ยอนิม

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

รักโคตรๆ...โหดอย่างมึง! ภาค 4 ตอนที่ 43 [100%]

ชื่อตอน : รักโคตรๆ...โหดอย่างมึง! ภาค 4 ตอนที่ 43 [100%]

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 162.1k

ความคิดเห็น : 515

ปรับปรุงล่าสุด : 18 ก.พ. 2561 02:14 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
รักโคตรๆ...โหดอย่างมึง! ภาค 4 ตอนที่ 43 [100%]
แบบอักษร


รักโคตรๆ...โหดอย่างมึง! ภาค 4  ตอนที่ 43

Author :   (ยอนิม)



เดย์จูบอิฐอย่างดูดดื่มปะปนกับความเอาแต่ใจ เขาดูดดึงปลายลิ้นของอิฐจนอิฐรู้สึกเจ็บ

"อื้อออ" อิฐครางประท้วงในลำคอ ถึงแม้ว่าจะเจ็บ แต่มันก็แฝงไปด้วยความเสียวซ่านในอก เดย์บดจูบและขบกัดริมฝีปากล่างของอิฐอย่างหมั่นเขี้ยว ก่อนจะผละออกมาเล็กน้อย ดวงตาของทั้งสองมองกันแและกัน อิฐเม้มปากนิดๆ

"มึงเป็นอะไรรึเปล่า" อิฐถามขึ้น เดย์ยกยิ้มนิดๆ


"ไม่ได้เป็นอะไร แต่กูกำลังจะลงโทษมึง โทษฐานที่ชอบดื้อ พูดอะไรไม่ฟัง" เดย์บอกกลับมา อิฐร้อนหน้าวูบ


"ลงโทษยังไง" อิฐถามกลับ


"เดี๋ยวก็รู้" เดย์พูดขึ้น ก่อนจะประกบจูบอิฐอีกครั้ง อิฐเองก็จูบตอบเดย์กลับมาเช่นเดียวกัน ส่วนหนึ่งเพราะอิฐอยากจะเอาใจเดย์ด้วย เพื่ออย่างน้อยเดย์จะได้เบาแรงลงบ้าง อิฐกลัวว่าพรุ่งนี้ตัวเองจะนั่งรถไฟกลับกรุงเทพฯไม่ไหว


"อื้มมมม...อือออ" อิฐส่งเสียงครางในลำคอ เมื่อเดย์บดเบียดกลางกายของตัวเอง ที่มีเพียงผ้าขนหนูขวางกั้น ไปกับกลางกายของอิฐ  ทำให้อิฐรับรู้ถึงการตื่นตัวของเดย์ได้เป็นอย่างดี กลิ่นแชมพู และกลิ่นสบู่อ่อนๆจากเดย์ ทำให้อิฐเคลิบเคลิ้มได้ไม่ยาก เดย์ถอดเสื้อของอิฐออกจากร่างกาย แล้วก้มลงไปซุกไซ้ที่ซอกคอขาว พร้อมกับขบเม้มอย่างกระหาย


กึก..

"อ๊ะ เดย์ เจ็บ" อิฐร้องบอกออกมา เมื่อเดย์กัดที่คอของเขา อิฐมั่นใจว่ามันต้องเป็นรอยแน่ๆ เพราะเดย์กัดค่อนข้างแรง จนอิฐน้ำตาซึม เดย์ผละริมฝีปากออกมาเพื่อดูสีหน้าของอิฐ อิฐทำหน้างอนิดๆ หางตาซึมไปด้วยหยาดน้ำใสๆ


"คราวหน้าอย่าดื้ออีก เข้าใจมั้ย" เดย์พูดเสียงพร่า ก่อนจะก้มลงไปจูบซับที่หางตาของอิฐ อิฐพยักหน้ารับในทันที  แล้วเดย์ก็ก้มลงไปเลียตรงรอยที่เขากัด เดย์ใช้ลิ้นไล่เลียลงมาที่ยอดอก มือก็ค่อยๆดึงกางเกงของอิฐลงไปด้วย จนร่างกายของอิฐเปลือยเปล่า เดย์จูบซับและขบกัดเบาๆไปตามแผงหน้าอกและสีข้างของอิฐ ทำให้อิฐตัวสั่นสะท้าน ท้องน้อยก็ร้อนวูบวาบ ความเย็นจากร่างกายของเดย์ หลังจากที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จใหม่ๆ ทำให้อิฐรู้สึกดีเป็นอย่างมาก


"ซี๊ดด..เดย์ เบาๆ" อิฐครางออกมา เมื่อเดย์ขบกัดยอดอกของอิฐพร้อมกับใช้ลิ้นละเลงระรัว จนอิฐต้องเผลอแอ่นหน้าอกเรียบของตัวเองขึ้นมา เดย์ใช้ริมฝีปากปรนเปรอยอดอกของอิฐสลับไปมาทั้งสองข้าง ทั้งดูด ทั้งตวัดเลีย จนอิฐต้องสะบัดหน้าไปมาไล่ความความเสียวที่เกิกขึ้น

"อ่าาาา..เดย์...มัน..สะ..เสียว..อื๊ออ" อิฐครางเสียงกระเส่า เดย์เลื่อนมือลงไปลูบไล้และกดเน้นแก่นกายของอิฐ ที่ขยายขนาดขึ้นมาแล้ว เพราะแรงกระตุ้นของเดย์ เดย์ใช้มือและนิ้วลากลูบตรงร่องบั้นท้ายและลูกกลมๆของอิฐอย่างแผ่วเบา จนทำให้อิฐตัวสั่นระริกแล้วเดย์ก็จับแก่นกายของตัวเอง และของอิฐเอาไว้ด้วยมือข้างเดียวของเขา ก่อนจะทำการขยับไปพร้อมๆกัน


"อ่าาา..ฮึมมมม" เดย์ครางเสียงทุ้มต่ำในลำคอ ริมฝีปากและจมูกก็ยังคงซุกไซ้ซอกคอ แผ่นอกของอิฐไม่ว่างเว้น เดย์เร่งมือเร็วระรัว อิฐก็โอบแขนไปที่รอบคอของเดย์เอาไว้ ตอนนี้ไม่ว่าเดย์จะกัด จะทิ้งรอยไว้ตรงไหน อิฐก็ไม่รู้สึกเจ็บ แต่รู้สึกเสียวขึ้นมาแทน เพราะความเสียวมันกลบความรู้สึกเจ็บไปจนหมด เดย์รูดรั้งมือแบบหนักเบาสลับไปมา มันทำให้อิฐแทบคลั่ง ไม่ใช่แค่อิฐคนเดียว เดย์เองก็กัดฟันกรอดเพราะความเสียว แต่ไม่ทันที่อิฐจะได้ปลดปล่อย เดย์ก็หยุดมือของเขา ทำให้อิฐที่นอนหายใจหอบนิดๆอยู่ มองหน้าเดย์ทันที เดย์ยกยิ้มนิดๆ เขาก้มลงไปจูบริมฝีปากของอิฐแรงๆ แล้วผละออกมา

"ลุกมา" เดย์พูด ก่อนจะดึงให้อิฐลุกขึ้นนั่ง ส่วนเดย์ก็ขยับไปนั่งพิงกำแพงเอาไว้


"อะไร" อิฐถามพร้อมกับเม้มปาก


"กำลังจะลงโทษมึงไง ครั้งนี้ มึงต้องทำเอง" เดย์พูดยิ้มๆ อิฐร้อนหน้าวูบวาบ เพราะอิฐรู้สึกอายทุกครั้ง ที่เดย์จะให้เขาออนท็อป และคุมจังหวะเอง

"หยิบเจลในกระเป๋ามาสิ" เดย์พูดกระตุ้น อิฐเลยต้องไปเอาเจลในกระเป๋าเสื้อผ้าออกมา แล้วมานั่งต่อหน้าเดย์ เดย์ขยับรูดรั้งแท่งร้อนของตัวเองรอไปเรื่อยๆ พร้อมกับจ้องหน้าอิฐ ทำให้อิฐร้อนหน้าหนักกว่าเดิมเสียอีก

"มึงยิ่งช้า ก็ยิ่งอาย" เดย์พูดดักคอขึ้นมา อิฐจึงรีบขยับเอาเจลไปทาที่แท่งร้อนของเดย์ แล้วก็ทาที่ช่องทางด้านหลังของตัวเอง โดยมีสายตาของเดย์มองทุกการกระทำของอิฐ เดย์เลียริมฝีปากที่แหห้งผากของตัวเอง ยามที่เห็นคนรักกำลังเตรียมตัว อิฐขยับขึ้นมาคร่อมช่วงตักของเดย์เอาไว้ แล้วจับแท่งร้อนของเดย์มาอยู่ตรงตำแหน่งที่เหมาะสม ก่อนที่อิฐจะค่อยๆกดตัวลงช้าๆ โดยมีเดย์คอยจับประคองสะโพกของอิฐเอาไว้ด้วย


"อึ่ก..." อิฐเม้มปากแน่น เมื่อส่วนปลายแท่งร้อนค่อยๆสอดแทรกเข้าไปในร่างกายของเขา อิฐกดตัวลงช้าๆ ความเสียดเสียวเกิดขึ้นมาทีละนิด เดย์อาสาขยับแก่นกาของอิฐไปด้วย


สวบ..

เดย์เด้งสะโพกขึ้นนิดๆ เพื่อให้สอดแทรกเข้าไปได้จนสุด อิฐรีบเกาะไหล่ของเดย์ทั้งสองข้างเอาไว้ทันที

"อ๊ะ...อื๊ออ" อิฐครางออกมาด้วยความจุกเสียว เดย์รั้งคอของอิฐเข้ามาบดจูบอย่างเร่าร้อน มือของเขาอีกข้างก็บีบบั้นท้ายของอิฐจนเต็มมือ


"ขยับสิ" เดย์บอกอิฐเสียงพร่า อิฐจึงค่อยๆขยับโยกตัวขึ้นลงอยู่บนตักแกร่งของเดย์ โดยมีเดย์คอยช่วยประคองสะโพก ยกสะโพกให้


พั่บ พั่บ พั่บ

เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังขึ้นเป็นจังหวะ จนอิฐเริ่มชิน เขาก็เร่งความเร็วขึ้น เดย์นั่งมองสีหน้าของอิฐด้วยความหลงไหล เขายื่นหน้าไปเลียยอดอกของอิฐไปด้วยเป็นระยะ

"ซี๊ดดดด..เดย์...อ่าาา..มันลึก" อิฐครางบอกออกมาด้วยความเสียวสุดๆ เดย์เองก็กัดฟันข่มความเสียวเอาไว้


"ฮึ่มมม..อ่าาา" เดย์เองก็ครางออกมาอย่างฉุดไม่อยู่ เดย์ขยับตัวออกจากกำแพง แล้วล้มตัวลงนอนหงาย โดยให้อิฐยังคงนั่งอยู่ด้านบน อิฐโยกตัวระรัว เดย์ก็เด้งสะโพกขึ้นสวน

ปั่บ ปั่บ ปั่บ

เสียงกระแทกกระทั้น ดังถี่รัว จนอิฐส่งเสียงครางอย่างกลั้นไม่อยู่

"อ๊ะ...อ๊ะ..อ๊าา" อิฐครางด้วยความเสียวซ่าน อิฐโยกตัวสลับเร็วบ้างช้าบ้างอยู่สักพัก จนดูเหมือนว่าเดย์จะทนไม่ไหว จากที่จะให้อิฐคุมเกมเอง แต่เขาก็ต้องกลับมาทำหน้าที่นั้นแทน เดย์รั้งตัวอิฐให้เอนลงมาจูบกับเขา แล้วใช้อ้อมแขนกอดรัดตัวของอิฐเอาไว้ ส่วนขาทั้งสองข้างของเดย์ ก็ตั้งฉากขึ้นมา ทำให้ตัวของอิฐแนบชิดกับเดย์ ก่อนที่เดย์จะทำการเด้งสะโพกระรัว

"อื๊อออ...อ๊าาาา" อิฐครางด้วยความเสียวสุดๆ


"ซี๊ดดดด...อ่าา" เดย์เองก็ครางออกมาเช่นเดียวกัน แก่นกายของอิฐถูไถไปตามหน้าท้องของเดย์ จนเดย์รู้สึกได้ถึงแรงตอดรัดถี่ๆจากช่องทางด้านหลังของอิฐ เขาจึงเร่งสะโพกเร็วๆแรงๆ ไม่หยุดยั้ง


"เดย์...อื๊ออ...เดย์" อิฐครางพร้อมกับกัดปากตัวเองสลับไปด้วย เดย์เองก็ใกล้จะปลดปล่อยเช่นเดียวกัน จนในที่สุด เดย์ก็ปล่อยเข้าในร่างกายของอิฐ พร้อมกับอิฐที่ปลดปล่อยใส่หน้าท้องของเดย์ เดย์เด้งสะโพกเน้นๆขณะที่กำลังปลดปล่อย


"อ่าาาาาา" เดย์ครางยาวด้วยความสุขเสียว อิฐก็ซบหน้าอยู่กับไหล่ของเดย์พร้อมกับหายใจหอบเหนื่อย


จุ๊บ..

เดย์จูบที่ขมับของอิฐเบาๆ

"เหนื่อยอ่ะ" อิฐบ่นออกมาเบาๆ หัวใจของเขาทั้งสองคนเต้นแรงแข่งกัน


"จะรีบเหนื่อยไปไหน มึงคิดว่าการลงโทษ มันจะจบลงแค่รอบเดียวเหรอวะ" เดย์ถามขึ้น ทำให้อิฐผงกหัวขึ้นมามองหน้าเดย์ทันที


"แต่พรุ่งนี้กูต้องนั่งรถไฟกลับกรุงเทพนะเดย์" อิฐรีบค้าน


"ไม่เป็นไร เดี๋ยวกูหาเบาะรองให้มึงนั่งเอง" เดย์พูดยิ้มๆ ก่อนที่เขาจะลุกนั่งพร้อมกับพลิกตัวของอิฐให้นอนหงาย แล้วเดย์ก็เริ่มขยับสะโพกอีกครั้ง



+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++



“ไอ้อิฐ ตื่นรึยังวะ” เสียงทักของแม็คดังขึ้น ขณะที่พวกเขาลงมารวมตัวกันที่ล็อบบี้ของที่พัก เพื่อทานอาหารเช้า และเตรียมตัวกลับกรุงเทพฯ เดย์ให้ทุกคนขนของลงมาเลย ส่วนอิฐก็นั่งฟุบหน้าไปกับโต๊ะกระจกด้วยความเพลีย


“อืมม กูง่วง” อิฐบอกเสียงแผ่ว


“โอ๊ะ กูพอจะรู้ละ ว่าทำไมมึงถึงง่วง มึงดูตรงนี้สิ” นิคพูดขึ้น ก่อนจะชี้ตรงคอของอิฐให้แม็คดู ทำให้อิฐรีบขยับคอเสื้อมาปิดทันที แล้วเงยหน้ามามองหน้านิคด้วยสายตาดุๆ นิคกับแม็คเลยหัวเราะขำเบาๆ


“อะไรกัน” เสียงของเดย์ดังขึ้น พร้อมกับวางชามข้าวต้มให้กับอิฐ


“มึงนี่ไม่สงสารเพื่อนกูเลยนะ รู้ทั้งรู้ว่าจะต้องนั่งรถไฟกลับ” นิคแกล้งว่าเดย์ แต่สายตาล้อเลียนอิฐเต็มที่ อิฐเลยบิปาท่องโก๋ปาใส่หัวของนิคอย่างหมั่นไส้ ที่มาแซ็วเขา


“ลงมือกินได้แล้ว จะได้รีบกลับ” เดย์บอกออกมา อิฐเลยหันมานั่งกินข้าวต้มทันที เพราะทั้งหิวและหมดแรง เดย์ก็คอยตักเติมให้

“สองคนนี้จะกลับพร้อมกันเลยใช่มั้ย” เดย์หันไปถามพัตน์กับสไมล์ พัตน์ก็พยักหน้ารับ เมื่อทุกคนกินอิ่มแล้ว เจ้าของที่พักก็อาสาไปส่งที่สถานีรถไฟ โดยที่นันแม็ค พัตน์สไมล์ อาสานั่งทางกระบะหลัง ส่วนเดย์อิฐ และนีลนิค นั่งด้านหน้า เมื่อไปถึงสถานีก็ลาเจ้าของที่พัก ก่อนจะพากันขึ้นไปซื้อตั๋ว และรอรถไฟ

“นั่งบนนี้ก่อน” เดย์เอาเบาะรองนั่งที่เขาเพิ่งซื้อมา ให้อิฐนั่งขณะรอรถไฟ อิฐร้อนหน้าวูบ


“เดี๋ยวพวกไอ้นิคมันแซ็ว” อิฐพูดเสียงอ้อมแอ้ม


“ระหว่างให้มันแซ็ว กับนั่งปวดก้นปวดหลังไปตลอดทางจะเลือกอะไร” เดย์ถามกลับ อิฐเลยยอมที่จะนั่งบนเบาะที่เดย์ซื้อมาให้ พอได้นั่งเบาะนิ่มๆ อิฐก็รู้สึกดีขึ้น พวกเพื่อนก็มองมาอย่างล้อๆ แต่ก็ไม่มีใครพูดแซ็วอะไร จนกระทั่งรถไฟมา ทั้ง 8 คน ก็พากันขึ้นไปบนรถไฟ เดย์อิฐ พัตน์สไมล์ นั่งหันหน้าเข้ามาหากัน ส่วนนีลนิคและนันแม็ค ก็นั่งหันหน้าเข้าหากันอีกฝั่งหนึ่ง เดย์ให้อิฐนั่งติดหน้าต่างเหมือนเช่นเคย พวกเขาเอาของฝากและกระเป๋าวางไว้บนชั้นวางด้านบน พอรถไฟออกไปนานเท่าไร อิฐก็เอนหัวมาพิงกับไหล่ของเดย์หลับสนิททันที เดย์ก็คอยประคองให้อิฐนอนดีๆ เพราะรู้ดีว่าที่อิฐเป็นแบบนี้ก็เพราะเขา


“หึหึ พี่เดย์นี่รุนแรงจังเลยนะ” พัตน์แซ็วขึ้นมา เพราะเห็นรอยที่คอของอิฐ เดย์ยกยิ้มนิดๆ

“ยิ้มๆ เอาแบบนี้ป่ะ เดี๋ยวกูจัดให้” พัตน์แกล้งหันไปถามคนรักตนเอง ทำให้สไมล์ที่กำลังยกกล้องถ่ายวิวข้างทางรถไฟถึงกับชะงักไปนิด แล้วหันมามองหน้าพัตน์ด้วยสายตานิ่งๆ พัตน์ก็หัวเราะขำเบาๆ ก่อนจะกระซิบคุยหนุงหนิงกับสไมล์สองคน เดย์เองก็หันไปมองวิวด้านนอก โดยมีอิฐนั่งซบไหล่ของเขาอยู่ เดย์ถอนหายใจเบาๆ เมื่อคิดถึงเรื่องของศรที่หนีประกันอยู่ในตอนนี้

เดย์นั่งพักสายตาบ้าง มองวิวไปบ้าง จนในที่สุดก็มาถึงกรุงเทพฯ เขาจึงปลุกอิฐลงให้ลงจากรถ อิฐก็เดินตามแรงดึงของเดย์อย่างงัวเงีย ยังดีที่นันช่วยถือของฝากของเดย์ลงมาให้ด้วย


“สองคนนี้จะไม่กลับด้วยกันจริงๆน่ะเหรอ” นันหันไปถามพัตน์กับสไมล์ เพราตอนที่อยู่บนรถไฟ นันถามแล้วว่าจะกลับด้วยกันหรือไม่ เขาจะได้ให้ไวเอารถตู้มา แล้วจะไปส่งทั้งสองคน แต่พัตน์กับสไมล์ปฏิเสธ เพราะเกรงใจ เนื่องจากทางไปมันคนละทางกัน


“ไม่เป็นไรครับ ขอบคุณมากนะครับ” สไมล์ตอบยิ้มๆ ก่อนจะล่ำลากันอยู่สักพัก นันโทรหาไวตั้งแต่ตอนที่ใกล้จะถึงสถานีหัวลำโพงแล้ว รอไม่นานไวก็มาถึง ทุกคนจึงขนของขึ้นรถ แล้วตรงไปส่งเดย์อิฐ กับ นีลนิคที่บ้าน


“เฮียเดย์ ตกลงว่าเฮียจะให้ผมไปอยู่แทนไอ้กบมั้ย” ไวถามขึ้นขณะขับรถ


“ถ้ามึงสะดวกไป กูก็รบกวนหน่อย” เดย์ตอบกลับ เพราะตอนที่เขากำลังรอรถไฟ ฉกาจโทรมาหาเดย์ เพื่อบอกว่ากบเข้าโรงพยาบาลเมื่อคืน เพราะเป็นไข้เลือดออก เลยทำให้ไม่มีใครไปดูแลงานในร้านของเดย์ เดย์เลยคุยกับนัน ว่าจะให้ไวไปอยู่แทนให้ก่อน นันก็โทรมาบอกไวไว้แล้ว


“สะดวกครับเฮีย” ไวตอบกลับ


“งั้นเดี๋ยวมึงเอาสวิฟของกูขับไปละกัน” นันบอกออกมา ไวก็ตอบรับ สรุปว่าเดย์ให้ไวนอนพักที่ห้องด้านบน และใช้รถของนัน เพื่อไปดูแลงานแทนกบก่อนสักระยะ เมื่อตกลงได้แล้ว ไวก็ไม่ได้ถามอะไรอีก จนกระทั่งมาถึงบ้านของเดย์และอิฐ ทั้งสองคนจึงขนของลงจากรถ แล้วเข้าบ้านทันที เป็นเพราะเดินทางมาเหนื่อยๆ ทุกคนจึงอยากจะพักผ่อน ไวก็ขับรถไปส่งนีลนิคต่อ ถึงจะพานันแม็คกลับบ้านบ้าง


“เดย์ กูง่วงอ่ะ” อิฐพูดเสียงพึมพำเมื่อเดินเข้ามาในบ้าน กระเป๋าและของฝากก็วางกองอยู่กลางบ้าน


“งั้นขึ้นไปอาบน้ำ แล้วนอนพักซะ เดี๋ยวของพวกนี้กูเก็บเอง” เดย์ตอบกลับ


“มึงไม่ว่ากูใช่มั้ย” อิฐถามต่อ เดย์ส่ายหน้าไปมา


“ไม่ว่าหรอกน่า ไปนอนซะ” เดย์บอกอีกครั้ง อิฐจึงขึ้นไปบนห้อง เพื่ออาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า และนอนพักทันที ส่วนเดย์ก็แยกของเก็บของจนเรียบร้อย



+++++++++++++++++++++++++++++++++++ 50% +++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++


เดย์กลับขึ้นไปบนห้องอีกที ก็เห็นว่าอิฐอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า เปิดแอร์นอนหลับไปแล้วเรียบร้อย เดย์เลยดูเวลาเพื่อที่จะคำนวณว่าควรปลุกอิฐตอนไหน เดย์เก็บของในห้องอย่างเงียบๆ แล้วจึงอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าบ้าง เดย์ไม่ได้นอนพัก เขาลงมาเก็บบ้าน ตรวจเช็ครอบๆบ้าน เพราะเขาไม่ได้อยู่บ้าน 3 วัน แต่ได้เกียร์กับไนท์มาคอยรดน้ำต้นไม้ให้ เดย์หยิบกรรไกรตัดกิ่งมาตัดกิ่งไม้ที่ยื่นออกมาจากพุ่ม


“เดย์ๆ” เสียงเรียกเดย์ดังขึ้น พอเขาหันไปมองก็รีบยกมือไหว้อีกฝ่ายทันที


“สวัสดีครับพี่จัน ไหนอิฐมันบอกว่าพี่จะกลับวันอังคาร” เดย์ถามออกมาอย่างแปลกใจ


“ตอนแรกก็ว่าจะกลับวันอังคาร เพราะน้องชายพี่ว่างวันนั้น แต่ดันโทรไปบอกว่าไปรับได้เลย พี่ก็เลยให้ไปช่วยขนของส่วนตัวพี่กลับมาด้วยน่ะ ว่าแต่อิฐไปไหนล่ะ” จันถามหาอิฐ ตอนนี้เดย์ยืนคุยกับจันข้ามรั้วบ้าน


“หลับน่ะครับ พวกผมเพิ่งกลับมาถึงเมื่อสักพัก อิฐมันเหนื่อย ผมเลยให้นอนพัก” เดย์ตอบกลับด้วยท่าทีปกติ


“อ่อ ไม่เป็นไร ไว้อิฐตื่นแล้วค่อยคุยกันอีกที นี่พี่ก็เผลอหลับตามน้องกันต์ไปสักพักน่ะ” จันตอบยิ้มๆ เดย์เลิกคิ้วเล็กน้อย


“ลูกน้องชายของพี่ใช่มั้ยครับ” เดย์ถามกลับ จันพยักหน้ารับ


“ก็ที่รีบไปรับพี่กลับมาก่อน เพราะจะมาฝากลูกกับพี่นี่แหละ หึหึ ดีนะ ที่พี่ลาพักร้อน 1 อาทิตย์” จันตอบออกมายิ้มๆ


“คงโตมากแล้วสินะครับ” เดย์ถามขึ้น พร้อมกับคำนวณอายุของเด็กน้อย ที่เขากับอิฐเคยช่วยเลี้ยงอยู่ 1 วัน


“ขวบกว่าแล้วล่ะ กำลังบ้าเดิน” จันตอบยิ้มๆ


“พูดได้รึยังครับ” เดย์ถามต่อ


“นิดหน่อยน่ะ พูดเป็นคำสั้นๆได้บ้างแล้ว เดี๋ยวช่วงเย็นพี่จะพามาหานะ” จันตอบกลับ เดย์ก็พยักหน้ารับ ก่อนที่จันจะขอตัวเข้าบ้าน ส่วนเดย์ก็ไปตัดกิ่งไม้ต่อ เมื่อตัดเรียบร้อย เดย์ก็มานั่งพักในบ้าน และโทรไปหาอธิป ที่ช่วยดูแลในส่วนของออฟฟิศแทนให้ เพื่อบอกเรื่องที่เขาจะส่งไวไปแทนกบ ในวันมะรืนนี้ เดย์พูดคุยเรื่องงานอีกสักพักใหญ่ๆ ก่อนที่เขาจะล้มตัวลงนอนบนโซฟา เพื่อพักสายตาสักหน่อย

..

..

เดย์เผลอหลับไปเพราะความเพลีย แล้วเขาก็ตื่นขึ้นมาอีกครั้ง หลังจากที่รู้สึกว่ามีบางอย่างมานอนเบียดเขา เดย์ลืมตาขึ้นมามอง ก็เห็นว่าเป็นอิฐที่ขึ้นมานอนเบียดกับเขาบนโซฟา

“ไม่มีที่ให้นอนรึไง มาเบียดทำไม” เดย์ถามเสียงเรียบ แต่ก็ขยับตัวให้อิฐได้นอนสบายๆกว่าเดิม


“ทำไมมึงไม่ขึ้นไปนอนบนห้องกับกูวะ” อิฐถามกลับไป อิฐรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาเพราะความหิว แต่ไม่เห็นเดย์นอนอยู่บนห้อง เลยเดินลงมาที่ชั้นล่าง พบว่าเดย์หลับอยู่บนโซฟา เขาเลยมานอนเบียดด้วย ตอนนี้ทั้งสองนอนตะแคงหันหน้าเข้าหากัน โดยที่อิฐเอาหัวไปหนุนแขนของข้างหนึ่งเดย์เอาไว้


“กูกะจะพักสายตา แต่ดันหลับซะนี่” เดย์พูดขึ้น พร้อมกับยกนิ้วโป้งกับนิ้วชี้มานวดคลึงที่หัวคิ้วทั้งสองข้าง

“แล้วมึงล่ะ นอนเต็มอิ่มแล้วรึไง” เดย์ถามกลับไป


“อืม แต่กูตื่นเพราะกูหิวอ่ะ ไปหาอะไรกินกันเหอะ” อิฐชวนขึ้นมา เดย์นอนมองหน้าของอิฐนิ่งๆ


“อยากกินอะไรล่ะ จะได้ไปหาซื้อของสดมาทำกิน” เดย์ถามออกมา แต่อิฐส่ายหน้า


“หาซื้อแบบสำเร็จแล้วมากินเหอะ กูไม่อยากให้มึงเหนื่อย” อิฐบอกออกมาด้วยความเป็นห่วงคนรัก


“ใครบอกว่ากูจะทำ กูจะให้มึงทำต่างหาก” เดย์บอกออกมายิ้มๆ ทำให้อิฐชะงักไปนิด ก่อนจะยิ้มเจื่อนๆ


“ไว้วันอื่นไม่ได้เหรอวะ วันนี้กูเหนื่อยอ่ะ” อิฐตอบกลับมาเสียงอ่อยๆ เดย์ก็หัวเราะขำในลำคอ ก่อนจะยกมืออีกข้างไปเสยผมให้อิฐอย่างหมั่นไส้


“เออๆ เดี๋ยวไปหาซื้อของกินข้างนอกละกัน ซื้อมาเผื่อพี่จันด้วย” เดย์พูดขึ้นเมื่อนึกได้ อิฐเลิกคิ้วขึ้นทันที


“พี่จันกลับมาแล้วเหรอ” อิฐถามอย่างแปลกใจ เพราะที่คุยกันล่าสุด จันบอกว่าจะกลับวันอังคาร


“อืม กูเจอเขาเมื่อตอนเที่ยงกว่าๆ เขาถามหามึงด้วย” เดย์บอกออกมาอีก


“แน่ใจนะเดย์ ว่าเป็นพี่จัน” อิฐถามเสียงลุ้นๆ เดย์ถอนหายใจออกมาเบาๆ ก่อนจะผลักหน้าผากของอิฐ ทำให้อิฐเกือบหงายท้อง แต่เดย์ก็คว้าตัวของอิฐเอาไว้ได้ก่อน

“เฮ้ยๆๆ ตกใจหมดเลย มึงนี่ ถ้ากูตกไปจะทำยังไง” อิฐโวยไม่จริงจังนัก


“ความจริงปล่อยให้ตกไปก็ดีนะ จะได้เลิกคิดเพ้อเจ้อเรื่องผีสางสักที” เดย์ว่าออกมาอย่างอ่อนใจ อิฐก็ย่นจมูกใส่เดย์


“เออ แล้วน้องกันต์ล่ะ” อิฐถามถึงเด็กตัวน้อยเมื่อนึกขึ้นได้


“อยู่บ้านพี่จันนั่นแหละ เมื่อกลางวันคงหลับอยู่น่ะ กูยังไม่ได้เจอ” เดย์ตอบกลับไป อิฐขยับลุกนั่งในทันที


“อ่ะ ไปหาพี่จันกัน จะได้ถามพี่จันด้วยว่าอยากกินอะไร เราจะได้ซื้อเข้ามาให้” อิฐรีบชวนเดย์ทันที เพราะอยากเจอน้องกันต์ เดย์ขยับลุกนั่งบ้าง


“เจอน้องกันต์แล้ว จะลืมเจ้าแซลมอนรึเปล่า” เดย์แกล้งถาม


“จะลืมได้ไง แซลมอนมันหลานกูนะเว้ย คุยกันล่าสุดก็ก่อนวันที่เราจะไปเที่ยวอ่ะแหละ โดนเจ๊บ่นเรื่องไปมีเรื่องกับเพื่อนในโรงเรียน อุ๊ป” อิฐพูดออกมาอย่างลืมตัว ก่อนจะยกมือปิดปาก เดย์ขมวดคิ้วทันทีเมื่อได้ยิน


“พูดมา” เดย์พูดเสียงเข้ม เขาไม่รู้เรื่องที่อิฐคุยสายกับหลายชายเลยสักนิด อิฐรีบเกาะแขนเดย์เอาไว้


“เดย์ มึงอย่าเพิ่งโกรธแซลมอนนะเว้ย แซลมอนไม่ผิดนะ เจ๊เล่าให้กูฟังแล้ว ว่าแซลมอนไปทะเลาะกับเพื่อนที่ชอบแกล้งเพื่อนผู้หญิงในห้อง ก็เลยตีกันตามประสาเด็กนิดหน่อย” อิฐรีบอธิบายออกมา เดย์นั่งมองหน้าอิฐนิ่งๆ


“แล้วทำไมไม่เล่าให้กูฟัง” เดย์ถามกลับ


“แซลมอนไม่อยากให้มึงรู้ กลัวมึงดุน่ะสิ แต่ไม่มีอะไรแล้ว รู้สึกว่าพ่อแม่ทางนั้นจะมาเคลียกันแล้วล่ะ” อิฐบอกออกมา


“แล้วแซลมอนเป็นอะไรรึเปล่า” เดย์ถามต่อ เพราะเขาก็รักแซลมอนเหมือนกับหลานแท้ๆของตัวเองเหมือนกัน


“ก็เท่าที่กูเห็นในจอ ก็มีรอยช้ำที่แก้มนิดหน่อยนะ เจ๊บอกว่าอีกฝ่ายน่าจะเจ็บมากกว่าอ่ะ” อิฐบอกออกมาตามที่คุยกับพี่สาวตนเอง เดย์ยกยิ้มมุมปากนิดๆ


“งั้นเดี๋ยวคืนนี้ค่อยมาคุยกับแซลมอนอีกที ตอนนี้ไปหาพี่จันก่อนละกัน” เดย์พูดขึ้น ก่อนจะลุกขึ้นยืน


“เดี๋ยวๆ เราซื้อของมาฝากพี่จันด้วยนี่ อยู่ไหนอ่ะ” อิฐถามขึ้น เพราะเดย์เป็นคนเก็บของ เดย์เลยเดินไปหยิบมา แล้วเดินออกไปจากบ้านพร้อมกับอิฐ อิฐกดออดหน้าบ้านของจัน ไม่นานนัก จันก็เดินออกมาเปิดประตูรั้วให้

“สวัสดีครับพี่จัน” อิฐทักทายจันทันทีด้วยความสนิทสนม


“สวัสดีจ่ะ เข้าบ้านก่อนสิ น้องกันต์ตื่นได้สักพักแล้วล่ะ” จันตอบยิ้มๆ


“นี่ของฝากครับ” อิฐส่งของฝากให้จัน จันก็รับไว้พร้อมกับขอบคุณ ก่อนจะเดินนำเข้าไปในบ้าน เดย์กับอิฐก็เดินตามเข้าไป แล้วอิฐก็เห็นเด็กชายตัวน้อยผิวขาวจั๊วะ ในชุดผ้านิ่มเสื้อสีขาวกางเกงขายาวสีฟ้าสด พอเห็นคนแปลกหน้าเข้ามาในบ้าน น้องกันต์ก็รีบลุกวิ่งแบบเซๆมาเกาะขาของจันทันที จันต้องรีบจับหลานเอาไว้ก่อน

“โหยยย น่ารักจังเลยครับ” อิฐพูดขึ้นยิ้มๆ เมื่อเห็นน้องกันต์ เด็กตัวน้อยเหมือนจะอายและกลัวนิดๆ จึงเอาแต่เกาะขาจันและหลบทางด้านหลัง จันเลยต้องอุ้มน้องกันต์ขึ้นมา


“ธุจ้าน้าอิฐกับน้าเดย์ก่อนเร็ว ธุจ้า” จันพูดกับหลาน แต่ดูเหมือนว่าเด็กน้อยจะยังไม่คุ้นชิน รีบซุกหน้าไปกับไหล่ของจันทันที

“หึหึ สงสัยจะยังไม่ชิน เดย์กับอิฐนั่งก่อนเลย แล้วนี่จะไปไหนรึเปล่า” จันถามขึ้นยิ้มๆ เดย์กับอิฐก็นั่งลงที่โซฟา น้องกันต์แอบหันมาเหล่มองเดย์กับอิฐเล็กน้อย แต่พออิฐส่งยิ้มให้ ก็รีบมุดไหล่ป้าตัวเองทันที


“ผมสองคนกะจะไปหาซื้อกับข้าวมากินน่ะครับ ก็เลยจะชวนพี่จันไปกินข้าวด้วยกัน พี่จันอยากกินอะไรมั้ยครับ เดี๋ยวผมสองคนซื้อเข้ามาให้” เดย์พูดขึ้น พร้อมกับมองเด็กน้อยที่ตัวขาวมาก


“อืม ดีเลย พี่กำลังคิดอยู่ว่าจะพาน้องกันต์ออกไปหาซื้อกับข้าว เดย์ซื้ออะไรมาก็ได้ พี่กินได้หมดแหละ” จันบอกออกมานึกขอบคุณ


“นี่พาออกแดดบ้างรึเปล่าครับ” เดย์ถามออกมาอย่างข้องใจ เขาจำไม่ได้ว่าตอนที่เคยเลี้ยงน้องกันต์ น้องกันต์ขาวขนาดนี้หรือไม่ จันก็หัวเราะขำออกมาเบาๆ


“แม่กับพ่อเค้าขาวทั้งคู่น่ะ ลูกออกมาเลยขาวอย่างกะกินหลอดนีออนเข้าไป” จันพูดออกมาอย่างขำๆ ก่อนจะจับน้องกันต์ให้นั่งหันหน้าไปหาเดย์กับอิฐ แต่เด็กน้อยก็เกาะไหล่ป้าแน่น

“น้องกันต์ กินโดโด้มั้ย เดี๋ยวน้าอิฐซื้อมาให้” จันถามหลานชายตัวเอง ทำให้น้องกันต์มีปฏิกิริยาทันที


“กี กี” น้องกันต์พูดออกมาไม่ชัดเท่าไรนัก


“อะไรคือโดโด้ล่ะครับพี่จัน” อิฐถามด้วยความสงสัย จันหัวเราะนิดๆ


“อะโวคาโดน่ะ น้องกันต์ชอบกินมาก แต่เรียกชื่อยาวๆยังไม่เป็น เวลาจะกินชอบพูดว่าโดโด้” จันพูดออกมาอย่างขำๆ ทำให้อิฐยิ้มออกมาอย่างเอ็นดู


“ให้กินบ่อยมั้ยครับ” เดย์ถามขึ้น เพราะเขาพอจะรู้คุณสมบัติของอะโวคาโดอยู่บ้าง


“ก็ไม่บ่อยหรอก หมอเค้าบอกให้กินอาทิตย์ละ 2-3 ครั้งน่ะ ก็เพราะไม่ได้ให้กินบ่อย เค้าถึงได้ทำท่าอยากจะกินเวลาพูดถึง” จันบอกกลับมา เดย์ก็พยักหน้ารับ น้องกันต์หันมาหาเดย์กับอิฐ ก่อนจะแบมือมาหาเดย์กับอิฐแล้วกำๆแบๆสลับไปมา


“โด้  กีโดโด้” น้องกันต์พูดออกมาเป็นคำสั้นๆ แต่เดย์กับอิฐก็รู้ดีว่าเด็กน้อยพูดขอและจะกินอะโวคาโด


“งั้นธุจ้าก่อน ธุจ้า” อิฐพูดขอขึ้นมา และครั้งนี้ เด็กน้อยไม่เขินอาย ยกมือป้อมๆ ที่ยังคงกำอยู่ขึ้นมาทำท่าไหว้ทันที พร้อมกับก้มหัวจนแทบจะคะมำ


“จ้า จ้า” น้องกันต์พูดขึ้นทำเอาอิฐยิ้มแก้มปริ ส่วนเดย์ก็หัวเราะในลำคอเบาๆ


“หึหึ สงสัยจะชอบมากนะครับ” เดย์บอกออกมายิ้มๆ นานมากแล้วที่เขาไม่ได้เคยได้เจอกับเด็กน้อยวัยนี้ กับแซลมอนก็เจอตอนที่โตแล้วพูดได้แล้ว ส่วนน้องกันต์เขาก็เคยเลี้ยงตอนที่อายุแค่ 5 เดือน


“ชอบมากเลยล่ะจ่ะ” จันพูดยิ้มๆ


“งั้น เดี๋ยวผมสองคนไปหาซื้อกับข้าว แล้วซื้ออะโวคาโดเข้ามาให้น้องกันต์ด้วยเลยนะครับ” อิฐพูดขึ้น เพราะอยากออกไปหาซื้ออะโวคาโดมาให้น้องกันต์ เขาอยากเห็นตอนเด็กน้อยกินอะโวคาโดแล้ว


“งั้นรบกวนหน่อยนะ” จันพูดขึ้น เดย์กับอิฐเลยจะขอตัวไปหาซื้อกับข้าว แต่ไม่ทันที่เดย์กับอิฐจะเดินออกนอกประตู น้องกันต์ก็เบะปากขึ้นมาทันที


“ฮึก..โด้...โด้”  น้องกันต์ร้องออกมา เพราะยังไม่ได้อะโวคาโดจากเดย์และอิฐ


“โอ๋ๆ เดี๋ยวน้ากำลังจะออกไปซื้อให้นี่ไงครับ รอแป๊บนะ” อิฐรีบบอกออกมา เด็กน้อยก็ยังเบะปากน้ำตาไหลแต่ไม่ได้ร้องไห้จ้าแต่อย่างไร


“งั้นไปด้วยกันมั้ย ไปซื้อโดโด้” เดย์แกล้งยื่นมือไปหา แต่ก็น้องกันต์ก็ทำให้ผู้ใหญ่สามคนอึ้งไปนิด เพราะน้องกันต์โผเข้าหาเดย์ ทำให้เดย์ต้องรีบรับมาอุ้มเอาไว้


“หืมมม ปกติน้องกันต์ไม่ไปกับคนแปลกหน้านะเนี่ย” จันพูดขึ้นมาอย่างนึกขำและประหลาดใจ พอเดย์อุ้มแล้ว น้องกันต์ก็ชี้มือออกไปนอกบ้านทันทีพร้อมกับเด้งตัวนิดๆ เพื่อให้เดย์เดิน


“คึคึ” อิฐหัวเราะขำออกมา


“ขำไร” เดย์ถามกลับ


“ขำมึงน่ะสิ ขนาดอุ้มเด็กน่ารักขนาดนี้ มึงยังทำหน้านิ่งใส่เลย โคตรไม่เข้ากันอย่างแรง” อิฐพูดออกมาอย่างขำๆ เพราะมันค่อนข้างแปลกตา เวลาที่เห็นเดย์อุ้มเด็กน้อย เดย์ยกยิ้มมุมปากนิดๆ แต่ก็ไม่พูดอะไร


“น้องกันต์ มาอยู่กับป้าดีกว่ามา ให้น้าเดย์กับน้าอิฐไปซื้อกับข้าวก่อน” จันพยายามจะพาหลานกลับมาอุ้ม แต่น้องกันต์กลับไม่ยอมมาหา เอาแต่พูด ป่ะ ป่ะ โด้ โด้ อย่างเดียว


“เอาแบบนี้ละกันครับ เดี๋ยวพี่จันออกไปกับพวกผมก็ได้ พาน้องกันต์ไปด้วย” เดย์เสนอขึ้น จันยืนคิดเล็กน้อย ก่อนจะพยักหน้ารับ



++++++++++++++++++++++++++++++++++++++100%+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++=

มาต่อให้ครบแล้วค่ะ

ยอนิมอาจจะแต่งพาร์ทของเด็กไม่เก่งนักนะคะ 

 ไม่ค่อยคุ้นชินกับเด็กสักเท่าไร ฮ่าๆๆ



ความคิดเห็น