miew

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 19

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 26.6k

ความคิดเห็น : 44

ปรับปรุงล่าสุด : 21 ก.พ. 2561 08:22 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 19
แบบอักษร

ลินกลับบ้านมาตอนตีหนึ่ง ลินเดินเข้าห้องนอนกรแต่กรไม่อยู่ และลินก็พอรู้ว่าก็อยู่กับขิง ลินกลับเข้าห้อง อาบน้ำและนอนพร้อมกับความรู้สึกที่อยากจะให้ขิงไปพ้นๆทางของเธอซะ


#เช้าวันต่อมา

ขิงตื่นขึ้นมาก็ไม่เจอกรแล้ว ที่นอนที่เย็นชืดเพราะคนที่นอนข้างๆกันลุกออกไปนาน ขิงลุกขึ้นล้างหน้าล้างตาและเดินออกมาจากห้องที่นอนกับกรเมื่อคืนก็เจอลินพอดี ขิงเดินตรงไปที่บันไดเพราะจะลงไปข้างล่าง

“ คงเห็นแล้วสินะว่าเราร้อนแรงกันแค่ไหน ฉันล่ะสงสารนายจริงๆนะที่ต้องมาทนอยู่กับคนที่ไม่ได้รัก ใช้ร่างกายตัวเองหลอกล้อ น่าสมเพชซะจริง ” ลินเดินมาดักขิงแล้วพูดขึ้น ลินจะพูดจนขิงทนไม่ได้และหนีไปเลย มารยาหญิงมีกี่เล่มเกวียนลินจะงัดเอามาใช้ให้หมด เพราะลินดูออกว่าขิงรักกร และอีกไม่นานกรก็คงจะรักขิง ลินเดินลงบันไดมาก่อนขิง และพอลินเห็นกรก็คิดอะไรบางอย่างออก

“ .............. ” ขิงไม่คิดจะโต้ตอบลิน เพราะที่ลินพูดมันก็ถูกขิงเดินลงบันไดตามลินลงมาเรื่อยๆ และอยู่ๆลินก็กยุดเดินทั้งที่เหลืออีกสองขั้นก็จะถึงพื้นอยู่แล้ว

พรึบ!! ตุบ!

“ โอ๊ยยยยย! ฮึก ขิงผลักฉันทำไม ฉันขอโทษที่เข้ามาในบ้านนี้ ฉันจะออกไปจากที่นี่ก็ได้ อย่าทำอะไรฉันเลยนะขิง ฮือออ ” ลินที่เห็นกรเดินเข้ามาพร้อมกับธันพอดี จึงตั้งใจก้าวบันไดพลาด กรวิ่งเข้ามาดูและลินก็พูดสิ่งที่จะทำให้กรเข้าใจผิดออกมา ลินนั่งร้องไห้อยู่บนพื้นและดูท่าว่าขาจะเคล็ด

“ นี่มันอะไรกันขิง! ทำไมเธอถึงได้ทำแบบนี้! ” กรตะคอกใส่ขิงพร้อมกับช่วยลินให้ลุกขึ้น ธันมองเหตุการณ์นิ่งๆและธันก็ไม่คิดว่าขิงจะเป็นคนทำให้ลินตกบันได ถ้าจะทำจริงๆสู้ผลักให้ตกลงมาทีเดียวตายไปเลยไม่ดีกว่าหรอ

“ ผมไม่ได้ทำอะไรเลยนะครับ ” ขิงพูดปฏิเสธออกไป ขิงไม่ได้ทำอะไรจริงๆแถมตกใจด้วยซ้ำที่เห็นลินตกบันไดลงไปต่อหน้าแบบนั้น

“ อะ โอ๊ย ฮึก ขิงจะหาว่าฉันใส่ร้ายขิงหรอ ฉันจะทำแบบนั้นไปทำไมล่ะ ฉันขอโทษที่ทำให้เธอไม่พอใจฉันที่ทำให้พี่กรไม่สนใจนาย แต่นายอย่าพูดเหมือนฉันตั้งใจจะตกบันไดแบบนี้ได้มั๊ย ฉันไม่คิดอยากจะเจ็บตัวหรอกนะ ฮึก ” ลินพูดด้วยเสียงสั่นเครือ บีบน้ำตาให้ดูน่าสงสารน่าเห็นใจ ลินลงทุนทำให้ข้อเท้าตัวเองเคล็ด และมันก็แดงมากขึ้น จนกรต้องอุ้มลินและพาไปหาหมอ

“ อย่าเข้ามาในบ้านใหญ่จนกว่าเธอจะสำนึกได้หนึ่งอาทิตย์ ” กรพูดทิ้งท้ายไว้เสียงเรียบก่อนจะเดินอุ้มลินออกจากบ้านไปโรงพยาบาล ธันมองไปที่ลินแล้วเห็นว่าลินกำลังยกยิ้มโดยที่กรไม่เห็น ธันก็รู้ได้ทันทีว่าที่เห็นอยู่นี้คือการแสดงละครของลิน


“ ผมไม่ได้ทำ ทำไมไม่ฟังกันบ้างล่ะครับ ทำไมไม่ฟังผมอธิบายบ้าง ” ขิงพูดขึ้นเมื่อรถของกรออกไปแล้ว น้ำเสียงน้อยใจกับตาแดงๆที่เหมือนว่าน้ำตาพร้อมจะใหลได้ตลอดเวลา ธันมองหน้าขิงเล็กน้อยก่อนจะถามขึ้น

“ อยากออกไปไหนมั๊ย? จะพาไปจากที่นี่วันนี้หนึ่งวัน ” ขิงมองหน้าธันทันทีขิงมีที่ที่อยากไปอยู่แต่ไม่เคยขอกรเพราะกลัวว่าจะเป็นการรบกวนคนในบ้าน ถ้าวันนี้ธันพาไปขิงก็ดีใจมาก ขิงจึงบอกธันว่าอยากจะไปไหน

“ พาผมกลับบ้านหน่อยได้มั๊ยครับ มีของที่อยากได้อยู่ที่นั้น ” ขิงตอบธันกลับไป เพราะขิงอยากได้รูปแม่กับรูปครอบครัวที่อยู่ที่บ้านของพ่อ ตอนนี้แม่เลี้ยงได้ขายของหลายอย่างทิ้งไป ขิงอยากกลับไปเอาเพราะขิงคงไปเอาคนเดียวไม่ได้

“ ได้สิ ไปอาบน้ำแต่งตัวนะ เดี๋ยวฉันจะพาไป ” ขิงพยักหน้ารับก่อนจะเดินกลับไปห้องที่อยู่บ้านพักหลังบ้านใหญ่ ขิงทิ้งตัวนั่งลงบนเตียง ขิงคิดเอาไว้แล้วว่าขิงคงไม่ได้อยู่กับกรตลอดไป และขิงได้เก็บเงินที่กรเอาไว้ให้ซื้อของที่อยากได้ รวมๆกันแล้วก็เกือบแสนอยู่เหมือนกัน


ธันที่แยกตัวจากขิงและเอาเอกสารไปไว้ที่ห้องของกร ธันเก็บของเรียบร้อยแล้วเดินลงมาข้างล่างและได้ยินเสียงของสาวใช้คุยกับแม่บ้าน

“ จริงๆนะป้า ฉันเห็นเต็มสองตาเลย ว่าคุณลินน่ะเดินลงบันไดมาดี แล้วก็หยุดเดินก่อนจะถึงขั้นสุดท้ายนะป้า เสร็จแล้วเธอก็จงใจก้าวเลยขั้นบันไดหนึ่งขั้นแล้วก็ตกลงมา พอล้มลงพื้นปุบ ก็ร้องออกมาว่าน้องขิงเป็นคนผลักตกบันได แล้วคุณกรก็เข้ามาเห็นพอดีเลย! ” สาวใช้พูดอย่างออกรส พอดีเธอเดินออกมาจากห้องครัวแล้วก็ว่าจะไปเอาเสื้อผ้า และผ้าปูที่นอนมาซักเลยเห็นเหตุการณ์ทั้งหมดเข้าพอดี

“ ฉันล่ะสงสารหนูขิงจริงๆ ทั้งๆที่เป็นเด็กดี ช่วยงานบ้านเราตั้งหลายอย่าง แต่ต้องมาอยู่ร่วมกับคนใจดำอย่างคุณลินนี่ก็ไม่ไหว สงสัยอยากจะให้หนูขิงออกไปให้พ้นทาง เลยยอมทำให้ตัวเองเจ็บ หนูขิงน่าสงสารจริงๆ ” เพราะขิงเป็นเด็กดีว่านอนสอนง่าย ป้าไพร ป้าแม่บ้านจึงชอบขิง และยิ่งได้รู้ว่ามีคนที่ไม่อยากให้ขิงอยู่ร่วมบ้านหาทางกลั่นแกล้งแบบนี้ยิ่งนึกสงสาร ป้าไพรแกก็แค่คนแก่ที่เป็นแม่บ้านธรรมดาคนหนึ่ง ไม่กล้าที่จะเข้าไปยุ่งเรื่องเจ้านายหรอก ลำพังทำงานรับใช้กรก็ยากแล้ว จะไปช่วยขิงได้ยังไง


ธันเดินแยกมาหลังบ้านใหญ่เห็นขิงแต่งตัวเรียบร้อยมานั่งรออยู่ที่ม้าหินอ่อน ธันหยุดยืนตรงม้าหินอ่อนส่วนขิงก็ลุกขึ้น ธันได้ยินหมดแล้วที่แม่บ้านและสาวใช้คุยกัน ที่จริงธันกำลังตามสืบเรื่องของลินอยู่ รอมีหลักฐานก่อนเพราะยังไงกรก็เคยรักลินมาก ที่กรไม่ยอมเชื่อสิ่งที่ได้ยินมากกว่าสิ่งเห็นด้วยตัวเองมันก็ไม่แปลก ถึงสิ่งที่เห็นคือเรื่องที่โกหกก็ตามกรไม่มีทางรู้ได้ เพราะฉะนั้นต้องทำให้กรเห็นด้วยตา ธันก็ได้แต่หวังว่ากรจะไม่เสียขิงไปก่อน

“ พร้อมรึยัง ” ธันถามขิงขึ้นขิงพยักหน้าและเดินตามธันไปยังรถของธัน ทางกลับบ้านของขิงไกลพอสมควร ขิงไม่รู้ว่าบ้านหลังนั้นจะเป็นยังไง ได้แต่หวังว่าข้าวของของขิงจะยังเหลืออยู่เหมือนเดิม


ธันขับรถมาเรื่อยๆจนขิงนั่งหลับที่เบาะข้างคนขับ ธันไม่ได้พูดอะไร รอปลุกขิงตอนถึงบ้านทีเดียว ขับมานานพอสมควรธันก็ขับรถมาจอดหน้าบ้านขนาดกลางๆ เป็นบ้านกระทัดรัดที่อยู่กันสามคนพ่อแม่ลูกคงอบอุ่น แต่ตอนนี้บ้านหลังนั้นกลายเป็นแหล่งซ่องสุมของนักพนัน บ้านของขิงกลายเป็นบ่อนไปแล้ว

“ ขิง ตื่นได้แล้ว ถึงแล้ว ” ธันเรียกขิงพร้อมกับเขย่าแขนนิดหน่อย ขิงรู้สึกตัวตื่นขึ้นมา

“ ถึงแล้วหรอครับ งั้นก็ลงไปกันเถอะครับ ” ขิงปลดเข็มขัดนิรภัยและเปิดประตูและลงจากรถไป ขิงเปิดประตูรั้วบ้านเข้าไป ได้ยินเสียงเหมือนมีคนอยู่เป็นสิบๆคนในบ้าน ขิงเปิดประตูเข้าบ้านไปและธันก็เดินตามขิงเข้ามาในบ้าน

“ อ้าว ลูกชายฉันกลับมาที่บ้านได้แล้วหรอ! ได้ไปบำเรอมาเฟียรวยๆไม่ใช่หรอ แบ่งเงินมาให้แม่คนนี่ใช้บ้างสิ ได้ผัวรวยแล้วนี้! ” แพรวพลอยพูดจีบปากจีบคอเมื่อเห็นว่าขิงกลับมาที่บ้านพร้อมกับคนที่จ่ายเงินสามแสนในวันนั้น แพรวพลอยหวังจะเอาเงินจากขิงไปบำเรอผัวใหม่ที่เด็กกว่าเกือบสิบปี

“ ............. ” ขิงที่ไม่รู้จะตอบแม่เลี้ยงคนนี้ว่ายังไงก็ได้แต่เงียบ แพรวพลอยทำกับขิงได้เจ็บแสบมาก ขิงให้ไปหมดแล้วและก็ไม่มีอะไรให้คนคนนี้อีก แต่ถึงแม้จะมีก็ไม่ให้อีกแล้ว บุญคุณทั้งหมดขิงทดแทนไปมากพอแล้ว

“ เงียบทำไมล่ะ เอามาสิเงิน อย่าลืมว่ายังไงแกก็เป็นลูกเลี้ยงของฉันนะ! มีผัวรวยก็รู้จักบุญคุณแม่เลี้ยงอย่างฉันที่หาผัวรวยๆให้แก และเลี้ยงแกมาด้วย!! ” ขิงไม่พูดอะไรและเลี่ยงเดินขึ้นบนห้องไปเอาของที่ต้องการ และธันก็กันไม่ให้แพรวพลอยตามขิงขึ้นไป และแพรวพลอยก็ไม่กล้าตามด้วยเพราะธันส่งสายตาที่น้ากลัวกดดันเธอ ธันจึงตามขิงขึ้นไป ของที่ขิงต้องการนั้นมันคือกล่องใส่ของที่เกี่ยวกับแม่และครอบครัวของขิง ขิงหยิบมันใส่ลงในเป้ที่ใช้ตอนทำงานพิเศษ

“ ลูกเลี้ยงพี่พลอยหรอ? น่ารักจังเลยน๊า ” เสียงที่ดังขึ้นตอนที่ขิงเก็บของเสร็จและสะพายเป้พอดี ขิงหันหน้าไปมองก็เจอกับผัวเด็กของแม่เลี้ยงที่ยืนมองขิงอย่างโลมเลีย ตอนนี้ขิงอยู่ในห้องนอนของตัวเองคนเดียว ส่วนธันออกไปคุยโทรศัพท์ ที่ขิงรู้ว่าเป็นผัวใหม่ก็เพราะตอนเข้ามาทีแรกเห็นผู้ชายคนนี้เอาอกเอาใจแม่เลี้ยงตัวเองอยู่

“ จะทำอะไร! ออกไปนะ ” ผัวใหม่ของแพรวพลอยย่างกรายเข้าหาขิงอย่างคุกคาม ขิงดูท่าไม่ดีก็เตรียมตัวจะวิ่งหนีแต่โดนคนตรงหน้ารั้งและกักตัวไว้ก่อน

“ จะหนีไปไหน มาสนุกกันหน่อยดีกว่านะ เพราะตอนนี้ไม่มีใครมาขัดเราสองคนได้หรอก ” คนตรงหน้าเลียริมฝีปากอย่างหื่นกระหาย และหวังจะขมขื่นขิง ขิงดูน่ากดมากเพราะขิงหุ่นบอบบางแต่ไม่ได้ผอมแห้งออกจะมีน้ำมีนวลไม่สมกับเป็นผู้ชายเลย

กริ๊ก

“ อยากตายมากสินะ ถึงได้กล้าทำแบบนี้กับคนของหัวหน้าแก๊งเหยี่ยวดำ ” ธันที่เดินมาหาขิงอีกรอบหลังจากคุยโทรศัพท์กับลูกน้องที่ให้ตามดูลินเสร็จ ธันก็รีบมาหาขิงเลยเพราะไม่ไว้ใจใครหน้าไหนทั้งนั้นจนได้มาเจอกับคนที่ท่าทางเหมือนขี้ยากำลังลวนลามขิงอยู่ ธันจ่อปืนพร้อมเหนี่ยวไกจนทำให้ผัวใหม่ของแม่เลี้ยงขิงปล่อยมือทันที เพราะธันยิงจริงๆไม่มีการล้อเล่นแน่นอน

“ นี่มันอะไรกัน! คุณเอาปืนมาจ่อหัวคนของฉันได้ยังไง! ” แพรวพลอยตามขึ้นมาดูบ้างและก็เห็นผัวเด็กกำลังโดนปืนจ่อหัวอยู่ เธอรีบวิ่งเข้าไปขว้างทันที

“ พี่พลอยครับ ไอ้นี่มันจะยิงผม ผมแค่เข้ามาถามลูกเลี้ยงพี่ว่าขึ้นมาทำอะไรบนนี้เฉยๆเองนะครับ พี่พลอยช่วยผมด้วยสิ ” ผัวเด็กของแพรวพลอยรีบพูดโกหกออกไป และแพรวพลอยก็เชื่อทุกอย่างที่ผู้ชายคนนี้พูด เพราะเธอหลงผัวเด็กคนนี้มาก โดยไม่รู้เลยว่าลับหลังแพรวพลอย ผัวเด็กของเธอมักจะเอาเงินที่ได้จากแพรวพลอยไปนอนกับเด็กสาวและเด็กหนุ่มบ่อยๆ แพรวพลอยก็แค่ควายแก่ให้ผัวเด็กหลอกเอาเงินก็แค่นั้น

“ คนของคุณมันมาลวนลามคนของคุณกร ถ้าไม่อยากให้มันกลายไปเป็นอาหารของฉลามที่ทะเลก็อย่ามาใกล้ขิงอีก ร่วมถึงคุณด้วย คุณไม่ใช่แม่เลี้ยงของขิงอีกต่อไปแล้ว คุณขายขิงให้กับคุณกรแล้ว ถ้าไม่อยากตาย อย่ามาวอแวอีก ” ธันพูดเสียงเรียบและเป็นประโยคที่ยาวมากตั้งแต่ที่ขิงรู้จักธันมา ธันและขิงเดินออกมาจากบ้านหลังนั้น ขิงไม่หันหลังกลับไปอีก ถึงบ้านหลังนั้นพ่อจะเป็นคนซื้อด้วยน้ำพักน้ำแรงก็ตาม ขิงยกให้พร้อมกับอโหสิกรรมและขิงกับเธอคงไม่ได้วนเวียนกลับมาเจอกันอีก


ธันขับรถออกมาจากบ้านของขิง ขิงนั่งเหม่อมองออกไปนอกรถ ขิงคิดว่าจะซื้อขอให้กรสักชิ้น ส่วนธันกรขับรถพาขิงกลับ คำสั่งที่กรสั่งขิงก็คือห้ามเข้าบ้านใหญ่เป็นเวลาหนึ่งอาทิตย์ และช่วงนี้งานกรล้นมือกรคงไม่อยากเจอหน้าขิงให้เสียอารมณ์ ขนาดธันกับเอกช่วยกันสะสางงานช่วยกรยังดูไม่ค่อยว่างเลย และขิงก็ไม่รู้ว่าแมน คนที่เคยฉุดขิงไปหวังจะข่มขืนก็ฟื้นแล้ว หลับไปนานเหมือนกันและแมนก็ได้เข้าแก๊งมาเป็นลูกน้องของกร กรให้แมนคุมที่ท่าเรือเสี่ยดนัยโอนให้ เพราะมันเป็นพื้นที่คุณเคยของแมน

“ พี่ธันครับ ช่วยแวะที่ห้างได้มั๊ยครับ ผมอยากซื้อของ ” ขิงบอกกับธันไป ธันก็ขับไปและก็แวะห้างสรรพสินค้าแถวๆนั้น ขิงตั้งใจจะซื้ออะไรสักอย่างให้กร อย่างน้อยวันที่ขิงไม่อยู่ ของที่ขิงซื้อให้กรก็ยังอยู่ ถึงแม้ว่ากรอาจจะไม่สนใจมันเลยก็ได้

“ รีบซื้อนะขิง เดี๋ยวมันจะมืดก่อน ” ธันไม่ได้บอกกับกรด้วยว่าพาขิงออกมาข้างนอก วันนี้เป็นวันหยุดของธัน ปกติก็ไม่ได้ไปไหนธันเห็นเหตุการณ์เมื่อเช้าเลยพาขิงออกมาข้างนอกบ้าง ธันมีคอนโดที่ซื้อไว้อยู่ถ้าทำงานหนักๆธันก็นอนคอนโด เอกก็มีเหมือนกันเพราะงั้นจะไม่นอนในบ้านของกรก็ได้

“ ครับ ” ขิงเดินดูของเรื่อยๆจนคิดได้แล้วว่าจะซื้ออะไรให้กรดี ขิงซื้อขอที่ต้องการแล้วพากันกลับ ธันขับรถไม่นานก็ถึงบ้าน ขิงเก็บของที่ซื้อมาใส่กระเป๋าเป้แล้วลงจากรถเพื่อกลับห้องตัวเอง สวนธันก็วนรถออกจากบ้านไปอีกรอบ เพราะลูกน้องบอกว่างานมีปัญหานิดหน่อย


เพี้ย!

“ โอ๊ย! คะ คุณกรตบผมทำไมครับ ” ขิงที่เดินไปทางหลับบ้านเพื่อกลับห้องพักโดนกรตบจนหน้าหัน ขิงโดนตบไม่ทันตั้งตัวแต่ก็ไม่ถึงกับล้มลงไป ขิงกุมแก้มมองหน้ากรอย่างไม่เข้าใจ

“ ตบที่เธอไปอ่อยลูกน้องฉันยังไงล่ะขิง! นอกจากจะทำให้ลินเจ็บตัวแล้วยังจะไปอ่อยธันอีก ทำไม! เรียกร้องความสนใจจากฉันอยู่หรอ! แต่มันก็ได้ผลนะเพราะตอนนี้ฉันอยากจะสั่งสอนเธอมากเลยล่ะว่าเธอเป็นของฉันคนเดียว!!! ” พูดจบกรก็ลากขิงไปที่ห้องพักของขิงทันที กรไม่รู้ว่าขิงไปไหน ถามจากใครก็บอกไม่เห็นไม่รู้ แต่มีการ์ดคนหนึ่งบอกกับกรว่าเห็นขิงไปกันธันตั้งแต่กรพาลินไปหาหมอแล้ว จนตอนนี้ขิงพึ่งกลับมา มันเป็นเวลานานจนกรคิดไปถึงไหนต่อไหนแล้ว

“ คุณกรครับ ปล่อยผมก่อนผมเจ็บ ผมเดินเองได้ ” ขิงพยายามแกะมือของกรออก กรไม่ตอบไม่สนใจสิ่งที่ขิงพูดขอ พร้อมกับบีบแขนขิงไว้แน่นกว่าเดิม ทั้งสองเดินมาจนถึงห้องของขิง กรเปิดและปิดประตูอย่างแรงจนขิงสะดุ้ง

ปัง!!

“ ไปไหนกับไอ้ธันมาทั้งวันห๊ะ!! แล้วทำไมไม่บอกฉัน คิดจะทำอะไร สวมเขาให้ฉันงั้นหรอ!! ” กรจับที่ต้นแขนทั้งสองข้างของขิงบีบแน่จนเป็นรอยแดง ขิงเจ็บจนเบ้หน้า กรดูหน้ากลัวมากในตอนนี้

“ พี่ธันพาผมไปเอาของที่บ้านของพ่อผมครับ ผมไม่รู้ว่าพี่ธันไม่ได้บอกคุณกร ผมขอโทษครับที่ไม่ได้บอกคุณกรก่อนที่จะออกจากบ้าน ” กรได้ยินขิงเรียกธันว่าพี่ยิ่งหงุดหงิด และกรก็เห็นแล้วว่ามีเป้ที่ขิงเอามาด้วย ถึงความโกรธจะลดลงมาหน่อยแต่มันก็ยังไม่น้อยลงไป ขิงอาจจะโกหกก็ได้ ต้องพิสูจน์ด้วยร่างกายถึงจะรู้ว่าขิงโกหกรึเปล่าเพราะถ้าขิงไปมีอะไรกับใครกรก็จะรู้ได้ในทันที

“ แล้วทำไมเธอไม่โทรบอกฉัน ทำไมถึงไม่บอกว่าไปไหนกับใคร! ” กรพูดออกมาอีก เพราะไม่มีการรายงานจากธันขิงก็ควรจะเป็นโทรบอกกรเอง ตอนนี้กรคลายมือจะจับแขนของขิงนิดหน่อย

“ ผมไม่มีโทรศัพท์ อีกอย่างผมไม่รู้จักเบอร์คุณกรด้วยนะครับ ” ขิงบอกกับกรไปตามความจริง กรชะงักไปเล็กน้อย มันก็จริงอย่างที่ขิงว่า ขิงไม่เคยไปไหนไกลหรือไปกับใครนานขนาดนี้ ขิงอยู่แต่ในบ้านเพราะฉะนั้นมือถือจึงไม่ใช่สิ่งจำเป็นสำหรับขิง

“ ถึงยังไงฉันก็หงุดหงิด มาทำหน้าที่ของเธอให้ฉันหายหงุดหงิดเดี๋ยวนี้เลยขิง ” กรพูดสั่งเสียงเรียบ กรจะให้ขิงช่วยคลายความหงุดหงิดและดูว่าขิงไม่ได้ไปมีอะไรกับใครจริงๆรึเปล่า ขิงจึงต้องทำหน้าที่ของตัวเองให้กร ส่วนลินนั้นกรให้สาวใช้คอยดูแล ท่าทางไม่สบอารมณ์และหงุดหงินของกรทำให้ลินไม่กล้าที่จะพูดเอาแต่ใจตัวเองเลยปล่อยผ่าน

คืนนี้ทั้งคืนกรนอนกับขิง กรเอาแต่ใจกับขิงไปหลายรอบจนขิงหลับคาอกกรไปเลย กรจัดการพาขิงที่หลับไปแล้วเข้าห้องน้ำอาบน้ำให้ขิงทั้งที่หลับ และใส่เสื้อผ้าให้ขิงด้วย กรใส่แค่กางเกงและนอนกับขิงที่ห้องด้วยในคืนนี้ และขิงคือคนเดียวที่กรจะทำอะไรแบบนี้ให้

“ ฉันไม่คิดว่าจะหวงเธอได้ขนาดนี้เลยนะขิง เธอทำให้ฉันแทบคลั่ง ” กรพูกออกมาและล้มตัวลงนอนและกอดขิงเอาไว้ ไม่นานกรก็ได้หลับตามขิงไป กรพอจะรู้ว่าอาการนี้คืออะไร แต่กรไม่ยอมรับมันแค่นั้นเอง




มาแล้วววววว หวังว่าทุกคนจะไม่ด่าลินแรงๆ?นะ เดี๋ยวนางก็หาทางใส่ร้ายขิงอีกนั่นแหละ อุ๊ปเผลอสปอยไปซะได้. ขอบคุณที่เข้ามาอ่าน ขอบคุณคอมเมนท์ทุกคนที่แสดงความรู้สึกต่อนิยายเรา แล้วก็ขอบคุณคนที่ให้ดาวแก่เราด้วย ดีใจมากเลยค่ะ กระโดดโลดเต้น เจอกันใหม่ตอนนี้จ้า

TBC.

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น