จิงโจ้น้อย

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : พยศ 5 (50%)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 14.3k

ความคิดเห็น : 20

ปรับปรุงล่าสุด : 22 ก.พ. 2561 01:40 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
พยศ 5 (50%)
แบบอักษร

​พยศ 5



ร่างสูงของเรม็องกลับเข้ามานั่งทำงานอีกครั้งในขณะที่คนรับใช้ก็กำลังจัดการทำความสะอาดมันแบบที่เขาบอก ภายในห้องก็ยังคงอบอวลไปด้วยกลิ่นน้ำรักของตน จริงสินะ...เมื่อกี้เขาเผลอหลั่งเข้าไปในตัวของเจ้านั่น

ต้องให้กินยาคุมเสียแล้ว...ป้องกันไว้ก่อนถึงยังไงเขาก็ไม่อยากได้ไอ้มารหัวขนที่เกิดจากคนไร้ค่าแบบเจ้าโอเมก้าตัวนี้

“เอายาคุมให้มันกินด้วย”

“ครับ ผมจะไปเอามาครับ” ร่างสูงมองตามคนรับใช้ที่เดินออกไปนอกห้องเพื่อไปเอายาคุมที่เขาบอก เป็นเรื่องปกติที่จะมียาคุมในบ้านหลังนี้เพราะกาแอลจะต้องกินอยู่เสมอๆ

จนกระทั่งคนที่โดนสั่งเอายามาถึง จู่ๆอีกฝ่ายก็พูดขึ้นมา  

“คุณชาย เอ่อ...แล้วคุณชายจะให้คุณคนนี้ไปนอนหน้าบ้านจริงๆหรือครับ เพราะผมดูท่าทีแล้วท้องฟ้ามืดครึ้มเหมือนฝนกำลังจะตก มันคงไม่ดี...”

“นี่แกมีหน้าที่มาสั่งสอนฉันตั้งแต่เมื่อไหร่?”

เพียงประโยคเดียวก็สร้างความเงียบให้แก่คนฟังทันที สายตาคมที่เต็มไปด้วยความหงุดหงิดมองตวัดไปยังคนที่อาจหาญมาสั่งสอนเขา

“ออกไป!”

“คะ ครับ ขอโทษครับ” คนโดนสั่งรีบวิ่งออกจากห้องไปทั้งๆที่ยังทำหน้าที่ก่อนหน้านี้ไม่เสร็จดี เพราะขืนหากยังอยู่นานกว่านี้มีหวังเขานี่ล่ะที่จะโดนสั่งสอนเสียเอง

ทุกคนต่างก็รู้ดีว่าคุณชายเรม็องไม่ใช่คนที่จะไปต่อกรหรือมีเรื่องด้วยได้...

คุณชายผู้โหดเหี้ยมและเด็ดขาดกับทุกสิ่ง...

ร่างสูงตั้งสมาธิทำงานอีกครั้ง เขาไม่ได้หันไปสนใจคนบนพื้นที่นอนเปลือยอีก หัวสมองในตอนนี้เต็มไปด้วยเรื่องงาน ทั้งเรื่องเอกสารและอะไรต่อมิอะไร เรม็องนั่งทำงานไปหลายชั่วโมงก็ต้องหงุดหงิดเพราะถูกรบกวนจากเสียงร้องโอดครวญด้วยความเจ็บของคนที่นอนบนพื้น

“อื้อ...เจ็บ...อย่า”

“ปล่อย!...เลว!”

“...” เรม็องผุดลุกขึ้นจากเก้าอี้ทันที เขาเดินเข้าไปใกล้มันแล้วจึงย่อเข่าลงใช้ฝ่ามือตบไปเบาๆตรงแก้มขาว

“นี่ เงียบ!”

“ฮือ...”

“โธ่เว้ย!” อะไรของมัน จู่ก็ร้องไห้ออกมา!

“อย่าทำฉัน เจ็บ ไม่เอา!”

“อย่าบ้าให้มาก ถ้ารู้สึกตัวแล้วก็ลุกขึ้นสิวะ!” หรือว่าไอ้โอเมก้าบ้านี่มันมีแผนอะไรหรือเปล่า?

“บอกให้ลุก!” ร่างสูงยืดตัวขึ้นแล้วใช้เท้าเตะไปซ้ำแผลตามลำตัวของอีกฝ่าย ถ้ามันเสแสร้งแกล้งทำมันต้องแสดงอาการออกมาแน่

แต่ผลที่ตามมามีเพียง...

“โอ๊ย...เจ็บ!” คนที่กำลังร้องไห้ยังคงนอนขดหลับตาลงแต่ปากก็พึมพำว่าเจ็บคล้ายคนละเมอ

“น่ารำคาญจริง” คนมองเอ่ยอย่างที่คิด เขาเหลือบไปเห็นแผงยาคุมที่ยังไม่ได้แกะก็นึกขึ้นมาได้ว่ามันยังไม่ได้กิน มือหนาเอื้อมมือไปหยิบพร้อมกับอ่านวิธีแล้วแกะเม็ดยาออกมา

“กินสิวะ!” แต่ไม่ว่าจะทำอย่างไรเจ้านี่ก็ไม่ยอมเปิดปากกิน จนต้องตัดสินใจตามความคิดที่แวบเข้ามาในหัวอย่างน่าประหลาด

เรม็องอมเม็ดยานั่นแล้วประกบปากจูบคนที่นอนบนพื้น ลิ้นดุนดันให้อีกฝ่ายกลืนลงไปอย่างง่ายดาย ทั้งที่ๆยาหมดไปนานแล้วแต่ร่างสูงก็ยังคงไม่ถอนตัวออก หยอกล้อดูดลิ้นเล็กนั่นชิมความหวานจนกระทั่งพอใจ

เหมือนยังมีกลิ่นหอมและแรงดึงดูดอะไรบางอย่างที่ทำให้อยากลิ้มรสชาติคนใต้ร่างซ้ำแล้วซ้ำอีก

ทั้งที่เป็นโอเมก้าชั้นต่ำแท้ๆ!

ไม่! อัลฟ่าอย่างเขาต้องควบคุมอารมณ์ของตนเองได้ ไม่ว่ากลิ่นหอมที่ออกมาจากตัวมันจะเป็นอะไร แต่ในเมื่ออัลฟ่าแข็งแกร่งอย่างเขาก็จะเลือกคู่ชีวิตเอง อย่าหวังเลยว่าเขาจะยอมรับเรื่องคู่ชีวิตอะไรนั่น

อัลฟ่าชั้นสูงกับโอเมก้าชั้นต่ำจะไปอยู่ด้วยกัน หรือเป็นคู่ชีวิตกันได้ยังไง!

กับเจ้านี่...รอให้ตื่นมาค่อยสั่งสอนให้รู้สำนึกว่าควรจะต้องปฏิบัติกับคนที่สูงกว่าอย่างไรแล้วก็ค่อยโยนออกไปให้พ้นหูพ้นตาก็เพียงพอ

รีบตั้งสติแล้วเลิกสนใจคนเจ็บทันที แต่ดูท่าแล้วสมาธิในการทำงานจะไม่ได้กลับมาง่ายๆ เรม็องจึงตัดสินใจรีบเดินออกจากห้องทำงานไป

ร่างสูงมีเป้าหมายขึ้นมา เขาเดินไปหาน้องชายที่ห้อง มือหนาเคาะประตูเบาๆแต่ก็ไม่มีเสียงตอบรับกลับมา จึงลองบิดลูกบิดประตูเข้าไป

...ว่างเปล่า...

“กลับบ้านไปกับไอ้ปิแอร์แล้วสินะ”

เมื่อไม่มีน้องชายให้คุยเล่นด้วย เรม็องก็ไม่รู้ว่าจะทำอะไรดี  รู้สึกหงุดหงิดงุ่นง่านอย่างบอกไม่ถูกกับความคิดที่เหมือนจะสับสนของตนเอง

หรือว่าเขาจะทำงานหนักจนเกินไป...

ร่างสูงตัดสินใจว่าจะออกไปไนท์คลับประจำเพื่อคลายเครียด  เขาเดินไปหยิบกุญแจรถ แล้วไปสตาร์ทรถขับออกจากหน้าบ้านทันที

อัลฟ่าหนุ่มแบบเขาก็สมควรจะได้ทุกอย่างตามที่ต้องการมันเป็นเรื่องแน่นอนอยู่แล้ว!

____________________________

พระเอกเรื่องนี้หลงและทระนงตัวเองมากนะคะ นางคิดว่านางเป็นอัลฟ่าชั้นสูงเลยสามารถทำได้ทุกอย่าง และนางก็ต้องการสั่งสอนนายเอกของเราว่าโอเมก้าชั้นต่ำมันต้องทำตัวยังไง แต่น้องกาเซียเราก็ไม่ยอมรับง่ายๆเช่นกัน นางมีวิธีแก้แค้นของนาง



แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}