จิงโจ้น้อย

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : พยศ 3

คำค้น : yaoi,drama

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 15.4k

ความคิดเห็น : 31

ปรับปรุงล่าสุด : 16 ก.พ. 2561 00:22 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
พยศ 3
แบบอักษร

พยศ 3




ร่างสูงของปิแอร์เดินเปิดประตูห้องของกาแอลด้วยความคุ้นเคย เขายืนมองร่างเล็กที่กำลังนอนหลับบนเตียงนอนหนานุ่มด้วยความรู้สึกบางอย่าง

“แอล...กาแอล ตื่นได้แล้ว!”

“…อื้ออ” กาแอลได้ยินเสียงดังของใครสักคนที่มาปลุกเขา หากแต่ยาที่เขากินไปก่อนหน้านี้ซึ่งไว้ระงับอาการปวดหนึบตรงแผลที่แขนกลับเป็นตัวฉุดลงให้เข้าสู่ห้วงนิทราต่อไป

“กาแอล!”

“...ปิแอร์!” เมื่อพยายามฝืนลืมตามองคนที่ขึ้นมานั่งคร่อมบนตัวก็ต้องตกใจจนร้องเสียงดังออกมา

“มาที่นี่อีกแล้วนะ หึ! ทำไมเหรอ อยากให้ฉันมาง้อถึงที่นี่เลยอย่างนั้นสิ คิดว่าตัวเองสำคัญมากสินะ!”

เอาอีกแล้ว...คำพูดที่อีกฝ่ายเลือกมาทำร้ายเขาช่างเจ็บปวดไม่เหมือนกับคู่รักที่แต่งงานกันเลย...

“ไม่ใช่นะ...แอลแค่อยากมาหาพี่เรย์เท่านั้นเอง พี่ปิแอร์ไม่จำเป็นต้องมารับผมก็ได้ เดี๋ยวมืดๆผมก็กลับไปเอง” พูดพร้อมกับหลบตาคมที่จ้องมองกันมา เขาพยายามกลั้นน้ำตาเข้าไปในใจ กล้ำกลืนมันเอาไว้ด้วยความขมขื่น

ถึงจะแต่งงานกันเพราะความจำเป็นที่ว่าเรื่องของคู่ชีวิตที่ไม่อาจฝืนโชคชะตากันได้...แต่ก็ช่วยใจดี ช่วยทำเป็นรักเขาสักนิดไม่ได้หรือยังไง?

“อย่างนั้นเหรอ! กลับเองอย่างนั้นหรือยังไง รู้ไหมว่าวันนี้มันเป็นวันอะไร!”

“วันอะไรครับ?...” ถามกลับไปอย่างไม่เข้าใจ

“วันนี้คุณแม่กับคุณพ่อฉันจะมากินข้าวเย็นที่บ้านและนี่มันก็เป็นเหตุผลสำคัญที่ฉันต้องรีบมารับนายไปยังไงเล่า! รีบลุกขึ้นมาได้แล้ว มันใกล้ถึงเวลาแล้วนะ!” ร่างสูงดึงแขนของอีกฝ่ายขึ้นมาโดยไม่ได้สังเกต

“โอ๊ย!”

“เป็นอะไร?”

“ผมเจ็บแผลครับ” มือขาวจับรอบๆแผลด้วยความระมัดระวัง

“ไปโดนอะไรมา เมื่อเช้ายังไม่มีนี่ เดี๋ยวแม่ฉันก็เข้าใจผิดคิดว่าฉันแกล้งลูกสะใภ้ที่รักแบบนายอีก”

อึก...

“เลิกประชดผมได้แล้วครับ”

“เลิกอย่างนั้นเหรอ เหอะ! ร้องไห้อีกแล้ว? โธ่เว้ย! ให้มันได้อย่างนี้สิ!” ปิแอร์ตะโกนออกมาอย่างหงุดหงิดเมื่อเห็นน้ำตาเมียแต่งของเขา

ถ้าเพราะอีกฝ่ายไม่ใช่คู่แห่งโชคชะตานั่น ให้ตายเขาก็ไม่มีวันจับมาทำเมียหรอก เอะอะก็ร้องไห้

“น่ารำคาญ เลิกสำออยได้แล้ว ตกลงว่าไปโดนอะไรมา ตอบดีๆ!”

“ฮึก...โดนโอเมก้าข้างหน้าบ้านกัดมาครับ” พยายามเช็ดน้ำตาออกจากดวงตาช้ำ

“หืม อย่างนั้นหรือ เจ้านั่นมันก็ไม่ได้ไร้ความสามารถหรืออ่อนแอนี่นา”

“พี่ปิแอร์เจอเขาแล้วหรือครับ?” กาแอลตะโกนถามออกมาด้วยความตกใจ

“ใช่ ฉันเจอมันแล้ว และฉันก็ทำให้มันมีความสุขตามแบบที่มันควรเป็นไปแล้ว ฮ่าฮ่า” ยิ่งคิดถึงเรื่องที่ไอ้เรม็องมันจะมีเมียเป็นโอเมก้าชั้นต่ำซึ่งมันพร่ำเกลียดนักหนาแล้วก็ยิ่งสะใจ เรียวปากหยักยกสูงก่อนจะลากเมียตัวขาวให้เดินออกจากห้อง

“เดี๋ยวสิครับ พี่ทำอะไรเขา?!” กาแอลพยายามทั้งดิ้นทั้งถามตลอดทางแต่ก็ไม่มีคำตอบกลับมา เขาจึงเปลี่ยนประเด็น

“ผมขอไปบอกลาพี่เรย์ก่อน”

“ไม่ต้องหรอก… มันกำลังมีความสุขอยู่ อย่าไปขัดอารมณ์ของมันเลย หึ!”

“หมายถึงอะไร ปล่อยนะ!” เพราะร่างสูงไม่ทันระวังตัว จึงผ่อนแรงจับข้อมือของร่างเล็ก กาแอลจึงดึงมือออกพร้อมวิ่งไปทางห้องทำงานของพี่ชายตนทันที

“หยุดนะ กาแอล!”

“ปึง!” มือขาวพยายามเคาะประตู ก่อนที่จะลองบิดลูกบิดแล้วแต่มันถูกล็อคออกมาจากข้างใน

“พี่...พี่เรย์!”

“…อ๊า”

เสียงอะไรน่ะ!

“พี่เรย์ครับ?”

“อ๊ะ! ซี๊ด!”

“นี่มัน...” เสียงที่คุ้นเคยดีทำให้คนแอบฟังหน้าแดงซ่าน เขาก้าวถอยออกมาจากประตูจนกระทั่งแผ่นหลังไปชนกับกำแพงมนุษย์

“บอกแล้ว ว่าพี่ชายของนายมันกำลังมีความสุขอยู่ ไม่รู้หรือยังไงว่าเมื่อคู่ชีวิตมาอยู่ด้วยกันครั้งแรก อารมณ์มันจะรุนแรงขนาดไหน จำตอนฉันกับนายไม่ได้หรือ?...”

“กับ กับใคร? หรือว่า...” ตอนนี้กาแอลเริ่มประติดประต่อเรื่องราวทั้งหมดได้แล้ว

นี่พี่ชายของเขากับโอเมก้าตัวนั้น...?!

เป็นคู่ชีวิตกันอย่างนั้นหรือ!

แต่พี่เรย์บอกไม่ชอบโอเมก้าที่ไม่ได้มาจากตระกูลสูงศักดิ์นี่ 

ไม่สิ! พี่เรย์เข้าขั้นเกลียดเลย

ดวงตากลมโตค่อยๆลดแสงแห่งความหวังลง...

นั่นสิ...ไม่มีใครต้านทานโชคชะตาได้หรอก...ดูอย่างเขาก็เช่นกัน..

ตอนแรกที่รู้ว่าตนเองมีคู่ชีวิตคือปิแอร์ ความรู้สึกในตอนนั้นมีแต่ความสุข แต่เมื่อได้แต่งงานกัน...มันไม่ใช่เลย...

รักเพียงข้างเดียว...รักคนที่ไม่รู้จักพอ...มันช่างเจ็บเสียเหลือเกิน

“ไปกันได้แล้ว”

กาแอลยอมเดินตามสามีของตนไปเงียบๆ ร่างเล็กน้ำตาไหลออกมาเมื่อนึกถึงวันข้างหน้าที่มีแสงแห่งความสุขริบหรี่

โชคชะตา...คู่ชีวิต...ทำไมเขาถึงเปลี่ยนแปลงอะไรไม่ได้เลยนะ

ไม่ได้อยากเป็นโอเมก้าแม้สักนิด...


___________________________________________________________________

ตอนหน้าเตรียมเลือดเล้ยยยยย

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}