-[TAKE]-

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 18

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 17.7k

ความคิดเห็น : 13

ปรับปรุงล่าสุด : 16 พ.ค. 2560 02:36 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
18
แบบอักษร

“แอ้...แอ้”

เฮือก!

ในช่วงระหว่างที่ริมฝีปากของผมกับริมฝีปากของพี่หมอจะชนกันจริงๆ อยู่ๆ ลูกของผมก็ร้องขึ้นมาซะก่อนจนผมทำให้ผมรู้สึกตัวแล้วมองลูกน้อยในอ้อมแขน

เกือบไปแล้ว...

เมื่อกี้เราทำอะไรลงไป...ถ้าหากว่าลูกไม่ร้องผมกับพี่หมอก็คงจะจูบกันไปแล้ว แล้วนั่นก็เป็นสิ่งที่ผิด...มันเป็นสิ่งที่ผมไม่ควรทำ ถึงผมกับคุณตรีจะไม่ได้อยู่ด้วยกันแต่ตอนนี้ผมก็อยู่ในบ้านของคุณแพร มีคุณแพรคอยช่วยเหลือแล้วผม...จะทำแบบนั้นไม่ได้...ไม่ได้เด็ดขาด!!!

“เอ่อ...คือ”

ผมไม่กล้ามองหน้าพี่หมอเลย รู้สึกกระอักกระอ่วมยังไงก็ไม่รู้สิ...

“พี่ขอโทษ...” พี่หมอพูดขึ้นเบาๆ...

“ครับ...” ผมได้แต่ยิ้มจางๆ ให้...ความจริงแล้วมันไม่ใช่ความผิดของพี่หมอสักนิด มันเป็นความผิดของผมต่างหากที่ไม่หักห้ามใจตัวเอง...

แล้วหลังจากนั้นพี่หมอก็กลับไป ผมเดินอุ้มลูกไปมองส่งที่หน้าบ้าน...ความรู้สึกที่ผมมีต่อพี่หมอมันคืออะไรก็ไม่รู้...รัก หรือ ไม่รัก...ผมเองก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน...แต่พี่หมอเข้ามาในช่วงที่ผมกำลังอยากหาใครสักคนมาปลอบใจ...

บางที...ผมอาจทำร้ายพี่หมออยู่ก็ได้

วิทยาลัย x

"สายแล้วๆ"

ผมรีบวิ่งด้วยความเร่งรีบเพื่อให้ทันพิธีเปิดการศึกษาที่จัดขึ้นที่ห้องประชุมใหญ่...ใช่แล้วครับ ตอนนี้ผมกลับมาเรียนต่อแล้ว หลังจากที่คลอดน้องนพไปผมก็ติดต่อเพื่อสมัครเข้าเรียนต่อทันที ผมไม่ได้ทิ้งลูกนะ...ทั้งคุณแพรกับพี่วรรณก็อยากให้ผมเรียนต่อ แล้วพี่วรรณจะช่วยดูแลนพให้ตอนที่ผมไม่อยู่...แต่ผมไม่ได้เรียน ม.4 หรอกนะ ผมเรียนปวช.ภาคสมทบ ที่เลือกเรียนแบบนี้ก็เพราะว่าเวลาที่เหลือผมจะได้กลับไปเลี้ยงลูก...ก็เป็นห่วงอ่ะ

"เฮ้อ...ทันพอดี"

ผมปาดเหงื่อเบาๆ พลางเดินไปยืนตรงท้ายสุดของห้อง...จากนั้นผมก็ฟังบรรยายเกี่ยวกับวิทยาลัยเอย การเรียนการสอนเอย...แหม พาง่วงดีจัง...

ตึง!

!!!

ผมสะดุ้งตกใจนิดๆ เมื่อมีบางคนมานั่งข้างๆ ผม แต่เขากลับนั่งลงซะแรงเลย พอหะนไปมองก็เจอกับเขาที่กำลังมองผมอยู่เหมือนกันด้วยแววตาดุๆ ละ...แล้วเขามองผมทำไมอ่ะ หรือว่าเราทำอะไรผิดหว่า...

"เอ่อ..."

ดูน่ากลัวจัง...ทำเป็นไม่สนใจหันไปฟังต่อดีกว่า...ตะ แต่เขายังมองผมอยู่เลย...

แง๊~ ช่วยด้วย!

"เฮ้ย นายนะ"

น่านไง...พอเลิกประชุมปุ๊ปเขาก็เรียกผมทันที...แถมยังทำหน้าโหดใส่ด้วย

"คะ ครับ"

"มีเรื่องจะคุยด้วยมานี่ดิ"

"คะ คือ...คือ"

ทำไงดี! ไม่เอา!...ไม่อยากไปเลย...

"บอกให้มาก็มาเถอะน่า! อย่าเรื่องมาก!"

ว่าแล้วเขาก็ลากผมไปอีกทาง...โดยที่ผมยังไม่ทันได้ตั้งตัวเลยด้วยซ้ำ...

ผู้ชายคนนี้จะพาผมไปไหน ผมไม่รู้...อยากจะร้องขอความช่วยเหลือนะแต่ผมก็ดันตกใจจนร้องไม่ออก รู้ตัวอีกทีก็ตอนที่เขาพามาที่ลับตาคนซะแล้ว...

ตึง!

“เลิกยุ่งกับเขาซะ!”

!!!

อะ อะไร! เมื่อกี้เขาพูดอะไร!!! จะให้ผมเลิกยุ่งกับใคร...

เขามองหน้าผมด้วยแววตาแน่นิ่งก่อนที่จะเดินเข้ามาใกล้ผมเรื่อยๆ จนทำให้ผมต้องเดินถอยหลังหนีจนชิดกำแพงด้านหลัง ทำให้ผมไม่สามารถหนีไปไหนได้อีก

ตึง!

เฮือก!

ผมสะดุ้งเมื่อเขาจงใจทุบไปที่กำแพงใกล้ๆ หูของผม...ผู้ชายคนนี้น่ากลัวจัง! ผมไปทำอะไรให้กันนะ แล้วจะให้ผมไปเลิกยุ่งกับใครจนถึงตอนนี้ก็ยังไม่รู้เลย...

“หึ อ่อนแอซะจริง” เขาพูดเบาๆ แล้วผละออกไปจากตัวผมแล้วเดินไปอีกทางทันทีโดยที่ไม่ได้หันมามองผมสักนิด...แล้วนั่นมันทำให้ผมถึงกับงุนงง ท่าทีที่เหมือนจะมาหาเรื่อง คำพูดที่ข่มขู่ แต่แล้วจู่ๆ เขาก็ไปเนี่ยนะ! แล้วปล่อยให้ผมยืนเป็นไก่ตาแตกอยู่แบบนี้

อะไรของเขา?...

หลังจากนั้นผมก็เดินทางกลับบ้าน พอได้เล่นกับน้องนพก็ทำผมแทบลืมเรื่องแปลกๆ ของผู้ชายคนนั้น แต่ก็แค่ชั่วครั้งชั่วคราวละนะ...วันต่อมาผมก็เจอเขาอีกแล้วเขาก็ดันมาอยู่ห้องเดียวกับผมด้วย!!! แค่นั้นยังไม่พอยังมาจงใจนั่งด้านหลังผมแล้วก็จ้องเหมือนจะกินเลือดกินเนื้อ

แง๊~ นี่มันอะไรกันเนี่ย!!!

“เฮ้อ...” พอคิดถึงคนๆ นั้นมันก็ทำให้ผมอดที่จะถอนหายใจออกมาไม่ได้...

“เหนื่อยเหรอพี”

พี่หมอถาม...

วันนี้พี่หมอมาหาผมที่บ้านครับ...มาเล่นกับน้องนพ เห็นว่าวันนี้เป็นวันหยุดก็เลยมาคลุกอยู่กับผมแทบทั้งวันเลย...แล้ววันนี้พี่หมอจะพาน้องนพกับผมออกไปเที่ยวด้วยละ...แค่พาลูกออกไปเที่ยวแค่นี้ ทำเป็นตื่นเต้นเหมือนคุณพ่อคนใหม่อย่างนั้นแหละ...

“...หมอ...พี่หมอ!”

“คะ ครับ...” พี่หมอดูตกใจนิดๆ เมื่อผมเรียกเขา...แล้วเขาก็หันมายิ้มให้กับผมทำท่าทีเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น...ถึงจะเพียงแค่นิดหน่อยแต่ผมก็ดูออก...วันนี้พี่หมอเป็นอะไรไปนะ ดูไม่เป็นเหมือนเดิมเลยเหมือนมีอะไรในใจแต่ไม่สามารถพูดออกมาได้...

ตื๊ด...ตื๊ด...

เสียงข้อความเข้า...แต่มันไม่ใช่มือถือของผม...พี่หมอหยิบโทรศัพท์ออกมาดูแล้วเปิดอ่านข้อความนิดหน่อยก่อนที่จะปิดมัน ท่าทีของพี่หมอดูหนักใจมากๆ เลย...

“พี่หมอ...เป็นอะไรหรือเปล่า” ผมถามออกไปเบาๆ...

“ไม่มีอะไรหรอก” พี่หมอบอกแล้วยิ้มให้กับผมอีกแล้ว...แต่ทำไมในสายตาของพี่หมอดูกังวลมากๆ เลยละ...

แล้วหลังจากนั้นพี่หมอก็ไม่ได้พูดอะไรอีก เขาพาผมเดินห้างแล้วก็ซื้อนู่นซื้อนี่ให้น้องนพเต็มไปหมด พอเห็นพี่หมอกลับมาเป็นเหมือนเดิมผมก็ค่อยสบายใจหน่อย...

“เดี๋ยวผมไปเข้าห้องน้ำหน่อยนะ ฝากน้องนพหน่อยนะพี่หมอ”

“อืม” พี่หมอพยักหน้ารับ แล้วผมก็รีบวิ่งไปอีกทางทันที...โดยที่ผมไม่ได้รู้ตัวเลยว่าการที่ผมออกไปกับพี่หมอในวันนั้นจะทำให้ผมเจอกับใครบางคน...

ใบหน้าหมอหนุ่มคลี่ยิ้มบางๆ มองร่างเล็กจนลับตาก่อนที่จะหันไปเล่นกับเด็กน้อยที่อยู่ในรถเข็น ผู้คนที่พลุพล่านเดินเต็มไปหมดทำให้เขาเลือกที่จะขยับไปอีกทาง

ตุบ!

แล้วก็ด้วยความที่ไม่ทันระวังทำให้เขาเดินชนกับผู้ชายอีกคนเข้าอย่างจัง...

“ขอโทษครับ พอดีผมไม่ทันมอง”

“ไม่เป็นไรครับ ผมเองก็ไม่ทันมองเหมือนกัน” ชายหนุ่มแปลกหน้าคลี่ยิ้มให้ พลางมองเด็กที่อยู่ในรถเข็นด้วยความเอ็นดู...เพียงแค่จับจ้องใบหน้าที่กำลังคลี่ยิ้มกว้างตามประสาเด็กแต่ก็เหมือนกับมีกระแสไฟฟ้าไหลผ่านร่าง จนทำให้เขาอยากที่จะจับเด็กคนนี้เหลือเกิน

“คุณตรีภพคะ!”

[ตรีภพ]

เสียงของอรณีเรียกผมจากอีกทาง ทำให้ผมที่กำลังยื่นมือไปจับเด็กคนนั้นหยุดชะงักกระทันหัน

"ใกล้ถึงเวลานัดแล้วคะ"

เธอบอกผมด้วยท่าทางเร่งรีบ...ผมหันไปมองเด็กคนนั้นนิดหน่อยก่อนที่จะเดินจากไป

"แอ้~"

เสียงเล็กๆ ของเด็กทารกร้องดังขึ้นจนทำให้ผมอดไม่ได้ที่จะหันไปมอง...ทำไมกันนะผมถึงได้รู้สึกแปลกๆ กับเด็กคนนี้...แล้วถ้าลูกผมยังอยู่ก็คงราวๆ เด็กคนนั้นละมั้ง...

หลังจากที่ผมตกลงทำสัญญากับคุณแม่ว่าจะพิสูจน์ตัวเอง นี่ก็ผ่านไปเกือบปีแล้ว แล้วก็ตั้งแต่วันนั้นจนถึงวันนี้ผมยังไม่ได้เจอหน้าพีด้วยซ้ำ คุณแม่ช่างใจแข็งจริงๆ กว่าคุณแม่จะยอมรับในตัวผมได้แทบกระอักเลือดกันเลยทีเดียว!

"หน้าฉันมีอะไรติดเหรอคะ คุณตรีภพ" อรณีพูดแล้วยิ้มให้กับผม...

เหอะ! ความจริงมันก็ไม่มีอะไรหรอกนะ ถ้าหากว่าเธอไม่ใช่คนที่ร่วมมือกับคุณแม่ แล้วเล่นผมซะอ่วม!...

"มองหน้าฉันแบบนี้ คงไม่ใช่ยังเคืองฉันเรื่องที่แกล้งคุณหรอกนะคะ"

เธอพูดติดขำๆ...

"แล้วถ้าใช่ละ"

ผมตอบย้อนกลับไป...แต่เธอกลับหัวเราะคิกคักอย่างชอบใจ...

"คิกๆ^^ ถ้าคุณโกรธฉัน คงไม่เอาฉันเป็นเลขาหรอก...ใช่ไหมคะ"

"หึ"

ผมละเกลียดจริงๆ ผู้หญิงรู้ทัน...

"คุณไม่ตอบแบบนี้แสดงว่าฉันพูดถูก" เธอยิ้มขำ...

ผมไม่ตอบ...แต่กลับหัวเราะเบาๆ มันก็คงเป็นจริงอย่างที่เธอพูดนั่นแหละ...ผมก็ไม่ได้เกลียดเธอเท่าไหร่...

หลังจากนั้นผมก็ไปพบลูกค้าที่นัดทำธุรกิจไว้ การกลับมาของผมในครั้งนี้ยอมรับเลยว่าตัวผมเปลี่ยนไปมากจริงๆ เกือบหนึ่งปี...ผมได้ทำทุกอย่างเพื่อให้คุณแม่เห็นว่าผมอยากเจอพีขนาดไหน แล้วผม...ก็ทำได้ แม้กระทั่งรู้ใจตัวเองก็เหมือนกัน ผมคอยเฝ้าถามตัวเองเสมอว่าทำไมต้องยอมทนลำบาก ยอมที่จะละทิ้งทุกอย่างเพียงเพื่อคนๆ เดียว แล้วตอนนี้ผมก็รู้คำตอบนั้นดี...

ผมรักพี...

"ฉันอยากรู้จริงๆ ว่าเด็กคนนั่นจะเป็นคนแบบไหนนะ ถึงทำให้คุณยอมทำทุกอย่างได้" อรณีพูดขึ้นลอยๆ แต่สายตากลับมองมาทางผมเหมืินต้องการคำตอบ...

"นั่นสิ..."

ผมเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเพราะอะไร...แต่ผมรู้แค่ว่าถ้าได้เจอกันอีกครั้ง...ผมจะไม่มีทางปล่อยพีอีกเด็ดขาด!

[พี]

"มีอะไรเหรอพี่หมอ"

พอกลับมาจากห้องน้ำผมก็เห็นพี่หมอเอาแต่มองอีกทางก็เลยถามดู ผมมองตามบ้างแต่ก็ไม่เห็นมีอะไรเลย...

"เปล่าหรอก...ไปกันเถอะ" พี่หมอหันมายิ้ม...

จากนั้นผมกับพี่หมอก็เดินดูนั่นนี่จนเมื่อยไปหมดก่อนที่จะพากันกลับบ้าน ดูท่าน้องนพเองก็คงจะสนุกเหมือนกัน...ดูสิ หลับปุยเลย^^…

"แอ้~" ลูกร้องออกมาเบาๆ พลางขยับตัวนิดหน่อยแล้วหลับต่อ...กำลังฝันอยู่หรือเปล่านะ...แล้วถ้าฝันกำลังฝันถึงอะไร ดูสิ...ยิ้มเชียว

"ลูกใครเนี่ย น่ารักจัง"

คิกๆ อดไม่ไหวขอชมลูกตัวเองหน่อยเถอะ...พอมองดีๆ แล้วน้องนพนี่...ได้หน้าตาคุณตรีมาจริงๆ ทั้งตาเอย จมูกเอย ใบหน้านี่อีก...เหมือนกันมาก...มากจริงๆ

ไม่ๆ หยุดๆ...พอแล้ว! ไม่ต้องไปคิดถึงเขา!...

ผมส่ายหัวไปมาเพื่อไล่ความคิดตัวเองก่อนที่จะไปอาบน้ำแต่งตัวแล้วเตรียมตัวเข้านอน

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}