แมวขี้อ้อน

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Vampire Yaoi Boy's Love (3P) -23- ...ลาก่อนชีวิตที่เป็นมนุษย์...

ชื่อตอน : Vampire Yaoi Boy's Love (3P) -23- ...ลาก่อนชีวิตที่เป็นมนุษย์...

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 29.6k

ความคิดเห็น : 31

ปรับปรุงล่าสุด : 23 ม.ค. 2558 19:02 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Vampire Yaoi Boy's Love (3P) -23- ...ลาก่อนชีวิตที่เป็นมนุษย์...
แบบอักษร

Vampire Yaoi Boy’s Love (3P)

อันตรายรักร้ายฉบับนายแวมไพร์ตัวแสบ

 

 

 

ที่ 23

 

 

ก่ชีวิที่ป็นุย์...

 

 

 

 

            “เจ้าไม่ต้องกลัวหรอกนะ” ลูซพูดยิ้มๆ และจับมืออีกข้างของไอเดียก่อนจะพาเดินไปที่ด้านหน้าของงานมันเป็นเหมือนปาร์ตี้เล็กๆเท่านั้นเอง

 

 

 

            “วันนี้เป็นวันที่เจ้าจะต้องเปลี่ยนเป็นแวมไพร์นะ อย่าทำสีหน้ากังวลแบบนั้นข้าไม่สบายใจ” ลูซพูดบอกออกมาอีก ไอเดียจงพยักหน้ารับช้าๆ

 

 

 

            “มาแล้วงั้นรึ” เสียงทุ่มนุ่มดังขึ้นก่อนจะปรากฏร่างของลีโอเน่ที่กำลังเดินมายังทั้ง 3 โดยสายตาทั่วทั้งงานต่างจ้องมองมาที่ไอเดียจนไอเดียรู้สึกเกร็งไปหมดทั้งตัว

 

 

 

            “เจ้าจะเริ่มเปลี่ยนเลยมั้ยละ” ลีโอเน่พูดถามขึ้นไอเดียจึงมองหน้าลูซและดาร์ค

 

 

 

            “ข้าตามใจเจ้า” ลูซพูดว่า

 

 

 

            “ข้าก็ตามใจเจ้าเช่นกัน” ดาร์คพูดต่อ ไอเดียเม้มปากแน่นก่อนจะหันไปหาลีโอเน่และพยักหน้ารับ

 

 

 

            “เปลี่ยนตอนนี้เลยก็ได้ครับ เพราะหากว่าผมยื้อเวลาไปผมก็ยิ่งกลัว” ไอเดียพูดบอกออกมาตามตรง ลีโอเน่จึงยกยิ้มกับความตรงไปตรงมาของไอเดีย

 

 

 

            “งั้นมานี้สิ” ลีโอเน่พูดขึ้นและยื้นมือให้ ไอเดียจึงค่อยๆปลดมือของลูซและดาร์คก่อนจะไปจับมือของลีโอเน่ ลีโอเน่จึงพาเดินไปยังหน้างาน

 

 

 

            “พร้อมรึยัง” ลีโอเน่พูดถามยิ้มๆ ไอเดียจึงหันไปมองลูซและดาร์คที่ยืนให้กำลังใจอยู่ไอเดียจึงพยักหน้ารับช้าๆ

 

 

 

            “ปกติคนที่โดนกัดจะหลับตานะ” ลีโอเน่พูดบอก ไอเดียจึงหลับตาลงช้าๆเป็นช่วงเดียวกับที่ลีโอเน่ค่อยๆขยับใบหน้าเข้ามาใกล้พร้อมกับค่อยๆเลียที่คอขาวของๆไอเดีย

 

 

 

            “อึ่ก...” ไอเดียสะดุ้งนิดๆแต่ก็ยังคงหลับตาเอาไว้อยู่ มือเล็กของไอเดียค่อยๆยกขึ้นมาเกาะเสื้อของลีโอเน่เอาไว้ ลีโอเน่อ้าปากนิดๆก่อนจะแยกเขี้ยวและฝังเขี้ยวลงไปอย่างแผ่วเบา

 

 

 

            “อื้ออ...” ไอเดียร้องขึ้นในลำคอนิดๆเมื่อเขี้ยวของลีโอเน่ค่อยๆเจาะลงไปที่คอของตนความร้อนแผ่เข้ามาที่ร่างกายของไอเดียทันทีและการกัดครั้งนี้ไม่เหมือนกับครั้งก่อนๆที่ลูซและดาร์คกัดตนแต่มันกลับรู้สึกร้อนๆหนาวๆไปทั่วร่างกาย ร่างกายของไอเดียอ่อนแรงแต่ยังคงมีแรงที่จะยืนอยู่

 

 

 

            “อ๊าส์...” ไอเดียร้องเสียงหลงเมื่อจู่ๆลีโอเน่ก็เพิ่มแรงกัดลูซและดาร์คก็สะดุ้งไปด้วยเมื่อไอเดียร้องออกมาทั้งงานต่างเงียบกริบราวกับอยากจะดูการเปลี่ยนแปลงตรงหน้า

 

 

 

            พรึ่บ!

 

 

 

            “พอได้แล้วลีโอเน่” จู่ๆเร็นโอก็โพล่มาจากทางด้านหลังและกอดลีโอเน่เอาไว้ทำให้ลีโอเน่ค่อยๆพลักคมเขี้ยวออกจากซอกคอเล็ก

 

 

 

            “อ๊ะ...อื้ออ...” ไอเดียร้องครางเมื่อความร้อนระดับแผดเผาได้ทั้งร่างกายเริ่มขึ้นประทะกับความเย็นยะเยือกที่อยู่ภายในร่างกาย ลีโอเน่หันหน้าไปมองแวมไพร์ทุกตนที่อยู่ในงาน แวมไพร์แต่ละตนจึงกรีดเลือดของตนเองลงในแก้ว ๆ หนึ่ง จนครบทุกตนก่อนที่เลือดเต็มแก้วจะถูกนำมาวางไว้ตรงหน้าของลีโอเน่

 

 

 

            “ตอนนี้ถึงตาเจ้าแล้วนะ ลูซ ดาร์ค” ลีโอเน่พูดบอก

 

 

 

            “ข้าต้องการให้ไอเดียกัดข้าด้วยตนเอง” ดาร์คพูดขึ้น

 

 

 

            “ข้าก็เช่นกัน” ลูซพูดเสริม ก่อนที่ดาร์คจะค่อยๆหยิบแก้วขึ้นมาและใช้นิ้วโป้งดันคางของไอเดียลงและค่อยๆเทเลือดของแวมไพร์อันเข้มข้นให้ไอเดียดื่ม ไอเดียหลับตาปี๋เพราะรสชาติเลือดนั้นยังคงมีกลิ่นคาวอยู่

 

 

 

            “พยายามกลืนลงไปนะ ข้าไม่อยากให้เจ้าคลุ้มคลั่ง” ดาร์คพูดบอกไอเดียเบื้องหน้าหนีทันทีเพราะรู้สึกรับไม่ไหวและอยากจะอ้วกออกมาแถมร่างกายยังร้อน ๆ หนาว ๆ ลูซเมื่อเห็นว่าไอเดียหันหน้าหนีจึงหยิบแก้วเลือดขึ้นมาก่อนที่ลูซจะเอาเลือดเข้าไปอมไว้และจับหน้าของไอเดียมา

 

 

 

            “มะ...ไม่เอาแล้ว...อื้อออ...” ไอเดียรีบยกมือมาดันหน้าอกของลูซแต่ก็ดันไม่ออกจนไอเดียต้องยอมกลืนกินเลือดเข้าไปจนหมดลูซจึงถอนริมฝีปากออกมามองหน้าที่ผะอืดผะอมของไอเดีย ดาร์คก้มลงไปเลียที่บริเวณรอยกัดของลีโอเน่เพราะเลือดของไอเดียไหลไม่หยุด

 

 

 

            “อีก 5 นาที” เร็นโอพูดขึ้นก่อนจะหันไปมองแขกในงานที่กำลังจ้องมองไปที่ไอเดียอย่างสนองสนใจ กับการเปลี่ยนมนุษย์ให้เป็นแวมไพร์ ไอเดียตัวสั่นระริกในอ้อมกอดของดาร์คพร้อมกับอาการร้อนๆหนาวๆที่เริ่มจางหายลงไป ไอเดียถอนหายใจออกมาเมื่อรับรู้ว่าสภาพร่างกายตนเองคงที่แล้ว แต่ผิดถนัดเมื่อจู่ๆไอเดียก็เริ่มเจ็บที่หัวใจ

 

 

 

            “อั๊ค...อะไรนะ....อะไร...” ไอเดียดิ้นทุรนทุรายเมื่อความเจ็บเริ่มทวีคูณขึ้นเรื่อยๆ

 

 

 

            “อะ...ไอเดีย...” ลูซพูดขึ้นเสียงตะกุกตะกักเพราะไม่คิดว่าไอเดียจึงเจ็บปวดขนาดนี้

 

 

 

            “พิษของแวมไพร์ยังไงละ แสดงว่าอาการเมื่อกี้เป็นอาการต่อต้านพิษแวมไพร์ แต่เมื่อพิษแล่นเข้าไปสู่หัวใจมันจะกัดกินจนเด็กคนนี้กลายเป็นแวมไพร์ดีที่เราให้เลือดลงไปก่อนไม่อย่างนั้นอาจจะช็อคตายไปเสียก่อน

 

 

 

            “พวกข้าไม่เห็นรู้มาก่อนเลยว่าไอเดียจะเจ็บปวดถึงขนาดนี้!” ดาร์คพูดขึ้นและพยายามกอดร่างเล็กของไอเดียเอาไว้

 

 

 

            “ที่เจ้าไม่รู้เพราะข้าไม่บอก เพราะถ้าหากเจ้ารู้ เจ้าอาจจะไม่ให้ไอเดียเปลี่ยนเป็นแวมไพร์และนั้นก็จะหมายถึงว่าเจ้าทำผิดกฏ!” เสียงทุ่มต่ำดังขึ้นพร้อมกับปรากฏร่างของปู่ของดาร์ค หรือ หลุยส์เดินเข้ามาใกล้

 

 

 

            “อึ่ก!...อ๊ากกกก...” ไอเดียร้องลั่นราวกับว่าหัวใจของไอเดียกำลังชีกขาดออกจากกัน ดาร์ครีบกอดร่างเล็กให้แน่นขึ้นอีก

 

 

 

            “เจ้าคงจะไม่รู้ว่าทำไมแขกในงานถึงมาครบ 250 ตน เพราะว่าหากไอเดียได้รับเลือดของแวมไพร์จำนวน 250 ตนแล้วมันจะช่วยไม่ให้ไอเดียเกิดอาการช็อคและต่อต้านพิษรุนแรงเกินไป” หลุยส์พูดว่าก่อนจะหันไปหาลีโอเน่และเร็นโอที่กำลังยืนลุ้นว่าไอเดียจะเป็นยังไงต่อไป

 

 

 

            ไอเดียนอนกุมหัวใจไว้ในอ้อมกอดของดาร์ค ความเจ็บปวดราวกับหัวใจกำลังถูกกดทับและกำลังถูกจับฉีกเป็นชิ้นๆยังคงอยู่ดวงตาของไอเดียเลือนลางจนแถบจะมองไม่เห็นหัวสมองของไอเดียขาวโพลน

 

 

 

          ...ไอเดีย...

 

 

 

          จู่ ๆ ก็มีเสียงดังก้องเข้ามาในหูของไอเดียพร้อมกับภาพต่างๆในอดีตค่อยๆไหลย้อนเข้ามา ไอเดียหลับตาปี๋ความเจ็บปวดเริ่มจางลงช้าๆพร้อมกับมองภาพตรงหน้า ภาพที่ไอเดียยังมีหัวใจและเนื้อตัวที่อุบอุ่น

 

 

 

          ...ไอเดีย...

 

 

 

          เสียงเรียกยังคงดังก้องในหู ไอเดียหันซ้ายหันขวาก็ไม่พบใครสักคน

 

 

 

          “ใครนะ...” ไอเดียพูดขึ้นก่อนจะสำผัสได้ถึงความอบอุ่นจากทางด้านหลัง ไอเดียรีบหันไปมองก่อนจะผะงักเพราะไอเดียกำลังยืนอยู่ตรงกระจกบานใหญ่ที่แกะสลักประณีตงดงามและเก่าแก่ซึ่งสะท้อนภาพของตนอยู่ แต่สิ่งที่ทำให้ไอเดียผะงักก็คือภาพในกระจกกำลังร้องไห้อยู่...

 

 

 

          ...ไอเดีย...

 

 

 

          ภาพในกระจกขยับปากพูดไอเดียจึงเอื้อมมือไปจับกระจกบรเวณแก้มของภาพสะท้อน

 

 

 

          ฉันเหงานะ...นายจะกลายเป็นอีกคน...นายจะไม่ได้กลับมาเป็นฉันคนเดิมอีกแล้ว...

 

 

 

          “หมายความว่ายังไง” ไอเดียพูดขึ้น

 

 

 

          ...นายจะทิ้งทุกสิ่งไว้ด้านหลัง...แล้วก็เดินหน้าต่อไป...นายจะทิ้งตัวนายเองซึ่งเป็นมนุษย์และเดินหน้าไปเป็นแวมไพร์เผ่าพันธุ์ที่ฆ่าพ่อและแม่

 

 

 

          ไอเดียนิ่งอึ้งเมื่อเงานั้นมองเข้าลึกเข้ามาในดวงตาของไอเดีย

 

 

 

          ...กลับมาเถอะไอเดีย...

 

 

 

          เงาในกระจกพูดอย่างอ้อนวอน พร้อมกับยกมือขึ้นมาทาบกับมือของไอเดีย

 

 

 

          “ฉัน...ฉันตัดสินใจแล้ว...ฉันรักพวกเขา...” ไอเดียพูดบอกออกมาทำให้ภาพในกระจกนั้นยิ่งร้องไห้เข้าไปใหญ่

 

 

 

          ...แล้วนายจะทิ้งฉันไว้หรอไอเดีย...นายจะทิ้งฉันไว้คนเดียวหรอ...

 

 

 

          “ฉันไม่ได้ทิ้งนายไว้คนเดียวสักหน่อย” ไอเดียพูดบอกทำให้ภาพสะท้อนนิ่งและมองมาที่ไอเดียด้วยความไม่เข้าใจ

 

 

 

          ...หมายความว่ายังไง...

 

 

 

          “ก็นายเป็นตัวฉันไม่ใช่หรอ...” ไอเดียพูดขึ้นยื้นมือไปตรงหน้าของภาพสะท้อน

 

 

 

          “ฉันก็คือนาย นายก็คือฉัน เราสองคนเป็นคนๆเดียวกัน หากฉันไปไหนนายก็จะไปด้วยนั้นคือตัวตนของนายสินะ งั้นในตอนนี้ฉันจะเดินไปข้างหน้าและจะจับมือนายเดินไปด้วยกัน ฉันไม่ทิ้งนายไว้ข้างหลังหรอกนะ” ไอเดียพูดบอกออกมาด้วยรอยยิ้มภาพสะท้อนนิ่งอึ้งก่อนจะค่อยๆระบายยิ้มออกมาพร้อมกับมองไอเดียอย่างซาบซึ้ง

 

 

 

          ...นั้นสินะ...

 

 

 

          ภาพสะท้อนพูดขึ้นก่อนที่จะเอื้อมมือมาแตะกระจกไอเดียจึงเอื้อมไปแตะเช่นเดียวกัน ไอเดียตัวอุ่นวาบเมื่อได้สัมผัสมือของภาพสะท้อน

 

 

 

          ...ขอบคุณนะ...

 

 

 

          “ไม่เป็นไรนายก็คือตัวฉันอยู่แล้วนี้” ไอเดียพูดยิ้มๆ

 

 

 

          ...ลาก่อนชีวิตที่เป็นมนุษย์ของฉัน...

 

 

 

          ภาพสะท้อนพูดขึ้นก่อนที่กระจกจะค่อยๆสลายกลายเป็นฝุ่นผงและภาพทุกอย่างก็ดับลง

 

 

 

            ..

 

 

            ..

 

 

            ..

 

 

 

            “เฮือก!!” ไอเดียสะดุ้งเฮือกราวกับขาดอาการศหายใจเป็นเวลานาน

 

 

 

            “อะ...ไอเดีย...” เสียงตะกุกตะกักดังขึ้นซึ่งไอเดียก็รู้เลยว่านี้คือเสียงของดาร์ค

 

 

 

            “ดาร์ค...” ไอเดียพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงแหบแห้งพร้อมกับมองลูซและดาร์คที่กำลังมองมาอยู่

 

 

 

 

++++++++++!!จบตอนที่ยี่สิบสาม!!++++++++++

 

 

 

ความคิดเห็น