by ยายอ้วน

ขอบคุณที่สนับสนุนและติดตามนิยายเรีื่องนี้ค่ะ ขอบคุณคร่า

ผมไม่ใช่เด็กขาย09=เพราะอะไร? (ใหญ่+พาย)

ชื่อตอน : ผมไม่ใช่เด็กขาย09=เพราะอะไร? (ใหญ่+พาย)

คำค้น : นิยายy ผมไม่ใช่เด็กขาย คุณใหญ่ น้องพระพาย

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.8k

ความคิดเห็น : 53

ปรับปรุงล่าสุด : 22 ก.พ. 2561 18:45 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ผมไม่ใช่เด็กขาย09=เพราะอะไร? (ใหญ่+พาย)
แบบอักษร

@พระพาย​


หลังจากวันนั้นจนถึงวันนี้ผมใช้เวลาทั้งหมดอยู่ร่วมกับคุณใหญ่มาเกือบสามเดือนแล้วครับ ไม่มีการทุบตีหรือทำให้ผมต้องเจ็บกายเจ็บใจเหมือนเมื่อก่อนแต่ก็อาจจะมีบ้างที่ผมต้องเจ็บที่ใจถ้าเขาต้องกลับไปหาผู้หญิงคนนั้น


ทำไงได้ก็ผมเป็นแค่คู่นอนเขานี่นา น้อยใจก็ต้องเก็บไว้ เสียใจก็แอบร้องไห้แค่คนเดียว


คุณใหญ่ไม่ไก้ให้ยาผมอีกเลยตั้งแต่หยุดที่สองเข้มนั้นและก็ดูแลผมอย่างดีตามที่เขาพูด เขาอนุญาตให้ผมไปหาคุณท่านทั้งสองได้แต่ก็ไปได้เพียงแค่วันสองวันเท่านั้นแล้วผมก็ยังไม่ได้พูดบอกคุณท่านทั้งสองว่าความจริงแล้วผมมาอยู่กับคุณใหญ่และอีกไม่นานคุณใหญ่บอกผมว่าจะพาผมไปเยี่ยมพี่นานี่และนายน้อย


ผมดีใจมากๆที่เขาเปลี่ยนไปในทางที่ดีดูแลเอาใจใส่ผมมากจริงๆ คุณใหญ่บอกว่าผมไม่ใช่นักโทษของเขาอีกแล้วแต่ก็ยังไม่มีสถานะให้ผมอยู่ อยู่ดี!


แต่คงจะมีแค่ผมที่เริ่มเปลี่ยนไปทุกวันนี้ผมทำอะไรไม่ได้เลยนอกอจากกินแล้วก็นอนเพราะทำอะไรไม่ได้มาเป็นอาทิตย์แล้ว เรื่องบนเตียงคุณใหญ่ก็ลดความต้องการลงเื่อเห็นผมเป็นแบบนี้หรือเพราะว่าไปมีอะไรกับผู้หญิงคนนั้นมา


ผมได้แค่คิดแต่ก็ไม่กล้าถามเรื่องส่วนตัวของเขา..ได้แค่นี้ก็พอแล้วพาย..ผมได้แค่คอยเตือนตัวเองเอาไว้แบบนี้ มันทำให้ผมไม่ต้องคิดมากและก็สบายใจอีกด้วย



"โอ้ยยยย ร้อน!!"


"เกิดอะไรขึ้น?"


ผมมัวแต่คิดมากไปหน่อยจนเผลอหยิบหม้อแกงร้อนๆที่ตัวเองพึ่งทำเสร็จเมื่อกี้เข้าเต็มฝามือ คุณใหญ่รับวิ่งเข้ามาหาผมอยู่ในห้องครัวอย่างตกใจ ผมยกฝามือที่แดงเพราะความร้อนให้คนตัวสูงดู เขาถอนหายใจก่อนจะคว้าแขนผมให้เดินตาม




"คิดอะไรอยู่พาย ทำไมเหม่อลอยขนาดนี้ กูบอกแล้วใช่มั้ยว่าอย่าทำให้ตัวเองเจ็บ"


ผมฟังคุณใหญ่บ่นมาสักพักแล้วครับตั้งแต่เขาพาผมมานั่งที่โซฟาจนประคบเย็นเสร็จป่านนี้ก็ยังไม่เลิกบ่น หูผมแทบจะชาอยู่แล้วเนี้ย ทั้งๆที่ฝามือก็ไม่ได้พองสักหน่อย


"แค่นี้เองทำไมต้องบ่นยาวด้วยอ่ะ"ว่าแล้วหันหน้าหนีเข่ชะเลย


ทุกวันนี้ผมเป็นอะไรก็ไม่รู้โดนดุอะไรนิดๆหน่อยๆน้ำตาก็มาแล้วครับ เจ้าน้ำตาจริงๆผมเลยผมเนี้ย


"กูว่าเพราะว่ากูเป็นห่วงมึงจะร้องทำไมวะ"เขาจับให้ผมหันหน้าไปมองตัวเองแล้วเช็ดน้ำตาให้ ผมก็ไม่รู้ตัวเองเหมือนกันว่าร้องไห้ทำไมอยู่ๆมันก็ไหลออกมาเองไม่มีเหตุผล


"เงียบเลย จุ๊บ"ปากหยักจูบลงหน้าผากผมเบาๆแล้วผละออกเลื่อนลงมาจูบชับน้ำตาให้ช้าๆ


ผมอบอุ่นและอุ่นใจทุกครั้งที่เขาคอยโอ๋ผมแบบนี้...


ตอนนี้ผมไม่ได้อยู่กับคุณใหญ่เพราะยายและป้าหรือไม่มีที่ไปแต่ผมอยู่ด้วยความรัก รักที่เขาเป็นแบบนี้ รักที่เขาพยายามทำเพื่อผม  ผมพูดได้เต็มปากว่าผมหลงรักผู้ชายคนนี้มากขึ้นทุกวัน


รักโดยที่ไม่หวังให้เขารักตอบ......


ยายและป้าผมได้เสียชีวิตลงตั้งแต่ที่พวกเขาขายผมให้กับพวกนายหน้านั้นได้ไม่นานตอนแรกผมก็นึกว่าถูกคุณใหญ่กักตัวไว้ชะอีกแต่ผมแค่คิดไปเองและเขาแค่คอยตอบสนองความคิดผมเท่านั้น 


ตอนแรกที่ได้ยินว่ายายกับป้าจากโลกนี้ไปผมก็แทบล้มทั้งยืนทำอะไรไม่ถูกเพราะทั้งสองคือครอบครัวของผมที่มีอยู่และตอนนี้ก็คงเหลือแค่ผมที่ยังอยู่โลกใบนี้แค่เพียงคนเดียว แต่ผมก็มีคุณใหญ่ที่ดูแลตลอดเวลาไม่ห่างผมไปไหนจนผมดีขึ้นมาก เขาคอยบอกผมว่า ผมยังมีเขาอยู่ด้วยตลอดนะ ไม่ว่าเขาจะอยู่ที่ไหน


"วันนี้กูต้องไปนอนที่บ้าน มึงอย่าคิดมากนะ มันไม่มีอะไรทั้งนั้น"เสียงทุ้มเอ่ยบอกผมเป็นครั้งที่สามของวันนี้


ไม่รู้จะพูดให้ผมรู้สึกเจ็บไปถึงไหน จะไปก็ไปสิแต่อย่าบอกว่าไม่มีอะไรได้มั้ย ผมโตแล้วไม่ใช่เด็กแรกเกิดที่จะดูไม่ออกว่าคนที่ตัวเองนอนด้วยทุกวันไปฟัดกับหมาที่ไหนมา!


"อย่านิ่งดิ๊พาย ตอบกูหน่อย"ยิ่งผมเงียบเขาก็ยิ้งเขย่าตัวผม บังคับให้ผมพูดงั้นผมจะพูดก็ได้


"ถ้าพายบอกว่าไม่ให้ไปล่ะครับ พายไม่อยากให้คุณไป คุณยังจะไปอยู่มั้ย ฮึก"ผมถามออกมาอย่างใจนึกจะว่าผมเห็นแก่ตัวก็ได้ ผมยอมรับเพราะทุกวันนี้ผมยังกลัวตัวเองเลยครับ


ไม่รู้ว่ามันเป็นเพราะอะไรกันแน่ ถึงได้นิสัยเสียอย่างนี้


"โอเค โอเค มึงอย่าร้อง กูจะไม่ไปอย่าร้องนะ"เห็นมั้ยล่ะว่าผมมันเจ้าน้ำตา อะไรนิดๆหน่อยๆก็ร้องแล้ว

เริ่มจะหงุดหงิดตัวเองแล้วนะ



และแล้วคุณใหญ่ก็ไม่ไปหาผู้หญิงคนนั้นแถมยังพาผมออกมาทานข้าวนอกบ้านอีกด้วย ผมยอมรับได้มั้ยว่าผมยิ้มแทบไม่หุบเลยล่ะตอนนี้



"หุบยิ้มบ้างก็ได้ตัวเล็ก"พี่ดินเดินประกบข้างผมเพราะคุณใหญ่สั่งและตอนนี้คุณใหญ่ก็ยังไปคุยธุระเรื่องงานเลยให้ผมมารอก่อน


"ก็คนมีความสุขนี่นา พี่ดินละก็"ว่าจบผมก็ตีไหล่พี่ดินเบาๆ มันไม่มีอะไรที่จะทำให้ผมหุบยิ้มได้เลยจริงๆ


"ดีแล้วล่ะ ใบหน้าของตัวเล็กเหมาะสมกับรอยยิ้มที่สุด"คนข้างๆว่าแล้วก็ยกมือขึ้นมาขยี้หัวผม ผมปัดมือหนาออกอย่างเร็วเพราะกลัวผมจะเสียทรง ผมอยากดูดีในสายตาคุณใหญ่ตลอดเวลา



รอไม่นานคุณใหญ่ก็มาพร้อมกับการ์ดสองสามคนแล้วเราก็เริ่มสั่งอาหารกันแต่ผมไม่ได้สั่งหรอกครับเพราะนี้เป็นครั้งแรกที่ผมได้มาร้านอาหารหรูๆแบบนี้


"แค่นี้พอเดี๋ยวคนแถวนี้จะเดินไม่ได้"คุณใหญ่ปิดเมนูอาหารยื่นให้พนักงานก่อนจะหันมาฉีกยิ้มให้ผม

เขาหมายความว่าไง ว่าผมเหรอ?


"หมายความว่าไงครับ ทำไมถึงจะเดินไม่ได้"ผมจ้องตาเขาเขม็ง คุณใหญก็จ้องตาผมกลับเช่นกัน


"อ้วนขึ้นขนาดนี้ อีกหน่อยมึงก็คงได้คลานเอาอะดิ"พูดอย่างไม่จริงนักแต่ผมนี้สิเครียด ถ้าผมอ้วนจนเดินไม่ได้ล่ะคุณใหญ่ยังจะอยู่กับผมมั้ย?


"งั้นพายไม่กินก็ได้"ผมไม่ได้น้อยใจนะแต่ว่าผมไม่อยากดูไม่ดีในสายตาเขาเลย


กลัวว่าเขาจะทิ้งผมไป...


"ได้ไง กูอุตส่าห์สั่งมาแล้ว ไม่กินกูจับตีก้นอ่ะเอาดิ"คุณใหญ่พูดพลางนั่งกอดอกมองผมนิ่งๆ


"ก็ได้พายกินก็ได้"ผมก็ต้องยอมกินสินะแต่ไม่รู้จะกินได้รึเปล่าแค่ได้กลิ่นผมก็เริ่มเวียนหน้าแล้วครับแถมยังจะอ้วกอีกด้วย



ไม่นานอาหารก็เริ่มทยอยมาเสริฟจนเกือบจะเต็มโต๊ะแต่ผมนี้สิเริ่มรู้สึกแย่เหมือนจะอ้วกตลอดเวลา


"ทำไมหน้าซีดแบบนั้นพายไม่สบายรึเปล่า"มือหน้าเอื้อมมาแตะหน้าผากผม ผมได้แต่ปิดปากตัวเองไว้แล้วส่ายหัวไปมาถ้าขืนพูดออกไปตอนนี้มีหวังอาหารที่ผมกินไปก่อนหน้านี้พุ่งออกมาแน่ๆ


"อุ๊ก"ทำไมผมเหม็นกลิ่นพวกมันขนาดนี้ล่ะ


ผมคิดว่าตอนนี้น้ำตาผมไหลออกมาแล้วล่ะและผมก็กำลังจะทนไม่ไหว...


พรึบ!


"อ๊วกกกกกกกก โอ๊กกกกกกก"


"กรี๊ดดดดดดดด ไอ้บ้าแก!! กรี๊ดดดดด"


ปึก!


ผมลุกขึ้นวิ่งออกมาจากโต๊ะอาหารได้ไม่ไกลและไปไม่ถึงห้องน้ำผมก็อ้วกออกมาเลอะใครสักคนเพราะกลิ่นน้ำหอมของเธอนั้นแรงมากจนผมอั้นไว้ไม่อยู่ เธอผลักล้มลงกับพื้นโดยที่ผมยังไม่ทันตั้งตัว..

แต่ว่าทำไมเสียงกรีดร้องของเธอคุณๆจัง เหมือนว่าผมเคยได้ยินมาก่อน



"พาย!"คุณใหญ่วิ่งเข่ามาหาอย่างตกใจเป็นรอบที่สองของวันนี้แล้วนะ ที่ผมทำให้ผู้ชายคนนี้ตกใจ คริคริ


"ยะใหญ่นี้คุณ....คุณมาอยู่นี้ได้ไง ไหนคุณบอกโรสว่าต้องไปต่างประเทศ"ไม่ทันที่ผมได้ตอบผู้หญิงคนนั้นก็พูดขึ้นผมและคุณใหญ่เงยหย้าขึ้นไปมองเธอ


ต่อให้เธอไปทำสัลยกรรมมาทั้งหน้าผมก็จำเธอได้ดี...เธอคือภรรยาของผู้ชายที่นั่งกอดผมไว้


"ตอบโรสมาสิใหญ่ ทำไมคุณถึงมาอยู่นี้!!! กรี๊ดดดด ตอบมา!!"เธอร้องโวยวายจนคนทั้งร้านมองมาที่พวกเรา คุณใหญ่เลยสั่งการ์ดให้ต้อนทุกคนออกเพราะกลัวเป็นข่าว!


"ผมมาทานข่าว"คุณใหญ่ตอบเสียงเรียบนิ่งแล้วพยุงผมขึ้น


"แล้วไอ้เด็กนี้เป็นใครหรือว่าคุณหันมากินผู้ชายด้วยกันเองแล้วค่ะใหญ่ คุญทำแบบนี้ได้ไงห๊ะ หรือว่าคุณอยากเป็นเหมือนน้องชายคุณ ไอ้พวกที่สังคมรังเกียจ!!"


เธอกดเสียงต่ำเน้นคำว่ารังเกียจมาทางผม ผมได้แต่ยืนมองนิ่งๆเกาะขอบโต๊ะไว้เพราะตอนนี้ผมรู้สึกว่าโลกหมุนไปหมดแล้ว


"คุณเข้าใจผิดแล้วโรส ผมมาทานข้าวกับลูกค้าแล้วบังเอิญเจอคุณพ่อเข้า ไอ้เด็กนี้ก็มาด้วยแต่คุณพ่อต้องไปธุระกับลุกค้าเลยฝากผมไปส่งที่บ้าน...มึงกลับเองได้ใช่มั้ยพาย รีบๆกลับไปชะมายืนบื้ออยู่ทำไม"


ผมรู้สึกชาไปทั้งตัวอยู่ๆน้ำตาผมก็ไหลออกมาเมื่อได้ยินคำพูดเขาผมจึงพยายามตั้งสติแล้วส่งยิ้มพยักหน้าให้คุณใหญ่  เขาพุดมาขนาดนี้แล้วผมจะทำอะไรได้ล่ะนอกจากต้องออกไปจากตรงนี้


นี้สินะความรู้สึกของคู่นอนที่เวลาเจอเมียเขาจับได้ มันรู้สึกแบบนี้นี่เอง


รู้สึกเจ็บจนทำอะไรไม่ถูก ฮะฮา ฮึก



"ขอให้มันจริงนะคะใหญ่ คุณก็รู้ว่าโรสเกลียดพวกแบบนี้ที่สุด"


"เชื่อใจผมเถอะ ผมไม่ใฝ่ต่ำไปเอามันหรอก น่ารังเกียจจะตาย"



"อึก!"


สองขาผมก้าวไม่ออกเมื่อได้ยินคำนั้นจากปากของเขาผมไม่รู้ว่าเขาพูดจริงหรือแค่แก้ตัวแต่มันก็ทำให้ใจผมเจ็บอยู่ดี เจ็บมากจนหายใจแทบไม่ออก

นี้สินะที่เขาพูดว่าความสุขอยู่กับคนเราได้ไม่นานและผมเองก็เป็นหนึ่งในนั้น


พรึ่บ!


"ตัวเล็ก!!"


"พาย!"




___________________________________________


เตรียมพร้อมกันรึยังลู๊กกกก!!

(ยายขอพักนิ้วแปป เด้อ) เดี๋ยวค่อยมาต่อกัน..





แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}