Aurorapp

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

จุดอ่อน คราม่าน้ำตาแตก

ชื่อตอน : จุดอ่อน คราม่าน้ำตาแตก

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 5.7k

ความคิดเห็น : 18

ปรับปรุงล่าสุด : 20 ก.พ. 2561 11:56 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
จุดอ่อน คราม่าน้ำตาแตก
แบบอักษร

ตึก ตึก  ตึก  ทันที่ร่างบางได้ยินเสียงรถคันหรูเคลื่อนเข้า  หัวใจเจ้ากรรมก็พลันเต้นผิดๆถูกๆจังหวะ  ทำไมนะ แค่เขามาทำดีด้วยก็มีอิทธิพลต่อหัวใจเรามากขนาดนี้เลยหรือไง  "  ไม่ได้นะพิมพลอย เธออย่าลืมสิ ว่าเธอจะสั่งสอนอะไรแก่เขา  เธอห้ามหวั่นไหวเด็ดขาด  เข้าใจไหมอีนางพิมพลอย หน้าโง่"  ร่างบางเฝ้าเถียงเฝ้าทะเลาะกับตัวเองเพื่อไห้ไม่ลืมจุดประสงค์และจุดประสงค์รองในการมาอยู่ที่นี่

"คุณพิมครับ  นายท่านไห้มาตามครับ"  เสียงเรียกจากการ์ดคนที่เพิ่งเดินเข้ามา  ทำไห้พิมพลอยรีบวิ่งออกไปหาร่างสูงที่ยืนรออยู่ที่  เพราะไม่อยากโดนร่างสู.ด่าเวลาขัดใจหรือขัดคำสั่ง

"จะว่าไป  ชุดที่ไม่ใช้แล้ว ของอนาสตาเชีย   ก็เหมาะกับเธอดีนะพิมพลอย "  ร่างสูงกล่าวทันทีที่เห็นร่างบางเดินออกมา    

"ว้าว  ชุดนี้เป็นของมือสองหรือค่ะเนี้ย   พิมชอบนะ  ของเหลือคนอื่นพิมยิ่งชอบ"  ร่างบางสวนกลับร่างสู.อย่างทันควัน  ก่อนจะเดินขึ้นไปนั่งบนรถ อย่างผู้ชนะ​

"พิมพลอย"  ร่างสูงคำรามชื่อหยิงสาวเบาๆในใจ  อย่างเจ็บแค้นนิด  เพราะเดิมทีไม่เคยมีใครกล้าหักหน้าเขาต่อลุกน้องแบบนี้  และนี้ไม่ใช่ครั้งแรกที่เะอทำมัน  ร่างสูงสบถในใจก่อนจะเดินไปนั่งอีกฝั่งและคิดแผนการเอาคืนแม่ตัวดีเอาไว้

"จับแน่นๆนะคนสวย"    ร่างสูงบอกพร้อมกับเร่งคันเร่งสุดสปีด ก่อนจะออกรถไปด้วยความเร็วชนิดที่ว่า สาวคนไหนๆก้กรีดร้องแทบขอชีวิต

ไม่ว่ารถจะเร็วแค่ไหน ไม่ว่ารถจะวิ่งไปเฉียดคันอื่น  และเบรกอย่างหวาดเสียวแค่ไหน  แม่ตัวดีที่นั่งข้างคนขับ ก๊ยังนั่งนิ่งๆไม่มีแม้แต่เสียง กรีดร้อง  หรือการสะดุ้งตกใจแม้แต่นิดเดียว

"เธอไม่คิดจะกลัวหน่อยหรือไง พิมพลอย"  ร่างสูงถามก่อนจะเหยีบนเบรกอย่างแรง จนร่างบางเกือบล้มหัวปักลงไปข้างก่อน  ถึงแล้วลงได้

ทันทีที่ร่างสูงพูดไม่ทันจบ ร่างบางรีบถลาตัวออกจากรถลงมาด้วยความเร็วพร้อมกับเสียงที่ร่างสูงรอคอย

อ๊วก   อ๊วก  อีวกกก  ร่างบางก้มตัวลงอ๊วกลงไปในถังขยะ  มันอาจเป็นภาพที่น่าสงสารในสายตาคนอื่นแต่มันกลับเป็นภาพที่ร่างสู.รอคอยมากว่าครึ่งชั่วโมง

"ไง  แม่ตัวดี  ทีนี้จำไว้นะ ว่าอย่ามาต่อปากกับฉัน    รีบเดินตามมาแล้วกัน หิวข้าว"    ร่างสูงบอกก่อนจะเดินนำร่างบางที่อ๊วกจนหมดเรี่ยวแรงอยู่ตรงถังขยะของลานจอดรถ

ร่างบางรีบผยุงตัวขึ้น  ก่อนจะเดินตามร่างสูงไปอย่างทุลักทุเล   

ร้าน qqq

ร้านอาหารหรูใจกลางห้างไหญ่  บัดนี้  เต็มไปดวยผู้คน  และ ร่างสูงที่นั่งรอร่างบาง อย่างสบายใจเฉิบอยู่ที่โต๊ะ  โซน VIP  

"สวัสดีครับ คุณผู้หญิง  ตอนนี้โต๊ะเต็มหมดแล้วครับ  ไม่ทราบว่าคุณผู้หญิงได้จองล่วงหน้าใว้หรือเปล่าครับ "   พนักงานต้อนรับที่หน้าประตูกล่าว

"ไม่ได้จองค่ะ  แต่พอดี ฉันมากับคุรเกรย์ ค่ะ"   พิมพลอยตอบก่อนจะ  ส่งสายตาไปทางร่างสูงที่นั่งยิ้มอย่างสะใจ อยู่ตรงโต๊ะ  ที่เริ่มมีอาหารทยอยมาเสริฟ ทีละอย่างสองอย่าง   

"สักครู่นะครับ "   พนักงานต้อนรับกล่าว  ก่อนจะเดินเข้าไปในร้าน   แล้วตรงไปคุยอะไรสักอย่างกับร่างสูงที่นั่งอารมณ์ดีอยู่ด้านใน

"คุณผู้หยิงครับ ผมขอทราบชื่อคุณด้วครับ "  

"พิมพลอยค่ะ  ร่างบางตอบ"

"ทางเราต้องขอโทษด้วยนะครับคุณพิมพลอย  คือทางเราไม่สามารถไห้คนไม่ประสงค์ดีต่อลูกค้าและต่อกิจการของทางร้านเข้าไปด้านในได้จริงๆนะครับ "  พนักงานคนเดิมกล่าวก่อนจะเดินหายเข้าไปในร้าน  และมีการ์ดร่างไหญ่สองคนมายืนคุมตรงประตูทางเข้าแทน

โครกครากก  เสียงท้องน้อยของร่างบางเริ่มร้องประท้วงและร้องหนักยิ่งขึ้นเรื่อยไปเรื่อยๆ  เพราะตอนนี้ร่างบางที่ไม่มีเงินติดตัวแม้แต่บาทเดียว " คอยดูนะสักวันนึงนายต้องมาคลานแทบเท้าฉัน แน่ๆ"   พิมพลอยเลือกที่นั่งบริเวณใกล้ร้านอาหารนั่งรอร่างสูงที่ทานข้าวอยู่ด้านในอย่างสะบายใจเฉิบ  

โครกครากกกก  กลิ่นหอมๆของร้านอาหารบริเวณรอบๆ   ลอยเข้ามาเตะจมูกร่างบางครั้งแล้วครั้งเล่า   ฮึก  ร่างบางลอบกลืนน้ำลายทุกครั้งที่มีกลิ่นหอมคละคลุ้งของอาหารลอยมา

"นั่นมันคุณ อนาสตาเชีย  นี่นา"   มาทำไมกันนะขณะที่ดวงคู่หวานกำลังมองสำรวจร้านอาหารที่ส่งกลิ่นหมอคลุ้งสายตาก้พลันไปสะดุดกับ  คนที่รู้ว่าใคร  ที่กำลังเดินเข้าไปในร้านที่ร่างสูงทานอาหารอยู่

"ชิ ไอ้คนเฮงซวย"   ร่างบางบ่นพึมพำคนเดียว แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ทั้งที่ในใจอยากวีนร่างสูงและอยาก ร้องไห้ไปพร้อมๆกัน   พามาด้วยแล้วพามาทิ้งพามาทรมาน  หึ ไม่น่าดีใจเลย ไม่น่าคิดว่าคนแบบอีตาบ้านี้จะทำอะไรดีๆไห้เลย  หึ ร่างบบางตัดพ้อความรู็สึกตัวเองเบาๆ แต่มันเจ็บจี๊ดๆมากกว่าทุกครั้งร่างรู็สึกร้อนผ่าวตรงเบ้าตา เหมือนว่าน้ำตามันจะไหล    ไม่ได้นะพิมพลอย เธอจะมาเสียน้ำตาแบบนี้ไม่ได้อีก   ร่างบางบอกตัวเองก่อนจะเดินตรงไปเรื่อยๆ

"หนังสือมาใหม่  ค่ะ หนังสือ มาใหม่ค่ะ "  

บางเดินมาเรื่อยๆ จนมาสะดุดสายตาเข้ากับมหกรรมหนังสือตงหน้า

"สัวสดีค่ะคุณผู้หญิงเชิญเข้ามาเลือกดูหนังสือได้ตามสบายเลยนะค่ะ " เสียงหวานของพนักงานต้อนรับกล่าวทักทายร่างบาง  

ทันที่ที่เดินเข้า   ท้องเจ้ากรรมก็พากันร้องคำรามขึ้นมาอย่างบ้าคลั่ง เพราะโซนแรกที่ร่างบางเลือกเดินเข้าไปมันคือโซนหนังสือสอนทำอาหาร  ที่มีแต่ถาพอาหารที่หน้าตาหน้ากินเป็นพันๆภาพ   พิมพลอย  อีบ้า รู้ว่าหิวยังจะเข้ามาทรมานตัวเองเพื่ออะไรเนี้ย   ร่างบางบอกตัวเองก่อนจะรีบเดินไปไห้พ้นๆทางโซนนี้  โดยลิมดูป้ายโซนที่ตัวเองเลือกเข้าไป

แม่เด็กและครอบครัว     ร่างบางถึงกับอุทานเบาๆเมื่อเข้ามาในโซนนี้  มีทุกอย่างสำหรับคุณแม่ และลูกๆ  ทุกอย่างล้วนขายเป็นชุด ครอบครัว   เสื้อครอบครัว   ร่างบางกวาดสายตามองไปเรื่อยๆ ไม่ว่าจะหันไปทางไหน ก็เจอแต่  พ่อแม่ลุก อยู่กันพร้อมหน้า  หรือไม่ก็เจอคุณแม่กับคุณพ่อที่มาเลือกจองไห้ลุกในท้องอย่างรักใคร่

ภาพเหล่านี้  ฉายซ้ำวนไปวนมาในสมองของร่างบาง   น้ำตาหยดเล็กๆค่อยไหลลงมาทุกที เมื่อเห็นภาพครอบครัวหยอกล้อกันอย่าสนุกสนาน    

Happy birthday to you, Happy birthday to you Happy birthday Happy birthday Happy birthday to you. Happy birthday to you, Happy birthday to you Happy birthday Happy birthday Happy birthday to you.

​จู่เสียงเพลง วันเกิดก้ดังขึ้นมาพร้อมกับเค้กก้อนโตในมือของพ่อแม่คู่นึง ที่กำลังเดินพามันมาไห้ลูกสาวตัวน้อยของเขา ที่กำลังเลือกของอย่างสนุกสนาน

Happy birthday to you, Happy birthday to you Happy birthday Happy birthday Happy birthday to you. Happy birthday to you, Happy birthday to you Happy birthday Happy birthday Happy birthday to you.

ทุกคนในมหกรรมหนังสือ  ต่างพากันร่วมร้องเพลงอย่างมีความสุข  และร้องด้วยสายตาที่อิ่มเอมใจ   

สุนสันต์  วันเกิดนะค่ะ  คนสวยของหม่ามี๊และของปาป๊า   อธิฐานเลยคนสวย   

กอดครอบครัว   เฮ!!!!!    

ทันทีที่เจ้าของงานวันเกิดเป่าเค้ก  ทุกคนต่างโห่ร้องอย่าดีใจ   ครอบครัวกอดกันอย่ารักใคร่    แต่ร่างบางที่ยืนมองอยู่กลับรู้สึกต่างออกไป  รู้สึกโดดเดี่ยว รู้สึกต้องการความรักจากพ่อ จากแม่ เพราะตั้งแต่ลืมตาดุโลกเธอไม่เคยแม้แต่สักครั้งที่ได้เป่าเค้กเหมือรเด็กคนอื่นๆทั่วไป  ไม่เคยมีเลยสักครั้งที่จะมีใครมากอด   ไม่มีเลยใครที่มากอดแล้วอวยพร   ไม่มีแม้แต่คนที่จำวันเกิดเธอได้  พิมอยากกอดพ่อกับแม่บ้างจัง   ร่างบางคิดถึงพ่อกับแม่ที่ไม่เคยเห็นหน้า  ถึงเธอจะเกิดออกมาจากความผิดพลาดของทั้งสอง แต่เธอก็อยากมีใครสักคนที่คอยกอดเธอด้วยความรักบ้าง    ร่างบางคิดถึงเรื่องราวชีวิตของตัวเอง  พลางก้มหน้าลงร้องไห้  ก่อนจะรีบเดิน หลบมุมไปร้องไห้คนเดียวเหมือนที่เคยทำตอนเด้กๆ  เพราะทุกครั้งที่เพื่อนๆในวัยเด้กของเธอมีการจัดงานวันเกิดทุกครั้ง พิมพลอยมักถูกเชิยไห้ไปร่วใงานที่เต็มไปด้วยความรักแบบนี้ทุกครั้ง  และทุกครั้งที่มีการเป่าเค้กมีการกอดครอบครัว   ร่างบางมักจะแอบหนีออกไปร้องไห้คนเดียวทุกครั้ง   เพราะเธอไม่อยากไห้ใครมาว่าเธอว่าอ่อนแอ

ฮือ  ฮือ   เสียงสะอื้น  เบาๆ ของร่างบาง  ทำไห้ร่างสูงที่แอบเดินตามหลังมาอย่างเงีบยๆ ถึงกับแปลกใจ เพราะเขาไม่เคยเห็นน้ำตาของผู้หยิงคนนี้มาก่อน   แต่ทำไมครั้งนี้ เธอถึงร้องไห้จนตัวโยนแบบนี้ร่างสูงถึงกับงงในภาพที่เห็น  เพราะตอนเเรกเข้าเห็นร่างบางในยืนร่วใวงอวยพรวันเกิดของเด็กในโซนร้านหนังสือ   และแอบเดินตามมาเงียบบๆ  แต่เขาไม่คิดเลยว่า  แม่ตัวดีของเขาจะแอบเดินมาร้องไห้แบบนี้

จุดอ่อนของเธอคงเป็นเรื่องครอบครัวสินะ   ความรู้สึกสงสารตอนเเรกหมดสิ้นไปจากใจของร่างสูงทันที  ตอนนี้มีเพียงความรู้สึกอยากชนะร่างบางและอยากแกล้งไห้เธอยอมแพ้แก่ตน  "หึ พิมพลอย  เธอพลาดเเล้ว"  ร่างสูงสบถในใจ  ก่อนจะเดิน ออกจากตรงนั้นไป

ยังไม่ตรวจสอบคำผิดนะ   ไว้ตอนเย็นจะมาติดเหรียญ   ขอโทษที่มาช้า คือ  โดนเปลี่ยนคอมไหม่จ้าา


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น