Bubble-Bew

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 20 ผู้ก่อตั้ง 50%

ชื่อตอน : ตอนที่ 20 ผู้ก่อตั้ง 50%

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.2k

ความคิดเห็น : 12

ปรับปรุงล่าสุด : 24 ก.พ. 2561 21:14 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 20 ผู้ก่อตั้ง 50%
แบบอักษร

ตอนที่****20

ผู้ก่อตั้ง


“แบบนี้ก็ลงล็อกพอดีเลยนะครับ พวกเราพอจะหาจุดเชื่อมโยงของหมากแต่ละตัวได้แล้วคือการที่พวกเขาเป็นครอบครัวเดียวกัน  เพียงแต่…”

จอมฟ้าพูดข้างไว้ ผมกับเทียร์ต่างก็พยักหน้าเพราะเข้าใจดีว่าเจ้าแว่นติ๋มกำลังคิดอะไรอยู่

ปัญหาหนักที่แก้ไม่ได้ตอนนี้คือสาเหตุที่ทำไมพ่อกับลูกถึงเป็นศัตรูกัน  และ…แองเจิ้ลหายไปไหน?

“เท่ากับว่าผู้ก่อตั้งสงครามการแบ่งแยกชนชั้นนักศึกษาในมหาวิทยาลัยตัวจริงก็คือแองเจิ้ล ไม่สิ…แม่มด เราต้องหาตัวเธอให้เจอและถามถึงเหตุผลว่าเพราะอะไรเธอถึงก่อตั้งสงครามขึ้นมา ถ้าเรารู้เหตุผล เราก็จะสามารถปลดแอกทุกคนได้”

ผมเสนอมุมมองของตัวเองออกไปบ้าง  ปกติไม่ค่อยชอบวุ่นวายกับเรื่องแบบนี้เพราะผมเกลียดความยุ่งยากที่จะตามมาเข้ากระดูกดำ  แต่ถ้าหากผมไม่ลงมือทำอะไรด้วยตัวเองบ้าง เจ้าลิงหัวแดงที่ยังนั่งตัวแข็งทื่อเป็นท่อนไม้อยู่ตอนนี้คงลำบากแน่

สำหรับผม…

ขอแค่คอยเป็นอัศวินช่วยเด็กคนนี้ในยามคับขันก็พอแล้ว

“ไหนจะต้องเอาของสำคัญของอสุรกายมาคืนเพื่อแลกกับการยกเลิกกฎบ้าๆนั่น นี่ยังต้องมาตามล่าหาตัวผู้ก่อตั้งที่หายตัวไปถึงสามปีอีกเหรอ ตกลงจะแค่ทำลายกฎเฮงซวยหรือเปลี่ยนโลกใบนี้กันแน่”

“ใจเย็นก่อนนะครับเทียร์ ไหนๆก็ทำมาถึงขนาดนี้แล้ว ถ้าพวกเราสามารถหยุดการกระทำป่าเถื่อนและความเลวร้ายที่อสุรกายกำลังทำในตอนนี้ได้ ผมว่าก็ไม่เลวนะครับ”

ราชินีเปรยตามองคนพูดอย่างไม่ชอบใจนักแต่ก็ไม่ขัดอะไร ทำได้เพียงถอนหายใจแล้วมองไปทางอื่นแทน

หมอนี่ก็เป็นคนประเภทเดียวกับผมนั่นแหละ…

แพ้ทางจอมฟ้าเหมือนที่ผมแพ้ทางเจ้าลิงหัวแดงนั่นเอง

“แล้วจะเอายังไงกันต่อ พวกเราไม่เหลือเวลามากนักหรอกนะ ยังไงก็ต้องหาทางเข้าไปในบ้านของท่านอธิการฯให้ได้”

“เรื่องนั้นอาจารย์ไม่ต้องกังวลเลยครับ พวกเราจะทำตามแผนเดิมที่ตกลงกันในตอนแรก  คืนวันอาทิตย์นี้พวกผมจะหาทางถ่วงเวลาท่านอธิการฯเอาไว้เอง แต่คิดว่าเต็มที่คงมีเวลาแค่หนึ่งชั่วโมง ที่เหลือคงต้องฝากให้เป็นหน้าที่อาจารย์กับฝุ่นแล้วล่ะครับ”

“ผมจะจัดการแฮกเข้าระบบกล้องวงจรปิดทุกตัวในบ้านแล้วปิดการทำงานในช่วงเวลาที่อาจารย์บุกเข้าไปให้เอง แต่เรื่องการ์ดที่อยู่ในบ้านผมคงช่วยอะไรไม่ได้ เว้นแต่เจ้าพวกนั้นจะเป็นหุ่นยนต์ที่มีระบบกลไกการทำงานมาจากคอมพิวเตอร์”

เทียร์สำทับเสริมเข้ามา มองเห็นเรื่องเจ็บตัวลอยอยู่ไม่ไกลแล้วสิ…

“โอเค ที่เหลือฉันกับไต้ฝุ่นจะจัดการเอง จากที่ดูการ์ดในบ้านมีมากกว่าสิบคนแน่ๆ ไม่ใช่พวกนักเลงกระจอกหรือนักเรียนอันธพาลทั่วไปที่จะจัดการได้ง่ายๆ คงต้องรอบคอบและระมัดระวังมากกว่าปกติหลายเท่า”

“อาจารย์น่ะพวกผมไม่ห่วงหรอก  แต่ว่า…นั่นน่ะ”

เทียร์พยักเพยิดไปทางไต้ฝุ่นที่ยังนั่งนิ่งอยู่เหมือนเดิม  แววตาที่เหมือนกำลังขบคิดอะไรบางอย่างทำให้ผมอดสงสัยไม่ได้

หมอนี่เงียบไปตั้งแต่ที่รู้ว่าผู้หญิงคนนั้นคือแม่ของอสุรกาย…

จะต้องมีอะไรระหว่างสองคนนี้แน่ๆ!

“พอเลือดขึ้นหน้าขึ้นมาทีก็อาละวาดเหมือนคนสติหลุด แน่ใจนะครับว่าบุกเข้าไปด้วยความรอบคอบได้เกินสามนาที  ถ้าเป็นไปได้ก็หาทางลอบเข้าไปให้เงียบเชียบที่สุด  อย่าให้ถูกจับได้จนกลายเป็นเรื่องใหญ่จะดีกว่า”

จอมฟ้าส่งยิ้มแห้งเหือดมาให้หลังจากฟังเทียร์พูดจบ ปัญหาใหญ่ที่สุดของภารกิจครั้งนี้คงไม่ใช่ปริศนาต่างๆที่ต้องตามไขแล้วล่ะแต่เป็น…

พละกำลังของกลุ่มอย่างไต้ฝุ่นที่เปรียบได้กับพายุที่พร้อมจะทำลายล้างทุกสิ่งคนนี้ต่างหาก!!!

และหน้าที่ทำให้พายุสงบลงก็คือผม…

แกร๊ก…

ประตูห้องนอนเปิดออกพร้อมกับไต้ฝุ่นที่เดินเข้ามา วันนี้เทียร์กับจอมฟ้าขอตัวกลับบ้านเพื่อไปเตรียมความพร้อมสำหรับภารกิจในวันอาทิตย์นี้ ส่วนไต้ฝุ่นไม่ได้กลับเหตุเพราะก่อนหน้านี้ยังไม่ได้สติกลับมา แต่การที่เดินเข้ามาในห้องได้แบบนี้คงกลับมาเป็นปกติแล้วล่ะ

“ไง… หายสติหลุดแล้วเหรอ”

“แหะๆ ชูจิก็…ผมไม่ได้สติหลุดสักหน่อย”

เจ้าลิงหัวแดงแค่นยิ้ม จากสีหน้าไม่ต้องเดาก็รู้ว่ามีบางอย่างปกปิดเอาไว้แน่ๆ แต่ผมไม่มีสิทธิอ์จะไปว่าใครได้หรอกหากคนๆนั้นคิดจะมีความลับกับผม เพราะตัวผมเองก็มีความลับที่ถูกปิดผนึกเอาไว้กับตัวเหมือนกัน

“ว่าแต่ แผนการต่อไปเป็นยังไงเหรอครับ ตอนที่ประชุมกันผมมัวแต่คิดอะไรเพลินไปหน่อยเลยไม่ได้ฟัง”

“ไม่มีอะไรมากหรอก หน้าที่ของนายในคืนวันอาทิตย์นี้มีแค่อย่างเดียวเท่านั้น”

“อะไรเหรอครับ?”

“ห้ามอาละวาด”

“เรื่องแบบนั้นมันเรียกว่าหน้าที่ด้วยเหรอชูจิ!”

คนตัวเล็กกว่าทำปากยื่นหน้าบูดบึ้ง ผมเหยียดยิ้มขำกับท่าทางโกรธเป็นเด็กๆของอีกฝ่าย เอาเถอะ…ไม่ว่าความลับที่ไต้ฝุ่นกำลังปิดบังไว้จะเป็นอะไรก็ตาม จนกว่าเขาจะอยากบอกผมด้วยตัวเอง ผมก็จะขอทำหน้าที่อัศวินที่จงรักภักดีต่อปิศาจหัวแดงต่อไป

ปิศาจ…

ที่มีอำนาจครอบครองอัศวินแต่เพียงผู้เดียว

“นี่…ชูจิ”

“…”

“สระผมให้หน่อยสิครับ ผมสระเองแล้วมันลำบ้ากลำบากเพราะผมยาว”

“ก็โกนหัวซะสิ”

ตอบกลับทันควัน ห่างหายจากการโดนเจ้าเด็กบ้านี่อ่อยไปตั้งนาน นึกว่าจะล้มเลิกความตั้งใจไปแล้วซะอีก ทึ่ไหนได้…

“นะครับๆ สระผมให้ผมหน่อยนะ แค่สระผมเอง ไม่ได้ชวนมีอะไรกันสักหน่อย”

ขวับ

หันไปส่งสายตาดุดันให้อีกฝ่ายทันที ไต้ฝุ่นก้มหน้าจ๋อยก่อนจะเดินมาทรุดตัวนั่งลงข้างเตียงแล้วดึงมือผมไปจับไว้ ส่งสายตาออดอ้อนเหมือนตัวเองเป็นลูกแมวตัวเล็กๆ

ขอโทษนะที่ต้องขัดจังหวะการมโนภาพ แต่เจ้าของใบหน้านักเลงที่ถึงแม้จะเป็นดวงตาแมวเหมือนกันทว่ามันก็สามารถมองเป็นเสือได้ไม่ยากแบบนี้อ้อนไปก็ไม่ได้ทำให้ดูน่ารักน่าเอ็นดูขึ้นมาหรอกนะ มันเหมือนเสือที่จ้องจะขย้ำเหยื่อมากกว่า

“ชูจิรังเกียจผมเหรอ ไม่รักผมแล้วเหรอครับ หื้มม?”

ผมเคยบอกรักเจ้าหมอนี่ไปตอนไหนกัน…?

“น่ารำคาญ”

“…”

“…”

“…”

“เฮ้อ…ให้ตายสิ  โอเคๆ”

ผมไม่ใช่พวกแพ้ทางแมวขี้อ้อนหรอก แต่ผมแพ้ทางลูกเสือขี้อ้อนต่างหาก!

หวังว่าเจ้าลิงหัวแดงจะยอมจบแค่ให้ผมสระผมให้เท่านั้นนะ


บับเบิ้ลบิวชวนคุย**:**

เย่ๆๆๆ ไชโยยย  บิวกลับมาอัปเรื่องนี้ต่อแล้วค่า จะอัปที่ละ 50% ต่อตอนน้า ต้องขอโทษจริงๆที่หายไปนาน บิวติดพันนิยายหลายเรื่องรวมถึงต้องเดนิทางออกตจว.บ่อยจนไม่มีเวลาเลยค่ะ จึงจำใจต้องดองเอาไว้ก่อนแต่ไม่ได้คิดจะทิ้ง ใครที่เริ่มลืมเนื้อเรื่องแล้วก็กลับไปอ่านใหม่ตั้งแต่ตอนที่ 1 ได้น้า จากนี้จะพยายามอัปให้บ่อยขึ้นค่าเพราะจะตีพิมพ์แล้ววว


สำหรับตอนนี้ปมปริศนาเรื่องของแม่มดเริ่มจะเด่นชัดขึ้นมาแล้ว เธอเป็นใครกันแน่ และเพราะอะไรเธอถึงกลายเป็นผู้ก่อตั้งความเลวร้ายในมหาวิทยาลัยแห่งนี้ขึ้นมาโดยที่ท้ายที่สุดอสุรกายต้องมาสานต่อล่ะ? แล้วตอนนี้เธออยู่ที่ไหน ไต้ฝุ่นกำลังคิดจะทำอะไร? ตัวตนของอาจารย์เรียวยังคงเป็นความลับอยู่ 5555


เรื่องนี้ตีพิมพ์กับสนพ.เฟยฮุ่ยนะคะ เป็นสนพ.เปิดใหม่ไฟแรงจ้า


ความคิดเห็น