มายาสีเทา

สายรหัสNC20+ค่า อาจมีติดเหรียญบ้างบางตอน💰เพื่อความอรรถรสเนอะ😉อย่าลืมไลค์👍คอมเม้น💬กดติดตามไรท์ด้วยนะ🙏ให้ดาวไรท์บ้างนะ🌟💕 👉อ่านนิยายเรื่องอื่นของไรท์จิ้มที่โปรไฟล์เลยค่ะ👈

ชื่อตอน : เผลอไม่ได้

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.5k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 19 ก.พ. 2561 11:11 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เผลอไม่ได้
แบบอักษร

🙏ปรับปรุงคำในนิยาย ต้องขอโทษที่ใช้คำหยาบเยอะไปนะคะ ไรท์แก้ไขแล้วแต่ก็อาจมีบ้างนะคะ🙏

ณ มหาลัย

แยมและโซ่นั่งเรียนคาบบ่ายด้วยสีหน้าเบื่อหน่ายสุดๆ ใบงานที่อาจาย์ประจำวิชาแจกกองเต็มโต๊ะจนแทบแยกไม่ออกว่าอะไรคืองานอะไร

"ปล่อยฉันไปสักทีเถอะ ย๊าาาาาห์!!!"แยมร้องออกมาเบาๆ อาจารย์แค่ส่งสายตามาเล็กน้อย

'อะๆ อาจารย์รู้ว่างานเยอะ งั้นเอาไปทำให้เสร็จและส่งภายในสัปดาห์นี้เท่านั้น แยกย้ายจ่ะ' อาจารย์เอ่ยเสียงนิ่งก่อนจะหอบข้าวของเดินออกจากห้องไป ไม่ต่างอะไรกับเพื่อนในห้องที่หายไปไวเท่าความเร็วแสง จนตอนนี้เหลือแค่โซ่และแยมแค่สองคนส่วนบีมไม่ได้มาเรียน

โซ่ก้มหน้าลงมองที่หน้าท้องตนที่เริ่มขยายใหญ่ขึ้นเล็กน้อย พร้อมกับอาการเขยื้อนของหน้าท้องที่เพียงมองก็รู้ทันที

"ดีนะที่ท้องแกไม่ค่อยใหญ่เท่าไหร่ แต่ลูกจะอึดอัดรึป่าว"โซ่ยิ้มกว้างพร้อมกับส่ายหัวให้กับความอ่อนโยนของเพื่อน ก่อนจะพากันมุ่งหน้าไปยังลานจอดรถของตน เพราะขับมาเองส่วนมาร์คและแบงค์ยังไม่เลิกเรียน

.

.

.

รถเบนซ์สองคันขับเข้ามาจอดยังโรงรถกว้างของโซ่ก่อนจะพากันเดินเข้าบ้าน

"เห้ออออออ เหนื่อยเว้ยยยย"โซ่ร้องออกมาหลังจากที่ก้นแตะกับเบาะโซฟาหนังตามมาด้วยแยม

"ร้อนอะ เดี๋ยวฉันไปอาบน้ำก่อนนะโซ่"โซ่พยักหน้าก่อนจะแยมจะเดินขึ้นไปอาบน้ำ


ครืดดดดด 📲 ครืดดดดดด


'ฮัลโหล' โซ่เอ่ยเสียงนิ่งกรอกใส่ปลายสาย

'อยู่บ้านแล้วใช่ปะ' มาร์คตอบกลับ

'อื้อ ทำไม'

'ป่าว จะได้กลับเลยไงแยมก็อยู่ใช่ปะ ไอ้แบงค์มันจะได้ไปหา'

'เออ เร็วๆซื้อของมากินด้วย แค่นี้แหละ' โซ่พูดจบก็กดตัดสายไป เปลือกตาปิดลงฝ่ามืออุ่นลูบวนอยู่ที่หน้าท้องก่อนจะหลับไป



รถสปอร์ตสองคันขับมาจอดที่โรงรถ ไม่นานเครื่องยนต์ของรถก็ดับลงพร้อมๆกับชายหนุ่มทั้งสองที่ก้าวเข้าบ้านอย่างไว

"มา...."มาร์คกำลังจะร้องทักคนในบ้านแต่ต้องเงียบลงเมื่อเห็นโซ่นอนหลับกับโซฟา

"แยมน่าจะอยู่ข้างบนว่ะเพื่อน"มาร์คเอ่ยบอกแบงค์เบาๆ จนหางตาเหลือบไปเห็นแยมเดินลงมาจากชั้นสองของบ้าน

"แยมๆ กินข้าวกัน"แบงค์ร้องทักเบาๆ ก่อนจะเอานิ้วชี้ขึ้นมาจรดตรงปาก สายตาเหลือบไปทางโซ่ แยมเองก็พยักหน้าและพากันเดินไปที่โต๊ะอาหาร

มาร์คเดินมาหาโซ่ที่หลับอยู่ อาหารและผลไม้ที่ซื้อมา ถูกวางไว้บนโต๊ะหน้าโซฟา

"มานอนอย่างงี้ได้ไงกันล่ะ ฮ๊าาาาาา"มาร์คถอนหายใจเสียงหลง ก่อนจะอุ้มเอาร่างบางมาอยู่ในอ้อมแขนและพาขึ้นห้องนอน


แกร๊ก!!

ฟุบ~~

ร่างบางถูกปล่อยลงนอนอย่างเบามือ ผ้าห่มผืนหนาถูกหยิบขึ้นมาปกคลุมร่างบาง แอร์เย็นสบายทำให้เธอหลับลึกมากกว่าเดิม

มาร์คก้มลงกดจูบลงที่หน้าท้องใต้ผ้าห่มเบาๆเพื่อจะได้ไม่รบกวน

"อย่าดิ้นแรงนะเด็กน้อย ให้มี๊พักผ่อนบ้าง อีกหลายเดือนเลยกว่าเราจะได้เจอกัน อยู่กับมี๊อย่าดื้อนะลูก"มาร์คอมยิ้มเล็กน้อย ร่างหนาถอดเสื้อผ้าออกและเดินเข้าไปอาบน้ำ ไม่นานก็ออกมาและล้มตัวลงนอนข้างกายสาว

อ้อมแขนอุ่นกอดรัดกับร่างบาง

"อื้อออออ.."โซ่หันมาซุกที่อกอุ่นของมาร์ค แขนยกขึ้นกอดรัดที่เอวสอบจนแน่น

"หึหึ!!"มาร์คหัวเราะในลำคอเล็กน้อย ก่อนจะสอดแขนเข้าไปไว้ใต้ต้นคอและกอดร่างบางเอาไว้จนตัวเองหลับไปตามๆกัน


19.38น. 🕣

"อื้อออ.."ร่างบางขยับตัวช้าๆ ดวงตามองไปยังแขนที่กอดรัดตัวเธอไว้กับอกอุ่น "กลับมานอนตอนไหนเนี่ย"เธอพรึมพรำเบาๆ ปลายนิ้วเกลี่ยที่ปลายจมูกโด่งเบาๆ

"อือออ.. ตื่นแล้วหรอ"มาร์คถามเมื่อการนอนถูกรบกวน โซ่พยักหน้าเบาๆก่อนจะลุกจากเตียงช้าๆ

จ๊อกกกกกกกกกก จ๊อกกกกกกกกกก

มือนุ่มเลื่อนลงไปลูบวนที่หน้าท้อง ดวงตาคมค่อยๆช้อนขึ้นมองชายที่อยู่ตรงหน้ายิ้มๆ

"มาร์ค เราลงไปกินข้าวกันเหอะหิวละอะ"ไม่เพียงท้องที่ร้อง แต่ลูกที่อยู่ในท้องก็ยังดิ้นให้เธอรู้ด้วย โซ่เดินเข้าไปล้างหน้าไม่นานก็เดินออกจากห้องไปตามด้วยมาร์ค

"แล้วนี่แยมกับพี่แบงค์ไปไหนกันอะ"โซ่ถามเมื่อหย่อนก้นลงกับเก้าอี้

"ไม่รู้อะ เอ้อ..โซ่วันนี้ฉันจะไปผับหน่อยนะ"มาร์คเอ่ยไปพรางมองโซ่ไปด้วย สายตาหวั่นจนคนมองรู้สึกได้

"ไปทำไร!!"เสียงที่เปล่งออกมาเย็นชาจนคนฟังตกใจ

"ถ้างั้นไม่ไปก็ได้"มาร์คพูดออกมา ปากฉีกยิ้มแห้งๆก่อนจะหยิบช้อนตักข้าว โซ่ที่นั่งมองอีกคนต้องส่ายหัวไปมา

"จะไปก็ไปสิ ใครห้าม แต่ฉันไม่ไปนะอึดอัด"มาร์คเงยหน้ามอง ใบหน้าเปื้อนไปด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะลุกขึ้นไปหอมแก้มโซ่หนักๆ

"ออกไป!! รำคาญเว้ย!!"โซ่ผลักหน้ามาร์คออกเบาๆ

"ไปกับไอ้แบงค์นะ"โซ่ยักคิ้วทีนึงก่อนจะเดินขึ้นห้องเมื่อกินข้าวเสร็จ



ผับxxx

มาร์คและแบงค์เดินเข้ามายังในตัวผับ ไฟผับสาดส่องเข้ามากระทบกับเรือนร่างของผู้ชายทั้งสอง ผู้คนที่กำลังเต้นกันอยู่หันมองไม่ละสายตาจนทั้งคู่เดินมาจนถึงโต๊ะที่มีเพื่อนนั่งรอก่อนแล้

"ไอ้มาร์คกะไอ้แบงค์มาแล้วเว้ยยยยย"เสียงเจสันร้องทักขึ้นด้วยอาการเมานิดหน่อย

"น้องโซ่กะน้องแยมไม่มาหรอวะ"คริสถามพรางมองหา

"เออ ไม่มา ไม่มีเมียคุมหงอยๆไงไม่รู้ว่ะ"แบงค์พูดเบาๆพร้อมกับกระดกไวน์แดงเข้าปาก

"กูยอมน้องแยมจริงว่ะ จากเสือกลายเป็นแมวหงอยขาดเมียไม่ได้เลยนะมึง"แบงค์เงยหน้ามองเจมส์พร้อมกับไหวไหล่เล็กน้อย

"แล้วมึงนี่ไงเนี่ย ลูกมึงเอาไงต่อ บอกพ่อแม่เค้ารึยัง"มาร์คส่ายหัวไปมา ก่อนจะกระดกเหล้าเพียวๆเข้าปากรวดเดียว จนเพื่อนต้องกระชากออกจากมือ

"ทำเหมือนชีวิตอดอยากนะมึงอะ อยู่กับน้องไม่มีความสุขรึไงเพื่อน"เจมส์ว่าพรางวางแก้วลงโต๊ะ

"กูโคตรมีความสุขเลย แต่กูแค่กลัวพ่อแม่เค้าจะไม่ยอมรับกูในฐานะลูกเขย ตั้งแต่กูคบกับโซ่มา พ่อแม่เค้าเคยเห็นหน้ากูไม่กี่ครั้ง แล้วเสือกทำลูกสาวเค้าท้องอีก ไม่โดนฆ่าหมกส้วมก็ดีแค่ไหนแล้ว"มาร์คว่าจบก็กระดกเหล้าเพียวๆเข้าปากอีก

เวลาผ่านไปหลายชั่วโมงจนเวลาตอนนี้ก็ตีหนึ่งกว่าแล้ว

เพื่อนๆที่นั่งฟังพากันส่ายหัว ก่อนที่เจสันจะหันไปเรียกเด็กดิ้งที่แต่งตัวสวยยั้วยวนมาสองคน หญิงสาวส่งสายตามาทางกลุ่มเดวิลก่อนจะนั่งแหมะลงข้างมาร์คและแบงค์

"เชี้ยไรอีกเนี่ย มานั่งทำไรวะ!!?"มาร์คที่มีอาการเมาหนักเริ่มพูดไม่รู้เรื่อง

"กูเรียกเด็กมาดูมึงสองคนนี่แหละ แค่ดูมึงห้ามทำอะไรนะเว้ย พวกกูจะกลับละ กลับไหวไหมพวกมึงอะ"เจสันหันมาถามเพื่อนที่นั่งโอนเอนไปมา

"ไหวสิวะ พวกมึงไปเหอะ กูม่ายยทำไรแน่..นอน"แบงค์ว่าพรางลูบวนที่เอวบางของหญิงสาว

"กูว่าพวกกูไปส่งดีกว่าว่ะ ดูท่ายังไงก็ไม่รอด"คริสพูดขึ้น

"พวกพี่ไปเถอะ เดี๋ยวหนูดูแลเพื่อนพี่เอง"ผู้หญิงข้างมาร์คพูด

"มึงแน่ใจผู้หญิงสองนอนี่ได้ไงวะ สัสเอ๊ยยยย"คริสกระซิบกับเจสันก่อนจะตบหัวไป


ป๊าบบบบ!!


"มึงใช้สมองคิดปะเนี่ย เดี๋ยวครอบครัวเค้า...อ้าวเห้ย มึงเดี๋ยว เห้ยๆ!!!"เจมส์พูดไม่ทันจบ ผู้หญิงสองคนก็พาเพื่อนตนเดินหายออกไปทันที

"เชี้ยแล้วไหมล่ะ จะไปไหนกันต่อวะเนี่ย"

"กูไม่ได้ห่วงว่ามันจะทำไรเค้า แต่เค้าจะทำไรพวกมันมากกว่า มึงนะไอ้เจสัน!!"เจมส์ว่าพรางชี้หน้าเจสัน

.

.

.

.

แบงค์ที่เมาแต่ยังมีสติอยู่เล็กน้อยขับรถมาที่บ้านโซ่พร้อมกับเพื่อนและผู้หญิงสองคน ก่อนจะจอดรถที่โรงรถ

"อุ๊ย!! เดินดีๆสิคะพี่มาร์ค อื้อออ.."มาร์คเดินเซไปมาด้วยอาการเมา ใบหน้าซุกลงที่ซอกคอหญิงสาวก่อนจะสูดดมเล็กน้อย

"นี่.. ไม่ใช่เมียกูนิ่ เมิงงงเป็นใครวะ??"ถึงแม้จะเมาแต่กลิ่นตัวโซ่เค้าจำได้ดี มาร์คผละตัวออกและถามขึ้นเสียงดัง


แกร๊ก~~~

ประตูบานใหญ่เปิดออกมาก่อนที่โซ่และแยมจะยืนดูสิ่งที่ยั้วเยี้ยอยู่หน้าบ้าน

มาร์คที่นั่งลงกับบันไดโดยมีผู้หญิงประคองไว้ ส่วนแบงค์ก็กอดคออยู่กับผู้หญิงอีกคน

"เชี้ยมาร์ค!!!"

"ไอ้แบงค์!!"

ผู้หญิงทั้งสองเงยหน้ามองเสียงที่เปร่งออกมา

"พวกพี่เป็นใครคะ??"ผู้หญิงข้างมาร์คถามชึ้น

"พวกเธอเข้ามาในบ้านฉันได้ไง ออกไปเดี๋ยวนี้!!"โซ่พูดพร้อมกับสีหน้านิ่ง ขาเรียวค่อยๆก้าวลงไปยืนประจัญหน้ากับผู้หญิงคนที่ถาม

"แต่พวกหนูยังไม่ได้บริ..."

"เอ๊ะอีนี่!! ออกไปจากบ้านกู ปล่อยแฟนกูได้แล้ว ออกไป!!"โซ่ตะโกนใส่ผู้หญิงที่กำลังจับแขนมาร์คอยู่ เมื่อสิ้นเสียงผู้หญิงคนนั้นก็รีบวิ่งออกไปทันที

"แล้วนี่ มึงยืนทำซากอะไรอีก ยังไม่ปล่อยแฟนกูอีก อยากหยอดน้ำข้าวต้มรึไง ห๊ะ!!"แยมว่าเสียงดังก่อนจะกระชากแขนแบงค์มา

"ปะ..ไป ไปแล้วค่ะ"ผู้หญิงอีกคนก็รีบวิ่งไปทันที


โซ่มองมาร์คที่กำลังคลานเข้ามาในบ้าน มือหนาจับที่ปลายเท้าของโซ่ก่อนจะพยุงตัวขึ้นมากอดโซ่แน่นๆ

"เมียจ๋า พี่มาร์ค..ไม่ได้เรียกเค้ามานะ ไอ้เจสันมานเปนนคนทำ"มาร์คว่าเสียงยานพร้อมกับกอดโซ่ไว้

"เหม็นเหล้าว่ะมาร์ค นอนตรงนี้แหละ พรุ่งนี้ค่อยคุย"โซ่ลากมาร์คมานอนพิงกับโซฟาแล้วเดินขึ้นห้องนอน


"แบงค์ แบงค์... พี่แบงค์!!"แยมเรียกชื่ออีกคนพร้อมกับตบหน้าให้รู้สึกตัว 

"เมียไปไหนอ่าาา"แบงค์ลืมตาขึ้นมาก่อนจะถามหาแยม 

"จะไปนอน คืนนี้ก็นอนกะพี่มาร์คไปเลย ไม่อยากนอนด้วย"ว่าจบแยมก็เดินขึ้นห้อง


โซ่เดินลงมาที่ห้องโถงอีกครั้งพร้อมกับผ้าห่มสองผืน ก่อนจะคุมให้ผู้ชายสองคน

"ไอ้มาร์คเอ๊ยยยย ไม่น่าปล่อยเลยโดนเพื่อนมอมเหล้ารึป่าวไม่รู้ เมาเป็นหมาเลย เผลอปล่อยนิดหน่อยนี่ไม่ได้เลยนะ"โซ่ปิดไฟที่ห้องโถงก่อนจะเดินขึ้นห้องอีกครั้ง

.


.


.

To be continued🕵🕵

ขอโทษลีดเดอร์ทุกคนที่หายไปนานมาก คือช่วงที่ผ่านมาไรท์เรียนหนักมากจนไม่มีเวลาเข้ามาอ่านหรือทำอะไรเกี่ยวกับนิยายเลย แต่ไรท์จะไม่ทิ้งเรื่องนี้แน่นอน ไม่ว่าจะนานแค่ไหนก็สัญญาจะแต่งออกมาให้ดีและจบตามที่ได้วางไว้แน่นอนค่ะ

ปล.มีการใช้คำหยาบ ขออภัยด้วยค่ะ

ปล.หากไม่สนุกบอกได้นะคะ


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น