จิงโจ้น้อย

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : พยศ 5 (50%)

คำค้น : yaoi,drama

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 14.9k

ความคิดเห็น : 44

ปรับปรุงล่าสุด : 22 ก.พ. 2561 01:42 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
พยศ 5 (50%)
แบบอักษร

​พยศ 5



มือผอมจนเกือบจะเห็นกระดูกรีบตบเข้าไปอย่างสะเปะสะปะ กาเซียไม่รู้ว่ามันจะไปโดนตรงไหนของคนที่กำลังคร่อมทับเขาอยู่ อารามตกใจและโมโหมันเป็นตัวสั่งให้เขาทำ!

“เฮ้ย!” ได้ยินเสียงร้องออกมา ร่างโปร่งก็รีบหันกลับาเผชิญหน้ากับคนที่ยังอาจมากัดเขาทันที มือเล็กกุมรอยแผลนั่นเอาไว้ แววตาเด็ดเดี่ยวมองอย่างเอาเรื่อง

“นี่แกกล้าตบฉันเรอะ!” เรม็องไม่เข้าใจและโกรธมาก ไม่เคยมีใครกล้าตบเขามาก่อน และเขาก็ไม่เข้าใจด้วยว่าไอ้โอเมก้าเหลือขอนี่มันจะมาทำร้ายเขาหลังจากเพิ่งจะเสพสมด้วยกันทำไม!

“แก! ไอ้เลว! แกกล้าข่มขืนแล้วยังมากัดฉันอีก!”

รู้ไหมว่าครั้งแรกของโอเมก้าสำคัญมากเพียงใด...กาเซียอยากมอบให้คนที่ตนรัก...สร้างครอบครัวกัน เขาจะรอให้ตนเองได้ทำงานในที่ดีๆก่อน ได้เจอคนดีๆ แล้วตอนนั้นเมื่อมีลูก...ถ้าลูกเป็นโอเมก้าเหมือนเขาก็จะได้ไม่ต้องลำบาก แต่นี่...โดนขืนใจ...แล้วยิ่งมาโดนกัดแบบนี้อีก...

ภาพวาดฝันในอนาคตเลือนหายไปในชั่วพริบตา

“แล้วยังไง! ฉันห้ามสัญชาตญาณตัวเองได้อย่างนั้นหรือ! แม่งเอ๊ย! ไอ้เด็กเหลือขอนี่ สภาพทุเรศสกปรกแบบแกให้ตายเถอะ ถ้าฉันไม่ฮีทก็อย่าหวังว่าจะลดตัวมาเกลือกกลั้วสวะแบบแกหรอก!”

คำปรามาสที่รุนแรงและไม่เคยได้รับจากคนอื่นมากถึงเพียงนี้ทำเอากาเซียหน้าชาไปชั่วขณะ ภายในใจเดือดด้วยแรงอารมณ์มากถึงมากที่สุดแล้ว

เขามองข้ามความเจ็บปวดทางร่างกายทั้งจากการซ้อมและเรื่องบนเตียงไป ก่อนที่จะยันขาถีบช่วงท้องของร่างสูงตรงหน้าอีกครั้ง แต่ด้วยแรงเพียงน้อยนิดมันจึงทำได้เพียงแค่กระเทือนหน้าท้องแข็งแรงนั่นนิดหน่อยเท่านั้น

“นี่แก!” เรม็องเดือดดาลยิ่งกว่าเดิม เขาตัดสินใจชกเข้าไปแผลเดิมตรงช่วงท้องของคนใต้ร่างเต็มแรง

“อ๊อก!” ได้ผล กาเซียขดกายกุมท้องตนเองไว้ด้วยความจุกทันที นาทีนี้รับรู้ได้เลยว่าไม่มีส่วนไหนของร่างกายที่จะไม่เจ็บ

รวมทั้งใจด้วย...ความเป็นโอเมก้าโดนเหยียดหยาม โดนรังเกียจจากคู่นอนคนแรกที่เพิ่งเสร็จสมไป

มีอะไรเลวร้ายกว่านี้ไหม!

ปากบางที่เต็มไปด้วยเลือดจากการกัดปากตัวเองอ้า...แล้วก็หุบ...ช้าๆ แววตาแห้งผากรับรู้สิ่งรอบตัวได้น้อยลงจนกระทั่งดวงตานั้นปิดสนิท

กาเซียสลบไปแล้ว...

ท่ามกลางหยาดน้ำตาที่ไหลรินพรั่งพรูในหัวใจ

เรม็องจัดการสภาพของตนเองให้ดูดีเหมือนเดิม เขาทิ้งคนที่นอนสลบจากแรงต่อยไว้บนพื้นห้องเย็นเยียบอย่างไม่เหลียวแลพร้อมกับเดินไปทำความสะอาดในห้องน้ำ รู้สึกแสบใบหน้านิดๆเมื่อส่องดูในกระจกก็เห็นรอยเล็บเป็นทางยาว

เด็กเวรเอ๊ย!

เมื่อออกมาจากห้องน้ำใส่เสื้อผ้าตามเดิม เขาก็กลายเป็นคุณชายเรม็องผู้สูงศักดิ์ หมดสิ้นกริยาป่าเถื่อนดุดันก่อนหน้านี้เพราะความอยาก

ดวงตาคมปรายตามองคนที่นอนขดตัวเปลือยบนพื้น ติดจะรำคาญลูกตาไปสักหน่อย ร่างสูงก้าวออกไปข้างนอกห้องพร้อมตะโกนเรียกหาคนรับใช้เสียงดัง

“ครับ คุณชาย” พูดพร้อมก้มหน้าเพราะบังเอิญไปเห็นรอยแผลบนหน้าเจ้านายของตนโดยไม่ได้ตั้งใจ

“เอาตัวขยะในห้องไปทำความสะอาดซะ แล้วก็หาเสื้อผ้าให้มัน ไม่ต้องเอาดีมาก เสร็จแล้วก็ล่ามโซ่มันไว้หน้าบ้านข้างนอก”

“ครับ ผมจะรีบจัดการให้ครับ”

เรม็องมองตามร่างที่โดนอุ้มพาดบ่าออกไป เขายิ้มมุมปากเมื่อดูเหมือนว่าจะเจออะไรสนุกๆแก้ขัดความเซ็งในช่วงนี้ไปได้แล้ว

ทีแรก...ก็ว่าหลังจากกัดเสร็จจะปล่อยออกไปโยนทิ้งข้างถนนเสียหน่อย..แต่ในเมื่อเลือกที่จะกล้ามาทำร้ายแถมยังพูดไม่มีสัมมาคารวะกับเขาทั้งๆที่อายุน้อยกว่าและเป็นโอเมก้าเสียขนาดนี้ก็ดูเหมือนว่า...จะต้องสั่งสอนให้รู้ว่าอัลฟ่าผู้สูงศักดิ์แบบเขา...ไม่ใช่คนที่จะมาต่อกรด้วยง่ายๆ!

ไอ้โอเมก้าเหลือขอ!

______________________________________



แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}