miew

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 22

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 30.7k

ความคิดเห็น : 60

ปรับปรุงล่าสุด : 24 เม.ย. 2561 11:05 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 22
แบบอักษร

ธันกลับมาพร้อมกับลูกน้องอีกห้าคนและกุญแจเพื่อเปิดห้องด้วยมันไม่ได้ยากเลยสำหรับคนอย่างธัน ธันเปิดห้องให้กร กรเดินเข้าไปข้างในพร้อมกับลูกน้องและภาพที่เห็นคือ ลินกำลังออนท็อปให้โจเลสอยู่อย่างเมามัน

“ อ๊ะ อ๊าาาา เสียว ลินเสียวมากเลย อ๊าาา อ๊ะ อร้ายยย! ” ทั้งที่ลินเข้ามาได้ไม่นาน แต่ทั้งสองก็อยู่บนเตียงทำกิจกรรมสวาทอย่างเร่าร้อน ลินครวญครางเสียงดัง ทั้งสองไม่ได้รู้ตัวเลยว่ามันคนอื่นอยู่ในห้องด้วย

“ ซี๊ดดดดดด ดีมากเมีย อาาาาา อึก โอ๊ย!!!!! ” ขณะที่กำลังสุขสมกันอยู่นั้นมีดเล่มเหมาะมือก็พุ่งปักที่หัวไหล่ของโจเลส กรเป็นคนขว้างมันไปเอง กรเดินเข้ามาในห้องพอเห็นทั้งคู่ร่วมรักกัน กรก็แบมือออกมาให้ลูกน้อง ลูกน้องของกรที่รู้งานก็วางมีดลงบนมือกร กรกว้างมันออกไปอย่างไม่ลังเลย

“ เป็นอะไรโจเลส เลือด!!! กรี๊ดดดดดด ” ลินที่กำลังขย่มอยู่บนตัวโจเลสก็ถามขึ้นเพราะโจเลสร้องออกมาเสียงดังด้วยความเจ็บปวด และพอเห็นเลือดลินก็กรี๊ดออกมาด้วยความตกใจ

“ ไง มีความสุขกันมากมั๊ย เป็นพวกมึงเองสินะ กูก็หาตัวอยู่ตั้งนาน ” กรพูดขึ้นเสียงเย็นทำให้ลินหันไปตามเสียงและตกใจเมื่อเห็นกรที่นั่งอยู่ในห้อง และเห็นลินกับโจเลสกำลังร่วมรักกัน

“ พี่กร! มะ มาอยู่ที่นี่ได้ยังไง ” ลินลุกออกจากตัวโจเลสร่างเปลือยเปล่ารีบหาผ้าห่มมาคลุมตัวทันที ลูกน้องของกรมองภาพตรงหน้าอย่างนิ่งเฉย พวกเขาฝึกมาดี เพราะฉะนั้นการที่จะเอาตัวเข้าแลกเพื่อล้วงข้อมูลมันใช้ไม่ได้ผลกับลูกน้องของกรหรอก กรเหยียดยิ้มที่ดูน่ากลัวออกมาแล้วก็มองหน้าลินด้วยสายตาเรียบเฉยไม่แสดงความรู้สึกอะไรเลย

“ หึ! กล้ามากนะที่มาลองดีกับฉัน เล่นกับคนอย่างฉันแล้วคิดว่าจะรอกไปได้หรอ คิดง่ายไปนะ ” กรพูดขึ้นอีกรอบ กรไม่อยากมองหน้าผู้หญิงคนนี้ให้เสียลูกตาจริงๆ มารยา ร่าน นี่คือสิ่งที่กรคิดออก

“ หึ! รู้ตัวแล้วก็ดี!! คุณมันน่าสมเพช ฉันจะบอกอะไรให้นะ ฉันไม่เคยรักคุณเลยตั้งแต่แรกแล้ว ทุกอย่างที่ฉันทำมันก็เพื่อเงิน ฮ่าๆๆ งานของคุณก็เป็นฉันเองแหละที่เอาไปขาย เงินดีมากเลยนะ อ้อ! และก็เรื่องไอ้เด็กขิงนั่นก็ด้วยนะ ฉันทำให้คุณไล่มันออกจากบ้านไปเอง! สะใจจริงๆ ฮ่าๆๆ ” ลินระเบิดหัวเราะลั่นและพูดทุกอย่างออกมา ลินรักแค่เงินกับโจเลสเท่านั้น จะว่ารักโจเลสก็ไม่ใช่ทั้งหมด เพราะถ้าไม่มีโจเลสลินคงต้องขายตัวกินตอนอยู่ที่เมืองนอกตั้งแต่เจ็ดปีที่แล้ว

เพี้ย!

“ โอ๊ย!! ” ลูกน้องของกรฟาดมือลงหน้าลินอย่างแรงจนเลือดกลบปาก ลินล้มลงไปกองอยู่กับพื้น และเงยมองหน้ากร กรเองกรมองลินนิ่งๆ

“ เอาตัวไอ้โจเลสออกไป ทรมานมันจนกว่าจะตาย แล้วเอาไปทิ้งลงบ่ให้จรเข้กิน ลบชื่อมันออกจากบุคคลที่เข้ามาอยู่ในไทยด้วย ” กรพูดสั่งเสียงเรียบจนลินเองก็รู้สึกขนลุก หนีไปไหนไม่ได้แล้ว ผู้ชายคนนี้หน้ากลัวเป็นที่สุด หน้ากลัวอย่างที่ไม่เคยได้สัมผัสมาก่อนเลย

“ โอ๊ย!!! ปล่อยกูนะ! กูไม่ไป! ปล่อยกูสิวะ!! อึก อั่ก!! ” โจเลสร้องลั่นออกมาเพราะลูกน้องกรดึงมีดที่ปักอยู่ออก โจเลสพยายามต่อสู้แต่โดนลูกน้องของกรเอามือฟาดท้ายทอยจนสลบไป ลูกน้องของกรใส่กางเกงให้โจเลสแค่ตัวเดียว เสร็จแล้วลูกน้องของกรสามคนลากโจเลสออกไปจากโรงแรม โดยที่ไม่มีใครเห็นด้วยซ้ำ

“ ส่วนเธอ อย่าคิดว่าจะรอด พูดออกมาให้หมด ” กรพูดเสียงเรียบ ลินเองก็รู้สึกกลัวจับใจ ลินเธอเป็นเด็กในสลัมแต่เธอเป็นเด็กที่สวย เที่ยวหลอกให้ผู้ชายเลี้ยงตั้งแต่อายุสิบห้า เธอไม่เคยกลัวอะไรนอกจากกลัวไม่มีเงินใช้และกลัวว่าทุกคนจะรู้ว่าเป็นเด็กในสลัม แต่ตอนนี้ที่ลินกลัวที่สุด คือคนตรงหน้า ไม่ว่าลินจะเคยหลอกใครหรือโดนตามล่าลินก็ยังหาทางหนีได้ แต่ตอนนี้ลินหมดหนทางหนี คงจะหมดตั้งแต่ที่ลินกลับมาหากรแล้วล่ะ

“ ได้! อยากรู้นักใช่มั๊ย ฉันจะบอกคุณก็ได้ ฉันเข้าหาคุณเพราะเงินตั้งแต่แรก! หลอกให้คุณหลงรักหัวปักหัวปำด้วยท่าทางที่ใสซื่อ แล้วคุณก็รักก็หลงฉัน ให้ฉันได้ทุกอย่างรวมถึงใจของคุณด้วย ฮ่าๆ ฉันก็ดีใจนะ แต่ฉันไม่ต้องการมันเท่าไหร่หรอก ฉันไม่คิดจะอยู่กับคุณนานอยู่แล้ว เพราะฉันคิดว่าอีกไม่นานคุณคงจะเบื่อและทิ้งฉันไปเองฉันแค่หวังกอบโกยเอาจากคุณให้มากที่สุด แต่ว่าวันหนึ่ง มีผู้ชายคนหนึ่งที่มาหาฉันพร้อมกับลูกน้องสองคน เขาเสนอเงินให้ฉันยี่สิบล้านเพื่อออกจากชีวิตของลูกชายเขาไป แต่ฉันต่อรองขอเงินจากเขาห้าสิบล้านและเขาก็ตอบตกลงฉันทันที ฉันรับเงินแล้วก็ไปอยู่ใช้ชีวิตที่เมืองนอกทันที เงินตั้งมากมายขนาดนั้นทำให้ฉันอยู่อย่างสุขสบาย แต่มันก็เริ่มหมดไปเพราะฉันไม่ทำอะไรเลย มีแต่เที่ยวซื้อของและอยู่กินอย่างหรูหรา และในที่สุดมันก็หมดไป ฉันกับโจเลสพวกเราคบกันตั้งแต่ฉันยังมีเงินให้ใช้ล้นมือ แต่พอมันหมดเราทั้งสองก็รวมหัวกันหลอกมาเฟียเงินหนาของที่โน้น และพอความแตกเราก็พากันหนีกลับมาที่นี่ และฉันก็คิดถึงคุณ แต่คุณกลับมีไอ้เด็กเหลือขอนั่นอยู่ในบ้านข้างกายคุณ ฉันก็เลยจัดการให้มันโดนคุณเขี่ยทิ้งไป ฮ่าๆๆ มันง่ายกว่าฉันที่คิด คุณรู้มั๊ยไม่ว่าฉันจะพูดยังไงเกี่ยวกับคุณให้มันเข้าใจผิด แต่ไอ้เด็กนั่นมันก็ยังรอและคิดถึงคุณอยู่เสมอ แต่ตอนที่ฉันเห็นสายตาที่ผิดหวังตอนคุณไล่มันไป ฉันอยากจะหัวเราะออกมาดังๆจริงๆ ฮ่าๆๆๆ ” ลินพูดยาวเหยียดให้กรได้รับรู้ความจริง เธอพูดถึงความหลังของเธอที่มีต่อกร กรเองก็รับฟังความจริงโดยไม่พูดอะไรออกมา กรคิดแค่ว่า โง่ตั้งแต่แรกแล้วสินะ เสียแรงที่เคยอุตส่าห์ดีใจเมื่อพบลินอีกครั้ง กรเกลียดตัวเองที่ไม่ฟังขิงเลย เพราะไม่คิดว่าลินจะร้ายกาจขนาดนี้

“ เอาตัวผู้หญิงคนนี้ไปอยู่ที่ซ่อง คอยรับแขกที่ซาดิสม์ชอบความรุนแรง ถ้าคิดหนีก็ฆ่าทิ้งได้เลย ” กรพูดเสัยงเรียบและลุกขึ้นยืนแล้วเดินออกไป กรได้ยินเสียงกรีดร้องขอความตายจากลินแต่กรไม่คิดจะสงสารเลย กรจะเคลียร์งานทุกอย่างแล้วค่อยหาทางคืนดีกับขิง

“ ฆ่าฉันสิ!!! จะทำแบบนี้ทำไม ปล่อยฉันนะ!! ฉันไม่ไป! ปล่อย! กรี๊ดดดดดดด ” ลูกน้องอีกสองคนของกรจับตัวลินไว้และพาออกไป แต่ลินขัดขืนจนลูกน้องของกรต้องฟาดมือลงท้ายทอยจนลินสลบไปและพาลินไปขายตัวที่ซ่อง


ธันขับรถพากรออกจากโรงแรม กรกำลังจมอยู่กับความคิดของตัวเอง ทั้งสองไม่มีใครพูดอะไรออกมาเลย ธันเองก็ไม่รู้จะบอกกรยังไงเรื่องที่ขิงไปอยู่ที่ไหนธันก็ไม่รู้ แต่การตามหาขิงคงไม่อยากนัก ธันคิดในใจ และธันก็ขับรถหลับบ้านกรคงต้องการคิดอะไรคนเดียวเงียบๆ



เช้าวันนี้ธันขับรถพากรเข้าบริษัท ธันจอดรถแล้วลงมาเปิดประตูให้กร เสร็จแล้วก็วนรถไปจอดไว้ที่ลานจอดรถ กรเดินเข้าบริษัทเหมือนอย่างเคยทุกคนในบริษัทโค้งตัวให้กรตามปกติ และกรก็ขึ้นลิฟต์เพื่อเข้าห้องทำงานตัวเอง ห้องประทานบริษัท

แกร็ก แอดดดดด

กรเปิดประตูเดินเข้าไปในห้องตัวเอง แต่ในห้องกลับมีชายวัย67ปีนั่งเก้าอี้กรอยู่

“ ไง จะไม่บอกกันหน่อยหรอว่าเกิดปัญหาอะไรขึ้นกับงานที่นี่ ” ชายมีอายุกว่า67ปีที่ถามกรขึ้นคือพ่อของกรเอง รูปร่างเขาไม่ต่างจากกรเลยสักนิด พ่อของกรถึงแม้อายุจะก้าวเข้าเลขเจ็ดแล้ว แต่ยังดูดีและน่าเกรงขาม เขามองลูกชายที่ไม่ได้ดูทุกข์ร้อนกับเรื่องนี้เท่าไหร่

“ ผมจัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว เหลือแต่ทำทุกอย่างให้เข้าที่เหมือนเดิม ” กรตอบกลับผู้เป็นพ่อไปเสียงเรียบ ตอนนี้ต้องดึงบริษัทให้กลับมาเป็นเหมือนเดิม ทั้งในด้านมืดและด้านสว่าง

“ เพราะเด็กผู้หญิงคนนั้นสินะ หึ! ฉันได้ยินข่าวมาว่าแกเลี้ยงลูกกระต่ายไว้หนิ แล้วทำไมฉันยังไม่เจอล่ะ เบื่อแล้วหรอ? ” ผู้เป็นพ่อถามกรอย่างรู้ทัน เขารู้ว่ากรให้เด็กคนหนึ่งอยู่ในบ้านด้วย และเด็กคนนั้นก็เป็นผู้ชาย เขาไม่ว่าถ้าจะเล่นๆแล้วทิ้งไป แต่ดูเหมือนว่าเด็กคนนี้จะมีอิทธิพลกับกรอยู่พอสมควร และเขาก็พอจะรู้ว่ากรไม่ปล่อยเด็กคนนี้ไปง่ายๆแน่นอน

“ อย่ายุ่งกับคนของผม ” กรพูดขึ้นเสียงเรียบ กรไม่คิดจะปล่อยขิงไปจากตัวเอง เขาจะเป็นโซ่ตรวนล่ามขิงไว้ ไม่ว่ากรจะไล่ขิงไปแล้ว แต่ขิงไม่มีสิทธิ์ไปจากกรจริงๆ กรจะตามขิงกลับมาแน่นอน แต่ต้องจัดการงานให้เรียบร้อยก่อน

“ ฉันจะปล่อยไปก่อนก็แล้วกัน ฉันกลับล่ะ แค่มาดูว่าแกจะแก้ปัญหาได้มั๊ยเท่านั้นเอง ” พ่อของกรว่าพร้อมกับลุกขึ้นยืนเต็มความสูง กรมองพ่อตัวเองนิดๆก่อนที่จะพูดขึ้น

“ ผมแก้ปัญหาได้ อย่าเข้ามายุ่ง รวมถึงคนของผมด้วย อย่าเข้ามายุ่ง ” กรกับพ่อสบตากัน พ่อของกรถอนหายใจออกมาก่อนจะพูดขึ้น

“ ถ้าไม่อยากให้ยุ่ง ก็พามาทำความรู้จักกับฉันบ้าง อย่างน้อยฉันก็เป็นพ่อแก ” พ่อของกรพูดทิ้งท้ายไว้ก่อนจะเดินออกจากห้องไป กรเดินไปนั่งที่เก้าอี้ตัวเองเอนหลังไปกับเก้าอี้แล้วคิดถึงเรื่องขิง

“ ฉันง้อคนไม่เป็นด้วยสิ ” กรพูดขึ้นเบาๆแล้วก็ลุกขึ้นจัดการงานที่กองสุมหัวต่อ กรเองก็รู้สึกผิดที่ตัดสินขิงโดยที่ไม่ฟังอะไรเลย แต่กรก็ต้องจัดการทุกอย่างให้เข้าที่ก่อนถึงจะไปหาขิง



# ทางด้านของขิง

~ย้อนกลับไปเมื่อสี่วันก่อน~

ขิงเดินตามคนที่ชื่อพงศ์ไป พงศ์พาขิงเดินไปข้างในส่วนของห้องทำงานของพนักงานของรีสอร์ต ขิงเดินตามพงศ์จนมาถึงหน้าห้องห้องหนึ่ง พงศ์ผลักประตูเข้าไปในห้อง

“ ตะวัน มีคนมาหา ” พงศ์บอกกับอีกคนที่มัวแต่ดูไวน์ที่เอามาจากไร่องุ่น ซึ่งก็เป็นไร่ของตัวเองนั่นแหละ

“ หือ มีใครมาหาผมงั้นหรอ เขาอยากได้ไวน์จากไร่ของผมรึไง แล้วเขาอยู่ไหนล่ะ ” ตะวันถามพงศ์กลับไป ตะวันเงยหน้าขึ้นมามองแต่ก็ไม่เห็นใครนอกจากพงศ์

“ เข้ามาสิ ” พงศ์บอกกับขิงที่อยู่ด้านนอกไม่ทันได้เข้ามา ขิงเดินเข้ามาข้างในอย่างประหม่า แล้วขิงก็เงยหน้ามองตะวัน

“ หือ ใครอะ ” ตะวันมองหน้าขิงแล้วเอียงคอถามอย่างสงสัย ตะวันไม่รู้จักขิงแน่นอนแต่ทำไมถึงได้คุ้นหน้าขิงก็ไม่รู้

“ เอ่อ สวัสดีครับผมชื่อ ขิง ผมอยากจะถามคุณว่า คุณเป็นคนส่งโปสการ์ดอวยพรพวกนี้ให้แม่ผมรึเปล่าครับ ” ขิงถามตะวันพร้อมกับเอาโปสการ์ดหลายฉบับออกมาจากกระเป๋า ขิงมองสำรวจหน้าของตะวัน ตะวันเป็นคนที่หน้าสวยและหุ่นเพรียวมาก ตาเฉี่ยวคมแต่ไม่ดุ หน้าสวยได้รูปจมูกโด่ง ขิงคิดว่าตะวันอายุน่าจะซัก27-28ปี แต่ที่จริงแล้วตะวันอายุ35ปีแล้ว

“ เมื่อกี๊ขิงบอกว่าส่งให้แม่ พี่นวลจันทร์เป็นแม่ของขิงหรอ ” ตะวันถามขิงด้วยน้ำเสียงที่ดูสั่นนิดๆ ขิงไม่รู้เหมือนกันเพราะอะไร

“ ใช่ครับ แม่นวลจันทร์เป็นแม่ของขิงเอง ” ขิงบอกกับตะวันอีกรอบ ตะวันมองหน้าขิงน้ำตาคลอแล้วเดินเข้ามาหาขิง

“ ฉันขอกอดขิงหน่อยได้มั๊ย ” ตะวันถามขิงอีกครั้ง ขิงพยักหน้าพร้อมกับอ้าแขนรับกอดตะวัน พงศ์มองทั้งสองนิ่งๆแต่ก็ไม่ได้เดินออกไปจากห้อง พงศ์ยืนกอดอกพิงกำแพงอยู่

“ ฮึก แล้วพี่นวลจันทร์เป็นยังไงบ้าง ยังสบายดีอยู่มั้ย ” ตะวันถามสิ่งที่อยากรู้ในตอนนี้ เพราะตะวันไม่ได้รับจดหมายของนวลจันทร์มาหลายปีแล้ว ตะวันคิดว่านวลจันทร์เกลียดเขาไปแล้ว ตะวันสะอื้นหน่อยๆเพราะร้องไห้ออกมา

“ แม่นวลจันทร์เสียตั้งแต่ขิงอายุได้หกขวบแล้วครับ ขิงเองก็ไม่ได้เขียนอะไรตอบกลับมาเพราะไม่รู้ว่าคุณเป็นใคร ขอโทษด้วยนะครับ ” ตะวันได้ยินอย่างนั้นก็ชะงักน้ำตาไหลอาบแก้ม เหมือนกับความรู้สึกหลายอย่างมันพังทลายลงมา พี่สาวเพียงคนเดียวได้ลาจากโลกนี้ไปตั้งนานแล้วโดยที่ตะวันไม่รู้เรื่องอะไรเลย

“ ฮึก ฮือออออ พี่นวลจันทร์ ผมขอโทษที่ไม่รู้อะไรเลย ผมนึกว่าพี่จะเกลียดผมแล้วไม่ตอบจดหมายมา ผมขอโทษ ฮืออออออ ” ตะวันกอดขิงแน่ขึ้น พงศ์ได้แต่ยืนมองดูตะวันกอดขิงร้องไห้ ตะวันเสียใจที่ไม่รู้อะไรเลย ไม่รู้ว่าพี่สาวตัวเองตายไปแล้ว

“ แล้วคุณเป็นอะไรกับแม่หรอครับ ” ขิงถามสิ่งที่อยากรู้ ตะวันผละออกมาแล้วเช็ดน้ำตาออก จับหน้าขิงแล้วมองชัด

“ ฉันเป็นน้องชายของแม่ขิง ขิงหน้าเหมือนพี่นวลจันทร์มากเลยนะ ว่าแล้วทำไมน้าถึงได้คุ้นหน้าขิง แล้วไม่ต้องเรียกคุณตะวันแล้วนะ เรียกว่าน้าตะวันดีกว่านะขิง ” ตะวันบอกกับขิงแล้วกอดขิงอีกรอบ ขิงคือครอบครัวคนสุดท้ายของตะวัน ทั้งพ่อและพี่สาวของตะวันได้ตายไปแล้ว

“ ครับ น้าตะวัน แต่ว่าทำไมขิงถึงไม่เคยรู้ว่าคุณแม่มีน้องชายล่ะครับ แต่เหมือนคุณแม่จะเคยเล่าให้ฟังแต่ขิงจำไม่ได้ ” ขิงพูดขึ้นมาอีกครั้ง ตอนนี้ทั้งสองนั่งอยู่ที่โซฟาพงศ์ยังไม่ออกไปไหน ยังคงยืนพิงกำแพงมองดูสองน้าหลานอยู่

“ ฮึก น้าหนีออกมาจากบ้าน น้าทะเลาะกับพ่อเมื่อก่อนพวกเราอยู่กันสามคน ช่วงนั้นน้ากำลังเข้าเรียนต่อที่มหาวิทยาลัย ฮึก แต่พ่อได้มารู้ว่าน้ากำลังคบอยู่กับผู้ชายและห้ามไม่ให้น้าคบกับเข้าคนนั้น ฮึก น้าถูกขังไว้แต่ตอนนั้นน้าอยู่ในช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อหลงในความรักแบบเด็กๆ น้าแอบหนีออกไปพบกับคนคนนั้น แต่สิ่งที่น้าได้เห็นและรับรู้คือ ฮึก เขานอนอยู่กับผู้หญิงคนอื่นเขามีอะไรกัน น้าเสียใจมากและพ่อของน้าก็คงจะรู้แล้วว่าน้าแอบหนีออกมา ฮึก น้ากลับไปที่บ้านแต่โดนพ่อดุด่าน้าเลยเลือกหนีออกจากบ้านมาเลย น้าไม่เคยกลับไปที่บ้านอีก ฮึก น้าเคยเขียนจดหมายกลับไปที่บ้านหลังจากมาอยู่ที่เหนือได้สองปี ฮึก พี่นวลตอบจดหมายกลับมาว่าแต่งงานแล้ว และพ่อก็ป่วยหนัก ฮึก ฮือ น้ากลับไปดูใจพ่อและขอโทษท่าน อยู่ดูแลท่านได้สามเดือนท่านก็จากไป ฮึก น้าอยู่จัดงานศพจนเสร็จแล้วก็กลับมาอยู่ที่เหนือเหมือนเดิม น้าอยู่ที่นี่ได้สามปีก็มีคนที่คบหาดูใจ และคนคนนั้นเป็นผู้ชาย ฮึก น้าตัดสินใจบอกแม่ของขิง และจากนั้นน้าก็ไม่ได้รับจดหมายตอบกลับอีกเลย ฮึก แต่น้าก็เขียนโปสการ์ดส่งไปทุกปีเหมือนเดิมนั่นแหละ ฮึก ” ตะวันเล่าไปน้ำตาไหลไป ตะวันเสียใจและคิดว่าพี่สาวจะเกลียดที่ตะวันกลับไปรักเพศเดียวกัน แต่ที่จริงแล้วพี่สาวป่วยหนักจนตอบจดหมายไม่ได้ต่างหาก ตะวันเลยเสียใจมากที่คิดว่าพี่สาวจะรับไม่ได้ในความรักของตน

“ ตอนนั้นแม่คงป่วยหนักจนตอบจดหมายไม่ได้ อย่าเสียใจเลยนะครับน้าตะวัน ” ขิงบอกกับตะวันไป และจับมือให้กำลังใจด้วย ขิงดีใจมากที่ตอนนี้ไม่ได้อยู่ตัวคนเดียวแล้ว ขิงยังมีน้าแท้ๆอยู่ด้วยอีกคน

“ ขอบใจนะขิงที่เป็นห่วง เอ่อ ขิงน้าจะแนะนำให้รู้จัก นี่คุณพงศ์ คนรักของน้าเอง ” ตะวันแนะนำพงศ์ที่ยังยืนอยู่ที่เดิมไม่ได้ไปไหน ขิงตาเบิกกว้างนิดหน่อย ไม่คิดว่าพงศ์จะเป็นคนรักของน้าตัวเอง

“ สวัสดี เอาล่ะพี่ว่าเราไปทานข้าวกันดีกว่า นี่มันก็เลยเวลามาเยอะแล้ว นายยิ่งไม่ค่อยจะกินข้าวเช้านะตะวัน ” และทุกคนก็ออกไปทานข้าวพร้อมกัน ทานเสร็จสองน้าหลานก็นั่งคุยเรื่องราวต่างๆตามประสาคนที่ไม่เคยได้เจอกันเลย



~กลับมาที่ปัจจุบัน~

“ อุบ! แหวะ อ้วกกกก แหวะ แค่กๆ ” ขิงลุกขึ้นจากที่นอนตั้งแต่เช้าแล้ววิ่งเข้าห้องน้ำเพราะอาการแบบนี้มาสามวันเต็มแล้ว ทั้งเหม็นอาหาร คลื่นไส้ และก็หน้ามืดเวียนหัว

ขิงล้างหน้าให้สดชื่นขึ้น ตอนนี้ขิงมาอยู่ที่ไร่องุ่นกับน้าตะวันของขิง ขิงเล่าเรื่องทุกอย่างที่เกิดขึ้นเกี่ยวกับกรแต่ไม่ทั้งหมด ตะวันโกรธมากที่กรทำกับหลานตัวเองได้ขนาดนี้ แต่จะทำอะไรได้ในเมื่อเรื่องมันเกิดขึ้นแล้ว

“ เฮ้อออ นี้เราเป็นอะไรไปนะ อ้วกมาสามวันแล้ว สงสัยจะเครียดเรื่องคุณกรมากเกินไป ” ขิงพูดกับตัวเองหน้ากระจกในห้องน้ำ ขิงกลับไปนอนต่อเพราะเพลียที่อ้วกในตอนเช้า ทั้งที่ไม่มีอะไรให้อ้วกแล้ว ไม่นานขิงก็หลับไปอีกครั้ง





รู้กันแล้วใช่มั๊ยว่าอาการของขิงคืออะไร มา! มาโหมโรงกรกันต่อ กรได้ตามหาขิงหัวหมุนแน่!! ขอบคุณที่ติดตามอ่านนิยายเรื่องนี้ ดีใจมากกกกก เจอกันตอนหน้าจ้าาา

TBC.

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น