by ยายอ้วน

ขอบคุณที่สนับสนุนและติดตามนิยายเรีื่องนี้ค่ะ ขอบคุณคร่า

ผมไม่ใช่เด็กขาย15=พ่อของลูก (ใหญ่+พาย)

ชื่อตอน : ผมไม่ใช่เด็กขาย15=พ่อของลูก (ใหญ่+พาย)

คำค้น : นิยายy ผมไม่ใช่เด็กขาย คุณใหญ่ น้องพระพาย

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 6.4k

ความคิดเห็น : 50

ปรับปรุงล่าสุด : 25 ก.พ. 2561 20:01 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
ผมไม่ใช่เด็กขาย15=พ่อของลูก (ใหญ่+พาย)
แบบอักษร

@ยายอ้วน


สองสัปดาห์ผ่านไป...



แสงแดดอ่อนในยามเช้าสอดส่องเล็ดลอดผ่านม่านหน้าต่างเข้ามาปลุกคนตัวเล็กที่กำลังหลับสนิท เปลือกตาบางที่เต็มไปด้วยรอยบอบซ้ำที่พึ่งผ่านจากการร้องไห้มาทุกคืนค่อยๆลืมตาขึ้นมาช้าๆเพื่อปรับสายตารับแสงแดดในยามเช้า


"อื้อเช้าแล้วนี่นา.."มือบางยกขึ้นมาขยี้ตาตัวเองเบาๆพร้อมกับลุกขึ้นนั่งอยู่บนที่นอนทั้งที่เมื่อคืนกว่าเขาจะหลับลงได้ก็เกือบเช้าและมันก็เป็นแบบนี้แทบทุกคืน


ไม่ใช่ว่าเขาไม่ห่วงลูกน้อยที่อยู่ในท้องแต่มันทำใจไม่ให้คิดถึงพ่อของลูกไม่ได้จริงๆ..


"วันนี้แล้วสินะ ลูกแม่ตื่นเต้นรึเปล่าครับ"พระพายพูดพลางลูบท้องบอกลูกน้อย ใบหน้าซีดเต็มเปี่ยมไปด้วยรอยยิ้ม


วันนี้คงจะเป็นวันที่พระพายยิ้มได้อย่างสดใสมากที่สุดตั้งแต่ที่เขาเข้ามาอยู่ที่นี้โดยไม่แสแสร้งเพื่อทำให้ทุกคนสบายใจเหมือนทุกวันเพราะวันนี้มันเป็นวันที่เขาเฝ้ารอคอยมาตลอด เขาจะได้ไปพบพ่อของลูกแล้ว....



"ทานข้าวเยอะๆนะลูก"คุณหญิงของบ้านเอ่ยบอกอย่างอ่อนโยนใบหน้าก็เต็มไปด้วยรอยยิ้มเช่นกันเพราะเธอเองก็มีความสุขไม่แพ้กันกับลูกสะใภ้ของเธอที่จะได้พบเจอลูกชายคนโตของตนเองและวันนี้พระพายก็ดูเจริญอาหารมากกว่าทุกวัน


ความเศร้าโศกเสียใจตลอดสามสัปดาห์ที่ผ่านมาของบ้านเจ้าสัวศิลา วันนี้มันกำลังเต็มไปด้วยรอยยิ้มของทุกคน วันที่รอคอยจะพบเจอสมาชิกอีกคนของบ้านได้มาถึงแล้ว...




ณ.เรือนจำ


"ค่อยๆเดินนะพายยังไงวันนี้ก็ได้เจอไม่ต้องรีบ"ร่างสูงโปร่งของนานี่ประคองคนท้องที่รีบเดินเข้ามาข้างในเรือนจำอย่างเร็วไวจนลืมนึกว่าตัวเองกำลังท้องอยู่


"แฮ่ะๆพายลืมน่ะครับ"พระพายยิ้มแห้งๆให้พี่ชายก่อนจะก้าวเดินต่อไปช้าๆทั้งสองเดินลงจากรถตู้ของบ้านก่อนคนอื่นด้วยความตื่นเต้นและดีใจแต่อีกคนแค่หนีคนรักที่จู้จี้ขี้บ่นของตัวเองมาเท่านั้นและที่สำคัญต้องตามมาดูแลคนท้องด้วย..



วันนี้คนตัวเล็กแต่งตัวให้ดูน่ารักที่สุดด้วยชุดที่พ่อของลูกสั่งตัดไว้ให้เป็นพิเศษก่อนที่จะเข้ามาอยู่ในเรือนจำ

ชุดเอี๊ยมขาสั้นเนื้อผ้าใส่สบายสียีนส์มาพร้อมกับเสื้อยืดสีขาวสะอาดถูกถูกสวมใสโดยคนท้องที่ใครมองมาก็จะเอ่ยปากชมว่าน่ารักไปหมด



ทุกคนถูกเชิญให้มานั่งรอพบนักโทษที่ห้องรับรองแขกพิเศษของเรือนจำเพราะนี้คือท่านเจ้าสัวศิลาผู้ที่มีหน้าตาทางด้านสังคมแต่เรื่องดีงามและผู้บัญชาการเรือนจำของแห่งนี้ก็คือพี่ชายแท้ๆของท่าน



ถ้าเจ้าสัวศิลาจะใช้เส้นสายเอาตัวลูกชายของท่านออกมาก็ย่อมได้เพียงแต่ว่านี้คือคำขอร้องของศรว่าไม่ให้ใช้อำนาจช่วย ผิดก็ว่าไปตามผิดและท่านเองก็เห็นด้วยกับสิ่งที่ลูกชายท่านพูดมา...เพราะอำนาจที่มีควรถูกใช้ในสิ่งที่ถูกต้อง


"ตื่นเต้นมากใช่มั้ยน้องพาย"มือหนาของเจ้าสัวศิลาถูกวางไว้บนหัวของคนตัวเล็กที่นั่งยิ้มชะเง้อมองทางประตูอยู่ตลอดเวลาที่มาถึง

เขารอมานานเกือบเดือนยังรอได้แต่ทำไมแค่อีกไม่กี่สิบนาทีนี้ทำไมมันนานสำหรับเขากันนะ...


"ครับ"พระพายตอบรับด้วยรอยยิ้มพลางชะเง้อมองอยู่ที่เดิม


"อีกเดี๋ยวก็คงมาแล้วใจเย็นๆนะลูก"มือนุ่มที่แสนอบอุ่นของคุณสิ่งกุมมือของลูกสะใภ้คนเล็กไว้อย่างนึกห่วง 

เธอกลัวว่าพระพายจะร้องไห้จนเป็นลมไป


"ครับ"คำตอบเดิมถูกเอ่ยมาพร้อมรอยยิ้มเช่นเคยแต่ตาก็จ้องมองที่ประตูอย่างเป็นกังวล


เขาเริ่มจะรอไม่ไหวอยู่แล้ว เขาอยากรู้ว่าพ่อของลูกเป็นยังไงบ้าง เจออะไรบ้างที่อยู่ที่นี้ คนตัวเล็กมีคำพูดมีคำถามมากมายที่เตรียมมาพูดกับผู้ชายที่เขาเฝ้าคิดถึง


ก๊อก ก๊อก ก๊อก 


"ขออนุญาตส่งตัวนักโทษครับท่าน"เสียงเคาะประตูหน้าดังขึ้นมันทำให้ทุกคนที่นั่งรออยู่ในนี้ลุกขึ้นยืนอย่างพร้อมเพรียงกัน


"เชิญ"สิ้นเสียงผู้บัญชาการเรือนจำ ประตูที่ถูกปิดกั้นไว้ค่อยๆเปิดออกมาอย่างช้าๆ


"พาย!"ร่างสูงในชุดนักโทษเอ่ยเรียกคนรักเสียงแหบพร่า เขานึกไม่ถึงว่าคนตัวเล็กจะมาอยู่ตรงนี้ด้วยและตอนนี้ร่างเล็กนั้นก็กำลังเดินตรงมาหาเขา


หมับ!


"ฮึกฮืออออออ"พระพายเข้าสวมกอดคนรักไว้แน่นโดยที่ไม่มีคำพูดใดๆที่ออกมาจากปากเขานอกจากเสียงกรีดร้องออกมาเหมือนคนจะขาดใจ


ในที่สุดก็จบสิ้นการรอคอยที่จะเจอคนรักของตนเองแล้ว...


"ชู่ว!!อย่าร้องสิพี่กอดเราไม่ได้นะ"ร่างสูงก้มลงกระซิบบอกคนตัวเล็กเบาๆเพราะเขานั้นถูกพันธนาการไว้ด้วยโซ่ตรวน


พรึบ!


"ฮึก อืออออ "ยิ่งห้ามก็เหมือนยิ่งยุเมื่อรับรู้ถึงสภาพของคนรักพระพายไม่ฟังคำพูดของใหญ่แม้แต่คำเดียว ร่างเล็กผละตัวออกจากคนรักก่อนจะมุดเข้าไปอยู่ในห่วงโซ่นั้นด้วยกัน


"ฮือ อึก ละลูกดิ้น ละลูกคิดถึงพี่ศร ฮือ"หน้าท้องป่องแนบชิดเพื่อให้อีกคนรับรู้ว่าลูกกำลังดิ้นดีใจที่ได้พบพ่อ


"ปลดโซ่"ท่านผบ.ที่ทนยืนมองหลานชายของตัวเองกับหลานสะใภ้ในสภาพที่หดหู่นี้ไม่ได้จึงเอ่ยสั่งผู้คุมให้ปลดโซ่ออกให้ทั้งที่ยังมีร่างเล็กที่ยืนกอดแนบแน่นอยู่อย่างนั้น


หมับ!


"ฮึก อย่าร้องสิ พี่ไม่อยากเห็นน้ำตาของเมียพี่นะ"โซ่ตรวนถูกปลดออกโดยเร็ว ใหญ่เองก็ไม่รอช้าที่จะโอบกอดคนที่เขาเรียกว่าเมียไว้แน่นเช่นกัน...



สองร่างโอบกอดกันไว้แน่นโดยที่ไม่มีคำพูดใดๆออกมาพวกเขาทั้งสอง

ปล่อยให้อ้อมกอดสื่อความหมายของความคิดถึง ความโหยหาและความอบอุ่น

เสียงสะอื้นของพวกเขาบ่งบอกถึงความเสียใจ ความดีใจและความรักได้เป็นอย่างดี..


ทุกคนในห้องที่ยืนมองพวกเขาทั้งสองมอบความรู้สึกให้แก่กันต่างก็มีน้ำตาไม่แพ้กัน....


มันเป็นความรู้สึกที่อธิบายออกมาเป็นคำพูดไม่ได้ นอกจากปล่อยให้น้ำตามันไหลออกมาแทนความรู้สึกที่อึดอัดตื้นตันอยู่ข้างในใจแทน


ใหญ่ ถูกศาลตัดสินให้จำคุก10ปีเพราะค้าอาวุธเถื่อนและผลิตสิ่งผิดกฎหมายหลายชนิดโดยไม่รอลงอาญาแต่ด้วยความที่เจ้าตัวนั้นมามอบตัวเองและยอมรับผิดทั้งหมดศาลจึงลดโทษให้เหลือเพียง5ปีและแน่นอนว่าไม่มีใครรู้นอกจากครอบครัวของเขาและคนที่พาเขามาส่งที่นี้อย่างเงียบๆก็คือพ่อของเขาเอง..


ถึงแม้ว่าท่านจะลำบากใจที่จะต้องส่งลูกชายคนโตเข้ามาอยู่ในสถานที่แบบนี้แต่ก็ต้องทำใจเพราะลูกชายได้ขอร้องและก็ได้กระทำผิดกฎหมายจริง



"รอพี่ได้มั้ยแค่5ปีเอง"เสียงทุ้มเอ่ยถามคนในอ้อมกอด"อึก หึ!"ร่างเล็กสะอื้นไห้พลางส่ายหน้า


แค่ห้านาทีที่เขารอมันก็ทรมานใจเขามามากพอแล้วแต่นี้ตั้งห้าปีเขาจะอยู่ได้ยังไง แล้วที่เขามาวันนี้ถ้าเขาไม่ได้ตัวผู้ชายคนนี้กลับไปด้วยอย่าคิดว่าเขาจะยอม


"อย่าดื้อสิพาย"เขาว่าปรามแม่ของลูกไม่จริงจังนักมือหนาพลางก็ลูบท้องหยอกลูกน้อยที่ดิ้นเตะมือเขาไปด้วย


ไม่ใช่ว่าเขาไม่อยากไปอยู่พร้อมหน้าพร้อมตา พ่อ แม่ ลูก แต่ว่ามันอาจจะสายเกินไปแล้วที่จะให้เขาได้กลับออกไปต่างหากละ


"อย่าดื้อกับแม่นะครับ รู้มั้ย..,ลูกพ่อ.....ฝากทุกคนดูแลเมียและลูกของผมด้วยนะครับ"


เมื่อมีพบก็ต้องมีจากเพราะหมดเวลาเยี่ยมแล้ว ใหญ่ได้กราบเท้าพ่อแม่อีกครั้งและก็ได้ขอโทษน้องชายที่ตัวเองเคยทำผิดไว้ด้วย


"ทำไมไม่ไปดูแลเองล่ะพี่ใหญ่...ผมไม่ว่างที่จะดูแลเมียใครให้หรอกนะแค่เมียผมคนเดียวก็จะบ้าตายอยู่แล้ว..โอ้ยเมียศีลเจ็บนะ"


"ปากดีจังนะ......น้องไม่สามารถให้สามีน้องไปดูแลเมียใครได้หรอก ส่วนน้องเองก็ป่วยด้วย ขอโทษนะพี่ใหญ่"


"พ่อเองก็ไม่รับฝากดูแลภรรยาใครนอกจากแม่ของพวกแกหรอก"


"แม่เองก็ดูแลใครไม่ได้นอกจากพ่อของพวกเรา..น้องพายต้องดูแลตัวเองแล้วล่ะลูก"


พวกเขาทั้งสี่พูดปฏิเสธที่จะรับปากดูแลคนท้องที่ยืนร้องไห้กอดคนรักของตัวเองไว้อย่างพร้อมเพรียงกัน


"เมียใคร ลูกใคร ก็กลับไปดูแลเอาเองสิ"ทั้งสี่พูดประสานเสียงกันพร้อมกับเดินออกไปรออยู่หน้าห้อง...


"ฮึก เห็นมั้ยไม่มีใครอยากดูแลพายเลย"คนตัวเล็กช้อนตาขึ้นมองคนรักพูดบอกเสียงออดอ้อนพลางสะอื้น 

ร่างสูงก้มมองสบตากับเด็กขี้งอแงก่อนจะ....


"เฮ้ออออ....นิสัยไม่ดีกันทั้งบ้านจริงๆ"ว่าพลางยิ้มๆก่อนจะเดินโอบกอดไหลบางของคนรักออกมาสมทบกับทุกคนที่ยืนรอยู่แล้ว



"ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะไอ้ลูกชาย"เจ้าสัวตบบ่าลูกชายคนโตเบาๆเพื่อแสดงความยินดี..


บางครั้งอำนาจที่มีอยู่มันอาจจะใช้กับกฎหมายไม่ได้แต่ถ้าทำให้ครอบครัวลูกชายของท่านกลับไปพร้อมหน้าพร้อมตาอยู่ด้วยกันอย่างมีความสุข............มีเหรอที่ท่านจะทำไม่ได้


ครอบครัวจะสมบูรณ์แบบได้ก็ต้องมี...พ่อ แม่ ลูก สิจริงมัย?.....


________________________________


จ้ามาม่าก็หมดแล้วเหลือแต่อะไรน๊าาา???...


(วันนี้คงได้แค่ตอนเดียวเน้อ..ขอตัวไปคิดตอนต่อไปก่อนนนน)


เรื่องกฎหมาย ยายอ้วนคิดขึ้นเองถ้าผิดพลาดหรือติดขัดยังไง ก็ต้องขออภัยด้วยเน้อ...


(อีกไม่กี่ตอนก็จบแล้วจร้า)







แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}