้านหลังของไอเดีย ไอเดียจึงรีบหันไปมองทันที

 

 

 

            “รีคอน...”

 

 

 

            “เป็นยังไงบ้างละ ความรู้สึกที่ได้กลายเป็นอมนุษย์นะ หึ” รีคอนพูดว่าก่อนจะยกยิ้มเยาะขึ้นซึ่งมันไม่ได้ทำให้ไอเดียรู้สึกแย่เลยสักนิดเพราะใครๆก็สามารถดูออกว่านี้คือรอยยิ้มเยาะตัวเอง

 

 

 

            “คุณมีกลิ่นสาปแบบเดียวกับที่ลูซและดาร์คเคยบอกจริงๆด้วยสินะ” ไอเดียพูดขึ้นทำให้รีคอนยกยิ้มมุมปากเมื่อได้ยิน

 

 

 

            “คุณมีอะไรจะคุยกับผมงั้นหรอ” ไอเดียพูดถามขึ้น

 

 

 

            “ข้าก็แค่อยากเห็นคนที่ข้าเคยรักกลายเป็นแวมไพร์เท่านั้นเอง” รีคอนพูดบอกและเน้นย้ำคำว่าเคยจนไอเดียสะอึกขึ้นมา

 

 

 

            “เจ้าคิดดีแล้วหรอไอเดีย...เจ้าคิดดีแล้วหรอที่จะเป็นแวมไพร์...” รีคอนพูดขึ้นถึงแม้สีหน้าจะไม่ได้แสดงแต่แววตานั้นเห็นได้ชัดเลยว่าเจ็บปวด

 

 

 

            “เจ้าคิดดีแล้วหรอ...คิดดีแล้วหรอไอเดีย” รีคอนพูดถามออกมาอีกครั้งถึงแม้มันจะเป็นคำถามที่ซ้ำซากแต่รีคอนก็ยังอยากได้คำยืนยันจากปากของไอเดียอีกครั้ง

 

 

 

            “ครับ...ผมคิดดีแล้ว...”

 

 

 

            “ครั้งนี้อาจจะเป็นครั้งสุดท้ายที่เราจะเจอกัน...ถ้าหากครั้งหน้าข้าเจอเจ้าอีกครั้ง ข้าในฐานะหัวหน้าเผ่าหมาป่าจะเป็นคนฆ่าเจ้าเอง” รีคอนพูดบอกขึ้นมาอีกพร้อมกับหลบสายตาของไอเดีย

 

 

 

            “ทำไมละครับ! ถึงผมจะเป็นแวมไพร์แต่ผมก็ไม่ได้เปลี่ยนไปคุณก็ยังเป็นเพื่อนของผมได้” ไอเดียพูดขึ้นมาอย่างไม่เข้าใจ

 

 

 

            “เพราะข้าเกลียดแวมไพร์”

 

 

 

            “เหตุผลแบบนี้ผมไม่ยอมรับหรอกครับ! ยังไงผมก็จะเป็นเพื่อนของคุณ!” ไอเดียพูดยืนยันคำเดิม

 

 

 

            พรึ่บ!

 

 

 

            “เจ้ากำลังจะทำให้ข้าตัดใจไม่ได้!” รีคอนพูดขึ้นหลังจากที่ดันตัวไอเดียไปติดต้นไม้ด้วยความเร็ว

 

 

 

            “ทำไมคุณจะตัดใจไม่ได้ในเมื่อสายตาที่คุณมองผมมันเปลี่ยนไป ถึงแม้จะเปลี่ยนไปไม่มากก็ตาม” ไอเดียพูดเถียงออกมาทันทีทำให้รีคอนชะงักกึกเมื่อได้ยิน

 

 

 

            “เจ้าพูดเรื่องอะไรของเจ้า” รีคอนพูดถามขึ้นด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความสงสัย

 

 

 

            “คิดเอาเองเถอะครับ ผมรู้แค่เพียงว่าแต่ก่อนคุณไม่ได้มองผมด้วยสายตาแบบนี้” ไอเดียพูดบอกและยกมือขึ้นหมายจะจับใบหน้าของรีคอนแต่รีคอนกลับปัดมือของไอเดียออกอย่างแรงจนเผลอทำให้เล็บของรีคอนกรีดเข้าที่แขนเนียนของไอเดียเป็นผลยาวไม่มาก

 

 

 

            “อ๊ะ...” ไอเดียร้องขึ้นเพราะรู้สึกแสบที่แผลมากกว่าปกติ แถมยังร้อนผ่าวๆราวกับจะไหม้

 

 

 

            “อะ...ไอเดีย...” รีคอนพูดขึ้นอย่างตกใจก่อนจะจับมือของไอเดียขึ้นมาดูด้วยความเป็นห่วง

 

 

 

            “เจ็บมากมั้ย ข้าขอโทษ ข้าไม่ได้ตั้งใจ” รีคอนรีบพูดอย่างร้อนรนไอเดียเองก็ตกใจไม่น้อยที่รีคอนรีบคว้าแขนของตนมาจับดูแผล ไอเดียอ้าปากจะพูดว่าไม่เป็นไรแต่ก็ต้องชะงักเมื่อได้กลิ่นหอมหวนของเลือดทำให้ไอเดียรีบหันไปทางต้นเหตุของกลิ่นเลือด

 

 

 

            “มนุษย์...” ไอเดียพูดขึ้นทำให้รีคอนรีบหันไปมองทันทีก่อนที่รีคอนจะยืนนิ่งไปนิดเมื่อเห็นชายหนุ่มหน้าหวานคนหนึ่งกำลังยืนกำกิ่งไม้ที่มีหนามแหลมคมอยู่

 

 

 

            “เอ๊ะ...นั้นมัน....ท่าโร่...” ไอเดียพูดขึ้นเพราะจำได้ว่าเด็กหนุ่มหน้าหวานคนนี้เป็นคนเรียกตนไปคุยเมื่อวานนี้ที่ผ่านมา

 

 

 

            “รุ่นพี่...” ทาโร่เรียกเสียงแผ่วใบหน้าซีดจนเห็นได้ชัด ไอเดียรีบหันไปหารีคอนทันทีเมื่อเห็นทาโร่ส่งสายตาเจ็บปวดมาทางรีคอนก่อนที่ร่างกายอันบอบบางของทาโร่จะค่อยๆทรุดลงกับพื้นไอเดียจึงใช้ความเร็วที่มนุษย์ธรรมดามองไม่เห็นรีบเข้ามารับตัวของทาโร่เอาไว้ไอเดียชะงักกึกเมื่อได้รับความร้อนจากร่างกายของทาโร่พวกกับร่องรอยตามร่างกายและข้อมือเล็ก

 

 

 

            “รีคอน!!..” ไอเดียพูดเสียงดังลั่นเมื่อเห็นสัญลักษณ์บ้างอย่างที่อยู่ตรงลำคอเล็กที่ผมปิดเอาไว้อยู่แต่ก็ปิดไม่มิด

 

 

 

            “รุ่นพี่...ผมกลัว...ฮึก...” ทาโร่พูดขึ้นก่อนจะสะดุ้งเฮือกเมื่อรีคอนขยับเข้ามายืนตรงหน้า

 

 

 

            พลัก!

 

 

 

            “อึ่ก!” รีคอนที่ยังไม่ทันได้ตั้งตัวถูกไอเดียใช้หมัดลุ้ย ๆ ต่อยเข้าที่ท้องจนรีคอนผะงักถอยหลังและล้มลงทันที เพราะแรงของไอเดียนั้นไม่ใช่แรงที่มนุษย์ธรรมดาทำได้เลย

 

 

 

            “ป่าเถื่อน” ไอเดียพูดว่าก่อนจะอุ้มร่างของทาโร่ขึ้นถึงแม้ว่าทาโร่จะสูงแทบจะเท่าไอเดียแต่ร่างกายของทาโร่นั้นเบาหวิวมาก

 

 

 

            “เจ้าจะพาทาโร่ไปไหน” รีคอนพูดขึ้นและรีบมาคว้าแขนของไอเดียเอาไว้

 

 

 

            “ผมจะพาไปพักที่บ้านของผม เพราะเด็กคนนี้เป็นไข้ตัวร้อนซะขนาดนี้ทำไมคุณไม่ดูแล” ไอเดียพูดว่าก่อนจะรีบไปบ้านของตนเองทันทีพร้อมกับกระโดดจากชั้นล่างขึ้นมาที่หน้าต่างและพาทาโร่เข้าไปนอนบนเตียงโดยมีรีคอนตามขึ้นมาด้วย

 

 

 

            “คุณเฝ้าเอาแล้วกัน เดี่ยวผมมา” ไอเดียพูดบอกก่อนจะกระโดดออกมาจากบ้านของตนพร้อมกับยิ้มจาง ๆ เมื่อรับรู้แล้วว่าทำไมสายตาของรีคอนที่มองไอเดียถึงได้เปลี่ยนไป

 

 

 

            “มีอะไรงั้นรึ” ดาร์คพูดถามขึ้น

 

 

 

            “ไม่มีอะไรหรอกครับ” ไอเดียพูดยิ้มๆและเอาแขนไหวไคว้หลังเอาไว้เพราะไม่อยากจะให้ลูซและดาร์คเห็น แต่สิ่งที่ไอเดียทำนั้นไม่สามารถปกปิดกลิ่นเลือดได้เลย

 

 

 

            หมับ!

 

 

 

            “มันทำร้ายเจ้า” ลูซพูดถามและจับข้อมือของไอเดียจากทางด้านหลัง

 

 

 

            “น่า ๆ มันเป็นแค่อุบัติเหตุ” ไอเดียพูดยิ้มๆ ลูซและดาร์คมองหน้าไอเดียอย่างจริงจังก่อนจะถอนหายใจออกมาเมื่อเห็นใบหน้ายิ้มแย้มของไอเดีย

 

 

 

            “เจ้ายังไม่ได้กินอะไรในตอนเช้าสินะ” ดาร์คพูดเปลี่ยนเรื่อง ไอเดียก็พยักหน้ารับช้าๆ

 

 

 

            “ขยับมานี้มา” ดาร์คพูดบอกและรั้งเอวบางของไอเดียให้เข้ามาหาตนก่อนจะปลดประดุมเสื้อของตนเองออกและย่อตัวให้คอพอดีกับระดับริมฝีปากของไอเดีย

 

 

 

            “เจ็บก็บอกผมนะ...” ไอเดียพูดบอก

 

 

 

            “เมื่อคืนข้าโดนเจ้ากัดจนชินแล้ว” ดาร์คแกล้งพูดยิ้มๆ ทำให้ไอเดียหน้าแดงก่ำด้วยความเขินอายเพราะเมื่อคืนไอเดียยอมรับเลยว่าไม่เคยได้สัมผัสมาก่อนจริงๆ ไอเดียค่อยๆใช้ปลายลิ้นตวัดเลียลำคอของดาร์คดวงตาของไอเดียแปลเปลี่ยนเป็นสีแดงก่อนที่เขี้ยวยาวๆจะค่อยๆโพล่ออกมา ไอเดียอ้าปากขึ้นเล็กน้อยก่อนจะใช้เขี้ยวอันแหลมคมฝั่งลงไปที่ซอกคอของดาร์ค ทำให้เลือดสดๆของดาร์คจากเส้นเลือดไหล่เข้ามาในโพรงปากเล็ก

 

 

 

            “อึก...อึก...” เสียงดื่มเลือดของไอเดียดังขึ้นเป็นระยะเมื่อไอเดียมีท่าทีพอใจลูซจึงยิ้มออกมาได้ความโกรธที่รีคอนทำร้ายไอเดียเริ่มหายไปเรื่อยๆเมื่อเห็นสีหน้าน่ารัก ๆ ของไอเดีย ไอเดียถอนเขี้ยวออกมาและเลียเลือดของดาร์คจากปากแผลจนแผลของดาร์คปิดสนิท

 

 

 

            “รสชาติเป็นไงบ้าง” ดาร์คพูดถามยิ้มๆ

 

 

 

            “หวานมาก ๆเลยอ่ะ ไม่คาวไม่เลย มันหอมเหมือนหอมดอกไม้อะ แต่พอกินลงไปมันหวานพอดีอ่ะ อธิบายไม่ถูก” ไอเดียพูดอธิบายด้วยสีหน้าจริงจังทำให้ลูซและดาร์คหลุดขำออกมา ลูซเชิดคางของไอเดียขึ้นและจับให้ไอเดียหันมาด้านข้างก่อนจะประกบจูบลงไป ลิ้นชื้นของลูซตวัดไปทั่วริมฝีปากและดูดเม้มจนไอเดียแทบยืนไม่ไหวแต่ดาร์คก็จับตัวไอเดียเอาไว้อยู่

 

 

 

            “อึ่ก...อืมมม...” ไอเดียครางหวิวเมื่อลูซเบียดร่างกายเข้ามาหาเรื่อยๆ

 

 

 

            “อึ่ก...อื้ออออ!” ไอเดียครางประท้วงเพราะลูซเบียดร่างกายเข้ามามากจนแผ่นหลังของไอเดียขนาบไปกับอกแกร่งของดาร์คพร้อมกับใช้เข่ามาถูไถแก่นกายของร่างเล็กเล่น ทำให้ไอเดียยืนไม่ไหว

 

 

 

            เปรี้ยง

 

 

 

            “อ๊ะ!” ลูซและดาร์คสะดุ้งเฮือกและปล่อยตัวไอเดียทันทีด้วยความตกใจ เพราะเมื่อมีกระแสไฟฟ้าบางอย่างมาช๊อตพวกเขาทั้งสอง ลูซและดาร์ครีบมองหน้ากันทันทีเมื่อไอเดียยืนเซไปมา ดาร์คกับลูซจะรีบเข้าไปรับตัวเอาไว้

 

 

 

            “อยู่ ๆ ก็ปล่อยเลยหรอ นิสัยไม่ดี” ไอเดียพูดว่าเพราะทันทีที่ลูซและดาร์คปล่อยมันทำให้ไอเดียแทบทรุด

 

 

 

++++++++++!!จบตอนที่ยี่สิบห้า!!++++++++++

มาแล้วค่า

 

ขอโทษที่ทำให้รอนานนะค่า

ความคิดเห็น