CHO-NTP

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Hazard love special1

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 8.4k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 19 ก.พ. 2561 20:46 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Hazard love special1
แบบอักษร


สามปีผ่านไป หลังจากที่ผมกับเจนแต่งงานชีวิตในช่วงนี้ของผมกับเจนค่อยข้างหนักหน่วงพอสมควร

“แงๆๆ”ลูกชายของผมกับเจนนี่ล่ะครับที่กำลังเป็นปัญหาให้กับผมในตอนนี้เพราะหน้าที่หลักของผมในตอนนี้คือการต้องดูแลน้องเจย์จินน์ที่คลอดมาได้จะหกเดือนแล้วแต่เจ้าตัวกลับไม่ยอมให้ใครง่ายๆเลยยกเว้นแค่แม่ของเขาเท่านั้น...ซึ่งผมที่เป็นพ่อก็ต้องช่วยว่าที่คุณแม่ที่ตอนนี้ถูกพ่อแม่ของผมให้หยุดทำงานไปก่อน...เธอจะเป็นคนเลี้ยงลูกในตอนกลางวันส่วนผมจะต้องดูแลลูกในตอนกลางคืนผลัดกันกับเธอ

“เจนลูกร้องอ่ะ...ช่วยตรัยหน่อยสิ”ผมร้องตะโกนออกไปด้วยความหงุดหงิดเมื่อเจ้าตัวเล็กที่ผมพยายามป้อนนมให้กลับไม่ยอมดูดดื่มมันซะงั้น

“ตรัยถ้าแค่นี้ยังทำไม่ได้ก็กลับไปนอนคอนโดไป เดี๋ยวเจนเลี้ยงเจย์จินน์เอง”เธอที่นอนเคียงข้างผมอยู่ก็รีบลุกขึ้นมาและอุ้มเจ้าลูกชายของผมเอาไว้พร้อมตบหลังเบาๆเพื่อกล่อมให้เขาหลับ...เจย์จินน์เริ่มเงียบเสียงแล้ว...ผมมองท่าทางของเจนที่กำลังอุ้มลูกเดินไปเดินมาในห้องนอนของผมที่อยู่ในบ้านหลังใหญ่ที่ผมเพิ่งตกลงจะซื้อและย้ายเข้ามาอยู่ที่นี่ได้ไม่นาน...เมื่อเจ้าตัวเล็กเงียบเสียงและแน่นิ่งไปแล้วเธอจึงค่อยๆวางเขาลงที่เปลอันโตของเขาและเงยหน้ามามองหน้าของผมด้วยอารมณ์หงุดหงิด...ผมมองหน้าของเธอด้วยความงงงวยกับอาการของเธอก่อนจะพูดถามออกไป

“เป็นอะไรเจน...มองหน้าตรัยทำไม”เธอส่ายหน้าและกรอกตามไปมาอย่างไม่สบอารมณ์...ก่อนที่เธอจะเดินมุ่งหน้าไปยังประตูห้องนอน...และนั่นจึงเป็นเหตุทำให้ผมต้องรีบก้าวเท้าตามไปคว้าตัวเธอเอาไว้และเอ่ยตะโกนถามออกไปอย่างลืมตัว

“จะไปไหนอ่ะ!!!!”เธอมองต่ำลงมาที่มือหนาของผมที่บีบข้อมือบางของเธอเอาไว้อย่างแน่นจนเกิดเป็นรอยแดงๆ

“ปล่อยตรัย...เจนจะไปเดินเล่น”ผมมองหน้าของเธอด้วยความไม่เข้าใจว่าเธอจะไปเดินเล่นตอนเที่ยงคืนตีหนึ่งเนี่ยนะ

“เดินเล่น...หึ...ตอนนี้เนี่ยนะ”เธอมองหน้าของผมด้วยสายตาที่สื่อออกมาว่าเธอไม่สนใจคำพูดของผมและพยายามที่จะบิดข้อมือของตัวเองให้หลุดออกจากการจับกุมของผม

“อื้อ...นี่ปล่อยนะตรัยเจนจะลงไปหาอะไรกิน”ผมยอมปล่อยมือของเธอและเอ่ยตอบกลับไปอย่างอ่อนโยน

“หิวเหรอ...เดี๋ยวตรัยลงไปเป็นเพื่อนนะ”เธอมองหน้าของผมด้วยความเหนื่อยใจก่อนจะพูดตอบออกมา

“ไม่ต้องอยู่ข้างบนนี่ล่ะจะได้ฝึกเลี้ยงลูกด้วย”ผมมองหน้าของเธอพร้อมรีบพูดเอ่ยออกไปด้วยน้ำเสียงที่ค่อนข้างไม่พอใจ

“แต่เจย์จินน์หลับไปแล้ว”

“ตรัย!!!”เธอตะโกนเรียกชื่อของผมออกมา...ผมจึงสงบปากของตัวเองลงและจ้องมองหน้าของเธอก่อนจะรีีบรับปากกับคำพูดของเธอในทันที

“โอเคก็ได้...เฝ้าลูกใช่ไหมตรัยเฝ้าก็ได้”เจนพยักหน้าและเปิดประตูออกไป

ปัง

เธอปิดประตูเสียงดังตามอารมณ์ของเธอ...ผมมองที่ประตูบานนั้นด้วยอารมณ์ที่หลากหลาย...เจนในตอนนี้เหมือนกับตัวตนของผมในอดีตเธอมีหลายอารมณ์และกำลังจะเป็นฝ่ายควบคุมผม...ผมละสายตาจากประตูและนอนมองไปยังเปลที่เจ้าลูกชายคนหล่อของผมนอนหลับอย่างสบายใจโดยไม่รู้ว่ากำลังสร้างความร้าวฉานให้พ่อกับแม่...เวลาผ่านไปสักพักเจนก็เปิดประตูห้องเข้ามา...สิ่งแรกที่เธอสนใจกลับไม่ใช่ผมแต่เป็นเจย์จินน์เธอสัมผัสศีรษะทุยๆของเขาก่อนจะเดินมายังที่นอนของเราสองคนและล้มตัวลงนอนหันหลังให้กับผม

“เจน...โกรธตรัยเหรอ”

“เปล่า...นอนเถอะพรุ่งนี้ตรัยต้องไปทำงานแทนพี่ทีอีก”ผมชะเง้อคอมองไปที่ใบหน้าของเธอก่อนจะเข้าสวมกอดร่างบางของเธอเอาไว้โดยไม่ลืมที่จะจูบซับที่บริเวณซอกคอของเธอ

“อื้อ...อย่าตรัย”เธอร้องประท้วงออกมาเมื่อเห็นว่าผมกำลังจะบุกรุกร่างกายของเธอ

“อื้มทำไมอ่ะเจน...เจย์จินน์โตพอที่เราจะมีน้องให้ได้แล้วนะ”เธอส่ายหน้าปฏิเสธผมก่อนจะเอ่ยตอบออกมา

“ไม่...เจย์จินน์ยังโตไม่พอ”

“โธ่เจนขอตรัยหน่อยไม่ได้เหรอ...ท้องก็เก้าเดือนแล้วเจย์จินน์อายุก็หกเดือนปีกว่าๆที่ไม่ได้มีอะไรกับเจนมันอึดอัดมากนะเจน”เธอถอนหายใจออกมาเมื่อเจอประโยคคำร้องขอแบบนั้นของผม...เธอมองหน้าของผมเล็กน้อยก่อนจะพูดเอ่ยออกมา

“งั้นตรัยลองไปหาสาวๆแบบเมื่อก่อนดีไหม....เจนไม่ว่านะ”ผมหันไปมองหน้าของเธอในทันทีที่เธอพูดจบก่อนจะพูดปฏิเสธออกไป

“ไม่เอาอ่ะ...ตรัยไม่อยากให้เจนต้องเสียใจอีกแล้ว”

“งั้นตรัยก็อดทนไปก่อนนะ...อีกไม่กี่เดือนเจย์จินน์ก็ครบขวบแล้ว”เธอเอ่ยตอบกลับมาโดยไม่มีการแสดงอารมณ์ใดใดออกมา..จนผมต้องเอ่ยบอกกลับไปด้วนฃยน้ำเสียงประชดๆหน่อยๆ

“เอาเลยเอาที่เจนสบายใจเลย...หึ”ผมพลิกตัวนอนห่างออกจากเธอก่อนที่จะต้องรู้สึกแปลกใจเมื่อร่างบางของเจนเดินก้าวลงจากเตียงของเราสองคนหายไปในห้องน้ำก่อนที่จะเดินออกมาด้วยชุดวาบหวิว

“ใส่ชุดอะไรเนี่ยเจน”ผมถามออกไปด้วยความสับสน...เจนมองหน้าของผมและยกยิ้มออกมา

“ตรัยอยากมีลูกอีกไม่ใช่เหรอ”ผมยกยิ้มออกมาเมื่อได้รับฟังประโยคดังกล่าวจากเธอ

“หมายความว่าเจนจะยอมให้ตรัยแล้วใช่ป่ะ”ผมเอ่ยถามออกไปด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น

“อื้อ...แต่ไวหน่อยนะเดี๋ยวอีกสักพักเจย์จินน์ก็จะต้องตื่นแล้ว”

“ได้ครับเรื่องไวๆไว้ใจตรัยได้เลย”ผมคว้ามือของเธอและออกแรงกระชากมาใกล้ๆก่อนจะดึงร่างของเธอให้นอนราบไปกับเตียงและเริ่มรุกไปตามร่างกายของเธอ

“หอมจัง”ผมเอ่ยพูดออกไปอีกครั้งเมื่อได้สูดดมกลิ่นกายของคุณแม่วัยสาวอย่างเจน...ผมเลื่อนมือไปจับบีบที่หน้าอกที่มีการขยายใหญ่ขึ้นหลังจากคลอดลูกออกมา

“อื้มมมม”เจนส่งเสียงร้องออกมาเมื่อเริ่มรู้สึกร่วมกันกับผมแล้ว...ผมมองท่าทางดิ้นไปดิ้นมาของเธอก่อนจะล้วงมือเข้าไปในกระโปรงตัวสั้นและดึงกางเกงในของเธอให้หลุดออกจากเรียวขายาวพร้อมทั้งลุกขึ้นนั่งมองกายสาวของเธออย่างตั้งใจ

มือหนาของผมจับไปที่ต้นขาอ่อนและลูบวนไปมาๆเพื่อต้องการปลุกอารมณ์ของเธอก่อนจะใช้นิ้วแทงเข้าไปในช่องคลอดของเธออย่างช้าๆ...เจนกำผ้าปูที่นอนแน่นจนยับยู่ยี่ไปหมด...ผมค่อยดึงนิ้วออกจนเกือบสุดปลายและดันมันเข้าไปใหม่อีกครั้ง

“อ่าส์”เธอร้องออกมาอีกครั้งหลังจากที่ผมส่งนิ้วเข้าไป...เธอเงยหน้ามามองหน้าของผมก่อนที่จะเอ่ยพูดสั่งออกมา

“เร็วๆตรัยเดี๋ยวเจย์จินน์ตื่น”ผมส่งยิ้มออกไปก่อนจะลุกขึ้นยืนที่ปลายเตียงและถอดเสื้อผ้าของตัวเองออกจนหมดและก้าวไปนอนทับร่างกายของเจนอีกครั้งพร้อมพยายามที่จะจูบแลกลิ้นกับเธอโดยไม่ลืมที่จะสร้างน้ำรักของเธอเพื่อให้ง่ายต่อการสอดใส่ของผม

“อืมมม”ผมร้องส่งเสียงออกไปบ้างเมื่อแก่นกายของผมมีอาการปวดหนึบๆ...ผมลุกขึ้นนั่งอีกครั้งดนึ่งพร้อมใช้ปลายแก่นกายจ่อไปที่ช่องทางรักของเจนแบะกดมันเข้าไปช้าๆจนสุดแท่งร้อน

“โอ้ยตรัยๆ...เจ็บๆ”เธอร้องออกมาเมื่อแก่นกายของผมเข้าไปจนสุดแล้ว...ผมยังคงนิ่งๆไม่ได้ขยับตัวแต่อย่างใดก่อนจะโดนร่างบางเอ่ยสั่งออกมา

“อย่าลีลาเร็วๆได้ไหมตรัย...เดี๋ยวลูกตื่นจะอดนะ”ผมยกยิ้มอย่างตลกกับสิ่งที่เธอพูดก่อนจะพูดตอกกลับไป

“จะรีบไปไหนครับคุณเจน...ใจเย็นสิครับ”เธอเริ่มมีสีหน้าที่ไม่พอใจแล้ว...เธอพยายามที่จะดันร่างของผมให้ออกห่างแต่กลับไม่เป็นผลก่อนจะพูดตัดความรำคาญออกมาแทน

“ถ้าไม่ทำก็เอาออกไป...รำคาญ”

“โอเคๆ...จะทำแล้วๆ”ว่าแล้วผมก็รีบเร่งจังหวะในการสอดใส่ในเร็วมากขึ้น...จนร่างบางร้องครางออกมาด้วยอาการเสียว...ผมกระแทกแก่นกายจนกระทั่งได้ปลดปล่อยน้ำเชื้อเข้าสู่ช่องทางรักของเธออย่างมากมายจนล้นทะลักออกมาเปื้อนที่นอน...ผมล้มตัวลงนอนที่ข้างๆเธอและหายใจออกมาอย่างเหนื่อยล้าก่อนจะสวมกอดร่างบางของเจนเอาไว้ก่อนจะหลับตาลงเพื่อหลับพักผ่อน

สี่เดือนผ่านไป วันนี้ก็เป็นวันครบรอบวันเกิดของเจย์จินน์ ร่างบางของเจนจัดการเตรียมของเอาไว้เพื่อต้อนรับเหล่าพี่ทีทัศและยัยวา พ่อแม่ของเธอและเพื่อนๆของผมที่กำลังจะเดินทางมา...ไม่นานนักพวกเขาก็เดินทางมาถึง พี่ทีเดินมาพร้อมร่างเล็กของภรรยาของเขาหลังจากที่เพิ่งทำงานเสร็จพร้อมน้องเทมป์ลูกชายวัยสามขวบกว่าๆและน้องเวลล์ลูกสาววัยสองขวบ ตามมาด้วยเพื่อนๆของผม

เราทุกคนนั่งทานข้าวร่วมกันและพูดคุยกับอย่างสนุกสนานก่อนที่จะมีเหล่าแม่บ้านเดินเข้ามาวางอาหารเพิ่มขึ้นมาอีก...และในจังหวะนั้นเองเจนก็มีอาการแปลกๆขึ้นมา...จู่ๆเธอก็ลุกขึ้นยืนและรีบวิ่งออกไปจากห้องอาหารท่ามกลางความตกใจของเราทุกคน...ยกเว้นแค่บัววารีที่มองตามแผ่นหลังของเธอไปด้วยรอยยิ้ม

“เดี๋ยวผมไปดูเจนก่อนนะ”และผมก็รีบเดินออกไปด้วยความร้อนใจก่อนที่จะหยุดยืนที่หน้าห้องน้ำที่มีร่างบางโก่งคออ้วกอยู่...เมื่อเสร็จแล้วเธอก็หันมามองหน้าของและเอ่ยพูดถามออกมา

“ออกมาทำไม...ไม่นั่งคุยกับเพื่อนๆ”ผมส่ายหน้าและจ้องมองที่เธอที่มีสีหน้าที่ค่อนข้างจะซีดเซียวก่อนจะเอ่ยถามออกไป

“ทำไมอยู่ๆถึงอ้วกละเจน”เธอเงยหน้าขึ้นมาสบตากับผมและถอนหายใจออกมา

“ไม่รู้...แต่กับข้าวที่แม่บ้านยกมามันเหม็นมากจนทนไม่ไหวอ่ะตรัย”ผมขมวดคิ้วและแสดงความไม่รู้ออกไป

“หรือว่าเจนท้องล่ะ”นั่นไม่ใช่เสียงของผมแต่เป็นเสียงของพีีสะใภ้ที่เดินตามพวกเรามา...ผมมองหน้าของเธอก่อนจะหันไปมองหน้าของเจนอย่างต้องการคำตอบ

“ประจำเดือนมาปกติหรือเปล่าเจน”บัววารีถามออกมาอีกครั้งเมื่อเห็นว่าเราสองคนยังคนเงียบอยู่

“เจนไม่ได้สังเกตเลยค่ะพี่วา ปกติมันก็มาไม่ปกติอยู่แล้ว...เจนไม่รู้”บัววารีถอนหายใจออกมาก่อนจะเดินเข้าไปประชิดตัวของเจนและพูดเอ่ยออกมา

“ไปตรวจดูก็ดีนะเจน...จะได้รู้ว่ามีจริงหรือเปล่าเพราะแค่มีเจย์จินน์ก็เหนื่อยจะแย่และไม่เห็นพ่อมันจะช่วยเลี้ยงเลย”เธอหันมามองหน้าของผมในช่วงเวลาที่เอ่ยพูดประโยคสุดท้าย...จนเป็นเหตุทำให้ผมต้องตะโกนออกไปตามอารมณ์ของตัวเอง

“นี่เธอ!!!!”บัววารียกยิ้มออกมาเพียงเล็กน้อยก่อนทีผมจะถูกห้ามปรามโดยคุณภรรยาของตัวผมเอง

“ตรัย!!!อย่า”เจนหันไปมองหน้าบัววารีอีกครั้งก่อนที่จะพูดขอร้องออกไป

“พี่วาว่างบ้างไหมคะ...เจนอยากจะไปตรวจให้เร็วที่สุดน่ะค่ะ...จะได้เตรียมตัว”ผมมองท่าทางของเจนที่ตอนนี้มีอาการกังวลใจอยู่มาก

“สำหรับเจนพี่ว่างเสมอแหละ...เจนจะไปวันไหนก็บอกมาเลยนะ”

“วันนี้คงไม่ทันแล้วเป็นพรุ่งนี้จะได้ไหมคะ”

“อื้มได้สิ...เดี๋ยวพรุ่งนี้พี่ขับรถมารับแล้วกัน...แล้วคุณตรัยจะไปด้วยหรอเปล่าคะ”

“ตรัยเขาไม่ว่างหรอกคะ....ช่วงนี้ต้องช่วยพี่ทีทำงาน”

“จ้ะ...งั้นเดี๋ยวพรุ่งนี้พี่รับเจนต้อง10โมงนะ”

“ค่ะพี่”

“พี่จะมาบอกว่าจะของกลับก่อนนะ...เทมป์กับเวลล์เริ่มง่วงแล้ว”

“ค่ะเดี๋ยวเจนเดินไปส่ง”

“ไม่ต้องหรอกเจน....คุณตรัยออกไปเจอคุณทีหน่อยนะคะเห็นว่ามีเรื่องต้องคุย”

“อื้ม...เดี๋ยวตามไป”ผมตอบรับออกไปก่อนจะถูกร่างบางของพี่สะใภ้เอ่ยคำสั่งออกมาอีก

“เดี๋ยวนี้ค่ะ”เธอจ้องมองใบหน้าของผมอย่างจริงจัง...ผมถอนหายใจออกมาก่อนจะพูดตอบออกไปด้วยน้ำเสียงของความหงุดหงิด

“เออรู้แล้ว”ผมหันมามองหน้าของเจนอีกครั้งเมือบัววารีได้เดินนำออกไปแล้ว

“เรามีเรื่องต้องเคลียร์กันหน่อยนะเจน”เธอมองหน้าของผมด้วยความสงสัย....แต่ก็ไม่ได้เอ่ยถามอะไรออกมา...ผมจึงตัดสินใจหมุนตัวและเดินไปหาพี่ชายของตัวเองตามคำพูดของบัววารี




ตอนพิเศษมีอีกตอนนะคะ ไม่เกินวันนี้ตอนบ่ายๆจะมาลงให้

นิยายเรื่องใหม่ของทีทัศ&บัววารีออกมาแล้วอย่าลืมเข้ามาอ่านกันน้าาา

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น