แมวขี้อ้อน

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Vampire Yaoi Boy's Love (3P) -22- ...สัญลักษณ์ที่จะหายไปตลอดกาล...

ชื่อตอน : Vampire Yaoi Boy's Love (3P) -22- ...สัญลักษณ์ที่จะหายไปตลอดกาล...

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 28.2k

ความคิดเห็น : 24

ปรับปรุงล่าสุด : 21 ม.ค. 2558 21:52 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Vampire Yaoi Boy's Love (3P) -22- ...สัญลักษณ์ที่จะหายไปตลอดกาล...
แบบอักษร

Vampire Yaoi Boy’s Love (3P)

อันตรายรักร้ายฉบับนายแวมไพร์ตัวแสบ

 

 

 

ที่ 22

...สัลัณ์ที่...

 

 

            “อืม...” ไอเดียตอบรับในลำคอก่อนจะเดินไปจับบริเวณใบหน้าของรีคอนที่แผลเริ่มจางหายไปเรื่อยๆแล้ว

 

 

 

            “ไปโดนอะไรมาหรอ” ไอเดียพูดถามขึ้นทำให้รีคอนนิ่งไปนิด ก่อนจะส่ายหน้าไปมา

 

 

 

 

            “ไม่มีอะไรหรอกเจ้าไม่ต้องกังวล” รีคอนพูดบอกออกมาก่อนจะยกมือขึ้นมาลูบหัวของไอเดียเบาๆ

 

 

 

            “แล้วเจ้าพวกนั้นไปไหนซะแล้วละ” รีคอนพูดถามขึ้น

 

 

 

            “เห็นบอกจะเข้าไปโลกแวมไพร์นะ” ไอเดียพูดขึ้นรีคอนมองไอเดียนิ่งๆ ก่อนจะหันไปมองนอกหน้าต่าง

 

 

 

            “รู้มั้ย...ความจริงนะมันไม่ได้เรียกว่าโลกแวมไพร์หรอกนะ” รีคอนพูดว่า

 

 

 

            “เอ๊ะ ?”

 

 

 

            “จริงอยู่ที่ผู้สร้างโลกนั้นขึ้นมาเป็นแวมไพร์ แต่โลกนั้นไม่ใช่ของแวมไพร์แต่เพียงเผ่าพันธุ์เดียว ยังมีเผ่าพันธุ์อย่างข้าและเผ่าพันธุ์อย่างแมวปีศาจมันจึงถูกเรียกในนามโลกต่างมิติที่หากมนุษย์ย่างกายเข้าไปอาจจะไม่ได้กลับออกมาอีก...” รีคอนพูดบอก

 

 

 

            “งั้นหรอกหรอ...” ไอเดียพึมพัมก่อนจะเอียงคอไปทางหน้าต่างอีกคนทำให้รีคอนที่หันกลับเข้ามาเห็นลำคอขาวเนียนที่ถูกประดับไปด้วยร่องรอยสีแดงกุหลาบดูสวยงามแต่ในสายตาของรีคอนผู้ซึ่งไม่ได้เป็นผู้ทำร่องรอยนั้นกลับคิดว่ามันดูไม่เข้ากับไอเดียเลยสักนิด

 

 

 

            “ไอเดีย...” รีคอนพูดเรียกไอเดียจึงหันมามองหน้าของรีคอนและเลิกคิ้วขึ้นเป็นเชิงถาม

 

 

 

            “เจ้ารู้มั้ยว่าการที่มนุษย์รักกับแวมไพร์นะมันเป็นยังไง” รีคอนพูดขึ้นด้วยแววตาวูบไหวนิดๆ

 

 

 

            “...ผมรู้....” ไอเดียพูดตอบเสียงแผ่วเบา

 

 

 

            “แล้วเจ้ายังคิดที่จะต้องการแบบนี้อยู่อีกหรอ”

 

 

 

            “ผมรักพวกเขานะ...หากไม่มีพวกเขาผมยังคิดไม่ออกเลยว่าชีวิตผมในเวลานี้กำลังอยู่ในสภาพไหน"”ไอเดียพูดว่าและก้มหน้าลงนิดๆ

 

 

 

            “หากไม่มีพวกเขาผมกับคุณคงไม่ได้รู้จักกัน” ไอเดียพูดออกมาอีก

 

 

 

            “นั้นสินะ” รีคอนพูดเสียงแผ่วเบา

 

 

 

            “แต่ถ้าหากว่าเจ้าเป็นแวมไพร์ ข้ากับเจ้าก็คงจะเป็นศัตรูกัน...เจ้าต้องการเช่นนั้นรึ” รีคอนถามด้วยแววตาเจ็บปวด

 

 

 

            “ผมไม่ต้องการแบบนั้น” ไอเดียพูดเสียงแผ่วและมองรีคอนด้วยแววตาเจ็บปวดด้วยเช่นเดียวกัน

 

 

 

            “แล้วทำไมละไอเดีย...เจ้าเป็นมนุษย์ไม่ได้หรอ...” รีคอนพูดอย่างอ้อนวอน

 

 

 

            “ผม...อยากอยู่กับพวกเขาทั้งสองไปตลอด...ผมรักพวกเขามาก...พวกรักพวกเขามากจริงๆ” ไอเดียพูดขึ้นพร้อมกับดวงตาที่เริ่มแดงก่ำเพราะรู้สึกอึดอัดกับบรรยากาศแบบนี้

 

 

 

            ซึ่บ

 

 

 

            “เอ๊ะ...”

 

 

 

 

            “อย่าทำหน้าแบบนั้น...ข้าเคารพในการตัดสินใจของเจ้า” รีคอนพูดบอกเมื่อขยับเข้ามาจับใบหน้าเนียนของไอเดียให้เงยขึ้น

 

 

 

            “ผมขอโทษ...” ไอเดียพูดขอโทษออกมาพร้อมกับหยาดน้ำตาใสๆไหลรินลงมาจากหางตา

 

 

 

            “ขอโทษทำไม...หื้ม...” รีคอนพูดถามขึ้นและใช้นิ้วโป้งทั้งสองข้างค่อยๆเช็ดน้ำตาออกจากแก้มของไอเดีย และประคองหน้าของไอเดียไว้เบาๆ

 

 

 

            “ผมขอโทษจริงๆ...ฮืออ...” ไอเดียเมื่อเห็นใบหน้าของรีคอนใกล้ๆก็ยิ่งร้องไห้ออกมา ไอเดียไม่อยากทำให้รีคอนเจ็บปวดกับเรื่องของตนเอง ไม่อยากให้รีคอนมานั่งเศร้าเพราะตน

 

 

 

            “เจ้าได้เลือกแล้วนะไอเดีย” รีคอนพูดบอกก่อนจะค่อยๆก้มลงไปจูบริมฝีปากกลีบกุหลาบช้าๆเป็นจูบที่ประกบปากเฉยๆไม่ได้ลุกล้ำเข้าไปในโพรงปากเล็ก

 

 

 

            “อึ่ก!...” ไอเดียสะอึกออกมาเมื่อรู้สึกใจหายวาบอย่างบอกไปถูกก่อนที่ร่างเล็กจะค่อยๆอ่อนแรงลงและทิ้งตัวทั้งหมดไปที่รีคอน รีคอนน้ำตาไหลออกมาจากดวงตาทั้งสองข้างทันทีที่ไอเดียสลบไป พร้อมกับถอนริมฝีปากออกมาช้าๆและจ้องมองลำคอขาวเนียนที่เคยมีร่องรอยของสัญลักษณ์ของตน แต่บัดนี้มันมีแต่เพียงของแวมไพร์ที่เขานั้นเกลียดสุดใจเพราะแวมไพร์ทั้งสองตนนี้ช่วงชิงคนที่เขารักและพรากเอาหัวใจที่ยังเต้นเป็นจังหวะของคนรักของเขาไป...

 

 

 

            “หากโชคดี...เราคงได้เจอกันตลอด...” รีคอนพูดบอกก่อนจะอุ้มไอเดียไปนอนที่เตียงดีๆและห่มผ้าให้ไอเดีย รีคอนยืนนิ่งอยู่ที่เตียงนานนับชั่วโมง พร้อมกับร้องไห้แบบไม่มีแม้แต่เสียงสะอื้น มีเพียงแค่น้ำตาที่ไหลรินลงมาเป็นสาย...

 

 

 

            “หากเจ้าได้เป็นแวมไพร์...สัญลักษณ์นี้คงเป็นสัญลักษณ์ที่จะหายไปตลอดกาล” รีคอนพูดหันควับไปมองทางหน้าต่างทันทีเมื่อรับรู้ได้ทันทีเลยว่าลูซและดาร์คนั้นมา

 

 

 

            “เจ้ามาทำอะไรที่นี้” ดาร์คพูดถามเสียงแข็งพร้อมกับมองไอเดียที่นอนอยู่บนเตียงด้วยขอบตาที่บวมแดง

 

 

 

 

            “ข้าไม่ทำอะไรคนรักของพวกเจ้าหรอก” ลูซพูดบอกและเดินออกจากห้องของไอเดียทางประตูห้องไม่ได้ออกทางหน้าต่างเพราะลูซและดาร์คยืนอยู่ ลูซรีบเข้าไปดูไอเดียทันทีก่อนจะเบิงตากว้างเมื่อลำคอของไอเดียนั้นมีเพียงสัญลักษณ์ของตนเองและดาร์คเท่านั้น

 

 

 

            “เราต้องกันไม่ให้ไอเดียเข้าใกล้เจ้านั้นสักระยะเพราะหากไอเดียยิ่งเข้าใกล้มันจะทำให้เจ้านั้นตัดใจไม่ได้” ดาร์คพูดบอกอย่างรู้ทัน ลูซก็พยักหน้ารับพร้อมกับลูบใบหน้าเนียนของไอเดียเบาๆพร้อมกับมองใบหน้าหวานของไอเดียไปด้วย

 

 

 

            ..

 

 

            ..

 

 

            ..

 

 

 

            เช้าวันต่อมา

 

 

 

            วันนี้เป็นวันเรียนวันสุดท้ายของไอเดียเพราะว่าพรุ้งนี้จะเป็นวันกีฬาสีไอเดียจึงขอหยุดในวันกีฬาสีเลยเพราะไม่อยากหยุดมากๆหากมันเป็นเวลาเรียน วันนี้ทั้งวันไอเดียแทบจะไม่ได้ฟังบทเรียนที่คุณครูสอนในคาบเรียนเลยแม้แต่น้อยเพราะวันนี้ไอเดียเอาแต่คิดเรื่องของรีคอนและเรื่องของคืนนี้ที่ดาร์คกับลูซบอกไอเดียว่าตอนประมาณ 2 ทุ่มตรงให้ไปที่บ้านของดาร์คเพราะวันนี้เป็นวันเปิดตัวของไอเดียที่ปู่ของดาร์คจัดเอาไว้ให้หากไอเดียตอบตกลงที่จะเป็นแวมไพร์

 

 

 

            “ไอเดียนี้เงินที่พี่ในร้านฝากมาให้ ส่วนเรื่องจ่ายค่าแรงฉันทำให้แล้วนะ” เกตพูดขึ้นและส่งเงินจำนวนหนึ่งมาให้ ไอเดียจึงรับมาและมองเงินในมือพร้อมกับเม้มปากแน่นเพราะคิดว่าหากตนเองเป็นแวมไพร์คงไม่ได้ใช้เงินเพื่อซื้ออาหารกินแน่ๆ

 

 

 

            “นี้เงินส่วนหนึ่งที่เกตไปช่วยงานนะ” ไอเดียพูดบอกและหยิบเงินแบงค์พันให้ เกตอึ้งนิดๆก่อนจะส่ายหน้าไปมา

 

 

 

            “500 พอ ค่าแรงตามปกติแบบพวกพี่ๆในร้าน” เกตพูดบอกยิ้มๆไอเดียส่ายหน้าไปมาและยัดเงินใส่มือเกต

 

 

 

            “ถือว่าเป็นค่ารายงานสังคมแล้วกัน” ไอเดียพูดบอก เกตจึงพยักหน้ารับอย่างเลี่ยงไม่ได้

 

 

 

            “เกต...เราจะไม่อยู่สัก 1 อาทิตย์เกตเก็บงานไว้ให้เราหน่อยได้มั้ย” ไอเดียพูดขึ้นอย่างนึกได้เพราะไอเดียต้องไปอยู่โลกแวมไพร์

 

 

 

            “ไม่มีปัญหาเดียวทำให้เลยก็ได้แต่เป็นบางชิ้นงานนะย๊ะ” เกตพูดบอกไอเดียยิ้มรับนิดๆ

 

 

 

            “ขอบใจนะ” ไอเดียพูดยิ้มๆเกตนิ่งไปนิดก่อนจะยกมือมาวางบนหัวของไอเดีย

 

 

 

            “เกิดอะไรขึ้นรึเปล่า แกยิ้มให้ฉันแต่ตาแกไม่ยิ้มเลยนะ” เกตพูดถามขึ้นทำให้ไอเดียชะงักกึก

 

 

 

            “ไม่มีอะไรหรอก...”

 

 

 

            “แกมีอะไรก็บอกฉันได้นะเว้ย ฉันเพื่อนสนิทแกนะอย่าได้มาปิดฉันนะ” เกตพูดว่าก่อนจะหยิบกระเป๋าขึ้นมาสะพาย

 

 

 

            “งั้นฉันกลับก่อนนะ” เกตพูดบอกและเดินออกจากห้องเรียนไป

 

 

 

            “ขอโทษนะ...” ไอเดียพูดขึ้นก่อนจะหยิบกระเป๋าเตรียมกลับบ้านบ้าง ไอเดียเดินมาขึ้นรถสายที่ตนเองขึ้นเป็นประจำก่อนจะไปลงที่ปากซอยทางเข้าบ้านและเดินเข้าไป ระหว่างทางเหมือนกับว่าไอเดียถูกจ้องมองอยู่ตลอดเวลาแต่ไอเดียก็ไม่พูดอะไรออกมาจนมาถงหน้าบ้าน จึงเห็นลูซและดาร์คยืนรออยู่หน้าบ้าน ลูซเมื่อเห็นไอเดียจึงยิ้มกว้างและเดินเข้ามาใกล้ไอเดียก่อนจะดึงไอเดียมากอดเอาไว้

 

 

 

            “นี้! ทำอะไรนะรู้มั้ยว่ามีใครอยู่บ้าง” ไอเดียพูดว่าลูซยกยิ้มนิดๆ

 

 

 

            “รู้สิถึงทำ เจ้าไปอาบน้ำแต่งตัวซะแล้วข้าจะไปรับเจ้าบนห้องนะ” ลูซพูดบอกไอเดียเม้มปากเข้าหากันนิดๆเพราะรู้สึกกลัวอย่างบอกไม่ถูก

 

 

 

            “ให้ดาร์คขึ้นไปอยู่ด้วยก็ได้นะ” ลูซพูดบอก ดาร์คจึงเดินมาหาไอเดียพร้อมกับลูบหัวไอเดียเบาๆ

 

 

 

            “ไปเถอะเดียวสาย” ดาร์คพูดบอกและเดินจับมือไอเดียเข้าบ้าน ไอเดียเดินเข้ามาในห้องและเก็บของก่อนจะนั่งพักสักนิด

 

 

 

            “เจ้ากลัวงั้นรึ” ดาร์คพูดถามขึ้น ไอเดียจึงพยักหน้ารับ ดาร์คเดินมานั่งข้างๆไอเดียพร้อมกับจับไอเดียมากอดเอาไว้

 

 

 

            “ไม่มีอะไรน่ากลัวหรอกนะ” ดาร์คพูดบอกไอเดียจึงพยักหน้ารับและเดินไปอาบน้ำแต่งตัว ดาร์คเป็นคนพาไอเดียเดินลงมาจากบ้านและเดินไปที่หน้าประตูบ้านของตนเอง

 

 

 

            “ดาร์ค...” ไอเดียเรียกดาร์คเสียงอ้อนๆ

 

 

 

            “ว่าไงหื้ม ?” ดาร์คพูดถามไอเดียเม้มปากนิดๆ

 

 

 

            “อย่าทิ้งผมให้นั่งคนเดียวนะ” ไอเดียพูดบอกทำให้ดาร์คหลุดขำออกมา

 

 

 

            “ข้าไม่ทิ้งเจ้าหรอกน่า” ดาร์คพูดบอกก่อนที่ทั้งสองจะเดินเข้าไปในบ้าน ก่อนที่ไอเดียจะนิ่งอึ้งเพราะภายในบ้านนั้นตกแต่งเป็นโทนแดงดำ และภายในบ้านนั้นมีชายหญิงหน้าตาดีมากมายบางคนเป็นถึงดาราที่กำลังฮอตในตอนนี้อยู่ด้วยลูซที่กำลังยืนคุยกับใครบางคนอยู่เห็นไอเดียจึงรีบเดินมาหาไอเดียทันทีก่อนจะระบายยิ้มนิดๆเมื่อเห็นไอเดียเกาะแขนของดาร์คเอาไว้แน่น

 

 

 

++++++++++!!จบตอนที่ยี่สิบสอง!!++++++++++

มาแล้วค่า ช่วงนี้เป็นช่วงติว O – Net

และเป็นช่วงที่ ม. 3 ต้องส่งงานให้ครบ

 

เพราะฉะนั้นนิยายอาจจะไม่ค่อยได้นะค่ะ

ความคิดเห็น