🌹Rosé.🌹

กูคืนคนที่จะลากมึงลงนรก...

C : จากลาพร้อมน้ำตา

ชื่อตอน : C : จากลาพร้อมน้ำตา

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 640

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 18 ก.พ. 2561 19:41 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
C : จากลาพร้อมน้ำตา
แบบอักษร

---


ผ่านมาหลายวันแล้วที่ผมได้สอนมารยาทต่างๆให้กับยัยเปิ่น ดูทุกคนในบ้านจะชอบใจเวลายัยเปิ่นอยู่กับผม และวันนี้ วันที่ผมและนายจะบินไปญี่ปุ่น ไปเรียนหลักสูตรอัจฉริยะคุณแม่และคุณพ่อดูเศร้ามากที่ผมจะไม่ได้อยู่ในบ้านหลังนี้ตั้ง15ปี พอถึงวันนั้นผมก็จะอายุ25ปีพอดี และยัยเปิ่นคงอายุ20ปี


"พอล มาให้แม่กอดก่อนไปหน่อย ฮือออ แม่ไม่อยากให้พอลไปเลย แม่เป็นห่วงง"

"คุณแม่ร้องไห้ทำไมครับ ผมไปเรียนน่ะครับแค่15ปีเอง แล้วผมจะกลับมา"


ผมเดินลงมาที่ห้องรับแขกก็เห็นคุณแม่กับคุณพ่อนั่งบนโซฟากับลุงๆป้าๆ ส่วนยัยเปิ่นนั่งบนพื้นกับนายและแคนดี้? เธอมาส่งผมหรอ ดีใจจังผมรู้ใจตัวเองว่าชอบแคนดี้ถึงจะยังเป็นเด็กกันอยู่แต่ก็รักแบบเด็กๆผมแค่ชอบน่ะไม่ได้รักอะไรพิเศษเกินไป เวลาผมเห็นแคนดี้หรืออะไรเกี่ยวกับแคนดี้ ผมชอบเอาไปเปรียบเทียบกับผิงผิง ยั่ยเปิ่นนั่นนิสัยตรงข้ามกับแคนดี้สิ้นเชิง แคนดี้เรียบร้อย แต่ผิงผิงจะทะเล้นมากกว่า

"ไปอยู่ที่นู้นดูแลตัวเองดีๆน่ะคับ พอลกับนาย"

ลุงโรมันพูดบอกผมและนาย ก่อนที่แคนดี้จะหันมาจ้องหน้าผม เธอน่ารักดีน่ะใส่ชุดกระโปรงสีชมพูต่างจากยัยเปิ่นที่ใส่เสื้อยืดกางเกงขาสั้นมอมแมม


"เห้อออ จะได้เวลาออกเดินทางล่ะ เดี๋ยวให้คนขับรถไปส่งน่ะลูก พ่อแม่กับลุงๆป้าๆไปส่งไม่ได้"


"ครับ"

พรึ่บ..


ยั่ยเปิ่นยกมือขึ้น ทำให้ทุกคนทำหน้างง อยู่ดีๆทำยกมือทำไม นายหันหน้ามามองผมก่อนจะหันไปมองเธอ

"คุณลุงขา น้องผิงผิง ขอไปส่ง พี่พอลกับพี่นายได้ไหมค่ะ"


ทุกคนในบ้านต่างยิ้มให้กับคำถามของเธอ คุณพ่อคุณแม่และทุกคนในบ้านต่างพยักหน้าอนุมัติจนร่างเล็กกระโดดโลดเต้นแต่พอสบตากับผมก็นั่งนิ่งเหมือนเดิม เห้อออ จำบ้างไหมเนี่ย มารยาทที่สอนอ่ะ


"ก่อนจะไปส่งแม่ว่าผิงผิงไปแต่งตัวกับแม่ดีกว่าน้ะจ้ะ"


"เออ..คืออ คุณแม่ค่ะ แคนดี้ก็อยากจะไปส่งพอลกับนายน่ะค่ะแต่พ่อแม่แคนดี้เรียกกลับบ้านแล้วน่ะค่ะ"


"ออ จ้ะ แล้วมีคนมารับแคนดี้ปล่าวจ้ะ"


"มีแล้วค่ะ ขอตัวกลับก่อนน่ะค้ะ ขอให้โชคดีน่ะค่ะ"


แคนดี้บอกคุณแม่แล้วหันมาทางผมกับนายแล้วยิ้มให้พวกเราก่อนจะเดินออกไป

ต่อมาผมกับนายนั่งเช็คของและฟังเรื่องเล่าที่อาเซล น้องของพ่อผม อาเซลเล่าให้ฟังว่าตอนที่อาไปเรียนอาเป็นคนที่หล่อและฮอตมากก เห้อะๆ หลงตัวเองตลอด ระหว่างที่พวกผมกำลังคุยกับอาเซลเรื่องเรียนที่นู้ คุณอาสอนทุกอย่างเวลาไปอยู่ และคุณแม่กับยัยเปิ่นก็เดินลงมาพร้อมไปส่งผม..


...น่ารัก

ผลการค้นหารูปภาพสำหรับ เอลลี่ ฟิลด์

คำเดียวที่ผุดขึ้นมาในสมองผมตอนนี้ ชุดกระโปรงฟูสีดำเสื้อแขนยาวลายจุดสีขาวทับด้วยเสื้อกั้กสีครีมน้ำตาลอ่อนๆ ตัดกับถุงเท้าสีชมพูครีมยาวถึงเข่า ทรงผมถูกรวบเก็บข้างหลังดูน่ารักเป็นคุณหนูขึ้นมา ขัดกับบุคลิกและตัวเธอเมื่อกี้มากๆ


"น้องผิงผิงพร้อมแล้วพอล เดินทางเลยน่ะค่ะ ฝากน้องด้วยน่ะ"

คุณแม่เดินมาส่งผมกับนายที่หน้าบ้านก่อนที่ผมจะขึ้นรถที่คนขับเตรียมไว้ นายนั่งข้างหน้าข้างลุงคนขับ ส่วนยัยเปิ่นนั่งหลังกับผม สักพักลุงสมก็เปิดประตูรถและขับออกจากบ้าน พาพวกผมมาถึงสนามบินและพามาส่งตรงที่รอขึ้นเครื่อง ตอนนี้เหลือเวลาอีก5นาทีเครื่องจะมาแล้วและ..


"ฮึกก.."


"หนูผิง เลิกร้องได้แล้วคับ"

นายหันหลังมามองยัยเปิ่นก่อนจะเดินไปเช็ดน้ำตาให้ ชิ!รู้สึกหงุดหงิดนิดๆ


"พี่นายกับพี่พอลไม่ไปได้ไหมค่ะ น้องผิงผิงไม่มีเพื่อนเล่นด้วยอาา ฮืออ ฮึก น้องผิงผิงจะต้องอยู่คนเดียวตั้ง15ปี"

"เดี๋ยวพี่ก็กลับมาแล้วน่ะคับ^^"


เครื่องสายการบินJAPANได้ลงเกทที่12 เหลือเวลาอีก2นาที ผู้โดยสารออกนอกประเทศทุกท่านโปรดเตรียมสัมภาระให้พร้อม


ตอนนี้ทุกคนต่างทยอยตรวจบัตรและขึ้นเครื่องกันจนหมด พนักงานผู ้หญิงเดินมาทางผมและสอบถามว่าผมขึ้นสายการบินนี้ใช่ไหมพวกเราก็ตรวจบัตรและกำลังเดินไปขึ้นเครื่อง แต่ยั่ยเปิ่นร้องไห้หนักมากและดิ้นในอ้อมอกลุงสมในขณะที่ลุงสมอุ้มเธออยู่ พนักงานหลายคนต่างวิ่งกรูเข้ามาปลอบเด็กน้อยน่ารักเพราะเธอรบกวนคนอื่น


"ฮือออ  อย่าทิ้งน้องผิงผิงไปน่ะ พี่พอลพี่นาย อึก ปล่อยหนูๆๆ..ฮืออๆๆ ปล่อยย"


ร่างบางดิ้นไปมาเพื่อทำให้หลุดจาการจับไว้ เห้อออ ขนาดผมจะไปแล้วยังสร้างปัญหาก่อนที่จะไม่ได้เจอกันอีกหรอเนี่ย


..

"ฮืออ น้องผิงผิงไม่อยากอยูาคนเดียวว"


"แล้วรอฉันได้ไหมล่ะ"


"ฮึก...."

"...."


ผมหันหลังและพูดบอกเธอ ทำให้เสียงร้องไห้หยุดลงและสะอื้นเบาๆ ทุกคนในที่นี่เงียบกันหมด ผมเดินขึ้นเครื่องและหาที่นั่งของตัวเองก่อนจะหันไปทางสนามบินที่เริ่มห่างไกลจากเครื่อง โดยที่เครื่องบินเริ่มทยานสู่น่านฟ้าญี่ปุ่น


..

น้ำตาหยดใสไหลข้างแก้มผมหนึ่งหยด รู้สึกใจหายขึ้นมาเมื่อผมจะไม่ได้เจอคนคอยกวนใจอีก15ปี


...


-----------------------

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น