-[TAKE]-

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 19

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 17.6k

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 16 พ.ค. 2560 02:37 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
19
แบบอักษร

“ครับคุณแม่...ได้ครับ ครับ...”

ผมมองไปที่ทิวทัศน์ด้านหน้าที่อยู่ภายในคอนโดที่ผมมาพักอาศัยอยู่ชั่วคราวเพื่อติดต่อทำธุรกิจ พอคุยกับคุณแม่เสร็จผมก็กดวางสายแล้วเดินไปนั่งที่โซฟาแล้วเอนหลังด้วยความอ่อนล้านิดหน่อย ที่ผมอ่อนล้าไม่ใช่เพราะทำงานแต่เป็นจิตใจของผมต่างหากที่มันอ่อนล้า เมื่อไหร่กันนะที่ผมจะได้เจอพี...

ผมสะบัดหัวไล่ความคิดนิดหน่อยก่อนที่จะตัดสินใจลุกออกจากห้อง ไหนๆ วันนี้ก็ว่างทั้งวันแล้วก็ออกไปขับเดินเล่นซะหน่อยดีกว่า...ดีกว่าอยู่ที่ห้องเฉยๆ บางทีมันก็เบื่อเหมือนกัน

จริงๆ แล้วผมสมควรที่จะกลับกรุงเทพฯ ตั้งแต่เมื่อวานแล้ว แต่คุณแม่ก็ขอให้ผมอยู่ที่กาญฯ ต่อ เพราะเห็นว่าผมไม่ค่อยได้พักผ่อนเลยอยากให้พักบ้าง แล้วก็ด้วยความที่ไม่อยากขัดใจท่านเท่าไหร่ผมก็เลยทำตาม ส่วนอรณีนะเหรอ?

เหอะ! รายนั้นไม่ต้องพูดถึงเลย พอเสร็จงานปุ๊ปก็รีบแจ้นกลับกรุงเทพฯ ปั๊ป บอกว่ามีธุระสำคัญต้องไปทำ แล้วทิ้งให้เจ้านายอย่างผมต้องอยู่คนเดียว มันน่านักนะ!!!

พอผมเดินลงมาข้างล่างผมก็ออกมาเดินเล่นที่หน้าโรงแรม ตรงด้านหน้าโรงแรมก็มีการจัดงานบูธแม่และเด็กอยู่ ผมลองเข้าไปเดินดูนิดหน่อยแล้วก็ออกมา มันก็ไม่ได้มีอะไรมากนอกจากให้ความรู้เกี่ยวกับการเลี้ยงเด็ก เห็นแบบนี้แล้วอดคิดถึงลูกตัวเองไม่ได้จริงๆ

“มะ มา~”

เสียงเด็กร้องมันทำให้ผมถึงกับหันไปมอง รถเข็นเด็กที่อยู่ไม่ไกลจากตัวผมเท่าไหร่ หญิงสาวคนหนึ่งกำลังหยอกล้อเล่นกับเด็กในรถเข็น มันเป็นภาพที่ชวนอดที่จะยิ้มไม่ได้จริงๆ พอดูสักพักผมก็เดินหันหลังกลับ มันเห็นภาพแบบนี้แล้วมันปวดใจนิดๆ มันทำให้ผมคิดถึงลูกตัวเอง...

“พี่วรรณ...”

กึก!

เสียง...

ทันทีที่ได้ยินเสียงก็ทำให้ผมหยุดชะงักนิดหน่อย เหมือนกับมีอะไรบางอย่างมาฉุดรั้งให้ผมยืนอยู่กับที่...น้ำเสียงที่คุ้นเคย น้ำเสียงที่แสนคิดถึง มันทำให้ผมค่อยๆ หันไปมองทางต้นเสียงอีกครั้งอย่างช้าๆ แล้วนั่น...มันก็ทำให้ผมเจอกับ...พี!

“ว่าไง คิกๆ^^”

“มะ มา~”

“ป๊ะป๋ากำลังจะกลับบ้านแล้วครับ อีกแปปนึงนะ”

พีกำลังหยอกล้อเล่นกับเด็กน้อยคนนั้นก่อนที่จะอุ้มขึ้นมา ใบหน้าหวานเปลี่ยนไปนิดหน่อยแต่ก็ดูน่ารักขึ้นตามวัย รอยยิ้มที่ผมไม่ได้เห็นมานาน ร่างกายของผมรู้สึกสั่นสะท้านไปหมด ได้แต่ยืนแน่นิ่งเป็นหุ่นอยู่แบบนั้น

พี...

“พี...”

“พี่หมอ...”

ช่วงระหว่าที่ผมกำลังจะเดินไปหาเจ้าตัว จู่ๆ ก็มีเสียงผู้ชายอีกคนเดินเข้ามาทัก พีหันไปยิ้มให้เขาคนนั้น...

“กลับกันเถอะ”

“ครับ” พีพูดก่อนที่จะเดินไปอีกทาง...

ในหัวของผมมีแต่คำถามเต็มไปหมด ผู้ชายคนนั้นเป็นใคร เขาเป็นอะไรกับพี...แล้วทำไมพีถึงไปอยู่กับเขาได้! ทำไมๆ....

ผมกำมือแน่นด้วยความปวดร้าวไปทั้งใจ ท่าทีที่สนิทสนม กับรอยยิ้มที่เจ้าตัวยิ้มออกมา...รอยยิ้มที่ไม่เคยมีให้ผมสักครั้ง...ผมเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าตัวเองกำลังทำอะไร รู้ตัวอีกทีก็ตอนที่ผมกำลังขับรถตามพวกเขาแล้ว ผมไม่โง่พอที่จะเข้าหาพีเลยเพราะรู้ว่าเจ้าตัวจะต้องหนีผมแน่ๆ ผมบอกแล้วว่าพีเป็นของผม...

เด็กคนนั้นเป็นของผม! แล้วต่อให้ผู้ชายคนนั้นจะเป็นใครก็แล้วแต่...ผมจะไม่มีวันยกพีให้เด็ดขาด!!!

เอี๊ยด...

บ้านไม้หลังใหญ่ที่อยู่ตรงหน้า...

ที่นี่เป็นที่อยู่ของพีอย่างนั้นเหรอ...ผมเห็นพีอุ้มเด็กออกจากรถ เห็นผู้ชายคนนั้นลงจากรถแล้วเดินเข้าไปข้างในบ้านพร้อมกับผู้หญิงอีกคนที่ผมเห็นในตอนแรก แล้วหลังจากนั้นไม่นานผมก็เห็นผู้ชายคนนั้นออกมาแล้วขับรถออกไปจากบ้าน

แสดงว่าบ้านนี้เป็นบ้านที่พีอยู่สินะ...

ผมยกยิ้มบนมุมปากด้วยความพอใจแบบสุดๆ ก่อนที่จะเลี้ยวรถกลับไปทางเดิมที่เพิ่งมา คราวนี้ก็รู้แล้วว่าพีอยู่ที่ไหน ไม่ต้องกลัวเลยว่าเขาจะหนีไปอีกเพราะต่อให้หนียังไงผมก็ต้องตามตัวเขาเจอแน่ๆ แต่ที่ผมสงสัยคือเด็กคนนั้นมากกว่า...แล้วดูท่าว่าคราวนี้ผมคงได้พักร้อนอีกยาว...

[พี]

แง๊~ แง๊~ แง้~

“โอ๋ๆ ไม่ร้องนะ...เงียบนะ”

ผมกอดลูกเบาๆ พลางลูบหัวไปด้วยความเป็นห่วง...นี่ลูกผมเป็นอะไรนะ ทำไมถึงร้องไห้ไม่หยุดเลย พอร้องไห้แบบนี้แล้วมันทำให้ใจของผมสั่นไหวไปด้วยความกลัว แล้วตอนนี้พี่วรรณก็ไม่อยู่บ้านด้วย พอลูกร้องแบบนี้ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าแกเป็นอะไร หรือว่าแกจะหิวนมนะ...

“โอ๋ๆ ฮึก ไม่ร้องนะ”

ผมน้ำตาเรื้อบอกลูก...

จะทำยังไงดี! ไม่ว่าผมจะกล่อมสักเท่าไหร่หรือเอานมให้ลูกกินลูกก็ไม่กิน กลับกันมีแต่จะยิ่งร้องไห้หนักกว่าเดิมด้วยซ้ำ

ใช่! พี่หมอ! พี่หมอจะต้องรู้แน่ๆ ว่าลูกเป็นอะไร แต่ว่าผมจะไปยังไง? เพราะทางไปถนนใหญ่ใช่ว่าจะใกล้ๆ จะเอายังไงดี!...

ผมเม้มปากแน่นสนิทพลางมองลูกที่ยังร้องไห้ไม่หยุด ลูกผมร้องขนาดนี้แล้วผมคงจะรอเฉยๆ ไม่ได้!...ว่าแล้วผมก็รีบคว้าเสื้อคลุมแล้วเงินก่อนที่จะออกจากบ้านอย่างเร็ว ค่อยไปหาโบกรถเอาก็แล้วกัน อย่างน้อยก็ต้องมีคนผ่านสักคนละน่า

แง๊~ แง๊~ แง้~

ผมอุ้มลูกไปวิ่งไปตามถนน ลูกก็ร้องไห้งอแงอย่างหนักจนทำให้ผมเริ่มทำอะไรไม่ถูก...

บรืนน...

เสียงรถ!

พอผมวิ่งมาได้ระยะหนึ่งก็ได้ยินเสียงรถที่แล่นมาจากด้านหลัง ผมก็โบกเลย...ได้แต่ภาวนาขอให้เขาจอด แล้วดูเหมือนว่าคำขอของผมจะเป็นจริงซะด้วยเมื่อรถคันสีขาวที่แล่นมาค่อยๆ ชะลอมาที่ผมเรื่อยๆ จนในที่สุดก็จอดนิ่งสนิท

“คุณครับ คุณ!...”

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

ผมรีบวิ่งไปที่ฝั่งคนขับแล้วเคาะกระจกรถทันที...

“คือว่าผม...เฮือก!”

แต่ว่าคนที่นั่งอยู่ในรถยังไม่ทันเลื่อนกระจกลงมาสุด เพียงแค่เห็นครึ่งหน้าแค่นี้มันก็ทำให้ผมรู้แล้วว่าคนที่นั่งอยู่ในรถเป็นใคร

คุณตรี!!!...

ขาทั้งสองข้างของผมก้าวถอยหลังอัตโนมัติก่อนที่จะรีบวิ่งไปอีกทาง ลูกของผมก็ร้องจ้าหนักมากกว่าเดิมด้วยซ้ำ แต่ผมหยุดไม่ได้จริงๆ ผมหยุดไม่ได้!!!

“หยุดเดี๋ยวนี้นะพี!”

“อ่ะ!”

คุณตรีคว้าไปที่แขนเล็กๆ แล้วจับตัวผมเอาไว้แน่น...

“ปล่อยนะ! ปล่อย!!!” ผมดิ้นหนีแล้วพยายามที่จะเอาตัวออกห่างคนใจร้าย แต่ติดตรงลูกของผมทำให้ไม่สามารถดิ้นแรงได้เพราะกลัวลูกจะตก

“พี!”

“คุณตรีปล่อยผม!!! ปล่อยๆ”

“ไม่! เรามีเรื่องต้องคุยกันให้รู้เรื่อง”

“ผมไม่คุย! ปล่อยผมนะ”

“พี!”

เขามาที่นี่ได้ยังไง เขารู้ได้ยังไงว่าผมอยู่ที่นี่หรือว่ามันจะเป็นเรื่องบังเอิญ แต่ถึงจะเป็นยังไงก็ช่างผมไม่สน! ผมหนีคุณตรีมาได้แล้ว แล้วผมก็กำลังจะมีความสุข กำลังเริ่มต้นชีวิตใหม่ ผมไม่อยากเจ็บอีกแล้ว...

“คุณตรีปล่อยผม! ปล่อย!!!”

แง๊~ แง๊~ แง้~

“...”

“ปล่อยนะ!”

คุณตรีไม่ฟังผมเลย เขาจับแขนผมไว้แน่นแต่ไม่ได้พูดอะไร ได้แต่มองผมสลับกับเด็กทารกในมือผมไปมา...

“ปล่อย!”

“หยุด! มีอะไรค่อยคุยกัน จะพาเด็กคนนี้ไปหาหมอไม่ใช่เหรอ”

คุณตรีบอกน้ำเสียงนิ่งๆ...พลางมองไปที่ลูกผมอีกครั้ง แล้วนั่นมันก็เริ่มทำให้ผมรู้สึกตัว...นี่ผมดิ้นแรงไปจนลูกร้องไห้หนักกว่าเดิมเหรอเนี่ย! จะทำยังไงดี!!! ถ้าเกิดว่าลูกร้องไห้หนักกว่านี้มีหวังต้องได้ป่วยแน่ๆ ผมไม่อยากเห็นลูกเจ็บเพราะมันทำให้ใจของผมเจ็บกว่าหลายเท่า

“ไปขึ้นรถซะ ฉันจะพาไปส่ง”

คุณตรีพูดพร้อมกับค่อยๆ ปล่อยมือ...แต่ผมก็ยังยืนอยู่ที่เดิม ไม่ได้ขยับ...จะให้ผมไปกับคุณตรีอย่างนั้นเหรอ? ผมไม่อยากไปเลย...แต่ถ้าผมไม่ไปลูกของผมจะต้องแย่แน่ๆ...

สุดท้ายแล้วผมก็ต้องนั่งรถคุณตรีพาลูกไปหาหมอจนได้ ตลอดระยะทางเราไม่ได้พูดอะไรกันเลย ผมเงียบ คุณตรีก็เงียบ มีแต่เขาเท่านั้นแหละที่บางครั้งจะหันมามองผมกับลูกเป็นระยะๆ ตอนเวลาขับรถเท่านั้นแหละ...ผมได้แต่เม้มปากแน่นกอดลูกเอาไว้ ผมกลัว...กลัวมากจริงๆ กลัวว่าเขาจะรู้ว่านพเป็นลูกของเขา...

พอมาถึงโรงพยาบาลผมก็รีบพาลูกมาตรวจทันที พอถึงมือหมอแบบนี้ค่อยสบายใจหน่อย...อย่างน้อยผมก็คิดว่าลูกของผมปลอดภัย...

“เด็กไม่เป็นอะไรมาก แค่เป็นไข้หวัดธรรมดา ไม่ต้องห่วงคะ”

“คะ ครับ”

ดีจริงๆ ดีจังเลย...ผมกอดลูกเอาไว้แน่นแนบอก ตอนนี้ลูกหยุดร้องแล้วครับ กำลังหลับปุยอยู่ในอ้อมแขนผมนี่แหละ คงเพราะได้ยามา...

“เสร็จแล้วใช่ไหม เสร็จแล้วก็กลับบ้าน”

!!!

“คะ คุณตรี”

ผมมองชายตรงหน้าด้วยความตกใจนิดหน่อย ลืมไปเลยว่าคุณตรียังอยู่...พอมาถึงโรงพยาบาลก็มัวแต่ห่วงลูกเลยไม่ค่อยได้สนใจเท่าไหร่ แล้วทีนี้จะเอายังไงดีละเนี่ย...

“ไปเร็ว”

“อะ เอ่อ...ผมกลับเองได้” ผมก้มหน้าตอบ...

“เด็กกำลังไม่สบายอยู่แล้วจะให้เด็กตากลมจนป่วยหนักอีกหรือไง”

“แต่...ผม”

ทำไงดี! ผมจะปฏิเสธคุณตรียังไงดี!!! ห่วงลูกก็ห่วงแต่ไม่รู้จะทำยังไง...

“พี!”

“พี่หมอ!”

ในช่วงระหว่างที่ผมกำลังลังเลตัดสินใจไม่ถูก จู่ๆ ก็ได้ยินเสียงพี่หมอที่เรียกผมดังมากจากอีกทาง แล้วนั่นมันก็ทำให้ผมเห็นทางรอดที่จะไม่ให้คุณตรีไปส่ง...พี่หมอมาพอดีเลย...

“ได้ข่าวว่าลูกไม่สบาย”

“ครับ ตานพเป็นไข้”

“แล้วนี่จะกลับหรือยัง”

“ครับ”

“งั้นรอแปปนะ พี่เลิกเวรพอดีเดี๋ยวจะไปส่ง” พี่หมอบอกพลางลูบหัวลูกไปด้วย...

“ไม่ต้อง!”

“อ่ะ คุณตรี!”

ร่างของผมถูกคุณตรีจับเอาไว้ เขาดันผมให้ถอยห่างออกจากพี่หมอ จนทำให้พี่หมอถึงกับมองด้วยความงุนงงว่าเกิดอะไรขึ้น คุณตรีมองผมด้วยสีหน้าและแววตาโกรธๆ เหมือนเขาจะไม่ค่อยพอใจพี่หมอเท่าไหร่...

“ขอบคุณมาก...แต่พีมากับผม ผมจะไปส่งเอง”

ว่าแล้วคุณตรีก็แย่งลูกไปจากมือแล้วฉุดผมให้เดินตามลิ่วๆ ไปอีกทางแบบไม่มีปี๋มีขลุ่ย...อะไรของเขากันเนี่ย!!! แถมเขาก็ใช่ว่าจะเดินช้าที่ไหนกลับเดินเร็วจนผมก้าวเท้าเดินตามแทบไม่ทัน!

“คุณตรี! เอาลู...เอาเด็กคืนมานะ!!! แล้วปล่อยผมได้แล้วผมจะกลับเอง!...อ่ะ!”

ผมหยุดเท้าลงกะทันหันเมื่อคุณตรีหยุดเดินแล้วหันมามองผมด้วยแววตาแน่นิ่ง แต่ผมก็หนีไปไหนไม่ได้อยู่ดีเมื่อเขาจับแขนผมเอาไว้แน่นเลย

“จะตามมาดีๆ หรือว่าจะให้ฉันจูบโชว์ต่อหน้าคนอื่น”

!!!

“คุณพูดอะไรเนี่ย! เอาเด็กคืนมานะ!”

“ฉันพูดจริง จะไปกับฉันดีๆ หรือจะให้ฉันจูบเธอต่อหน้าคนอื่น...พี เธอก็รู้ว่าฉันทำได้”

เขาไม่พูดเปล่าแต่กลับก้าวเข้ามาเรื่อยๆ มันเลยทำให้ผมต้องอยู่นิ่งๆ แล้วก็ยอมเขาแต่โดยดี...แล้วดูเหมือนว่ามันจะทำให้เขาพอใจอยู่เหมือนกัน...

“หึ ก็แค่เนี่ย...ไปเถอะ”

พูดจบเขาก็พาผมไปที่รถทันที...

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}