ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

มาเฟียไร้รัก 9 100%

ชื่อตอน : มาเฟียไร้รัก 9 100%

คำค้น : มาเฟียไร้รัก

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 28.2k

ความคิดเห็น : 63

ปรับปรุงล่าสุด : 01 พ.ย. 2561 14:01 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
มาเฟียไร้รัก 9 100%
แบบอักษร

มาเฟียไร้รัก 9

ตั้งแต่วันนั้นที่วีรภาพไปพบกับเจ้าหรานโดยที่ไม่ได้บอกกับวิระ ก็ทำให้วิระไม่มองหน้าวีรภาพเลยสักนิด พอเข้าไปใกล้ก็ขยับห่าง จะขู่เหมือนเมื่อก่อนก็ไม่ได้ กลัววิระจะเครียดจนทำให้ลูกในท้องไม่สบายไปด้วย

**“วิระคุยกันหน่อยน่า เดี๋ยวฉันไม่อยู่ตั้งหนึ่งคืนนะ” เพราะวีรภาพต้องไปประชุมในอีกเมืองหนึ่งที่ค่อนข้างไกลไม่น้อยในวันพรุ่งนี้ แถมต้องไปค้างคืน แต่เพราะแถวนั้นค่อนข้างจะกันดารไม่น้อย เลยไม่อยากจะพาวิระไปลำบาก ซึ่งวิระที่รู้เรื่องที่วีรภาพจะไปทำงานครั้งนี้ จากที่ไม่มองหน้าตนเองอยู่แล้ว ยิ่งไม่แม้แต่จะตวัดสายตาเฉียดด้วยซ้ำ

**“วิระ มีเหตุผลหน่อย”

**“ฉันมีเหตุผลตลอดแหละวีร์ จะไปไหนก็ไปเลย เหม็นขี้หน้า” วิระหันหน้าหนีพร้อมลุกขึ้นเดินเข้าไปหาของกินในห้องครัว เวลาหงุดหงิดชอบหิว ยิ่งหงุดหงิดวีรภาพมากเท่าไร วิระก็ยิ่งกินมากขึ้นเท่านั้น

**หงุดหงิด! ทำไมต้องทำตัวเหมือนมีความลับตลอด!

“เดี๋ยวปวดท้องนะวิระ” วีรภาพที่เดินตามเข้ามาก่อนจะเอ่ยบอกเบาๆ เมื่อเห็นวิระนั่งลงตรงหน้าตู้เย็นและเอาของกินเข้าปากไม่หยุด

**“ยุ่ง!!” แต่วิระที่ยังโกรธอยู่หันมาบอกเสียงเหวี่ยง

**“เฮ้อ งั้นไปด้วยกันมั้ย”

**“ไม่ไป ออกไปห่างๆเลย เหม็นขี้หน้า” วิระเหม็นจริงๆ นะ ยิ่งเวลาที่หงุดหงิดก็มักจะเหม็นขี้หน้าวีรภาพเป็นประจำ และตอนนี้วิระหงุดหงิดขั้นสุดเลยด้วย!!!

**“โอเคงั้นไม่ไป เราไปทานอาหารข้างนอกดีมั้ย นายจะได้เปลี่ยนบรรยากาศบ้าง” วีรภาพพยายามทำใจเย็นและชวนออกไปข้างนอกแทน แน่นอนว่าวันที่ตนเองไม่อยู่ วิระจะไม่ได้ออกไปข้างนอกอย่างแน่แน่นอน

**“ไปก็ได้”

**“งั้นไปเปลี่ยนเสื้อผ้านะ อากาศเริ่มเย็นแล้ว เดี๋ยวจะไม่สบาย” วิระยอมหายหงุดหงิด เพียงเพราะที่จะได้ออกไปข้างนอก เพราะด้วยความที่ร่างกายไม่เหมือนเดิม วิระแทบจะไม่ได้ออกไปไหน นอกจากวีรภาพจะพาไป มันค่อนข้างน่าหงุดหงิดกับคนที่ทำงานหนักมาตลอดอย่างตนเองต้องมานั่งๆนอนๆแบบนี้

**“รู้แล้ว” วิระยอมลุกขึ้นไปเปลี่ยนเสื้อผ้าแต่โดยดี พอออกมาจากห้องวีรภาพก็จับวิระมาสวมผ้าพันคอทับอีกชั้น ก่อนจะเดินโอบเอววิระที่ใบหน้ายังติดบึ้งตึงออกมานอกห้อง แล้วพานั่งรถไปร้านอาหารชื่อดังที่ตนเองได้ให้เฟยจัดการจองห้องส่วนตัวไว้ให้แล้วเรียบร้อย เพราะวีรภาพไม่ชอบคนวุ่นวายและไม่อยากให้วิระสนใจคนอื่นด้วย

**“วีร์ ปล่อย ฉันอึดอัด” พอเข้ามาในร้านและกำลังเดินเข้าห้องที่จองไว้ วิระก็พยายามแกะแขนของวีรภาพที่กอดเอวตนเองออก เพราะจะถึงห้องอาหารที่จองแล้วด้วย วิระเดินเองได้

**“อย่าดื้อน่าวิระ เดี๋ยวนายก็สะดุดล้ม”

**“ฉันไม่ใช่คนซุ่มซ่ามนะ”

**“โอเคๆ ปล่อยก็ปล่อย เลิกทำหน้าบูดได้แล้ว”

**“มันเรื่องของฉันวีร์ นายไม่มีสิทธ์มาสั่ง เหอะ!!” วิระเดินนำเข้าห้องก่อน โดยมีวีรภาพเดินตามหลังเข้ามาติดๆ คนท้องนี่เอาใจยากจริงๆ หรือนี่จะเป็นเพราะตนเองทำร้ายวิระก่อนหน้านี้มากเกินไปกัน ลูกในท้องเลยเป็นเด็กขี้หงุดหงิดตั้งแต่ไม่ออกมาลืมตาดูโลก

**“ทานเยอะๆสิ อิ่มแล้วเหรอ” วีรภาพตักอาหารให้วิระอย่างเอาใจแบบที่ไม่ค่อยได้ทำ ซึ่งวิระก็กินบ้าง เขี่ยไปไว้ขอบจานบ้าง เว้นแต่น้ำมะพร้าวหวานๆที่หมดไปแล้วสองแก้ว และแก้วที่สามก็กำลังเสิร์ฟ น้ำมะพร้าวเป็นอะไรที่วิระสามารถดื่มได้อีกสิบๆแก้วเลย

**“วีร์ ฉันทานก่อนออกมาแล้วนะตั้งเยอะ จะทานต่อไหวได้ยังไง” วิระมองอาหารที่อีกคนตักให้ไม่หยุดจนต้องส่งเสียงปรามขึ้นมา เพราะก่อนออกมาก็ทานอย่างอื่นเข้าไปเยอะด้วย

**“ถ้านายไม่เอาแต่กินน้ำมะพร้าว มันก็จะทานได้เยอะกว่านี้”

**“บ่นเหรอ” มองคนที่พูดข้างๆกายด้วยแววตาเหวี่ยงๆ จนวีรภาพต้องยกมือยอมแพ้ พูดนิดพูดหน่อยก็หงุดหงิด เอาแต่ใจจริงๆ

**“ไม่ได้บ่น พูดเฉยๆ”

**“ก็ดี แล้วก็ไปนั่งห่างๆไป เห็นหน้าแล้วทานข้าวไม่ลง” วิระบอกพร้อมกับขยับกายออกห่างจากวีรภาพเองอีกด้วย สามนาทีสี่อารมณ์ บางทีวิระก็เบื่อตัวเองเหมือนกัน

**“เดี๋ยวนอนคนเดียวอย่าร้องไห้แล้วกัน” อดที่จะประชดไม่ได้ เวลานอนวิระชอบเข้ามาซบอ้อนๆ แต่นอกเวลานอนนั้นชอบหงุดหงิด เอาแต่ใจ เดี๋ยวตนเองไม่อยู่ก็อย่าร้องไห้แล้วกัน

**“พูดมาก นอนกอดคนอื่นก็ได้”

**“อยากให้ใครตายก็ไปกอดมันเลย” วีรภาพบอกเสียงโหดและถอนหายใจออกมาแรงๆ เพราะหงุดหงิดสุดขีดเมื่อได้ยินประโยคแบบนี้จากวิระ

**วีรภาพก็ยังเป็นคนหึงหวงรุนแรงอยู่เสมอ…….

“แล้วมาหงุดหงิดใส่ทำไม!” แต่ว่าวิระที่ยังอารมณ์ไม่คงที่ก็สาดความอารมณ์ร้อนกลับไปเช่นเดียวกัน จนวีรภาพได้สติว่าตนเองพูดอะไรออกไป เลยจับมือวิระขึ้นมาและจูบลงเบาๆเพื่อให้วิระหายหงุดหงิดและเป็นการขอโทษที่เผลอทำเสียงแบบนั้นใส่

**“ขอโทษ”

**“เอากองไว้ตรงนั้นแหละ ฉันจะไปเข้าห้องน้ำ ไม่ต้องตามมาด้วย!!” วิระบอกพร้อมทำหน้าบึ้งตึงและลุกขึ้นเดินออกจากห้องอาหารไปยังห้องน้ำที่อยู่อีกฝั่ง แต่วีรภาพก็ส่งสายตาให้ลูกน้องตามไปห่างๆไม่ให้คลาดสายตา

**วิระที่มาเข้าห้องน้ำและยังนั่งอยู่บนชักโครกก็ยกมือเช็ดน้ำตาที่ไหลออกมาเงียบๆ แค่คิดถึงเหตุการณ์เมื่อสักครู่ก็น้อยใจที่วีรภาพตวาดออกมา ถึงวิระจะเป็นคนผิดก็เถอะ…

**“อย่าน้อยใจพ่อเค้านะลูก แม่ผิดเอง” ลูบท้องบอกลูกน้อยเบาๆ วิระน้อยใจแค่คนเดียวก็พอ ไม่อยากให้ลูกน้อยใจวีรภาพเหมือนตนเอง

**“กลับไปกินน้ำมะพร้าวต่อกันดีกว่า แม่ว่าหนูคงหิวแล้ว” พอปรับสภาพอารมณ์ได้วิระก็ลุกขึ้นเดินออกมาก่อนจะล้างมือและเตรียมเดินกลับห้องอาหาร แต่ว่ากลับเดินชนใครเข้าเสียก่อน

**“ขอโทษครับ” วิระเอ่ยคำขอโทษออกไปเบาๆ ก่อนจะเดินหลบไปอีกทาง แต่กลับถึงจับมือไว้เสียก่อน จนต้องเงยหน้ามอง

**“บังเอิญจังเลยนะครับ ไม่คิดว่าเราจะเจอกันอีก”

**ผู้ชายคนนี้อีกแล้วเหรอ?

**วิระได้แต่คิดในใจพร้อมเตรียมที่จะดึงมือออกแต่คนๆนี้กลับบีบแน่นยิ่งกว่าเดิม จนวิระรู้สึกเจ็บ…….

**“ปล่อยด้วยครับ เราไม่รู้จักกัน”

**“ใครบอกครับว่าไม่รู้จัก วิระ ผู้ชายที่ผมตกหลุมรัก และคุณต้องเป็นของผม”

**“ผมไม่ใช่ของคุณ ถ้าไม่ยอมปล่อยมือผม อย่าหาว่าผมไม่เตือน” วิระพูดขู่ออกไป พร้อมกับใช้แรงที่ฮึบออกมาเฮือกสุดท้ายกระชากแขนกลับ พร้อมๆกับปืนที่มาจ่อเข้าด้านหลังของเสี่ยวหานทันที

**กริ๊ก!

“กล้าดียังไงมาแตะเมียกู ไอ้หมาข้างถนน” วีรภาพที่รีบเข้ามาหลังจากที่ได้รับรายงานจากลูกน้องว่าไอ้เสี่ยวหานมันอยู่ที่นี่ด้วย และก็เดาไม่ผิดจริงๆ ว่ามันจะต้องเข้ามายุ่งวุ่นวายกับวิระอีกแน่ๆ

**“หึ!! ไอ้วีรภาพ” เสี่ยวหานหันตัวกลับไปเผชิญหน้ากับวีรภาพพร้อมหยิบปืนออกมาจ่อกลับเหมือนกัน โดยเสี่ยวหานก็ชะล่าใจว่าวิระคงไม่สามารถทำอะไรตนได้อย่างแน่นอน แต่เป็นความคิดที่ผิด…….

**“กูเคยเตือนมึงแล้ว ว่าอย่ายุ่งกับเมียกูถ้าไม่อยากตายดี”

**“แล้วไง มึงคิดว่ากูกลัว”

**กริ๊ก!

“แต่ผมว่าคุณควรกลัวนะ เพราะผมไม่ใช่คนที่จะยุ่งด้วยง่ายๆ” ถึงจะโกรธหรือเคืองวีรภาพมากแค่ไหน แต่วิระก็รักวีรภาพเสมอและไม่คิดจะรักใคร และจะไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายคนที่ตนเองรักได้ง่ายๆอยู่แล้ว อย่างเช่นตอนนี้ ที่วิระแอบเอาปืนพกกระบอกเล็กๆที่แอบไว้เอาออกมาจากที่ซ่อนในห้องนอนของวีรภาพในลิ้นชักตรงหัวนอนที่วีรภาพแอบซ่อนไว้ วิระก็แอบเอากุญแจไขและพกกับตัวออกมาจากนอกห้องเสมอโดยที่วีรภาพไม่เคยรู้ และตอนนี้วิระก็ได้ใช้มันโดยจ่อเข้าที่ศีรษะของเสี่ยวหาน เท่ากับว่าตอนนี้เสี่ยวหารโดนรุมจากทั้งสองทาง แต่เสี่ยวหานก็ไม่มีวี่แววของความกลัวเลยแม้แต่นิด กลับยกยิ้มมุมปากและหัวเราะออกมาด้วยความถูกใจเท่านั้น

**“ฮะๆๆ คุณนี่มันคู่ควรกับผมชะมัดเลยวิระ”

**“คิดอย่างงั้นเหรอ? ผมว่าคุณคิดผิดแล้วแหละ” วิระบอกก่อนจะฝาดสันปืนลงที่หลังคอของผู้ชายที่ชื่อเสี่ยวหานเต็มๆแรง ทำให้เสี่ยวหานทรุดตัวลงกับพื้นทันทีสลบลงไปทันที เพราะโดนอย่างไม่ทันตั้งตัวและโดนตรงจุดที่สามารถทำให้สลบได้โดยง่าย และที่วิระตัดสินใจทำแบบนี้ลงไปเพราะรู้สึกได้ว่าผู้ชายคนนี้ไม่ใช่คนดีและเป็นอันตรายแบบสุดๆ อันตรายต่อทั้งตนเองและวีรภาพหรือคนในตระกูลหัสบดินทร์

**“วิระ!! อย่าออกแรงเยอะสิ” วีรภาพพูดออกมาเพราะเป็นห่วง ก็รู้ดีว่าวิระถูกฝึกมาแบบไหน แต่ตอนนี้ท้องอยู่ แล้วปืนนั่น วีรภาพจำได้ว่ามันอยู่บนหัวเตียงและตนเองก็ล็อกไว้แล้วด้วย วิระเอาออกมาได้ยังไง ทำไมเค้าไม่รู้เรื่อง!!

**“เหอะ!! กลับบ้านไปมีเรื่องต้องคุยกันแน่ๆ เพราะฉันรู้สึกได้ว่านายมีเรื่องปิดบัง” วิระที่ใช้เท้าเขี่ยร่างของคนที่ตนเองทุบสลบเช็คอีกทีก่อนจะหันมามองวีรภาพด้วยแววตาขวางๆ เรื่องนี้มันต้องมีอะไรแน่ๆ เพราะผู้ชายคนนี้รู้จักกับวีรภาพและยังรู้จักวิระอีก ถ้าไม่ยอมพูดดีๆ วิระจะพาลูกกลับไทย!!!

********“ก็เป็นแบบที่เล่าให้ฟังนี่แหละ เลิกทำหน้างอได้แล้ว” พอกลับมาที่คอนโด วีรภาพที่อาบน้ำเสร็จก็มานั่งตรงหน้าโซฟาก่อนจะเริ่มต้นเล่าเรื่องราวเกี่ยวกับเสี่ยวหานให้ฟัง วิระเองก็ฟังไปเงียบๆ ไม่ได้พูดขัดอะไรออกมา นั่งฟังไปเงียบๆจนจบ แต่คิ้ววิระก็ขมวดไม่หยุด ในหัวก็คิดไปถึงเรื่องผลประโยชน์ของตระกูล และเรื่องที่เสี่ยวหานจะเข้ามากำจัดตระกูลหยางอีก วิระคิดว่าคงปล่อยเสี่ยวหานไว้ไม่ได้ ต้องกำจัดทิ้ง!!

**“ฉันไม่ได้หน้างอวีร์ ฉันกำลังคิดอยู่”

**“คิดอะไร”

**“กำจัด เราต้องกำจัดเสี่ยวหานให้เร็วที่สุด ฉันไม่ไว้ใจหมอนั่น”

**“เดี๋ยวนะ นายคงไม่คิดจะลงไปจัดการทั้งๆที่ยังท้องหรอกนะ ไม่ได้ๆ ฉันจะจัดการเอง”

**“ให้มันจริง นายก็รู้ว่าตระกูลหยางคือทั้งชีวิตของเรา เราต้องปกป้องตระกูลหยาง เข้าใจใช่มั้ย” เพราะถ้าไม่มีตระกูลหยางก็ไม่มีวิระอย่างทุกวันนี้ บุญคุณตระกูลหยางที่ชุบเลี้ยงมามันยิ่งกว่าสิ่งใดๆที่จะทดแทนได้เสียอีก

**“ฉันรู้หรอกน่า ห่วงแต่ตัวนายเถอะ ไอ้เสี่ยวหานมันเล็งนายอยู่ รู้แล้วก็ระวังตัวไว้ อย่าออกไปไหนให้ฉันเป็นห่วง และก็เลิกดื้อได้แล้ว” ที่ไม่อยากให้วิระรู้ก็แบบนี้แหละ เพราะถึงแม้วิระจะมีนิสัยนิ่งก็จริง แต่ก็ไม่ชอบให้มีศัตรูมาท้าทาย นิสัยพอๆกับไอ้อี้เฟิง เหอะ!! แค่คิดแล้วเกลียดขี้หน้ามัน

**“ฉันไม่ใช่ไก่อ่อนที่ผู้ชายอย่างเสี่ยวหานจะจับตัวได้ง่ายๆหรอก”

**“ครับ ว่าที่คุณแม่”

**“กวนประสาท ไปนอนเลยไป เหม็นขี้หน้า พรุ่งนี้ต้องเดินทาง” วิระบอกคนที่วอแวตนเองไม่เลิก นั่งใกล้นานๆชักหงุดหงิด เกลียดอารมณ์แปรปรวนของตนเองจริงๆ

**“พรุ่งนี้นายก็ต้องไปด้วย ฉันเปลี่ยนใจแล้ว ไม่ปล่อยให้นายอยู่คนเดียวหรอก”

**“เหรอ แต่ฉันอยู่ได้ ไม่มีนายสักวันสองวันฉันไม่รู้สึกอะไรหรอก”

**“คำพูดนายบางครั้งก็ทำฉันหงุดหงิด เลิกพูดจาทำร้ายจิตใจฉันแล้วไปนอนกันเถอะ นายต้องพักผ่อนเยอะๆ” วีรภาพบอกก่อนจะลุกขึ้นแล้วเข้ามาอุ้มวิระแบบที่เจ้าตัวไม่ทันตั้งตัวและเดินไปกลับเข้าห้องนอน วิระที่ถูกอุ้มก็แอบลอบยิ้ม เวลาจะนอนทีไร วิระติดสัมผัสจากวีรภาพตลอดเลย กลิ่นกายของวีรภาพทำให้วิระฝันดี แม้ปากจะออกปากไล่ให้ไปไกลๆ แต่วิระก็อยากให้วีรภาพกอดตนเองทุกคืน คงเป็นเพราะลูกในที่ได้วีรภาพมาแน่ๆ นิสัยแบบนี้ วิระไม่เคยเป็นนะ!!!!!!!!!

********การเดินทางด้วยรถยนต์ที่ล้อมไปด้วยลูกน้องในตระกูลหยางที่นายใหญ่ส่งมาคุ้มกันเพิ่มเพราะมีวิระที่มีทายาทตัวน้อยของตระกูลหยางในท้องเดินทางด้วย ทำให้ต้องยิ่งเพิ่มความคุ้มกันอย่างแน่นหนามากกว่าเดิม และก็ทำให้วีรภาพเบาใจไม่น้อย ที่อย่างน้อยวิระก็จะปลอดภัยจากสิ่งต่างๆมากขึ้นอีกนิด

**ส่วนวิระที่เดินทางมาด้วยก็ยังมีความง่วงอยู่ เพราะร่างกายในตอนนี้ การพักผ่อนต้องพักผ่อนให้มากกว่าคนปกติอยู่แล้ว เมื่อเช้าวีรภาพก็อุ้มวิระเข้าไปอาบน้ำและแต่งตัวให้ ก่อนจะอุ้มมาขึ้นรถ โดยมีเฟยนั่งอยู่ข้างหน้ากับคนขับ รถที่ขับไปเรื่อยๆ ไม่เร่งรีบแบบทุกที เพราะวีรภาพกลัววิระจะกระทบกระเทือนจากการเดินทางจนเป็นอันตราย เลยสั่งให้ขับไปเรื่อยๆแทน จากเมืองหลวงจนถึงที่ค่อนข้างชนบท รอบข้างจากที่เป็นตึกใหญ่โต ก็เป็นเพียงทุ่งหญ้า ป่าไม้ และหมู่บ้านเล็กๆ ก่อนจะไปถึงที่โรงแรมทางกลางธรรมชาติ ที่ดูร่มรื่นและเงียบสงบ และค่อนข้างเป็นส่วนตัว ที่ต้องมาประชุมถึงที่นี่ เพราะวีรภาพต้องมาเจรจาการซื้อขายที่ดินในจังหวัดนี้ ที่มีมูลค่ามหาศาล และนายใหญ่หรือบิดาบุญธรรมของเค้าต้องการอย่างมากที่จะมาทำเป็นรีสอร์ทหรูที่มีพื้นที่กว้างใหญ่พร้อมสนามบินรับส่งคนที่จะมาเที่ยว เพราะตระกูลหยางกำลังเริ่มทำธุรกิจเกี่ยวกับโรงแรมที่พัก ทำให้โปรเจคแรกๆต้องยิ่งใหญ่ อลังการให้สมกับชื่อเสียงของตระกูล และก็เพื่อไม่ให้น้อยหน้าใคร

**“นี่ ฉันไปนอนแช่น้ำในห้องได้มั้ยวีร์” วิระที่นั่งรถมาจนเมื่อยและเหนื่อยมากๆ อยากจะแช่น้ำร้อนให้คลายความเมื่อยล้าสักหน่อย และได้นอนต่ออีกสักนิดก็คงดี

**“ได้สิ เฟย พาวิระไปห้องพัก เดี๋ยวฉันจะไปเข้าประชุมเลย จัดการให้ลูกน้องเฝ้าให้ดี อย่าให้มีใครเล็ดลอดเข้าบริเวณที่พักได้”

**“ได้ครับนาย หลงแกพานายไปที่ห้องประชุม คุ้มกันนายด้วย” เพราะการเจรจาซื้อขายที่ดินแห่งนี้ ซึ่งมีแต่คนหมายปอง ถ้าใครได้ไป มันจะทำกำไรให้อย่างมหาศาล จนมีหลายคนต้องการมัน และวันนี้เจ้าของที่เลยเรียกคนที่ต้องการซื้อมาประชุมเพื่อยื่นขอเสนอต่างๆให้ได้ตัดสินใจ

****วีรภาพที่เข้ามาในห้องประชุมก็ยกยิ้มมุมปากที่ไม่มีใครสังเกตเห็นทัน ในห้องก็มีไอ้ลูกหมาที่โดนวิระจัดการเมื่อคืนซึ่งมันก็เข้าร่วมในวันนี้ และอีกคนที่สำคัญในการกำจัดมันให้สิ้นซากไม่ได้นั่นก็คือเจ้าหราน ที่นั่งหน้าเรียบนิ่งอยู่ วันนี้เค้าจะหักหน้าไอ้ลูกหมาปากไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมนั่นให้กระอั่กไปเลย

**“ขอบคุณทุกคนที่มานะครับ ผมจะตัดสินใจจากข้อเสนอที่พวกคุณเสนอมาก บอกตรงๆว่าผมไม่มีใต้โต๊ะอะไรทั้งนั้น ผมสนแค่เงินที่พวกคุณจะเสนอให้ผมได้มากที่สุดก็เท่านั้น” หวางจือชูบอกอย่างอารมณ์ดี และก็รอคอยข้อเสนอที่ทุกคนในวันนี้จะเสนอมาให้

**“สองร้อยล้าน” เสี่ยวหานเริ่มบอกก่อนจะตวัดสายตาไปมองวีรภาพแล้วยกยิ้มเยาะ จะแพ้มันไม่ได้!!

**“หึ ห้าร้อยล้าน”

**“ฉันให้หกร้อยไปเลย” เสี่ยวหานยังคงข่มทับวีรภาพ

**“เจ็ดร้อยล้าน”

**“แปดร้อยร้าน” เสี่ยวหานที่ยังคงเสนอเงิน จนลูกน้องเข้ามากระซิบที่ข้างหูเบาๆว่า ถ้าจะจ่ายเยอะขนาดนี้ เอาเงินไปลงทุนที่อื่นที่ดีกว่า ที่นี่ทั้งชนบทและเดินทางยาก ซึ่งเสี่ยวหานก็เริ่มคิดตามที่ลูกน้องบอก ที่สวยก็จริง แต่ไกลความเจริญเกินไป แถมเดินทางได้แค่รถอย่างเดียว มันไม่คุ้มทุนจริงๆ

**“เก้าร้อยล้าน”

**“หนึ่งพันล้าน” วีรภาพยังเสนอเงินได้แบบชิวๆ แต่ว่าละครฉากใหญ่ก็ต้องเริ่มดำเนินขึ้นขัดอารมณ์สุนทรีของวีรภาพ  เพราะเจ้าหรานเสนอเงินออกมาในจำนวนที่เพิ่มขึ้นอีกร้อยล้าน ซึ่งที่แห่งนี้ถ้ามองทั่วไปคงไม่ถึงพันล้าน แต่วีรภาพก็ทำท่าทางเสียดายให้ไอ้เสี่ยวหานมันตายใจที่เค้าสู้เจ้าหรานไม่ได้ หึ!!

**“คงไม่มีใครเสนอเพิ่มนะครับ ผมยินดีขายให้คุณเจ้าหรานในราคาหนึ่งพันล้านบาท” หวางจือชูบอกก่อนจะให้ลูกน้องหยิบสัญญาการขายที่ดินออกมา ซึ่งวีรภาพหันไปสบตากับเสี่ยวหานที่มันส่งยิ้มสมน้ำหน้ามาให้เค้า เพราะมันคงคิดว่ามันไม่ได้ เค้าก็ต้องไม่ได้ แต่มันคิดผิด เกมส์นี้เค้าต่างหากเป็นผู้ชนะ

**“เรียบร้อยนะครับคุณเจ้าหราน ผมได้เงินและคุณก็ได้ที่ตามที่ต้องการ ขอบคุณพวกคุณทั้งสองคนด้วยนะครับที่เข้ามาเสนอเงินให้ผม หวังว่าเราจะได้ร่วมธุรกิจกันอีก” หวางจือชูบอกก่อนจะเดินออกจากห้องนี้ไปอย่างอารมณ์ดี ทิ้งให้ความอึมครึมอยู่ในห้องนี้โดยที่แต่ละคน จ้องกันโดยไม่ไว้ใจกันและกัน เสือกับเสือมันอยู่ถ้ำเดียวกันไม่ได้ แต่เสี่ยวหานก็คาดไม่ถึงว่าตนเองจะมาโดนหักหน้าที่นี่ เพราะของที่ถูกโยนลงตรงหน้าไอ้วีรภาพจากเจ้าหราน!!

**ตุบ!!

เอกสารการซื้อขายที่ถูกโยนมาตรงหน้าวีรภาพ โดยที่ในเอกสารเป็นชื่อการซื้อขายของวีรภาพไม่ใช่ของเจ้าหรานอย่างที่ควรจะเป็น ทำให้เสี่ยวหานที่เห็นก็ชักปืนอกมาจ่อไอ้มารหัวใจที่มันจะเอาทุกอย่างที่เค้าต้องการไป

**“พวกมึงรวมหัวกันงั้นเหรอ” ลูกน้องของเสี่ยวหานต่างจ่อปืนไปทั้งทางวีรภาพที่ยังนั่งชิวและไปทางเจ้าหรานที่ไม่ได้แสดงอารมณ์ความกลัวออกมาเลยสักนิด

**พวกเห็บหมัดก็เป็นได้เท่านี้แหละ หึ! เจ้าหรานคิดออกมากในหัว

“แล้วจะทำไม มึงคิดว่ากูจะปล่อยที่ดินนี้ไปให้มึงสินะ หึ!! น่าสมเพช ไอ้ลูกหมาแบบมึง อย่าผยองตัวเองให้มากนัก”

**“ไอ้วีรภาพ!! มึงอย่าอยู่เลย”

**กึก!!

“มึงมากกว่าเสี่ยวหาน ถ้าทำอะไรวีรภาพมัน กูก็ไม่ปล่อยมึงให้ได้ส่งเสียงเห่าอีกต่อไป แค่เรื่องที่มึงคิดจะมาขยายอำนาจในเขตของกู กูก็ทำเป็นให้มึงเล่นขายของได้ขำๆ แต่ถ้ามึงยุ่งกับมัน มึงก็ตาย” เจ้าหรานที่หยิบปืนออกมาและลุกขึ้นเอาปืนจ่อเข้าที่หัวของเสี่ยวหานจนลูกน้องเสี่ยวหานที่ไม่ทันตั้งตัว พอเห็นภาพแบบนั้นเลยเบี่ยงปืนมาจ่อเจ้าหรานแทน

**“ไอ้เจ้าหราน!! พวกมึงจะไม่ตายดีแน่!!”

**“หึหึ มึงมากกว่าที่จะไม่ตายดี ไอ้เสี่ยวหาน กูให้เวลามึงรีบไสหัวกลับไปที่ๆ มึงมาซะ อย่าให้กูหมดความอดทน เพราะกูคงไม่ปล่อยให้คนที่เข้ามายุ่งกับตระกูลกูและเมียกูได้อยู่สุขสบาย อย่าได้คิดยุ่งกับกูอีก ไม่งั้นใต้ทะเลจะมีศพมึงไปนอนเล่น หึ!!”

**ปัง!!

เสร็จสิ้นคำพูดวีรภาพ เจ้าหรานก็เบี่ยงปืนมายิงใส่ที่ต้นขาของเสี่ยวหานก่อนลูกน้องของตนเองจะจัดการลูกน้องของมันให้สลบ

**กระจอก!!

แค่นี้ยังจะมาเหิมเกริมกับตนเองและวีรภาพ ไร้น้ำยาทั้งเจ้านายและลูกน้อง หึ!

“พวกมึงจะต้องไม่ตายดี” เสี่ยวหานที่มองตามหลังทั้งสองคนอย่างอาฆาตแค้น เค้าจะไม่ให้พวกมันได้ตายดีสักคนและจะเอาเมียของไอ้วีรภาพมาเป็นของเค้าต่อหน้ามันก่อนตายให้ได้ ไอ้วีรภาพ!! ไอ้เจ้าหราน!!

**..................................................................................................

เสี่ยวหาน ยังไม่หยุดอีกกกกก คนที่แกอยากได้น่ะ โหดเด้อออออออ

ปล. ไม่จิ้นเสี่ยวหานกับเจ้าหรานน้า เสี่ยวหานตัวโกงจ้ะ 55555****

ปล.ยังไม่เช็คคำผิด**************************************************************************************************************************************************************************************


ความคิดเห็น