นักอ่านไร้เงา

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

การกลั่นแกล้งที่ผิดพลาด 2

ชื่อตอน : การกลั่นแกล้งที่ผิดพลาด 2

คำค้น : Yaoi การกลั่นแกล้ง

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 667

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 02 มี.ค. 2561 17:49 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
การกลั่นแกล้งที่ผิดพลาด 2
แบบอักษร

​ในที่สุดก็ถึงวันสุดท้าย นี้คือคืนสุดท้ายที่จะได้นอนที่นี่ และในตอนเช้าจึงเก็บของกลับ 

ดไวต์รู้สึกโล่งใจ เขายังไม่โดนแกล้งอะไรมากตั้งแต่มา 

"ดไวต์ คุณจะเหม่อเกินไปแล้ว เอ้า กินเข้าไปซะ" 

ฟรังค์ปลุกอีกคนจากผวัง ดไวต์ชอบเหม่อบ่อยๆ และการปลุกอีกคนจากผวังก็เรียกสีหน้าตลกๆได้ดี 

"อะ งั่มๆ ขอโทษครับ" 

ว่าแล้วก็ทำหน้าหงอย 

"เอาละ รีบทานเถอะครับ นี้คืนสุดท้ายแล้ว เราจะไปรวมกันดูดาวอีก 30 นาทีแล้วนะ " 

ใช่คืนสุดท้าย ทุกคนพร้อมใจกันนัดรวมตัวเพื่อชมดาวบนท้องฟ้า และดวงจันทร์เต็มดวง ไกต์ของที่นี่บอกว่าคืนนี้ฟ้าจะสวยมาก 

"จริงด้วย " 

ว่าแล้วก็รีบกินต่อ ป่านนี้ทุกคนคงใกล้ไปจุดชมวิวแล้ว 


"เอาละทุกคน จับจองที่นั่งกันเลย ตรงโต๊ะ มีขนม และเครื่องดื่มให้ ใครอยากทานก็ไปกินได้" 

พวกเรามาที่จุดชมวิวแล้ว จุดชมวิวเป็นลานโล่งกว้างมีการตกแต่งอย่างสวยงามด้วยต้นไม้ประดับ และดอกกุหลาบหลากพันธิ์ุ ข้างๆมีโดมเอาไว เผื่อฉุกเฉินยามฝนตก  

 ทุกคนดูสนุกสนาน ยกเว้นดไวต์ที่มองเลยไปข้างล่าง ข้างล่างจุดชมวิวที่ยกสูง คือพื้นที่รกร้างน่ากลัว ถึงจะมืดแต่ก็เห็นสิ่งก่อสร้างที่ผุผัง หญ้ารกชัน ต้นไม้หนาทึบ และที่น่ากลัวที่สุดคงจะเป็นความรู้สึกของเขา ว่า 

'มีใครบางคน จ้องมองพวกเราอยู่'

---ต่อ--- 

"นี้พวกเรา ไหนๆนี้ก็วันสุดท้ายแล้ว พวกเราสงสัยกันไหมว่าทำไมที่นี่ถึงห้ามไปฟาร์มรกร้างนั้นกัน " 

ทิม ชายตัวใหญ่ร่างหนา เอ่ยขึ้นกลบความสนุกสนานของทุกคน 

"อืม นั้นสิ"

"อาจจะเพราะ มีสิ่งปลูกสร้างใกล้พัง อันตรายก็ได้" 

"นั้นก็ใช่ แต่ฉันไปได้ยินมานะสิ" 

"นายจะบอกว่า ข่าวลือเรื่องพื้นที่ต้องสาปนะหรอ เหลวไหล ก็แค่ข่าวลือลอยๆ" 

ทุกคนเริ่มถกเถียงกันไปมา ส่วนเขาก็ทำได้แค่ฟังเงียบๆ เขาภาวนาขออย่าให้ทุกคนหาเรื่องอะไรเลย 


และมันก็ไม่เป็นจริงอีกครั้ง 

"งั้น เราลองเข้าไปไหม ฉันเห็นทางนั้นมีเเค่เชือกกันไว้ ลองไปดูกันเถอะ" 

"ฉันว่าอย่าดีกว่าถ้าเกิดอะไรขึ้นฉันจะไม่รับผิดชอบนะ" ฟรังค์ปฎิเสธเสียงแข็ง เขารู้สึกว่าการเข้าไปไม่ใช่เรื่องที่ดีแน่ 

"ผม เห็น ด้วยครับ" 

ผมออกความเห็น 

"เอาน่าฟรังค์ ถ้าคุณไม่ชอบก็แค่กลับที่พักไปพัก พวกเราเข้าไปไม่นานก็ออกมาแล้ว " 

ฟรังค์ไม่เห็นด้วยแต่ก็ยอมแพ้ เพราะดูท่าพวกนี้คงไม่ยอมง่ายๆ 

"แต่ พวกผมจะเอาดไวต์ไปด้วย"

"ไม่นะ ผมไม่ไป"

"แกต้องไป" 

วิคเริ่มทำสีหน้าน่ากลัว รวมถึงทุกคน ตอนนี้คงคิดแผนแกล้งเขามากมาย

ผมทำได้แค่ก้มหน้านิ่ง ตอนนี้ฟรังค์อยู่ห่างเกินไป เขากำลังจะกลับห้องพัก 

"ดไวต์มาเร็ว เรากลับห้องกันเถอะ" 

"ขะ ขอโทษครับ แต่คุณกลับไปก่อนเถอะ "

"ดไวต์ ทำไมละ คุณกลัวไม่ใช่หรอ"

"หัวหน้าไปเถอะ พวกผมไม่ทำอะไรเขาหรอก "

"เฮ้อ ได้"

ไปแล้ว คนปกป้องผมจากไปแล้ว ตัวผมลีบลงๆ ดีที่ทุกคนไม่สนใจ หันกลับไปคุยกัน 

ซักพักทุกคนก็เดินทางมาถึงจุดข้ามไป พวกเราค่อยๆทยอยเข้าไป จนถึงผม ผมทำได้แค่ปีนข้าวไปช้าๆ 

ตัวผมเริ่มสั่น มันน่ากลัว ผมรู้สึกได้ถึงบางอย่าง ที่จ้องมองอยู่ รู้สึกถึงสายตาที่กระหาย คิดได้ดังนั้นก็เผลอสบเข้ากับบางอย่าง ในตาสีดำสนิทจ้องมองมาชวนให้สั่นกลัว 

"มะ ไม่ ต้องรีบออกไป ออกไปจากนี้เถอะครับทุกคน " 

"ดไวต์ นายเงียบไปเลย เรามาแค่ไม่นานเอง จะรีบไปไหน "

เจนสาวสวยคนหนึ่งในทีมพูดเขว 

"นั้นสิ ไปพวกเรา ไปดูนั้นสิ บ้านหลังนั้นแต่ก่อนคงสวยมาก คงเป็นอย่างที่พูดว่าเจ้าของคือมหาเศรษฐี " 

ทิมเดินนำไปที่บ้านหลังที่ผมสบกับดวงตาน่ากลัว 

และตอนนี้เขาก็มาอยู่ไม่ห่างแล้ว 

"ไม่ทิม!! ถอยมา!!" 

'ฉับ' 

ศีรษะของทิมหล่นล่วงลงกับพื้น สายตาเบิกกว้างอย่างน่ากลัว แต่คงไม่น่ากลัวเท่าเจ้าของอาวุธแสนน่ากลัว เขาคือคนที่ผมเห็น หน้าตาถูกปิดมิด ทั้งหัว ดวงตาสีดำสนิท รูปร่างกำยำ แต่ไม่หนามาก สูงมาก เสื้อผ้าเป็นชุดเก่าๆ ขาดบางส่วน และที่น่ากลัวกว่านั้นคือ 

'สายตาที่จ้องมองมาที่เขาอย่างเจาะจง' 




-----+-

มาแล้ววว 

หายไปซะนาน พอดีติดงานด่วนคะ เลยต้องรีบเคลียงานก่อนค่อยแต่งได้ 

แต่ก็ดันติดเข้าค่ายอีก เลยยาวจ้า 

เดี่ยวมาต่อน้าา

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น