ณ ธารา

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 42 สีชมพูสองขีดมันคืออะไรค่ะ

ชื่อตอน : ตอนที่ 42 สีชมพูสองขีดมันคืออะไรค่ะ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 18.4k

ความคิดเห็น : 18

ปรับปรุงล่าสุด : 21 ก.พ. 2561 23:58 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 42 สีชมพูสองขีดมันคืออะไรค่ะ
แบบอักษร

"อะไรนะ...บ้าเอ้ย...ใครมีได้รับบาดเจ็บไหม...ไล่ทีมรักษาความปลอดภัยออกให้หมดและผู้จัดการด้วย...แล้วหาสาเหตุต้นเพลิง...ฉันจะรีบบินไปเดียวนี้" ยืนพูดกับโทรศัพท์ริมหน้าต่าง

"แม่งเอ้ย...สามครั้งแล้วนะ" เขากดโทรศัพท์อีกครั้ง

"แมตต์ให้ไมเคิลเตรียมเฮลิคอปเตอร์ด่วนเลย อีกครึ่งชั้วโมงเราต้องบินไปลิเวอร์พูล" เขาวางสวย

"มีอะไรเหรอค่ะ" ฉันลุกขึ้นจากเตียงเอาเสื้อคลุมสีเทาปลายเตียงมาใส่

"ผมต้องบินไปดูความเสียงหายที่ลิเวอร์พูล มันเป็นการลอบวางระเบิด แต่ไม่รู้ไอ้ห่าที่ไหนเป็นคนทำ" เขาสบถ

"แล้วใครเป็นอะไรไหมค่ะ" ฉันถาม

"ไม่มีใครเป็นอะไร แต่ไอ้คนที่มันกล้าทำแบบนี้มันต้องเจอดีแน่" อารมณ์โทสะของเขาทำให้ฉันกลัวไปด้วย

"คุณไล่ทีมรักษาความปลอดภัยด้วยเหรอค่ะ" 

"ใช่ มันทำงานไม่มีประสิทธิภาพรวมถึงผู้บริหารด้วย" เขาพูด

"คุณจะไปเมื่อไหร่ค่ะ" ฉันถาม

"อีกครึ่งชั่วโมง ผมไปอาบน้ำก่อน" เสียงเขาอ่อนลง เขาเดินเข้าไปในห้องน้ำ


"อย่าออกจากบ้านไปไกลนะ ให้ไบรอันหรือเมสันไปด้วยถ้าต้องการออกจากบ้านจริงๆ ห้ามกลับดึก ห้ามไปเที่ยวข้างนอนบ้านมันอันตราย ผมไม่รู้ว่ามันจะจ้องงานคุณหรือผมเมื่อไหร่ คุณคือผู้หญิงของผม มิสซิสเวลล์" เขาจูบริมฝีปากฉัน เขาประคองใบหน้าฉันจูบอย่างดูดดื่ม ฉันจูบเขาตอบเช่นกัน เขาถอนริมฝีปากออก ใบหน้าเขาสองคนชนกัน

"อย่าทำให้ผมเป็นห่วงรู้ไหม" เขาพูดอย่างนุ่มนวล

"ฉันจะทำตามที่คุณสั่ง" ฉันบอก

"ดี อย่าทำให้ผมเป็นห่วง" เขาบอก

"เดินทางปลอดภัยค่ะ" ฉันบอก

"ผมจะรีบกลับมา ที่รัก" เขาขึ้นเฮลิคอปเตอร์ที่สแตนบายรออยู่ที่สนามหญ้าหน้าบ้าน เขาส่งยิ้มให้ฉันแล้วปิดประตู เครื่องค่อยๆ ขึ้นบนฟ้าไป

"กลับมาเร็วๆ นะค่ะ" ฉันพูดกับตัวเอง รู้สึกว่าพะอืดพะอมจัง


ฉันกดน้ำทิ้งในชักโครก ฉันอาเจียนอย่างหนัก หรือฉันควรไปหาหมอดีนะ ไบรอันต้องโทรหาเขาแน่ๆ ฉันไม่อยากให้ออสตินเป็นกังวล อย่างไงฉันก็ต้องไป

"มาเรียจ๊ะ ขอชาซักแก้วหนึ่งค่ะ" พูดเบาๆ แทบจะไม่มีเรียวแรงในการทรงตัว

"ได้ค่ะ มิสซิสเวลล์" เธอบอก

"เป็นอะไรหรือเปล่าค่ะ หน้าคุณดูซีดๆ" 

"ไม่เป็นอะไรค่ะ แค่นอนน้อยเท่านั้น" ฉันบอก เธอยิ้มแล้วเดินไปชงชาให้ฉัน

"ได้แล้วค่ะ" เธอวางแก้วชาบนโต๊ะอาหาร ฉันเห็นเมสันเดินอยู่ทำไมฉันถึงรู้นั้นเหรอ เพราะเขาใส่สีเสื้อไม่เหมือนกัน เมสันใส่สีขาว ไบรอันใส่สีดำ ทำให้ฉันจำได้

"เมสัน อีกสิบนาทีพาฉันไปโรงพยาบาลหน่อย" ฉันบอกเขา

"ครับคุณผู้หญิง" เขาบอก ฉันดื่มชาช้าๆ

"ฉันไปก่อนนะค่ะ" ฉันบอกเธอ

"ค่ะ" เธอตอบกลับพร้อมรอยยิ้ม


"สวัสดีค่ะ มิสซิสเวลล์ไม่ได้เจอกันตั่งนาน" เธอคือ เกรส เพอร์แกน เป็นแพทย์ประจำตัวฉัน ฉันไม่ได้มาตรวจกับเธอตั่งแต่หลังแต่งงานมาแล้ว

"สวัสดีค่ะ" ฉันบอกเธอ

"คุณเป็นอย่างไงบ้างค่ะ" เธอถาม

"หนึ่งอาทิตย์มานี้ฉันรู้สึกเวียนหัว คลื่นใส้ ประจำเดือนขาดหายไป แล้วก็กินจุขึ้นค่ะ" ฉันพูดกับเธอ

"คุณอาจตั่งครรภ์แล้วก็ได้" เธอพูด อะไรนะตั้งครรภ์ 

"แต่เพื่อความแน่ใจฉันจะให้คุณเอานี้ไป คุณรู้ใช่ไหมว่าต้องทำอย่างไงกับมัน" เธอส่งกระปุ๊กเล็กๆ ให้ฉัน แล้วฉันก็เดินเข้าไปยังห้องน้ำ ไม่ ไม่ ไม่ ออสตินต้องโกรธฉันแน่ๆ ถ้าฉันท้องในเวลานี้

ฉันเอามันจ่อกันฉี่ที่ไหลออกมา แล้วลุกขึ้นเอากระโปรงลง เดินไปล้างมือ เดินออกไปหาหมอเพอร์แกน พร้อมกับกระปุ๊กเล็กๆ เธอเอาที่ตรวจอะไรสักอย่างมาตรวจกับฉี่ในกระปุ๊ก ฉันเห็นมันเป็นสีชมพูขึ้นมาสองขีด

"สีชมพูสองขีดมันคืออะไรค่ะ" ฉันถาม เธอยิ้มให้ฉัน

"ฉันแสดงความดีใจด้วยค่ะ มิสซิสเวลล์ คุณตั่งครรภ์แล้วค่ะ" เธอบอกฉัน ฉันอึ้งและตกใจในคราวเดียว ฉันลูบท้องของตัวเองที่มันยังแบบราบอยู่

"ฉันท้องเหรอค่ะ" ฉันถาม

"ใช่ค่ะ คุณจะเป็นแม่คนแล้ว ประมาณหกสัปดาห์ แต่ถ้าไม่ว่าอะไรขออัลตราซาวนด์นะค่ะ จะได้ตรวจดูให้แน่ใจ" เธอบอก แต่ฉันก็อยากรู้ว่าลูกของฉันเป็นอย่างไร


"ถอดชุดออกให้หมดเลยค่ะ แล้วห่มผ้าที่ปลายเท้านะค่ะ แล้วฉันจะเดินมาอีกสามนาที" เธอเดินออกไป  ฉันถอดชุดออกหมดทั้งบราและจีสตริงด้วย ลูกจ๋าลูกมาไวไปไหมจนแม่ตั่งตัวไม่ทัน

เธอเดินเข้ามา ฉันนอนอยู่บนเตียงเอาผ้าห่มคุมตั่งแต่ขาถึงหน้าอก

"ชันขาขึ้น อ้าขากว้างๆ นะค่ะ ฉันจะสอดเข้าไปด้านในจะได้หาเจอเด็กง่ายๆ ตอนนี้คุณยังท้องอ่อนๆ ด้วย" เธอบอก ฉันทำตามที่เธอบอก

"ปล่อยตัวตามสบายนะค่ะ" ปล่อยตัวตามสบายเหรอ ฉันท้องนะ โอ้ไม่ เธอสอดเครื่องอะไรนะอัลตราซาวนด์สักอย่าง ฉันมองจอคอมฉันเห็นลูกกลมสองลูก

"มิสซิสเวล์ค่ะ คุณได้ลูกแฝดค่ะ และเป็นแฝดแท้ด้วย ฉันขอแสดงความยินดีอีกครั้งค่ะ" แฝดเหรอ ทำไมฉันรู้สึกยินดีที่เขามาละ นี้เพราะความเป็นแม่ใช่ไหม ฉันรู้สึกมีความสุขจัง กลมๆ เล็กๆ ดูหน้ารักจัง

"เอาภาพถ่ายไหมค่ะ" เธอถาม

"ค่ะ" ฉันพูดเบาๆ พยาบาลที่อยู่ตรงเครื่องซึ่งฉันไม่รู้ว่าเธอมาเมื่อไหร่หรือฉันไม่สนใจเธอ เธอส่งกดปริ๊นรูปออกมา แล้วส่งให้ฉันพร้อมรอยยิ้ม ฉันมองภาพแล้วยิ้มกับมัน

"ลูกของแม่"  ฉันยิ้มู่ในห้อง


ฉันขึ้นรถกลับมา โดยมีเมสันเป็นคนขับรถ ทำไมฉันรู้สึกไม่บายใจเหมือนตอนอยู่ในห้องอัลตราซาวนด์ ฉันจะบอกเขาอย่างไง 


'ตอนนี้ไม่อยากให้ใครแย่งคุณไปจากผม'


 ไม่ๆ ตอนนี้เขาเป็นพ่อของลูกฉัน ฉันต้องบอกเขา จะบอกตอนไหนดีนะ โทรหาเขาไม่ ไม่ได้ ตอนเขากลับ ตอนเขาหลับ ฉันอยากจะบ้าตาย

"ถึงบ้านแล้วครับคุณผู้หญิง" เมสันพูดมองฉันผ่านกระจก

"ไปแกลลอรี่" ฉันบอก

"ครับคุณผู้หญิง" เขาบอก แล้วเสียงโทรศัพท์ดังขึ้นมา ตายแล้วออสตินฉันจะบอกเขาอย่างไงดี บอกเลยไหมหรือไม่บอกดี


"สวัสดีที่รัก ผมถึงแล้วนะ แล้วเมื่อเข้าคุณไปโรงพยาบาลมาเหรอ คุณเป็นอะไร" เขาถาม

"ค่ะ ฉันรู้สึกไม่ค่อยสบายสงสัยอากาศเปลี่ยน" ไม่พูดเรื่องท้องดีกว่า


"ดูแลตัวเองด้วยนะผมเป็นห่วง ผมรักคุณนะ" เขาพูด โอ้ไม่นะ น้ำตาฉันอย่าไหลซิ

"คุณเป็นอะไรหรือเปล่า" น้ำเสียงเขาไม่สบายใจ


"ฉันไม่เป็นอะไรแล้วค่ะ เดี๋ยวมันก็หายค่ะ" ฉันพูด


"ผมจะรีบกลับนะ ไม่มีคุณอยู่ที่นี้ผมเหงาเหลือเกิน" เขาพูด

"ฉันก็เช่นกัน" พูดช้าๆ กลั้นน้ำตาไว้


"แล้วเจอกันที่รัก คุณวางก่อน" เขาบอก

"แล้วเจอกันค่ะ" ฉันกดวางโทรศัพท์

ลูกจ๋า ลูกของแม่ทั้งสองแม่จะดูแลลูกอย่างดี


ฉันเข้ามาในร้านแกลลอลี่แล้วนั่งลงบนเก้าอี้ พนักงานเอาเมนูมาให้

"เอาน้ำส้ม และเค้กดาร์กซ็อกค่ะ" ฉันบอก แล้วเธอทวนรายการแล้วฉันพยักหน้าเธอเดินไป 

ฉันนั่งคนเดียวเมสันยืนอยู่นอนร้านเขาไม่ยอมเขามาแม้นแต่ฉันสั่งเขาก็ไมเขา เขาคอยเฝ้าระวังฉันตลอดเวลา

"นั่งด้วยคนได้ไหมครับ" เสียงผู้ชายฉันหันกลับไป

"มาร์ค คุณมาทานขนมเหรอค่ะ" ฉันถามเขา

"ครับ" เขาบอก

"เชิญนั่งค่ะ" ฉันบอก เขานั่งเก้าอี้ตรงข้ามฉัน

"เป็นอย่างไงบ้าง" เขาถาม

"ฉันสบายดีค่ะ" ไม่ ไม่ ฉันไม่สบายชะเลย

"มิสเตอร์เวลล์ เขาไปไหนครับ" เขาถาม

"ไปดูงานที่ต่างเมืองค่ะ" ฉันบอก พนักงานเอาขนมกับน้ำส้มมาเสริ์ฟ

"คุณดูมีความสุขนะ" เขาบอก ความสุขเหรอ

"คงเป็นแบบนั้นละค่ะ" ฉันตอบ

"ขอน้ำส้มอีกที่หนึ่ง" เขาบอกพนักงาน แล้วยิ้มให้ฉัน ฉันไม่สนใจเขา ฉันรู้สึกไม่หิวเลยตอนนี้ แต่เธอต้องกินนะ เธอมีอีกสองคนที่อยู่ในท้อง ฉันนั่งกินไปเรื่องๆ เงียบๆ


"ขอบคุณมากนะค่ะที่เลี้ยง มีโอกาศจะเลี้ยงกลับ" ฉันบอกเขา ตอนนี้ใกล้ค่ำแล้วฉันควรกลับบ้าน

"ผมจะรอ" เขาบอก ฉันลุกขึ้นจากเก้าอี้ รู้สึกโลกหมุม ฉันมือยันโต๊ะไว้

"เป็นอะไรไหมครับ" เขาถาม ฉันเห็นเมสันคุยโทรศัพท์มองมาที่ฉัน 

ซวยแล้ว โทรศัพท์ฉันอยู่บนรถ

"ไม่เป็นอะไรค่ะ ฉันกลับก่อนค่ะ" ฉันบอกเขาอย่างสุภาพ

"แล้วเจอกัน" เขาบอก


เมสันเปิดประตูรถให้ฉันเข้าไปนั่ง

"คุณผู้หญิงครับ ท่านให้คุณโทรกลับด่านครับ" เขาพูด

"ค่ะ" ฉันบอก ฉันหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู 15 ข้อความ และ เรียกเข้าสายของออสติน 21 สาย 

เวร!!!

ฉันโทรกลับไปหาเขา สองครั้งเขาไม่รับสาย น้ำตาจะไหล เขาต้องโกรธฉันแน่ๆ 


มาแล้วนะจ๊ะ

ขอคอมเม้น 5 คอมเม้น แล้วมาต่อให้นะ

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น