กุญแจฟา(F Clef)

อาจจะไม่ถูกใจไปบ้าง แต่ก็เป็นกำลังใจให้เด็กๆ กันด้วยนะ^^” (ใครเจอคำผิด รบกวนบอกด้วยน้า>..<")

ชื่อตอน : Wedding Again 36

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 31k

ความคิดเห็น : 26

ปรับปรุงล่าสุด : 01 ก.ย. 2561 15:51 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Wedding Again 36
แบบอักษร

….Wedding Again 36….

.

.

.

.

หลังจากเลิกเรียนในช่วงเย็น คอปเตอร์ขับรถไปดักรอบัสที่หน้าคณะวิศวะ แต่ก็ไม่เห็นแม้แต่เงา มีเพียงแค่เพื่อนๆ ของบัสเดินออกมาเท่านั้น คอปเตอร์ตัดสินใจขับรถกลับคอนโดเพราะจนปัญญาในการตามหาบัสจริงๆ



คอปเตอร์เปิดประตูเข้าไปในห้องนอน ขาของเขาทั้งสองข้างหยุดยืนอยู่ที่ปลายเตียง สายตาคมมองกล่องเงินที่อยู่บนเตียงที่บัสทิ้งไว้ให้นิ่งๆ คอปเตอร์ยืนอยู่อย่างนั้นนานพอสมควรก่อนจะหายเข้าไปอาบน้ำ แล้วกลับขึ้นมานั่งพิงหัวเตียงฝั่งของตนเอง คอปเตอร์หยิบหมอนของบัสมากอดไว้ก่อนจะสูดดมหมอนหนุนของบัสอย่างทะนุถนอม กลิ่นของคนที่คุยเคยหวนกลับคืนมาอีกครั้ง ข้างตัวของเขาฝั่งที่บัสนอนเหลือแต่เพียงหมอนข้าง กล่องเงิน เจ้าตัวเล็ก และโทรศัพท์มือถือเท่านั้น ขาดแต่คนนอนข้างกาย



คอปเตอร์ลุกลงจากเตียงตรงไปยังตู้เสื้อผ้า นิ้วยาวขยับเลือกเสื้อผ้าที่อยู่ในตู้ คอปเตอร์หยิบเสื้อของคนที่เขาแสนจะคิดถึงนั้นกลับมาที่เตียงก่อนจะขึ้นไปนั่งแบบเดิม มือหนาสวมเสื้อของบัสเข้ากับหมอนข้างก่อนจะค่อยๆ ล้มตัวลงนอนพลางกอดหมอนข้างที่สวมเสื้อของบัสเอาไว้ถึงแม้ว่ามันจะแทนกันไม่ได้ก็ตาม ร่างสูงนอนคิดทบทวนถึงเหตุการณ์ต่างๆ ที่ผ่านมารวมทั้งคำพูดของเพื่อนในวันนี้



คอปเตอร์ตัดสินใจทำตามที่ไม้บอกก่อนจะหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา ปลายนิ้วกดเลื่อนมาถึงชื่อของคนที่เขาอยากจะปรับความเข้าใจ แต่ก็ยังลังเลที่จะกดโทรออกไป เขาได้แต่คิดว่า เขายังมีสิทธิ์ที่จะโทรหาคนๆ นี้อีกหรือไม่



("ง้อก่อนไม่ได้แปลว่าแพ้... แต่แปลว่ารักมากกว่า...") เสียงของไม้ดังขึ้นมาในหัวของคอปเตอร์ ทำให้เขาตัดสินใจกดโทรออกไปยังเบอร์ของคนที่เขา...คิดถึง


("หมายเลขนี้ยังไม่เปิดให้บริการ") เสียงผู้หญิงปลายสายดังออกมา คอปเตอร์ใจหายอย่างไม่สามารถอธิบายได้ ก่อนจะหงายหน้าจอโทรศัพท์ขึ้นมาดูแล้วกดโทรออกอีกครั้ง


("หมายเลขนี้ยังไม่เปิดให้บริการ") เสียงปลายสายดังออกมาอย่างเดิม คอปเตอร์ใจเสียขึ้นมาทันทีก่อนจะลุกพรวดขึ้นนั่ง คอปเตอร์กดโทรออกอีกครั้งและอีกครั้ง แต่ก็ได้รับข้อความเสียงแบบเดิมกลับมา



ใบหน้าหล่อขมวดคิ้วขึ้นทันที ความรู้สึกของเขาตอนนี้มันแน่นและจุกไปทั่วอก มันเป็นความรู้สึกที่...กำลังจะเสียของรักไปตลอดกาล เขารู้สึกแบบนั้นจริงๆ



คอปเตอร์นั่งหน้าเครียดอยู่พักใหญ่ ก่อนจะนึกอะไรขึ้นได้ ปลายนิ้วยาวเลื่อนมาสัมผัสลงบนหน้าจอมือถืออีกครั้งก่อนจะกดเข้าไลน์แล้วเลื่อนหาข้อความที่เคยคุยกับบัส



"Empty Chat" คอปเตอร์ขมวดคิ้วพูดออกมาเสียงเหนื่อยๆ เมื่อเลื่อนหาข้อความที่เคยคุยกับบัสแต่ไม่เจอ แต่สายตาก็มาสะดุดกับคำว่า Empty Chat ร่างสูงกดเข้าไปดูก็พบว่าเป็นข้อความที่เขากับบัสเคยคุยกัน แต่ตอนนี้มันกลับไม่มีคู่สนทนาเสียอย่างนั้น


"จะหายไปอีกแล้วใช่มั้ย" คอปเตอร์พูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่เจ็บปวด


"คงจะเกลียดพี่มากสินะ" คอปเตอร์พูดตัดพ้อขึ้นมาอีก


คอปเตอร์ล้มตัวลงนอนกอดหมอนข้างอีกครั้งอย่างหมดอาลัยตายอยาก ปลายนิ้วยาวกดเข้าไปดูภาพถ่ายที่ถ่ายกับบัสที่ริมทะเลอีกครั้ง หางตาของเขาเริ่มมีน้ำใสๆ ปริ่มออกมา คอปเตอร์นอนกอดหมอนข้างและดูภาพถ่ายในมือถือไปด้วยก่อนจะหลับลงไปเมื่อไรก็ไม่รู้

.

.

.

.

เช้าวันนี้บัสตั้งใจจะไปเรียนตามที่โค้กบอก เพราะวิชาวันนี้ขาดเรียนไม่ได้ เขาได้แต่คิดว่าวันนี้เขาต้องเผชิญอะไรบ้าง และเขาก็บอกกับตัวเองแล้วว่า คงจะไม่เจอคนๆ นั้นอีก เพราะคนๆ นั้นคงไม่อยากเจอเขาเช่นกัน บัสอาบน้ำแต่งตัวเตรียมจะออกไปเรียน แต่ก็นั่งทำใจอยู่ที่โซฟาที่ห้องนั่งเล่น เขาพยายามรวบรวมสติทั้งหมดที่มีไม่ให้แสดงพิรุธอะไรออกมาให้เพื่อนต้องกังวล



"ไหวแน่นะลูก" แม่ของบัสทักลูกชายขึ้น หลังจากลงมาจากห้องนอนเตรียมจะไปทำงานเช่นกัน บัสก้มหน้างุดอย่างใช้ความคิดก่อนจะสูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วเงยหน้ามองผู้เป็นแม่


"ผมไม่เป็นไรแล้ว แม่ไม่ต้องเป็นห่วงนะ" บัสตอบกลับไปยิ้มๆ


"ถ้าบัสเจอเค้าล่ะ" แม่ของบัสถามลูกชายด้วยความเป็นห่วง เพราะหลังจากวันที่ละอองดาวเอาเงินไปคืนจินตนาที่บ้านแล้วได้รับรู้ว่าบัสหายไป เขาก็กลับมาเจอบัสที่บ้านแล้วถามความจริงจากบัส ถึงแม้บัสจะตอบบ้างหรือพยักหน้าให้บ้าง ละอองดาวก็เข้าใจว่ามันคงยากที่จะพูดออกมาทั้งหมด


"ก็...ช่างเค้าสิครับ" บัสตอบกลับไปอย่างไม่ใส่ใจ แต่ในใจของเขาเองก็ไม่แน่ใจว่าจะทำได้อย่างที่พูดรึเปล่า


"แม่มีคำถาม ตอบแม่มาตามตรง" ละอองดาวถามขึ้นมาเสียงจริงจังแต่ก็ดูอ่อนโยน บัสหันมามองแม่นิ่งๆ


"บัสรักพี่คอปเตอร์ใช่มั้ย" สิ้นเสียงของผู้เป็นแม่ บัสชะงักไปนิดก่อนจะรีบซ่อนสายตาที่ทั้งชีวิตนี้โกหกใครไม่ได้เลย


"คือ..." บัสอึกอักที่จะตอบ จะว่าไม่แน่ใจก็คงไม่ใช่ แต่เขาไม่อยากจะยอมรับและเก็บมันมาใส่ใจอีกเท่านั้น


"พี่เค้าทำกับเรา...เอ่อ...แบบนี้ เรายังจะปกป้องเค้าอีก มันคงจะแปลก ถ้าบัสไม่ได้คิดอะไรเลย" ละอองดาวอธิบายให้ลูกฟัง บัสเงยหน้ามองแม่ของตนเองเหมือนมีคำถามในใจ แต่ก็ไม่ทันจะได้ถามอะไร


"เรารู้ตัวมั้ย ไม่ว่าแม่จะว่าพี่คอปเตอร์ยังไง เราก็รีบปฏิเสธตลอด ไม่มีอะไรบ้างล่ะ ไม่เป็นไรบ้างล่ะ พี่เค้าไม่ได้ทำบ้างล่ะ ไม่ได้ตั้งใจบ้างล่ะ ที่เราทำน่ะเราไม่รู้รึไงว่าเราน่ะ เป็นห่วงเค้า กลัวพี่เค้าจะถูกแม่ว่าใช่มั้ย" บัสได้แต่นิ่งเงียบกับคำตอบของแม่ ก่อนจะหน้าขึ้นสีนิดๆ ที่เหมือนจะมีคนอ่านใจเขาออกนั่นก็คือแม่ของเขานั่นเอง แต่อีกใจของเขากลับคอยบอกกับตัวเองว่าห้ามรู้สึกอะไรแบบนั้นเด็ดขาด


"เอ่อ..." บัสอ้ำอึ้งที่จะปฏิเสธ เพราะที่แม่พูดออกมามันคือความจริงทั้งนั้น


"ตกลง...รักพี่เค้าเข้าแล้วใช่มั้ย" ไม่ทันที่บัสจะพูดอะไร แม่ของบัสก็รีบสวนขึ้นมาเสียก่อน บัสนิ่งไปนิด เขาพยายามควบคุมหัวใจที่กำลังสั่นไหวเพียงเพราะได้ยินคำถามจากแม่ ก่อนจะพยักหน้านิดๆ


"ต...แต่...มันคงอีกไม่นาน ที่ผมจะลืมเค้า" บัสตอบกลับไปไม่เต็มเสียงนัก แน่นอนว่าสิ่งที่เขาตอบคือสิ่งที่เขาตั้งใจจะให้เป็นอย่างนั้น แต่จะทำได้หรือเปล่าบัสเองก็ไม่แน่ใจสักเท่าไร


"อืม ถ้ามันเจ็บ ก็ถอยออกมา แล้วครั้งหน้าแม่จะไม่บังคับให้บัสแต่งงานกับใครอีก ถ้าบัสจะเลือกใครเข้ามาในชีวิต แม่จะตามใจบัส" ละอองดาวบอกลูกชายตามที่คิด แต่บัสกลับใจหายวูบเมื่อนึกถึงว่าจะมีคนอื่นเข้ามาแทนที่อ้อมกอดที่คุ้นเคย

.

.

.

"ไงพวกมึง" บัสทักทายเพื่อนๆ ด้วยน้ำเสียงปกติเมื่อเดินมาถึงโต๊ะประจำที่หน้าคณะก่อนจะนั่งลงข้างๆ โค้ก เพื่อนๆ ต่างประหลาดใจก่อนจะยิ้มออกมา


"มึงหายไปไหนมา"


"หายป่วยแล้วเหรอวะ"


"ไหนกูดูดิ๊" ต้าร์ วิทย์ และซี รีบพูดแทรกขึ้นมาด้วยความเป็นห่วง ก่อนที่ซีที่นั่งข้างๆ บัสจะสำรวจร่างกายของเพื่อนว่าเจ็บป่วยตรงไหนหรือไม่


"เอ่อ...กูหายแล้ว" บัสพยายามควบคุมน้ำเสียงและสีหน้าให้เป็นปกติที่สุดก่อนจะตอบเพื่อนกลับไป


"พวกกูเป็นห่วงแทบแย่" ต้าร์บ่นออกมาอย่างเป็นห่วง บัสได้แต่ส่งยิ้มอ่อนกลับไปให้เพื่อน


"มึงมีปัญหาอะไรรึเปล่าวะ" ซีถามกลับด้วยน้ำเสียงจริงจัง


"ก็...ไม่หนิ" บัสตอบกลับ


"แล้วมึงเปลี่ยนเบอร์ทำไม" ซีถามตรงประเด็นขึ้นมา บัสได้แต่นิ่งคิดหาคำตอบ เพราะคนเดียวที่บัสไม่อยากให้รู้เบอร์โทรใหม่ก็คือซี เขากลัวว่าถ้าซีรู้แล้วแซนก็ต้องรู้ และคนๆ นั้นก็อาจจะ...


"เอ่อ...คือ...หมอดูทักว่าเบอร์เก่าไม่ดี" บัสโกหกหน้าตายออกไป แต่ใครล่ะจะเชื่อ


"แล้วทำไมต้องห้ามไม่ให้ไอ้โค้กบอก" ซีจี้ถามกลับไปอีก บัสได้แต่นิ่งเพราะไม่มีคำตอบอะไรให้เพื่อน


"เออน่า ไว้มันจะบอกก็บอกเองแหละ เปลี่ยนเรื่องๆ" โค้กที่พอจะเข้าใจความรู้สึกของบัส และพอจะระแคะระคายกับเรื่องราวของบัสรีบพูดช่วยบัสขึ้นมา


"คือ...อย่าเพิ่งถามอะไรเลยนะ" บัสเลี่ยงที่จะตอบอะไรในตอนนี้ เพราะแผลในใจของเขายังถือว่าสดใหม่อยู่มาก เพื่อนๆ ที่เห็นสีหน้าของบัสก็เข้าใจความรู้สึกของเพื่อนจึงไม่ได้ถามอะไรออกมาอีก


"ปะ ไปเรียนกัน" บัสเปลี่ยนประเด็นท่ามกลางความเงียบของเพื่อน ก่อนจะพากันขึ้นตึกเรียน เพื่อนๆ ในกลุ่มต่างก็เห็นความผิดปกติกับร่างกายของบัสกันทั้งนั้นแต่ไม่คิดจะถาม รอยช้ำจางๆ ตามต้นคอทำให้ซีที่นั่งข้างๆ เห็นได้ชัดแต่ก็คิดไม่ถึงว่าจะเป็นรอยจากสงครามรัก ต้าร์เองที่เป็นเพื่อนกับบัสมานานก็ยังสังเกตเห็นการเดินของบัสที่ดูจะเกร็งกว่าปกติแต่มองเผินๆ ก็ไม่ได้แตกต่างมาก โค้กได้แต่มองเพื่อนรักอย่างเห็นใจเพราะพอจะเข้าใจอะไรลางๆ

.

.

.

"จะสอบอยู่อาทิตย์หน้าและ ยังจะสั่งงานอีก" ไม้บ่นขึ้นมาหลังจากเลิกเรียนในคาบเช้าในขณะที่กำลังถือจานเข้ามานั่งที่โต๊ะในโรงอาหารคณะบริหาร รวมถึงเพื่อนในกลุ่มคนอื่นๆ ด้วย ยกเว้นแซนที่ยังเดินมาไม่ถึง


"ปีสุดท้ายแล้วมึง ทำๆ ไปเถอะ" ธีร์บอกปลอบใจเพื่อน ในขณะที่คอปเตอร์ได้แต่นั่งเขี่ยข้าว


"เป็นเชี่ยไรวะไอ้เตอร์ ล่องลอยมาหลายวันและ" ไม้ถามขึ้น เพราะเพื่อนๆ ต่างก็รู้สึกถึงความแปลกไปของคอปเตอร์ คอปเตอร์ไม่ได้ยินเสียงรอบข้างอะไรทั้งนั้น เพราะในหัวของเขามีแต่เรื่องของอดีตเด็กน้อยที่เขาเข้าใจผิดและทำร้ายจิตใจลงไป ธีร์และไม้ได้แต่ส่ายหน้าให้กับอาการของเพื่อน


"แล้วนี่ไอ้แซนไปซื้อข้าวถึงไหนวะ" ธีร์พูดขึ้น


"อ้าว...ไหนข้าวมึงอะ ทำไมมีแต่ขนม" ไม้พูดขึ้นเมื่อแซนหอบขนมพะรุงพะรังเดินกลับมาที่โต๊ะ แซนยิ้มหน้าเบิกบานก่อนจะตอบเพื่อนกลับไป


"พวกมึงกินกันไปก่อนเลย กูเพิ่งอ่านข้อความจากซี ซีบอกว่าบัสมาเรียนแล้ว กูจะรีบไปรอบัสที่หน้าคณะ แล้วแวะกินข้าวที่วิศวะเลย" แซนบอกกลับยิ้มๆ คอปเตอร์ที่ตกอยู่ในภวังค์หูผึ่งขึ้นมาทันทีที่ได้ยินเสียงชื่อคนที่เขาตามหา



แคร้ง!!~



"มึงว่าไงนะ! บัสมาหรอ!" คอปเตอร์ทิ้งช้อนส้อมในมือทันทีก่อนนะลนลานถามออกมา แซนขมวดคิ้วขึ้นเล็กน้อย


"เออ บัสหายป่วยแล้ว" แซนตอบกลับเสียงนิ่ง คอปเตอร์รีบลุกพรวดออกไปโดยที่ไม่ได้เก็บจานข้าว ทำให้แซนที่กำลังยืนงงรีบตามออกไปเช่นกัน ไม้และธีร์หันหน้ามองกันก่อนจะพยักหน้าเป็นอันรู้กันว่าควรจะตามทั้งคู่ไป โดยที่ทิ้งจานข้าวไว้ตรงนั้น



คอปเตอร์รีบวิ่งสลับกับเดินไปยังคณะวิศวะกรรมศาสตร์ โดยที่แซนก็รีบตามไปติดๆ รวมถึงไม้และธีร์ด้วย ใบหน้าชื้นเหงื่อของคอปเตอร์มองออกไปยังตึกวิศวะอย่างมีความหวัง เขาได้แต่หวังว่าจะเห็นคนที่เขาตามหามาหลายวัน ขายาวรีบสาวเท้าไปยังหน้าตึกคณะวิศวะ ก่อนจะยืนหายใจหอบเหนื่อยพลางเอามือค้ำกำแพงเอาไว้ สายตาคมกวาดมองไปรอบๆ ตึก แต่ก็ไม่เห็นว่าบัสจะเดินออกมา ร่างสูงยกนาฬิกาข้อมือขึ้นมาดูเวลาซึ่งเลยเวลาเลิกเรียนมาเล็กน้อย



"มึงแม่งหลับคาบเคมีอีกและ แล้วพวกกูก็ต้องมานั่งหิวรอมึงปั่นงาน" เสียงที่คุ้นเคยดังแว่วออกมาจากบันใดทางลง คอปเตอร์ใจเต้นแรงขึ้นมาเมื่อความรู้สึกมันบอกว่าเขากำลังจะได้เจอกับคนที่เขา...คิดถึง


"ก็กูเบื่ออะ" เสียงของโค้กบ่นออกมา


"อะนี่ มึงเอาไปลอกให้ครบ แล้วค่อยเอามา..." เสียงของบัสที่พูดขึ้นพร้อมกับส่งสมุดงานให้โค้กขาดหายไป เมื่อสายตาของเขาประสานเข้ากับสายตาคมที่เขาคุ้นเคย เป็นสายตาที่เคยอ่อนโยนกับเขา แต่ก็เคยเป็นสายตาที่ร้ายกาจกับเขาเช่นกัน คอปเตอร์ดีใจจนทำสีหน้าไม่ถูกที่ได้เห็นหน้าคนที่เขาคิดถึงอีกครั้ง


"บ...บัส" คอปเตอร์เรียกชื่อบัสด้วยน้ำเสียงตื่นๆ ตอนนี้เพื่อนของบัส และเพื่อนของคอปเตอร์ต่างพากันทำหน้างงกับเหตุการณ์ตรงหน้า บัสเรียกสติของตนเองกลับมา เขาพยายามไม่สนใจและจะเดินเลี่ยงไปแต่เท้าของเขากลับหยุดเพราะเสียงของร่างสูง


"พ..พี่...พี่ขอคุยด้วยหน่อยได้มั้ย" คอปเตอร์อึกอักพูดออกไปเพราะเขาเองก็รู้อยู่แก่ใจว่าคงไม่มีสิทธิ์ที่จะมาให้บัสเห็นหน้าอีก แต่เขาแค่อยากจะขอโอกาสเท่านั้น บัสที่ได้เห็นหน้าคมเข้มอีกครั้งได้แต่รู้สึกปวดร้าวในใจ น้ำตาของเขามันเหมือนอยากจะไหลออกมาแต่มันก็คงไม่มากพอที่จะเสียให้คนตรงหน้าอีกแล้ว บัสรีบปรับอารมณ์ของตนเองในตอนนี้ให้เป็นปกติ ก่อนจะสูดหายใจเข้าลึกๆ


"คุณเป็นใคร?" บัสถามออกมาเสียงเย็นชาและดูห่างเหินมาก คอปเตอร์เจ็บแปล๊บที่หน้าอกขึ้นมาทันที สายตาคมมองเข้าไปนัยน์ตาของคนที่เขาทำร้ายจิตใจ เพื่อนๆ ต่างขมวดคิ้วให้กับเหตุการณ์ตรงหน้า


"บ...บัส อย่าทำอย่างนี้ พี่..." คอปเตอร์พูดออกมาด้วยน้ำเสียงเจ็บปวด


"ขอโทษนะครับ ผมจำไม่ได้ว่าผมเคยรู้จักคุณ" บัสรีบพูดสวนกลับไปอย่างต้องการให้บทสนทนาตรงนี้จบลงเสียที คอปเตอร์แทบจะล้มทั้งยืนกับคำพูดที่ทิ่มแทงใจจากบัส บัสละสายตาออกจากสายตาต้องห้ามนั้นก่อนจะเดินเลี่ยงออกไป



หมับ!~



"บัส พี่...พี่ขอโทษ" คอปเตอร์คว้าเข้าที่ข้อมือของบัสเอาไว้เสียก่อน ก่อนจะพูดออกมาเสียงสั่น เขากลัวว่าคนตรงหน้าจะไปจากเขาจริงๆ ซึ่งตอนนี้แซนแปลกใจกับเหตุการณ์ตรงหน้ารวมถึงเพื่อนคนอื่น มีเพียงโค้กที่ขมวดคิ้วคิดอะไรอยู่ในหัว


"คุณคงทักคนผิด กรุณาปล่อยมือผมด้วยครับ" บัสยังตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงเย็นชาก่อนจะพยายามขืนข้อมือของตนเองออก คอปเตอร์หน้าเสียใจเสียกับคำพูดของคนที่เขา...รัก


"ไม่...พี่ขอโทษ พี่ผิดเอง ให้อภัยพี่นะ บัสจะทำยังไงก็ได้ แต่อย่าทำแบบนี้" คอปเตอร์ยังพูดออกมาด้วยความเจ็บปวด บัสเริ่มจะหวั่นไหวกับคำพูดและน้ำเสียงเจ็บปวดของคนตรงหน้า บัสรีบสะบัดข้อมือของตนเองออกมาอย่างแรงจนหลุดพ้นจากมือหนา


"ผมบอกไปแล้ว ว่าผมไม่รู้จักคุณ" บัสพยายามควบคุมน้ำเสียงของตัวเองพูดออกมานิ่งๆ ก่อนจะรีบเดินเลี่ยงออกไปเพราะเขากลัวว่า น้ำตาที่กลั้นเอาไว้มันจะไหลออกมา



ทางเพื่อนของบัส เมื่อเห็นว่าบัสเดินออกไปแล้วก็รีบพากันเดินตามไปทันที ถึงแม้จะไม่เข้าใจสถานการณ์ในตอนนี้สักเท่าไร



"นี่มันเรื่องอะไรวะไอ้เตอร์" แซนถามขึ้นมาด้วยความงุนงง คอปเตอร์ได้แต่ยืนมองแผ่นหลังของคนที่คุ้นเคยจนลับสายตาไป แต่ก็ไม่ได้ยินเสียงของแซน


"กูงงไปหมดแล้ว อะไรยังไงวะไอ้เตอร์" ไม้ถามขึ้นมาอีกคน คอปเตอร์ไม่ได้ตอบอะไรก่อนจะเดินเลี่ยงออกไปอย่างไม่ใส่ใจ


"อะไรของมันวะ" ธีร์บ่นออกมา ตอนนี้สามหนุ่มงงกับอาการของคอปเตอร์กันทั้งหมด ไม่มีใครคิดอะไรออกเกี่ยวกับเรื่องที่เกิดขึ้น


"กินข้าวก่อนละกัน ค่อยถามแม่ง" แซนเสนอขึ้น ทั้งไม้และธีร์ต่างพยักหน้าเห็นด้วย ก่อนจะพากันไปซื้อข้าวและไปนั่งรวมกับกลุ่มน้องสาวของแซน


"บัส พี่ซื้อขนมมาฝาก" แซนส่งถุงขนมให้บัสก่อนจะวางจานข้าวลงแล้วนั่งข้างๆ บัส ซึ่งอีกด้านของบัสเป็นโค้ก ถัดจากโค้กเป็นต้าร์ และตรงข้ามเป็นซีกับวิทย์


"ขอบคุณครับ" บัสรับถุงขนมพลางฝืนยิ้มกลับไปให้แซน ซึ่งทุกคนก็รับรู้ถึงบรรยากาศแปลกๆ ในตอนนี้ แต่ก็ยังไม่คิดจะเปิดประเด็นขึ้นมา


"ที่แท้ก็ซื้อให้บัส" ธีร์ที่นั่งลงข้างๆ แซนแซวขึ้นมาด้วยน้ำเสียงปกติ เหมือนกับว่าก่อนหน้านี้ไม่มีอะไรเกิดขึ้น โดยที่ไม้นั่งลงฝั่งตรงข้ามข้างๆ วิทย์


"แหมไอ้บัส มีคนเลี้ยงขนม" โค้กทำเป็นพูดเพื่อนคลายบรรยากาศ


"อะแฮ่ม! น้องสาวอยู่นี่ทั้งคน ทำไมซื้อให้แต่บัส" ซีที่รู้งานก็พูดขึ้นมาให้บรรยากาศเป็นปกติ



ปึก!!



เสียงจานกระทบโต๊ะอาหารอย่างแรงทำให้ทุกคนหันไปมอง สีหน้าไม่พอใจแสดงออกมาอยู่บนใบหน้าหล่อของคอปเตอร์อย่างชัดเจน บัสสะดุ้งกับเสียงจึงหันไปมองเช่นกันทำให้สายตาเศร้าประสานกับสายตาดุๆ ที่ลึกๆ ข้างในกำลังหวงก้าง ก้างที่เป็นของเขาคนเดียว บัสรีบผละสายตาออกมาทำให้ร่างสูงรับรู้ถึงรสชาติที่กำลังถูกเมินจากคนที่รัก คอปเตอร์ชายสายตาไปมองแซนนิดๆ ก่อนจะนั่งลงข้างๆ ไม้



"พวกมึง เดี๋ยวเจอกันที่ตึกนะ" บัสบอกกับเพื่อนเสียงเรียบพลางลุกขึ้นยืนถือจานข้าวและถุงขนมที่ยังไม่ได้กินเลยสักคำ บรรยากาศเริ่มจะชวนให้อึดอัดอีกครั้งทำให้ทุกคนบนโต๊ะอาหารต่างพากันหันมามอง


"ไปไหนวะ" โค้กรีบถามขึ้น


"เอ่อ พอดีกูมีธุระ ไว้เจอกัน" บัสตอบเพื่อนเสร็จก็เดินเลี่ยงออกไปโดยที่ไม่ได้หันมามองที่โต๊ะอีก ตอนนี้เพื่อนๆ ของบัสต่างพากันมองหน้าเลิ่กลั่กอย่างต้องการคำตอบในเหตุการณ์นี้


"ไอ้เตอร์ มึงมีอะไรจะพูด..." แซนที่กำลังถามคอปเตอร์ถึงเหตุการณ์นี้ต้องชะงักเสียงเสียอย่างนั้น เมื่อคอปเตอร์ผู้ไม่ได้สนใจบุคคลรอบข้างหุนหันลุกขึ้นจากโต๊ะอาหารแล้วเดินผละออกไป


"พี่แซน นี่มันยังไง เพื่อนพี่กับบัส คืออะไรยังไง นี่งงกันไปหมดแล้ว" ซีรีบโวยวายถามพี่ชายตนเองทันที


"พี่ก็อยากจะรู้เหมือนกัน" แซนบอกกลับเสียงเครียด


"เค้าไปคุยกันตอนไหนวะ" โค้กถามขึ้นมาอย่างนึกสงสัย


"แต่บัสบอกว่าไม่รู้จักหนิ" วิทย์พูดขึ้น


"จะไม่รู้จักได้ยังไงล่ะ ก็เคยเจอเพื่อนพี่กูกันมาแล้วนี่" ซีหันไปมองหน้าวิทย์ก่อนจะบอกออกมาด้วยความมั่นใจ ในขณะที่แซนยังคงหน้าเครียดอยู่อย่างนั้น


"คำพูดแบบนี้นี่รู้จักกันแน่ๆ ฟังดูก็รู้ว่าบัสโกหก" ไม้ที่เงียบอยู่นานพูดขึ้นมาอย่างไตร่ตรองแล้ว ทั้งคำพูดของบัสและอาการของเพื่อน มันบ่งบอกได้เลยว่าคนทั้งคู่รู้จักกันแต่ในเรื่องของความสัมพันธ์นั้นเขาเองก็ไม่แน่ใจ


"พี่ไม้ก็ดูรู้เหรอคะ ว่าบัสโกหก" ซีถามขึ้น


"ไอ้ซี มีใครจะไม่รู้บ้างวะ" ต้าร์พูดสมทบขึ้นมา เพราะใครๆ ก็รู้ว่าบัสโกหกไม่เก่ง แค่บัสคิดจะโกหกเพื่อนก็มองออกแล้วแต่แค่ไม่คิดจะถามหรือจับผิดอะไร


"กูสงสัยอีกอย่าง" ธีร์พูดขึ้นมานิ่งๆ หลังจากเงียบอยู่นาน ทำให้ทุกคนหันไปมองกันอย่างสนใจ


"ไอ้แซนมึงจำได้ปะ มึงบอกว่าไอ้เตอร์มาวิศวะบ่อยๆ" ธีร์พูดทบทวนความจำให้กับเพื่อน


"ใช่ๆ ซีเห็นบ่อย" ซีพูดออกมาอย่างเห็นด้วยกับเรื่องนี้ เพราะเขาก็สงสัยเหมือนกันว่าเพื่อนของพี่ชายมาทำอะไรที่นี่บ่อยๆ


"หรือว่ามาหาบัส" ธีร์พูดขึ้นมาอีก ทำให้ทุกคนได้แต่ชะงักกับคำพูดของธีร์


"แต่ซีไม่เคยเห็นพี่คอปเตอร์มาคุยกับบัสเลยนะคะ" ซีแย้งขึ้นมาเพราะสิ่งที่เขาเห็นมันเป็นแบบนั้น


"แต่ไอ้บัสมันชอบให้พวกเรากลับก่อนนะ" วิทย์สรรหาเหตุผลต่างๆ ออกมาสนับสนุนข้อสงสัยของธีร์ ทำให้ทุกคนเหมือนจะเริ่มรู้สึกอะไรแปลกๆ กับเรื่องราวในครั้งนี้แค่ก็ยังหาข้อสรุปอะไรกันไม่ได้


"เรื่องนี้ชักจะยังไงๆ และ" ไม้พูดขึ้นอย่างนึกสงสัยกับสิ่งที่เกิดขึ้นในวันนี้ ทุกคนได้แต่นึกหาเหตุผลและเรื่องราวมาประติดประต่อกันเพื่อที่จะหาคำตอบให้กับเรื่องราวในวันนี้

.

.

.

.

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น