แมวขี้อ้อน

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Vampire Yaoi Boy's Love (3P) (รีคอน x ทาโร่) -03- ...เผยตัวจริง...

ชื่อตอน : Vampire Yaoi Boy's Love (3P) (รีคอน x ทาโร่) -03- ...เผยตัวจริง...

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 23.5k

ความคิดเห็น : 29

ปรับปรุงล่าสุด : 28 ม.ค. 2558 20:18 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Vampire Yaoi Boy's Love (3P) (รีคอน x ทาโร่) -03- ...เผยตัวจริง...
แบบอักษร

Vampire Yaoi Boy’s Love (3P)

 

อันตรายรักร้ายฉบับนายแวมไพร์ตัวแสบ

 

 

ตอนที่ 3

 

เผยตัวจริง...

 

 

 

            “ไม่เห็นรู้เลยว่าในกรุงเทพมันมีที่แบบนี้อยู่ด้วย” ทาโร่พูดขึ้นและมองคนในหมู่บ้านที่มองมาทางทาโร่เป็นตาเดียว

 

 

 

            “ท่านรีคอน” เสียงทุ่มต่ำจนฟังดูน่ากลัวดังขึ้นทางด้านหน้าของทาโร่ ทาโร่เงยหน้ามองก็ถึงกับเหงื่อตกเมื่อคนตรงหน้ารูปร่างสูงใหญ่ราวกับนักกล้าม

 

 

 

 

            “ท่านพามนุษย์เข้ามาอีกแล้ว” ชายหนุ่มพูดขึ้นและมองที่ทาโร่ด้วยสีหน้าไม่ค่อยพอใจนัก

 

 

 

            “ไม่เป็นไรคนนี้วางใจได้” รีคอนพูดบอก

 

 

 

            “เมื่อไหร่ท่านจะเข้าใจเสียทีว่าเผ่าพันธุ์เราแตกต่างจากมนุษย์มากแค่ไหน” ชายหนุ่มพูดว่าออกมาอีก รีคอนยืนนิ่งฟังโดยไม่พูดอะไร

 

 

 

            “จะว่าไป...เด็กคนนี้เนื้อน่าอร่อยแหะ” ชายหนุ่มพูดว่าและก้มลงมาสูดความหอมจากร่างของทาโร่ทำให้ทาโร่สะดุ้งเฮือก

 

 

 

            พลัก!!

 

 

 

            “อุ๊ค!!” ชายหนุ่มกระเด็นไปอีกด้านทันทีเมื่อรีคอนก้มตัวก่อนจะตวัดตัวเตะเข้าที่สีข้างของชายหนุ่มอย่างจังจนร่างแกร่งของชายหนุ่มคนดังกล่าว กระเด็นไปไกลอย่างหน้าเหลือเชื่อ

 

 

 

            “ข้าเคยสอนให้เจ้ากินเนื้อมนุษย์งั้นรึ” รีคอนพูดว่าชายหนุ่มนั่งกระอั๊คเลือดและนั่งก้มหน้าอย่างสำนึกผิด ก่อนที่รีคอนจะเดินตรงไปที่บ้านหลังหนึ่งซึ่งมันเป็นบ้านที่หลังใหญ่ที่สุดในหมู่บ้าน ซึ่งทาโร่ก็เงียบมาตลอดทางเพราะยังคงรู้สึกอึ้งและตกใจกับพลังเหนื่อมนุษย์ของรีคอน

 

 

 

            “เจ้ารอข้าอยู่นี้ก่อนก็แล้วกัน ข้าจะออกไปหาอะไรมาให้เจ้ากิน” รีคอนพูดบอกหลังจากวางทาโร่ลงบนเตียงแล้ว

 

 

 

            “เดี่ยวกันสิครับ...แล้วคนเมื่อกี้...”

 

 

 

            “เจ้านั้นมันไม่ตายหรอกเจ้าไม่ต้องห่วง” รีคอนพูดบอกก่อนจะหันหลังและเดินออกจากห้องไป

 

 

 

            “ราวกับไม่ใช่มนุษย์...” ทาโร่พูดขึ้นหลังจากที่นึกเหตุการณ์เมื่อกี้ แต่หารู้ไม่ว่าคำพูดนั้นทำให้รีคอนที่ยืนอยู่หน้าประตูยกยิ้มมุมปากอย่างเจ้าเลห์ขึ้นก่อนจะเดินออกจากบ้านพักไป

 

 

 

 

            ทาโร่นั่งอยู่บนเตียงพร้อมกับมองสำรวจไปทั่ว จนเวลาผ่านเลยไปนานราว ๆ 2 ชั่วโมงทำให้ทาโร่เริ่มใจไม่ดีขึ้นมา ทาโร่เดินไปเปิดประตูห้องก่อนจะสะดุ้งเฮือกเมื่อเห็นหมาป่าตัวใหญ่ 3 ตัว นั่งเฝ้าอยู่หน้าประตู

 

 

 

            “คิดอยู่แล้วว่ากลิ่นหอมแบบนี้ต้องหน้าตาดี” เสียงแหลมๆของผู้หญิงดังขึ้นก้องในหูของทาโร่

 

 

 

            “ว้ายยย ตกลงเด็กคนนี้คืออาหารของเรางั้นหรอ น่ากินซะจริง” เสียงแหลมของผู้หญิงอีกคนดังขึ้นก่อนที่หมาป่าทั้งสามตัวจะเดินเข้ามาในห้อง

 

 

 

            พลัก!

 

 

 

            “โอ๊ยย...” ทาโร่ร้องขึ้นเมื่อจู่ๆ หมาป่าสีน้ำตาลทองกระโจนเข้ามาใส่จนทาโร่เสียหลักล้มลงไปนอนกับพื้น

 

 

 

            “ข้าขอชิมหน่อยก็แล้วกัน” เสียงหญิงสาวดังขึ้นอีก

 

 

 

            “ไม่นะ...อย่านะ!!!” ทาโร่ร้องขึ้นและยกมือขึ้นมากั้นเอาไว้พร้อมกับหลับตาปี๋ด้วยความกลัว

 

 

 

            พลัก!!!

 

 

 

            “ข้าให้มาเฝ้าไม่ใช่รึ” เสียงทุ่มของรีคอนดังขึ้นพร้อมกับเสียงถอนหายใจเมื่อเห็นทาโร่มีท่าทีตื่นกลัว

 

 

 

            “ข้าขอโทษ” เสียงหญิงสาวดังขึ้นพร้อมกันก่อนที่หมาป่าทั้งสามตัวจะรีบออกจากห้องไป รีคอนมองทาโร่ที่ตอนนี้ขยับไปนั่งชิดกับกำแพงแล้วด้วยความกลัว

 

 

 

            “ผมอยากกลับบ้าน” ทาโร่พูดขึ้นเมื่อเห็นว่ารีคอนกำลังจะอ้าปากพูดอะไร

 

 

 

            “จะกลับไปทำไม”

 

 

 

 

            “ผมจะกลับไปหาพ่อ...ที่นี้มันอะไรก็ไม่รู้...คำพูดของพวกคุณราวกับไม่ใช่คน...ทั้งร่างกายที่แข็งแกร่ง...ทั้งยังพูดราวกับว่าเนื้อของคนมันน่าอร่อย...ทั้งหมาป่าเมื่อกี้...อีกทั้งเสียงในหัวของผม..” ทาโร่พูดขึ้นด้วยเสียงที่เริ่มสั่น

 

 

 

            “ถ้าหากพวกข้าบอกว่าพวกข้าไม่ใช่มนุษย์ละ” รีคอนพูดขึ้นทาโร่เบิ่งตากว้างเมื่อได้ยิน

 

 

 

            “ในเมื่อข้าเลือกแล้วเจ้าก็ปฎิเสธไม่ได้” รีคอนพูดว่าก่อนที่ร่างสูงของรีคอนจะเริ่มใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ

 

 

 

            วูบ

 

 

 

            “มะ...หมาป่า...” ทาโร่พูดเสียงติดขัดเมื่อร่างกายของรีคอนจากที่เคยเป็นมนุษย์กลับกลายเป็นร่างหมาป่าสูงใหญ่กว่าหมาป่าที่ทาโร่เคยเห็น รีคอนค่อยๆเดินเข้ามาใกล้ทาโร่จนใบหน้าของทั้งสองอยู่ใกล้กัน

 

 

 

            “ยะ...อย่า...อย่านะ...อย่าเข้ามาใกล้นะ!!!” ทาโร่ร้องลั่นด้วยความกลัวกับภาพตรงหน้า

 

 

 

            เพี๊ยะ!!

 

 

 

            “อึ่ก...นี้เจ้า...” รีคอนพูดขึ้นด้วยความอึ้งเมื่อทาโร่ฟาดมือเข้ามาใส่ใบหน้าของรีคอนอย่างจัง

 

 

 

            “เจ้ากล้าทำร้ายข้างั้นหรอ!” รีคอนพูดว่าก่อนจะอ้าปากและคาบเสื้อของทาโร่พร้อมกับสะบัดจนขาดออกเป็นชิ้นๆ

 

 

 

            “ฮึก...อย่านะ!!” ทาโร่ร้องขึ้นเมื่อรู้ตัวอีกทีทาโร่ก็มาอยู่ใต้ร่างของรีคอนเสียแล้ว ร่างหมาป่ากำยำยืนคร่อมร่างเล็กอันสั่นเทาของทาโร่อยู่ ทาโร่รีบยกมือไปดันหน้าท้องของรีคอนก่อนจะเผลอกรีดเล็บลงไปอย่าไม่รู้ตัวเมื่อรีคอนขยับหน้าเข้ามาใกล้

 

 

 

            “ผมกลัวแล้ว...ฮึก...อย่านะ...” ทาโร่พูดเสียงแผ่วน้ำใสๆของทาโร่ไหลออกมาทันที ภาพหมาป่าที่กำลังคร่อมร่างของตนเองยังคงติดตาถึงแม้จะหลับตาก็ตามรีคอนชะงักไปนิดเมื่อเห็นน้ำตาของทาโร่ รีคอนก้มหน้าลงไปและใช้ลิ้นสากเลียที่น้ำตาของทาโร่พร้อมกับคิดในใจว่าดีแล้วหรอที่ทำให้ทาโร่กลัวถึงขนาดนี้

 

 

 

            “ข้าไม่ทำอะไรเจ้าหรอก...” รีคอนพูดขึ้นและซุกหน้าลงที่ซอกคอของทาโร่

 

 

 

            “ท่านรีคอน!” เสียงชายหนุ่มบางคนดังขึ้นพร้อมกับหมาป่าตัวสีดำสนิทวิ่งเข้ามาภายในบ้าน

 

 

 

            “อะไร”

 

 

 

            “ไอ้แวมไพร์สองตัวนั้นมันปล่อยให้ท่านไอเดียอยู่คนเดียว...แล้วยังมีข่าวลือมาว่าพรุ้งนี้จะมีการจัดพิธีเปลี่ยนท่านไอเดียให้เป็นแวมไพร์”

 

 

 

            “เจ้าว่าอย่างไรนะ!! จัดพิธีทำให้ไอเดียเป็นแวมไพร์งั้นรึ!” รีคอนพูดว่าอย่างตื่นตระหนก ก่อนจะหันกลับมามองทาโร่ที่ยังคงนอนหลับตาปี๋ด้วยความกลัวอยู่

 

 

 

            “เฝ้าเอาไว้ และห้ามมาแตะต้องของ ๆ ข้า” รีคอนพูดว่าก่อนที่จะแปลเปลี่ยนร่างของตัวเองเป็นคนและอุ้มทาโร่ขึ้นไปนอนบนเตียงดีๆถึงแม้ว่าทาโร่จะมีท่าทีขัดขืนก็ตาม

 

 

 

            “ถ้าไม่อยากตาย ห้ามเจ้าออกจากบ้านหลังนี้เด็ดขาด” รีคอนพูดทิ้งท้ายก่อนจะวิ่งออกจากบ้านไปอย่างรวดเร็วทิ้งให้ทาโร่นอนประมวณคำพูดของรีคอนอยู่

 

 

 

            “ท่านไอเดีย...หมายถึง...รุ่นพี่รึเปล่านะ...แล้ว....การเปลี่ยนเป็นแวมไพร์...คืออะไรกันนะ...” ทาโร่พูดขึ้นก่อนจะยกมือข้างที่ตบหน้าของรีคอนขึ้นมาดู มือของทาโร่นั้นแดงระเรื่อยแถมยังมีเลือดซิบออกมาอีก ทาโร่นอนนิ่งอยู่อย่างนั้นจนเผลอหลับไป

 

 

 

            ..

 

 

            ..

 

 

            ..

 

 

 

            รีคอนเดินออกมาจากบ้านของไอเดียด้วยหัวใจที่ว่างเปล่า หัวสมองขาวโพลนคำพูดของไอเดียยังคงวนเวียนไปมา หยาดน้ำตาใสๆที่รีคอนไม่คิดว่าตนเองจะได้ร้องไห้ออกมาอีกตั้งแต่พ่อและแม่ตายไปแต่เขากลับหลังน้ำตาให้กับเพียงแค่มนุษย์คนเดียว มนุษย์ที่ได้ช่วงชิงหัวใจของเขาไปตั้งแต่แรกพบ แต่วันนี้เขากลับได้เจอเรื่องที่แย่จนน้ำตาที่ไม่เคยจะไหลต้องไหลออกมา คนที่เขารักจะกลายเป็นเผ่าพันธุ์ที่เขาเกลียด คนที่เขารักจะกลายเป็นแวมไพร์ที่เหย่อหยิ่งและไม่มีหัวใจ ตัวเย็น และไม่หายใจ...

 

 

 

            รีคอนเดินเข้ามาเรื่อย ๆ โดยไม่รู้ว่าเดินมานานแค่ไหน รู้เพียงแค่ว่าตนเองได้มาอยู่หน้าบ้านของตนเองแล้ว รีคอนเปิดประตูบ้านเข้าไปก่อนจะชะงักไปนิดเมื่อเห็นร่างเพรียวที่เปลือยท่อนบนกำลังนอนคดคู่เพื่อกอดตัวเองให้คลายความหนาวเย็น

 

 

 

            “อึ่ก...อืออ..” ทาโร่ครางแผ่วในลำคอและคดตัวเข้าหากันให้มากขึ้น เพราะผ้าห่มของรีคอนนั้นบางมาก รีคอนนั้นไม่ค่อยจะห่มผ้านอนเพราะตัวของตนเองนั้นอุ่นอยู่แล้วเพราะเป็นหมาป่า รีคอนเดินเข้าไปที่เตียงก่อนจะนอนเบียดทาโร่เข้าไปพร้อมกับกอดทาโร่เอาไว้

 

 

 

            “อื้ออ...” ทาโร่ขยับตัวซุกเข้าหาไออุ่นเมื่อรู้สึกเหมือนได้รับความอบอุ่นบางอย่างที่ดับอากาศเย็นๆภายในบ้านได้แต่ทาโร่ก็ต้องชะงักเมื่อรับรู้ถึงความแข็งแกร่งของสิ่งที่ตนเองซุกอยู่

 

 

 

            “ตื่นแล้วงั้นหรอ...” รีคอนพูดเสียงแผ่วพยายามไม่ให้เสียงสั่นมากจนเกินไป

 

 

 

            “อ๊ะ!...” ทาโร่เบิ่งตากว้างเมื่อรู้ว่าตนเองกำลังนอนซุกใครอยู่

 

 

 

            “กลัวขนาดนั้นเชียวหรอ” รีคอนพูดขึ้นและจับแขนของทาโร่เอาไว้ ทาโร่นิ่งเงียบเมื่อได้ยินก่อนจะขมวดคิ้วนิดๆเมื่อเห็นดวงตาที่แดงก่ำของรีคอน

 

 

 

            “ไม่ต้องกลัวข้าหรอก...ข้าไม่ทำอะไรเจ้า...” รีคอนพูดขึ้นพร้อมกับหลุบสายตาลงต่ำ

 

 

 

            “คุณ...ร้องไห้งั้นหรอ...” ทาโร่พูดถามขึ้น

 

 

 

            “...” รีคอนเงียบสนิทเมื่อได้ยินก่อนที่หยาดน้ำตาใสๆของรีคอนจะไหลรินลงมาอีก ทาโร่นิ่งมองใบหน้าที่พยายามข่มตาลงเพื่อไม่ให้น้ำตาไหลรินออกมาแต่ยิ่งทำแบบนั้นน้ำตาของรีคอนยิ่งหลั่งรินลงมา

 

 

 

            หมับ

 

 

 

            “เจ้า...” รีคอนเบิ่งตาขึ้นเล็กน้อยเมื่อทาโร่ขยับตัวมากอดรีคอนเอาไว้

 

 

 

            “อย่าร้องเลยนะ...” ทาโร่พูดปลอบในใจนั้นว้าวุ่นแปลกๆเมื่อเห็นหยาดน้ำตาของคนตรงหน้า

 

 

 

            “มันไม่เข้ากับคุณเลย” ทาโร่พูดบอกออกมาอีก รีคอนยกมือขึ้นมาโอบร่างเล็กให้แน่นขึ้นและก้มหน้าร้องไห้ออกมาทาโร่จึงลูบผมนุ่มของรีคอนเบาๆเพื่อปลอบโยน

 

 

 

            พรึ่บ!

 

 

 

            “หว่า...” ทาโร่ร้องขึ้นเมื่อรีคอนพลิกตัวในตนมานอนอยู่ใต้ร่างของรีคอน

 

 

 

            “ปลอบข้าที...” รีคอนพูดเสียงแผ่วดวงตาสีดำแปลเปลี่ยนเป็นสีเหลือช้าๆ

 

 

 

            “ปลอบข้าที...ทาโร่” รีคอนพูดบอกออกมาอีกก่อนจะก้มหน้าลงไปบดเบียดริมฝีปากของทาโร่ ทาโร่เบิ่งตากว้างด้วยความตกใจเมื่อลิ้นร้อนของรีคอนพยายามบดเบียดเข้ามา

 

 

 

++++++++++!!จบตอนที่สาม!!++++++++++

มาอีกแล้วววววววว

 

5555+

ความคิดเห็น