악마 ปีศาจเขียน

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : เมียมาเฟีย3

คำค้น : คริสยอล

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 8.2k

ความคิดเห็น : 14

ปรับปรุงล่าสุด : 16 ก.พ. 2561 21:12 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เมียมาเฟีย3
แบบอักษร

​악마 ปีศาจเขียน​

เมียมาเฟีย

ตอนที่๓



ชานยอลลงมาจากบนห้องเดินไปยังห้องรับแขกที่ตอนนี้กำลังเปิดต้อนรับแขกอยู่ ชานยอลเดินไปนั่งลงข้างๆคริสโดยที่โซฟาตรงข้างมีแอนนี่กับปีเตอร์พี่ชายของเธอนั่งอยู่ด้วยกัน


"เจ่าอัน...หนีห่าว" ชานยอลนั่งลงแล้วพูดกับคริส จากนั้นจึงหันไปพูดกับแขกทั้งสองที่นั่งจ้องชานยอลตั้งแต่ชานยอลก้าวเข้ามาในห้องรับแขก


"อรุณสวัส" คริสพูดออกมาพร้อมกับยกมือขึ้นมาขยี้ผมชานยอลเบาๆ ชานยอลยิ้มหวานให้กับคนรัก


"สวัสดีค่ะ/สวัสดีครับ" แอนนี่กับปีเตอร์พูดออกมาพร้อมกันเมื่อชานยอลเอ่ยทักทายพวกเขา


"วันนี้ดูคุณชานยอลเพลียๆนะคะ หรือว่างานเมื่อคืนจะทำให้คุณเหนื่อย อดทนหน่อยนะคะเป็นคนรักของมาเฟียมันต้องเหนื่อยหน่อย แต่ถ้าไม่ไหวก็แค่ก้าวออกไป" แอนนี่พูดด้วยรอยยิ้มที่น่ารัก แต่มันเสแสร้งในสายตาของชานยอล ชานยอลไม่ใช่คนโง่ที่จะมองอะไรไม่ออกแล้วคนพูดต้องการจะสื่ออะไร


"ก็อยากจะลองก้าวออกไปเหมือนกันนะครับ แต่มันไปไม่ได้" ชานยอลพูดยิ้มๆแต่คริสกลับหันมามองชานยอล คริสไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าชานยอลอยากจะก้าวออกไปจากตรงนี้


"แต่พอก้าวออกไปซนที่ไรกลับมาก็ต้องโดนทำโทษตลอดเลย ไม่ไหวหรอกครับ" คำพูดที่ตามมาของชานยอลเล่นเอาคริสหลุดขำออกมาทันที ส่วนสองที่น้องที่ตั้งใจฟังชานยอลพูดถึงกับอ้าปากค้างกันเลยที่เดียว เพราะคำว่าก้าวของชานยอลกับของแอนนี่มันคนละอย่างกัน แอนนี่หมายถึงให้ชานยอลก้าวออกไปจากชีวิตของชานยอล ไม่ใช่ว่าให้ชานยอลก้าวออกไปซนที่ไหนแล้วกลับมาเมื่อซนเสร็จ


"เหมือนว่าคุณชานยอลจะไม่เข้าใจที่ฉันพูดนะคะ" แอนนี่เมื่อหาเสียงของตัวเองเจอจึงพูดออกมาใหม่ ส่วนชานยอลก็แต่ขานรับเท่านั้น เหมือนยอมรับที่แอนนี่พูด คริสจ้องมองแอนนี่พูดไม่ได้ว่าอะไรเพียงแต่ไม่ชอบใจกับคำพูดของแอนนี่เท่านั้น


"ไปทานข้าวเช้าเถอะ แบคเตรียมไว้ให้ในครัว" คริสหันมาพูดกับชานยอล ชานยอลพยักหน้ารับแล้วลุกขึ้นแต่เสียงของแอนนี่กลับดังขึ้นมาซะก่อน


"ยังไม่ทานข้าวเช้าอีกเหรอคะ หรือว่าเพิ่งตื่น" แอนนี่พูดขึ้นขำๆอย่างน่ารัก เหมือนกับเด็กน้อยที่ไร้เดียงสา


"ครับ ผมเพิ่งจะตื่นขึ้นมา เป็นเจ้าของบ้านไม่เห็นจำเป็นต้องรีบตื่นไปไหนนิครับ คุณแอนนี่ว่าไหม" ก่อนที่จะเดินหายเข้าไปในห้องครัวชานยอลจึงพูดออกมา ทำให้เด็กน้อยในวัยสิบเก้าอย่างแอนนี่หน้าชาขึ้นมา เมื่อชานยอลประกาศบอกสถานะของตัวเองกับแอนนี่ออกมา ทั้งๆที่รู้ว่าคริสกับชานยอลเป็นอะไรกัน แต่คนอย่างเธอหรือจะสน ในเมื่อเธออยากได้เธอก็ต้องได้ ผู้ชายมันจะดีไปกว่าผู้หญิงได้ยังไง


"มีอะไรถึงได้เดินยิ้มเข้ามาแบบนี้" แบคฮยอนที่เตรียมอาหารอยู่เงยหน้าขึ้นแล้วเห็นชานยอลเดินยิ้มเข้ามาในห้องครัว ชานยอลมองแบคฮยอนแล้วยักไหล่ขึ้น แบคฮยอนหลี่ตามองอย่างจับผิด


"ไม่มีอะไรหรอก แค่เด็กผู้หญิงน่ะ" ชานยอลบอกปัด แต่แบคฮยอนกลับพนักหน้าเข้าใจเมื่อชานยอลพูดว่าผู้หญิง ก่อนที่แบคฮยอนจะเข้ามาเตรียมอาหารในห้องครัว แบคฮยอนได้เจอกับเด็กผู้หญิงคนนั้นแล้วเมื่อตอนไปเสริฟน้ำ


"ดูเหมือนว่านายจะเจอศึกนะ" แบคฮยอนพูดยิ้มๆพร้อมกับตักข้าวให้กับชานยอลเมื่อชานยอลนั่งลงที่เก้าอี้


"แค่เด็ก" ชานยอลพูดอย่างไม่ใส่ใจ 


"แต่เด็กผู้หญิงคนนั้นถ้าจะเอาเรื่องน่าดู" แบคฮยอนเอ่ยเตือน สีหน้าและแววตาตอนที่แบคฮยอนเห็นครั้งแรก แบคฮยอนบอกได้เลยว่าเธอคนนี้น่ากลัวจริงๆ ถึงจะทำตัวเหมือนเด็กทั่วไปแต่ความคิดความอ่านน่าจะเกินกว่าเด็ก


"อือ ฉันจะระวังตัว ฉันพอมองออกว่าตระกูลนี้แปลกๆ" รู้ทั้งรู้ว่าคริสมีเจ้าของ รู้ทั้งรู้ว่าชานยอลก็มีเจ้าของ แต่สองพี่น้องนี่กลับกล้าที่จะเข้ามาเหมือนจะแทรกกลาง


"นายจะรับอะไรเพิ่มไหม" แบคฮยอนถามชานยอลเมื่อชานยอลทานข้าวไปได้สักสัก ชานยอลมองแบคฮยอนแล้วส่ายหัวปฏิเสธ เมื่อชานยอลปฏิเสธแบคฮยอนจึงขอตัวกลับไปที่บ้านส่วนอาหารที่ชานยอลกินเสร็จจะมีแม่บ้านคนอื่นมาเก็บ ชานยอลนั่งทานอาหารไปพร้อมกับคิดเรื่องของแอนนี่ 


"แอนนี่ คลาส" ชานยอลเอ่ยชื่อของแอนนี่ขึ้นมาเบาๆก่อนที่จะยกยิ้มมุมปาก 




ชานยอลเดินออกมาจากในห้องครัวหลังจากที่ทานอาหารเสร็จ เมื่อมาหยุดที่ห้องรับแขกชานยอลก็ไม่เห็นใครจึงเดินไปยังอีกห้องที่เป็นห้องทำงานของคริส


"พวกเขากลับไปแล้วเหรอครับ" ชานยองเดินเข้ามาในห้องแล้วเอ่ยถามคริสที่ก้มทำงานอยู่ คริสเงยหน้าขึ้นมาจากกองแฟ้มเอกสารพร้อมกับพยักหน้าเป็นคำตอบ ชานยอลพยักหน้ารับแล้วเดินไปนั่งตรงโซฟา


"พวกเขามาทำไมเหรอครับ" ชานยอลถามขึ้นมาอีกครั้ง การที่มาเฟียต่างถิ่นมาเยี่ยมถึงที่บ้านมันจะต้องทีเหตุผลบางอย่างแฝงตามมาด้วย


"ขนอาวุธกลับอิตาลีนะ" คริสพูดชานยอลทำหน้าไม่เข้าใจ ขนอาวุธกลับบ้านแล้วทำไมต้องมาหาคริส


"เขาจะจ้างคนของเราขนอาวุธกลับให้" คริสอธิบายกลับ ชานยอลจึงพยักหน้ารับพร้อมกับคิดตามที่คริสพูด


"ช่วงนี้ตำรวจสากลกำลังเพ่งเล็งตรวจสอบน่านน้ำมากเป็นพิเศษนิครับ" ชานยอลรู้ข่าวพวกนี้มาจากจิ๋งป๋าหรานเพื่อนของคริส


"ปีเตอร์ต้องการให้เราพาออกนอกน่านน้ำฮ่องกงเท่านั้น" คริสบอกพร้อมกับมองชานยอลที่ทำหน้าครุ่นคิด


"เขาให้เท่าไหร่ครับ" ชานยอลมองคริสยิ้มๆพร้อมกับต้องการคำตอบเรื่องค้าตอบแทนหลังทำงานเสร็จ


"ฉันคิดว่าจะปฏิเสธ" คริสไม่บอกจำนวนเงินแต่กลับบอกจะปฏิเสธเรื่องการขนอาวุธแทน


"ได้ไง ผมขอรู้เรื่องจำนวนก่อนค่อยปฏิเสธสิ" ชานยอลประท้วงออกมา ถ้าค้าตอบแทนสูงชานยอลจะไม่ยอมให้คริสปฏิเสธแน่


"บอกค้าตอบแทนมาเลย" ชานยอลเร่ง คริสถอนหายใจยาวออกมา


"ห้าสิบบ้านดอลลาร์ฮ่องกง" คำตอบของคริสเล่นเอาชานยอลตาโตขึ้นมาทันที เมื่อรู้จำนวนเงินที่จะได้ถ้าทำงานสำเร็จ ชานยอลกลืนน้ำลายลงคอก่อนจะพูดออกมา


"มันตั้งหกร้อยล้านวอนเกือนเจ็ดร้อยล้านวอนเลยนะ" ชานยอลพูดเสียงสั่น ไม่อยากจะเชื่อว่าคนอย่างปีเตอร์จะจ่ายให้แพงมากขนาดนั้นถ้าขนสินค้าให้


"ทำไมยอมจ่ายแพงจัง" ชานยอลถามคริส คริสยกยิ้มขึ้นมากับท่าทางของชานยอลที่รู้จำนวนเงินที่จะได้ถ้างานทำสำเร็จ


"ค้าอาวุธพวกนั้นแพงกว่าค้าจ้างเป็นห้าเท่าตัว" คำพูดของคริสเล่นเอาชานยอลอึ้งไปอีกครั้ง ไม่อยากจะเชื่อว่าอาวุธพวกนั้นจะราคาสูงมากมายขนาดนั้น 


"ถ้าอย่างนั้นคุณก็ได้ค้าอาวุธมาแพงน่าดู" ที่ชานยอลพูดเพราะอาวุธพวกนั้นมันมาจากคริส คริสมองชานยอลแล้วส่ายหัวปฏิเสธ อาวุธพวกนั้นซื่อจากคริสก็จริงแต่มันไม่ได้แพงถึงขนาดนั้น


"พวกนั้นซื้อไปไม่กี่ล้านดอลลาร์หรอก แต่ถ้าไปถึงที่อิตาลีราคามันจะอัพขึ้นเป็นเท่าตัวที่ซื้อไป" ชานยอลพยักหน้าเข้าใจที่คริสพูด 


"เขาจะขนอาวุธกลับเมื่อไหร่" ชานยอลถาม คริสจ้องชานยอลอย่างจับผิด


"อย่าคิดที่จะทำอะไรนะชานยอล" คริสพูดขัดความคิดของชานยอลออกมา ชานยอลหน้างอขึ้นมาทันทีที่คริสไม่ยอมบอกอะไร


"ชิ๊" ชานยอลทำเสียงไม่พอใจแล่วลุกขึ้นเดินออกไปจากห้องทำงานของคริส ส่วนคริสก็ได้แต่มองตามหลังชานยอลไปพร้อมกับส่ายหัวเบาๆแล้วหันมามองแฟ้มเอกสารตรงหน้าต่อ




ชานยอลเดินออกมาจากในบ้านตรงไปยังโรงจอดรถที่มีรถของชานยอลจอดนิ่งสนิทเอาไว้


"คุณชานยอลจะไปไหนเหรอครับ" การ์ดที่มีหน้าที่เดินดูรอบๆบ้านเอ่ยถามชานยอลเมื่อเห็นชานยอลจูงรถจักรยานออกมาจากโรงจอดรถ


"ผมว่าจะไปปั่นจักรยานเล่นด้านนอกนะครับ" ชานยอลยิ้มให้กับการ์ดตรงหน้าก่อนที่จะตอบออกมา 


"ให้ผมไปตามคุณมาร์คไปเป็นเพื่อนไหมครับ" การ์ดก็ยังคงเป็นห่วงมาดามของบ้านอยู่ดีไม่กล้าให้ออกไปไหนมาไหนคนเดียว ถึงชานยอลจะชอบออกไปนอกบ้านคนเดียวอยู่บ่อยๆก็ตามที


"ขอผมไปคนเดียวนะครับ พี่หม่าหยวน" เมื่อดูเหมือนว่าการ์ดตรงหน้าจะไม่ยอมให้ออกไปง่ายๆชานยอลจึงใช้ลูกอ้อนออกมาทันที ใครๆต่างก็ต้องยอมแพ้ให้กับลูกอ้อนของมาดามตระกูลอู๋ตลอด แม้กระทั้งนายใหญ่อย่างคริส


"ก็ได้ครับ แต่คุณชานยอลอย่ากลับดึกนะครับ ถ้านายรู้ขึ้นมาจะเดือดร้อนกันทั้งบ้าน" การ์ดพูดกำชับขึ้นมา ชานยอลจึงพยักหน้ารับก่อนที่จะจูงจักรยานออกไปนอกบ้านโดยมีการ์ดที่อยู่หน้าบ้านเปิดประตูไว้รออยู่แล้ว


"อย่ากลับดึกนะครับคุณชานยอล" การ์ดที่อยู่หน้าบ้านกำชับชานยอลอีกครั้งเมื่อชานยอลจูงรถผ่านหน้าประตู


"ครับ" ชานยอลขานรับยิ้มๆก่อนที่จะปั่นจักรยานอกไป ชานยอลปั่นจักรยานลัดซอยนั้นออกซอยนี้จนมาถึงย่างเซ็นทรัล ชานยอลปั่นจักรยานมาจอดที่หน้าร้านขนส่งสินค้าแล้วเดินเข้าไปด้านในทันที


"อ้าว...อาชาน ลื้อมาหาอาจุนไคเหรอ" เสียงเจ้าของร้านดังขึ้นมาเมื่อเห็นชานยอลเดินยิ้มเข้ามาในร้าน ร้านขนส่งสินค้านี่เป็นร้านเล็กๆมีพนักงานสิบกว่าชีวิต 


"ครับเฒ่าแก่ แล้วจุนไคอยู่ไหมครับ" ชายยอลตอบรับพร้อมกับถามหาลูกชายวันสิบห้าของเจ้าของร้าน


"มันอยู่บนห้องเดี๋ยวอั๊วตามให้" เฒ่าแก่เจ้าของร้านบอกพร้อมกับเดินไปตามลูกชายที่อยู่บนห้อง ชานยอลจึงมองหาที่นั่งเพื่อนั่งรอลูกชายเจ้าของร้าน ร้านส่งสินค้านี้จะรับส่งของทุกประเภทจั้งแต่ส่งหนังสือพิมพ์ ส่งนม หรือแม้แต่ของที่มันใหญ่มากกว่านั้น ส่งสินค้าทางเรือก็มีแถมยังไม่ต้องโดนตรวจจับอีกเนื่องจากขึ้นตรงโดยกรมการขนส่งทำให้ตำรวจไม่ตรวจจับ ชานยอลนึกเรื่องนี้ขึ้นมาได้แล้วยกยิ้มมุมปากขึ้นมาอย่างพอใจ


"พี่ชานยอล" เสียงที่ร้องดังขึ้นมาพร้อมกับเจ้าของเสียงที่วิ่งเข้ามาหาชานยอล ชานยอลหันไปมองเด็กน้อยแล้วยิ้มให้ จุนไค ลูกชายคนเดียวของตระกูลหวัง ชานยอลรู้จักกับเด็กคนนี้เมื่อสามเดือนก่อน เนื่องจากจุนไคไปส่งนมแถวบ้านของชานยอลแล้วชานยอลเห็นเข้าพอดีจึงได้สั่งนมกับเด็กน้อยทุกเช้า บางเช้าที่ชานยอลตื่นขึ้นมาทันก็มักจะปั่นจักรยานไปกับจุนไคเพื่อสำรวจภูมิประเทศไปด้าน จนตอนนี้ชานยอลรู้จักแทบจะทุกซอกของฮ่องกง


"เมื่อเช้าผมไปส่งนมพี่ไม่ออกมารับ แต่มีพี่หน้าโหดมารับแทน ผมแทบฉี่ราด" เด็กหนุ่มพูดออกมาพร้อมกับทำท่าทางขนลุกประกอบ ชานยอลก็ได้แต่หัวเราะขำกับท่าทางของเด็กน้อยตรงหน้า


"แล้ววันนี้พี่ไม่ทำงานเหรอ ถึงได้มาหาผมถึงที่บ้าน" เด็กน้อยจุนไคถามชานยอล เนื่องจากรู้ว่าชานยอลทำงานในบ้านของมาเฟียแต่ไม่รู้ว่าทำงานอะไร 


"ไม่...วันนี้ฉันว่างทั้งวัน" ชานยอลพูดยิ้มๆ ทำให้เด็ดน้อยยิ้มออกมาเหมือนกัน ก่อนที่จะหันมองซ้ายมองขวาแล้วหันมากระซิบข้างๆหูชานยอล


"ผมจะพาพี่ไปสำรวจสนามแข่งรถ" จุนไคกระซิบเบาๆเพราะกลัวว่าพ่อของตัวเองจะได้ยิ้น ชานยอลฉีกยิ้มกว้างขึ้นมาเมื่อจุนไคพูดจบ


แสบจะทำอะไร เมื่อคืนยังไม่เข็ดเหรอ


1 คอมเมนท์ 1 กำลังใจในการลงต่อ ฝากด้วยนะคะ


ตอนนี้ยังเรื่อยๆไปก่อนนะคะคนอ่าน




ความคิดเห็น