miew

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 23

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 31.3k

ความคิดเห็น : 70

ปรับปรุงล่าสุด : 25 ก.พ. 2561 22:30 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 23
แบบอักษร

กรเคลียร์งานทุกอย่างมาห้าวันแล้ว ได้นอนวันละ4-5ชั่วโมงเท่านั้นเพราะเร่งเคลียร์งาน ธันเองก็ยังไม่ได้บอกกรว่าไม่รู้ขิงไปอยู่ที่ไหน

ตอนนี้ทุกอย่างเริ่มเข้าที่แล้ว และกรก็อยู่ที่ผับของกรเอง คนเที่ยวกันเยอะในคืนนี้ และกรก็นั่งดื่มคลายเครียดที่ห้องทำงาน กรคาดว่าอีกกว่าสองอาทิตย์งานทุกอย่างถึงจะกลับเข้าที่สภาพเดิม กรดื่มต่อนิดหน่อยก่อนจะกลับบ้าน พ่อของกรก็กลับไปดูแลกิจการที่เมืองนอกเหมือนเดิม แค่มาเพราะงานมีปัญหาแค่นั้น

“ ฉันจะกลับแล้ว ดูแลทุกอย่างให้เรียบร้อยด้วย ” กรสั่งลูกน้องแล้วก็เดินออกไปไป กรขับรถกลับบ้านเอง กรไม่ได้ให้ใครมาค่อยดูแลเพราะต่างคนก็ทำหน้าที่ของตัวเอง เพื่อนของกรแต่ละคนก็กำลังยุ่งกับงานของตัวเอง แต่ปิงเพื่อนสนิทของกรกลับพาปลาเก๋าไปด้วยทุกที่ มันเลยทำให้กรคิดถึงขิงขึ้นมา ถึงจะไม่ได้พาไปด้วยทุกที่ แต่ถ้ากรกลับบ้านมา จะมีน้ำเย็นๆให้กรได้ดื่มคลายร้อน มีน้ำอุ่นเตรียมไว้ให้แช่คลายเหมื่อย มีกับข้าวอร่อยๆให้กินแก้หิว มีคนนั่งรอกรกลับบ้านทุกวัน แต่ตอนนี้มีแต่บ้านหลังใหญ่ๆที่เปิดไฟเป็นบางส่วน มีแต่ความเงียบไม่มีคนค่อยถามว่าเหนื่อยไหม มีแต่ห้องนอนที่แสนจะเย็นชืดและมืดสนิท

กรเดินเข้ามาในบ้านและกรขึ้นไปชั้นบน กรคิดถึงขิงเหลือเกินเพราะไม่รู้ว่าคนตัวเล็กอยู่ที่ไหน คงต้องรอถามธันวันพรุ่งนี้ เพราะกรรู้สึกว่าอยากนอนกอดขิงและหลับไปกับขิงเหมือนที่เคยทำ

“ เธอจะยังโกรธฉันอยู่รึเปล่านะขิง อยากเจอจัง ” กรนอนแผ่อยู่บนที่นอนและพูดกับตัวเองเบาๆ ก่อนจะหลับไปทั้งอย่างนั้น



# ทางด้านของขิง

ขิงอาการไม่ดีขึ้นเลย แถมจะหนักกว่าเดิมอีก เหม็นอาหารกินอะไรไม่ได้เลย แถมยังอ้วกบ่อยขึ้น และวันนี้ก็หน้ามืดเป็นลมตั้งสองครั้ง จนน้าของขิงจะพาไปโรงพยาบาลวันพรุ่งนี้

ตึกๆๆ แกร็ก!!

“ อุ๊บ! แหวะ อ้วกกกกก ค่อกๆ อ้วกกกกก แหวะ แค่กๆ ฮึก ” เสียงขิงวิ่งเข้าห้องน้ำและเปิดประตูอย่างแรง ขิงอาเจียนอีกแล้วมันไม่มีอะไรให้ออกมากหรอกแต่มันจะเป็นแบบนี้โดยอัตโนมัติทุกเช้า ขิงอาเจียนออกมาจนน้ำตาไหล ตอนนี้พึ่งจะตีห้า ตะวันจะพาขิงไปโรงพยาบาลวันนี้ ขิงหมดแรงนั่งอยู่กับพื้นในห้องน้ำ

ขิงกดชักโครกแล้วลุกขึ้นยืน ทำให้ขิงหน้ามืดเซนิดๆแต่ไม่ถึงกับล้ม ขิงล้างหน้าบ้วนปากแล้วก็เดินกลับมาที่นอน ขิงล้มตัวนอนลงอย่างเหนื่อยและเพลียเหมือนเดิม และขิงหลับไปอีกครั้ง

ขิวตื่นขึ้นมาในช่วงสายของวัน ขิงลุกขึ้นอาบน้ำแต่งตัวแล้วไปหาตะวันข้างล่าง บ้านที่ขิงมาอยู่กับตะวันเป็นบ้านไม้ขนาดใหญ่สองชั้น ชั้นบนมีชานบ้านเอาไว้นั่งเล่นอยู่ด้วย ข้างล่างมีห้องรับแขกแล้วก็ห้องครัวเอาไว้ทานข้าว

“ อ้าว ตื่นแล้วหรอขิง มากินข้าวกับน้าเร็ว ” ตะวันเรียกขิงกินข้าวเมื่อเห็นขิงเดินเข้าครัวมา ตะวันไม่ค่อยกินข้าวเช้า และก็จะโดนพงศ์ดุตลอด ที่บ้านขิงอยู่ตอนนี้มีขิง ตะวัน และก็คนรักของตะวันก็คือพงศ์ ที่บ้านมีแม่บ้านและสาวใช้ที่คอยทำงานบ้านอยู่ชื่อป้าสายกับพี่เจี๊ยบและพี่น้ำหนึ่ง ตะวันมีไร่องุ่นเป็นของตัวเองแต่ที่ดินทั้งหมดเป็นของพงศ์ ที่ไร่มีคนงานกว่าสามสิบคน ตะวันขยายไร่ให้มันใหญ่ขึ้นมาอีก และมีที่อยู่ให้คนงานและครอบครัวด้วย ทุกคนรู้ว่าตะวันและพงศ์เป็นคนรักกัน ถึงจะเป็นผู้ชายด้วยกันทั้งคู่แต่ไม่มีใครรังเกียจความรักของทั้งสองเลย

“ ครับ วันนี้น้าตะวันทำอะไรกินครับ ” ตะวันชอบทำกับข้าวกินเอง แต่ส่วนมากป้าสายแม่บ้านจะเป็นคนทำให้ วันนี้ตะวันทำกับข้าวสองสามอย่าง

“ มีผัดเปรี้ยวหวานกุ้ง แกงส้มดอกแคไก่ และก็หมูผัดพริกแกง น้าทำสุดฝีมือเลยนะ ” คนเป็นน้าแนะนำเมนูที่ทำพึ่งจะเสร็จให้ขิงได้ฟัง วันนี้อาหารหน้ากินและส่งกลิ่นหอม สามารถเรียกน้ำย่อยกับน้ำลายของขิงได้เป็นอย่างดี ขิงเดินไปรับจานข้าวจากตะวันและนั่งลงโต๊ะอาหารรอทานข้าว

“ อื้ม!! อร่อยมาเลยครับ ” ขิงลงมือกินข้าวหลังจากที่ตะวันนั่งลง ตะวันยิ้มแก้มปริที่หลานชายบอกว่าอาหารอร่อย วันนี้ขิงกินข้าวได้สามจานโดยไม่มีอาการเหม็นอาหารแต่อย่างใด แถมกินได้เยอะอีกต่างหาก และไม่นานกับข้าวสามอย่างก็หมดเกลี้ยง

“ กินได้ก็ดีแล้ว แต่น้าก็ต้องพาไปหาหมออยู่ดี เดี๋ยวน้าเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อน ” ว่าเสร็จก็วิ่งไปเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วพาขิงไปโรงพยาบาลเลย


-โรงพยาบาลแห่งหนึ่ง-

ตะวันใช้เวลาขับรถไม่นานก็พาขิงมาถึงโรงพยาบาลขนาดกลาง ขิงกับตะวันเดินเข้าไปรับบัตรคิวรอตรวจที่หน้าห้องตรวจผู้ป่วยทั่วไป รอไม่นานพยาบาลก็เรียกขิงเข้าตรวจที่ห้องตรวจ

“ หมายเลขxxx คุณคินรพัฒน์ แสงสิริ เชิญเข้าห้องตรวจค่ะ ” ขิงลุกขึ้นตามเสียงเรียกและเข้าห้องตรวจไป ขิงเข้าไปข้างในห้องคนเดียวและก็นั่งลงที่เก้าอี้หน้าโต๊ะทำงานคุณหมอ หมอดูประวัติที่ขิงบอกคร่าวๆก่อนจะเงยหน้าขึ้นถามอาการของขิง

“ สวัสดีครับ คุณคินรพัฒน์ อาการเป็นยังไงบ้างไหนบอกหมอหน่อยสิครับ ” คุณหมอที่มีอายุราว28ปี ถามอาการของขิงขึ้น ขิงก็บอกอาการที่เป็นอยู่หลายวันให้คุณหมอฟัง

“ ผมอาเจียนตอนเช้ามาได้หนึ่งอาทิตย์แล้วครับ และก็มีอาการเหม็นอาหาร และหน้ามืดเวียนหัวด้วยครับ ” หมอหนุ่มทำคิ้วยุ่งอย่างสงสัย ถ้าขิงเป็นผู้หญิงคงตอบไปได้เลยว่าท้อง แต่ขิงเป็นผู้ชาย หมอเลยต้องตรวจอย่างละเอียดเพื่อหาสาเหตุของอาการ

“ หมอขอตรวจหน่อยนะครับ หายใจเข้าลึกๆ ” แล้วคุณหมอหนุ่มก็เอาที่ตรวจมาฟังเสียงของปอดและหัวใจของขิง หมอขมวดคิ้วนิดหน่อย เพราะมันไม่มีอะไรแปลกมากแต่จังหวะการเต้นของหัวใจเต้นเร็วว่าคนปกตินิดหน่อย

“ ช่วงนี้มีอาการเหนื่อยง่ายหรือเพลียมั๊ยครับ ” คุณหมอหนุ่มหน้าใสถามขิงหลังจากตรวจดูคร่าวๆแล้ว เดี๋ยวต้องขอเจาะเลือดไปตรวจด้วย

“ ครับ เหนื่อยง่ายและเพลียจนต้องนอนกลางวันเลย ” ขิงตอบไปตามอาการที่เกิดขึ้นช่วงนี้ มันเป็นเรื่องแปลกมากเพราะขิงไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อน

“ ครับ แล้วความอยากอาหารเป็นยังไงบ้างครับ อย่างเช่นอยากกินอะไรมากเป็นพิเศษหรือเปล่า ” คุณหมอจดคำตอบของขิงลงในใบตรวจตามที่ขิงบอกมา เพราะมันต้องตรวจหาสาเหตุของอาการที่ขิงเป็นให้แน่ชัด

“ ผมอยากกินของที่มีรสเปรี้ยวมากกว่าปกติครับ และก็เหม็นอาหารบ้างอย่าง ได้กลิ่นแล้วคลื่นไส้ ” ขิงตอบคุณหมอกลับไป ขิงก็กังวลว่าจะเป็นโรคที่ร้ายแรงอยู่เหมือนกัน

“ ครับ หมอขอถามคำถามสุดท้ายนะครับ ช่วงนี้อารมณ์แปรปรวนง่าย อย่างเช่นหงุดหงิดง่าย น้อยใจง่าย ร้องให้ง่ายบ้างมั๊ยครับ ” หมอหนุ่มถามขิงอีกครั้ง ขิงขมวดคิ้วนิดหน่อย เพราะไม่เข้าใจว่าอารมณ์มันเกี่ยวกับสิ่งที่ขิงมีอาการป่วยยังไง คุณหมอหนุ่มที่ดูดีหมอไม่ได้หล่อเข้ม แต่ก็ไม่ได้หวานหน้าสวย แต่หมอออกแนวหล่อหน้าใสหุ่นสมส่วนไม่ผอมมากเกินไป กำลังเขียนสิ่งที่ขิงตอบลงกระดาษ หมอค่อนข้างแน่ใจว่ามันคืออะไร ถ้ามันเป็นแบบที่หมอคิด มันคือเรื่องมหัศจรรย์มากเลย

“ ครับ ผมคุมอารมณ์ได้ไม่ค่อยดีเท่าที่ควร ” ขิงตอบคำถามคุณหมอไป หมอจดอะไรนิดหน่อยก่อนจะขอเจาะเลือดขิง

“ งั้นหมอขอเจาะเลือดไปตรวจเพื่อความมั่นใจหน่อยนะครับ รอผลยี่สิบนาทีนะครับ ” หมอบอกพร้อมกับสวมถุงมือและเอาอุปกรณ์ขึ้นมาเตรียมเจาะเลือดไปตรวจ

“ ครับ ” ขิงบอกกับหมอ หมอลุกขึ้นยืนเดินเข้ามาหาขิง

“ ยื่นแขนมาให้หมอหน่อยครับ ” ขิงยื่นแขนให้หมอย่างว่าง่าย หมอหาเส้นเลือดใหญ่และเอายางเส้นหนึ่งมัดต้นแขนขิงเอาไว้ หมอเอาแอลกอฮอล์เช็ดทำความสะอาดก่อนและเอาเข็มฉีดยากดลงอย่างเบามือ หมอดูดเอาเลือดออกมาก่อนจะเอาเข็มออกก็เอาสำลีกดไว้และถอดเข็มออกให้ขิงกดสำลีไว้ หมอก็เอาเลือดใส่หลอดที่จะต้องส่งตรวจ

“ รอผลออกยี่สิบนาทีนะครับ นั่งรอในห้องสักครู่นะครับ เดี๋ยวหมอมา ” หมอเดินออกไปขิงก็นั่งรอในห้อง ตะวันเห็นว่าเข้ามาได้สักพักแล้วและเห็นหมอเดินออกไปจากห้อง ตะวันเลยเข้าไปหาขิงในห้องตรวจ

“ หมอว่ายังไงบ้างขิง กลับได้รึยัง ”ตะวันเดินเข้าห้องตรวจแล้วถามขิงขึ้น

“ ยังไม่รู้ครับ รอผลตรวจเลือดก่อน คุณหมอบอกว่ารอยี่สิบนาทีครับ ” ขิงบอกกับน้าตัวเองไป รอครบยี่สิบนาที คุณหมอคนเดิมก็เดินเข้ามาในห้องตรวจพร้อมกับกระดาษผลตรวจในมือ หมอหนุ่มยิ้มให้ขิงอย่างดีใจและบอกกับขิงว่า

“ ผลตรวจออกมาแล้วครับ ยินดีด้วยนะครับ คุณคินรพัฒน์ ท้องได้สองเดือนแล้วครับ มันเป็นเรื่องมหัศจรรย์มาก คุณอย่าลืมมาฝากครรภ์ด้วยนะครับ ผมจะจัดยาแก้แพ้ท้องกับยาบำรุงให้ไปก่อนนะครับ ” หมอบอกกับขิงพร้อมรอยยิ้มและยื่นผลตรวจให้ขิงและตะวันดู ขิงดูตกใจมาก ทั้งดีใจและเสียใจในเวลาเดียวกัน เพราะถ้าขิงมีลูก ขิงไม่รู้จะตอบลูกยังไงถ้าวันข้างหน้าลูกของขิงถามหาพ่อ ตะวันก็ดีใจมากเหมือนกันที่จะมีเหลน ตะวันพาขิงไปรับยาที่ช่องจ่ายยาแล้วก็กลับบ้าน

“ ขิงขอตัวไปนอนพักก่อนนะครับน้าตะวัน ” ขิงบอกกับผู้เป็นน้าแล้วก็เอาถุงยาที่ได้มาขึ้นห้องไปด้วย

“ อย่าคิดมากนะขิง พวกเราจะช่วยกันเลี้ยงลูกของขิงเอง อย่าคิดมากนะ เดี๋ยวจะกระทบกับตัวเล็กในท้องของขิงได้ ” ตะวันบอกกับขิงไป เพราะเข้าใจขิงอยู่ว่าลูกในท้องที่จะเกิดมานั้นไม่มีพ่อและขิงเองก็ยังเป็นผู้ชายที่ท้องได้ อาจจะเครียดและคิดมากเรื่องนะ ขิงพยักหน้าแล้วขึ้นไปนอนบนห้อง

“ ขิงจะเลี้ยงตัวเล็กเองนะ แล้วขิงจะเป็นแม่หรือเป็นพ่อดีล่ะเนี่ย ” ขิงเอามือลูบหน้าท้องที่ยังไม่นูนออกมา พูดกับลูกตัวเองเบาๆ ขิงคิดว่านี่คือของขวัญที่ขิงได้รับจากกร ของขวัญมีชีวิต ขิงจะรักและดูแลให้ดีที่สุด



# ทางด้านของกร

กรทำงานทั้งวันและวันนี้ตอนเย็นจะถามเรื่องขิงจากธัน ส่วนธันเองก็เร่วช่วยกรเคลียร์งานให้เสร็จจะได้ไปตามหาขิงว่าไปอยู่ที่ไหน

ตกเย็นกรกลับบ้านโดยมีธันเป็นคนขับรถให้ กรเข้าไปในห้องทำงานส่วนธันก็เอาเอกสารตามกรเข้าไปด้วย

“ ธัน ไปพาขิงกลับมาอยู่ที่นี่ และให้มาพบฉันที่ห้องด้วย ” กรสั่งธันไป ธันชะงักไปไม่คิดว่ากรจะถามหาขิงตอนนี้ ธันเลยตัดสินใจบอกกร ธันพกของขวัญที่ขิงต้องการให้กรติดตัวตลอด และมันคงถึงเวลาที่จะให้กรแล้ว

“ ผมต้องขอโทษคุณกรด้วยนะครับที่ไม่สามารถพาตัวขิงกลับมาอยู่ที่นี่ได้ในตอนนี้ เพราะผมไม่รู้ว่าขิงไปอยู่ที่ไหนครับ ” ธันบอกความจริงกับกรไป กรตวาดออกมาเสียงดังทันที

“ ว่ายังไงนะ!! ขิงไปอยู่ที่ไหนทำไมไม่รู้!! คนที่พาขิงออกไปคือนายไม่ใช่หรอธัน!! ” กรรู้สึกโกรธเป็นอย่างมากกับคำตอบของมือขวาคนสนิท ธันเป็นคนทำงานรอบคอบ แล้วทำไมถึงไม่รู้ว่าขิงไปอยู่ไหน

“ ขิงขอให้ผมไปส่งที่ขนส่งรถทัวร์ครับ ผมไม่รู้ว่าขิงไปที่ไหนเพราะขิงไม่ยอมให้ไปส่งครับ แล้วขิงก็ฝากของมาให้คุณกรด้วยครับ ” ธันพูดบอกกรและวางกล่องที่ขิงฝากให้กร ธันโค้งให้กรและออกจากห้องไป

กรมองกล่องที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานตรงหน้าเงียบๆ กรเอามือกุมขมับ การตามหาคนมันไม่ใช่เรื่องอยากสำหรับคนมีเงินอย่างกร แต่ที่คิดมากเพราะไม่รู้จะเริ่มยังไงก่อนดี กรเลิกคิดแล้วก็หยิบกล่องที่อยู่ตรงหน้าขึ้นมาเปิดดู ข้างในมีจดหมายหนึ่งฉบับและเนคไทหนึ่งเส้น เป็นเนคไทเรียบๆไม่มีลวดลาย เนคไทผ้ามันสีแดงเลือดหมูดูสวยและมองจากกล่องแล้วก็เส้นละหลายบาทพอดู กรเลยเปิดจดหมายอ่าน

‘ ถึงคุณกร ขอบคุณที่ทำตามคำสัญญาที่บอกว่าจะไม่ส่งผมให้ใครต่อให้ใครและให้อิสระแกผม และผมก็อยากบอกคุณว่าเรื่องที่คุณลินถูกทำร้ายผมไม่ได้ทำอะไรเธอเลยเธอตบตีตัวเอง คุณจะเชื่อหรือไม่ก็สุดแล้วแต่ใจของคุณที่จะคิด ผมขอบคุณที่คุณเคยดูแลผมให้ที่อยู่และเลี้ยงดูผม ถึงแม้จะอยู่ในสถานะเป็นแค่ที่รองรับอารมณ์ของคุณก็ตาม คุณคือคนแรกที่ทำให้ผมมีความสุขกับความทุกข์ในเวลาเดียวกัน ถึงผมจะไม่ชอบที่คุณใจร้ายกับผมแต่ทุกอย่างนั้นมันก็คือตัวคุณ ส่วนของขวัญที่ผมให้คุณนั้น หวังว่าคุณจะชอบมันนะ คุณจะไม่ใส่มันเลยก็ได้ ขอแค่รับมันไว้ผมก็ดีใจแล้ว และผมมีเรื่องอยากจะบอกกับคุณ ผมอยากจะพูดกับคุณให้คุณได้ยินเสียงของผมมากกว่าแต่มันทำไม่ได้แล้ว ผมขอให้คุณอ่านออกเสียงดังๆเพื่อฟังเสียงของตัวเองแทนเสียงของผม ผมอยากบอกกับคุณว่า ’

“ พี่กรครับ ขิงรักพี่กรนะ ” กรอ่านออกเสียงในประโยคที่ขิงขอให้กรอ่านดังๆ ตอนนี้กรตื้อไปหมด ความรู้สึกจุกอกเหมือนมีก้อนอะไรสักอย่างอยู่ในนั้นและกรก็อ่านจดหมายต่อ

‘ สิ่งนี้ขิงแค่อยากให้พี่กรรับรู้ไว้ ขิงไม่รู้ว่ามันเกิดขึ้นได้ยังไง ตอนไหน แต่ขิงรู้สึกอย่างนั้นไปแล้วจริงๆ ขอบคุณที่หมอบความรู้สึกนี้ให้เด็กอย่างขิง ถึงตอนนี้พี่จะไล่ขิงไป แต่ความรู้สึกนี้จะยังอยู่ ดูแลตัวเองดีๆด้วยนะครับ สักวันหนึ่งเราคงได้เดินสวนทางกันบนถนนสักเส้นโลกใบนี้ ถึงตอนนั้นไม่ว่าเราจะรู้สึกยังไงต่อกันแต่ขิงขอให้พี่ยิ้มให้ขิงสักครั้งด้วยนะครับ จากขิง ’

กรอ่านจบก็เอนหลังพิงเก้าอี้ กรหลับตาลงแล้วคิดถึงตอนที่ขิงเขียนจดหมายฉบับนี้ ลายมือที่ดูก็รู้ว่าคนเขียนมือสั่นแค่ไหน บนกระดาษที่มีรอยหยดน้ำตาแสดงออกถึงความรู้สึกของคนเขียนได้ดีว่ารู้สึกอย่างไร ขิงเขียนจดหมายฉบับนี้ในวันที่กรไล่ขิงออกจากบ้าน ความรู้สึกของกรมันมันแน่ชัดจนกรปฏิเสธมันไม่ได้อีกแล้ว

“ พี่จะหาเธอให้เจอขิง พี่จะพาขิงกลับมาอยู่กับพี่ ” กรจูบเนคไทที่ขิงซื้อให้ กรพูดออกมาจากใจจริงๆของกร กรจะทำทุกอย่างเพื่อที่จะพาขิงกลับมา กลับมาอยู่กับกรเหมือนเดิม กรจะกอดขิงไว้แน่นๆไม่ปล่อยให้หัวใจไปอยู่ไกลตัวอีกแล้ว





มาแล้วจ้า เรื่องท้องนั้นเรามโนเอาเด้อ ไม่รู้หรอกว่าคนท้องเขาเป็นยังไงตรวจแบบไหน พี่กรได้รู้ว่าเมียหไปนีไม่รู้อยู่ไหน ส่วนน้องขิงก็ได้รู้ว่ากำลังจะมีตัวเล็กที่จะเกิดมา รู้ในวันเดียวกันแต่คนละความรู้สึกเลย พี่กรยังไม่ได้เริ่มตามหาเลยแต่เราไม่ให้เจอขิงง่ายๆหรอก เจอกันตอนหน้าเด้อ

TBC.

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น