มอมิ้น

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Part41

คำค้น : Ficรักที่ถูกลืมเลือนPart41

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 22.6k

ความคิดเห็น : 33

ปรับปรุงล่าสุด : 16 ม.ค. 2558 09:59 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Part41
แบบอักษร

Part41

ก็ใช่น่ะ..ฮะเฮ้ย!...ไม่ใช่นะ...ไม่ใช่!!”

เสียงหวานเอ่ยออกมาอย่างร้อนรนเช่นเดียวกับคนตัวสูงที่ถึงกับหลุดขำออกมาเมื่อเห็นท่าทางของอีกคน

...ดูทำหน้า...หึหึ...ไปเหอะ

เสียงทุ้มเอ่ยบอกคนตัวเล็กที่กำลังทำหน้ามุ้ยอยู่เช่นเดียวกับมือหนาที่ออกแรงดึงแขนเรียวของอีกคนให้เดินตาม

.......มิว
หื้อ?”

.......ปะ....เปล่า

เมื่อเดินมาถึงทางอออกคนตัวเล้กก็รีบสะบัดมือออกจากคนตัวสูงเช่นเดียวกับขาเรียวที่บัดนี้กำลังรีบเดินตรงไปยังรถยนต์คันขาวที่จอดอยู่ตรงหน้า

*กึก*

ทันทีที่คนตัวสูงกดปลดล็อคประตูรถ ร่างน้อยๆก็รีบย้ายร่างของตัวเองเข้าไปด้านในทันที

..............

ตาเรียวสวยเหลือบมองร่างสูงที่เพิ่งแทรกตัวเข้ามาด้านในเช่นเดียวกับมือเล็กที่ทำท่าจะยื่นเข้าไปแตะแผลที่หางคิ้วของอีกคน

ไม่ต้องหรอก...เดี๋ยวค่อยกลับไปล้างอยู่ห้อง

กูว่ามันน่าจะเย็บหลายเข็มเลยนะ.....

เสียเวลา

เสียงทุ้มเอ่ยออกมานิ่งๆพร้อมๆกับร่างสูงที่เหยียบคันเร่งเพื่อให้รถยนต์เคลื่อนตัวไปตามทางด้านหน้า

...ดรอปเรียนมาหรอ

ไม่...หยุดมาเฉยๆ

คนตัวเล็กหันมองคนข้างๆอย่างไม่ค่อยจะพอใจ แต่ถึงกระนั้นร่างน้อยๆก็ไม่ได้เอ่ยอะไรออกมา

.......มึงคิดจะไปจากกูจริงๆน่ะหรอไอติม

คนตัวเล็กถึงกับชะงักเมื่อได้ฟังประโยคคำถามของคนตัวสูงเช่นเดียวกับปากอิ่มที่เริ่มเม้มเข้าหากันแน่น

มึงเกลียดกูไม่ใช่หรอมิว...ไม่รักกูแล้วนี่

เสียงหวานที่เหมือนจะตัดพ้อของร่างข้างๆทำเอาคนตัวสู

ถึงกับหลุดถอนหายใจออกมาอย่างหนักใจ

มึงรู้คำตอบของกูดีไอติม
...แต่มึงทำเหมือนกูไม่ใช่คน

....................

กูไม่ได้รักน้ำ!!....มึงก็รู้!!”

เสียงหวานตวาดออกมาสั่นๆเช่นเดียวกับตาเรียวสวยที่รีบเบือนมองออกไปนอกตัวรถ

...อธิบายดิไอติม...ว่าทำไม!...ทำไมมึงถึงทำแบบนั้น!...มึงบอกว่าไม่ได้รักมัน...มึงบอกว่ามึงรักกู...แต่มึงไม่เคยอธิบายเหี้ยอะไรให้กูเข้าใจเลย

.....น้ำมันรักมึง!”

เสียงหวานเอ่ยออกมานิ่งๆพร้อมๆกับตาเรียวสวยที่เริ่มหันมาสนใจคนตัวสูงข้างกายอีกครั้ง

..........

คนตัวสูงไม่แม้แต่จะเอ่ยอะไรออกมามีเพียงแค่รถยนต์คันงามที่ค่อยๆจอดรถเมื่อถึงที่หมายเท่านั้น

....พากูไปส่งที่บ้านไอ้เซนต์

............

มิว!...มึงอย่ามาเอาแต่ใจได้มั้ย!!”

คนตัวเล็กเริ่มโวยวายออกมาเมื่อร่างกายของตนกำลังโดนคนตัวสูงลากให้เดินตามเข้าไปด้านในโรงแรมสูงเฉียดฟ้าตรงหน้า

กูปล่อยมึงกลับแน่...แต่มึงต้องมาคุยกับกูให้รู้เรื่องก่อน

.......แค่วันนี้นะมิว..ที่กูจะยอมมึง...

#

#

#

ร่างเล็กที่นั่งอยู่บนโซฟากลางห้องจ้องมองไปยังคนตัวสูงนิ่งๆเช่นเดียวกับตาคมที่กำลังจ้องมองร่างน้อยๆตรงหน้าเช่นกัน

....ไปทำแผลก่อนเหอะ...กูไม่หนีไปไหนหรอก

....ทำไมมึงถึงต้องคบกับน้ำ

มิวสิค...กูบอกให้มึงไปทำแผลก่อนไง

ตอบกูมา

....ไอ้เด็กเอาแต่ใจ!”

เสียงหวานเอ่ยออกมาอย่างขัดใจเช่นเดียวกับตาเรียวสวยที่มองร่างสูงตรงหน้าอย่างตำหนิ

....กูรอคำตอบอยู่นะ

เสียงทุ้มที่เอ่ยถามย้ำอีกครั้งเป็นเหตุให้คนตัวเล็กถึงกับต้องหลุดถอนหายใจออกมากับอาการเอาแต่ใจของคนตัวสูง

....มึงรู้ใช่มั้ยว่าน้ำเขารักมึง

อืม

กุก็ไม่รู้ว่าน้ำเขาต้องการอะไรจากกู...แต่น้ำกำลังป่วยเป็นลูคีเมียระยะสุดท้าย...เรื่องนั่นมึงคงยังไม่รู้.....

ใบหน้าหล่อแสดงอาการแปลกใจออกมาเล็กน้อย แต่ก็เพียงเล็กน้อยเท่านั้น เพราะแค่พริบตาเดียวใบหน้าคมคายก็กลับมาเย็นชาอีกครั้ง

..วันนั้นตอนเย็นน้ำเขามาหากูถึงบ้าน...แล้วจู่ๆเขาก็ร้องไห้ออกมาแล้วก็บอกกับกูว่า...ถ้าหากกูไม่ตกลงคบกับเขา...เขาคงตายแน่ๆ

แล้วมึงก็ตกลงคบกับมัน

...อะ..อื้ม..ใช่...

คนตัวสูงหลุดยิ้มออกมาน้อยๆเช่นเดียวกับคนตัวเล็กที่จ้องมองอีกร่างอย่างตัดพ้อ

...กูไม่ได้ตั้งใจจะผิดสัญญากับมึง..แต่ว่า..น้ำเขาขอให้กูอย่าบอกสาเหตุที่กูตกลงกับเขาให้มึงฟัง

...แล้วมึงก็เชื่อมัน

มึงเข้าใจมั้ย...ว่าน้ำน่าสงสาร

......แล้วมึงไม่คิดจะสงสารกูเลยหรอ

เสียงทุ้มที่ฉายแววตัดพ้อเล็กน้อยเป็นเหตุให้คนตัวเล็กถึงกับเม้มปากแน่น

...แล้วที่มึงทำกับกู..มึงเคยคิดจะสงสารกูบ้างมั้ยมิว...

แล้วถ้ากูไม่ทำตัวแบบนั้น..มึงเคยคิดจะสนใจกูบ้างมั้ยไอติม

คนตัวเล็กมองร่างสูงตรงหน้านิ่งๆเช่นเดียวกับดวงตาเรียวสวยที่เริ่มฉายแววเศร้าออกมา

....ตอนนั้นกูตั้งใจเรียนแทบตายก็เพื่อใคร..ตอนเกรดออกกูดีใจขนาดไหนมึงรู้มั้ย....กูคิดไว้ว่าถ้าหากกูกลับบ้านมาแล้วเจอมึง...กูจะวิ่งเอาใบเกรดไปให้มึงดู..แล้วหลังจากนั้นมึงก็จะต้องรีบเข้ามากอดกู...พร้อมๆกับทำตามสัญญาที่เคยบอกกับกูไว้...แต่แล้วทุกอย่างมันก็ไม่ใช่...

ประโยคยาวเหยียดที่หลุดออกมาจากปากได้รูปของร่างสูงทำเอาคนตัวเล็กถึงกับเผลอปล่อยน้ำใสๆออกมา

...ตอนที่มึงบอกกูว่ามึงคบกับน้ำ...โลกทั้งโลกของกูมันเหมือนกับพังลงมา..มึงจะหาว่ากูเวอร์ก็ได้...แต่มึงรู้อะไรมั้ย..ว่าไม่ใช่กูแค่คนเดียว..ที่เป็นเหมือนทุกอย่างในชีวิตของมึง...แต่มึงก็เป็นทุกอย่างของชีวิตกูเหมือนกัน

..............มิวสิค..

เสียงหวานหลุดเอ่ยออกมาแผ่วเบาเช่นเดียวกับตาเรียวสวยที่มองร่างสูงตรงหน้าทั้งน้ำตา

ชีวิตของเราเคยมีกันแค่สองคน...แต่พอน้ำก้าวเข้ามาในชีวิตมึง...มึงก็เปลี่ยนไป...จากทุกๆเช้าที่มึงจะต้องเข้ามาปลุกกูไปโรงเรียน..ทุกๆคืนที่มึงจะต้องเข้ามานั่งเล่นในห้องกู...และทุกๆวันที่มึงจะต้องคอยมาสอนการบ้านให้กู...ทุกๆสิ่งที่มึงกับกูเคยทำด้วยกัน..มันก็หายไป

..........

กูไม่รู้ว่ากูทำอะไรผิด..มึงถึงไม่สนใจกูเลยซักนิด...ตอนนั้นกูเริ่มหัดกินเหล้าเริ่มหัดออกเที่ยวกลางคืน...เพื่อหวังจะให้มึงหันมาสนใจกูเหมือนเดิม...แต่ก็ไม่..เพราะไม่ว่ากูจะทำยังไงมึงก็ไม่สนใจกู...

...ฮึก...ขอโทษ..

คนตัวเล็กหลุดร้องไห้ออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่เมื่อได้ฟังสิ่งต่างๆที่คนตัวสูงเอ่ยออกมา

ทุกๆเรื่องที่เขาคิดว่าอีกคนผิด

แต่มันไม่ใช่...

เพราะคนที่ผิด...มันก็คือตัวเขาเอง

..มึงเอ่ยคำว่าเกลียดกูครั้งแรกก็เพราะว่ากูข่มขืนมึง..แต่มึงก็ไม่เคยถามถึงสาเหตุเลยซักครั้ง..ว่ากูทำแบบนั้นเพราะอะไร...

........

....มึงเคยบอกกูว่า...ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น..มึงก็จะไม่มีวันเป็นของคนอื่นที่ไม่ใช่กู...และกูก็เชื่อมาตลอด..แม้กระทั่งมึงจะคบกับน้ำอยู่

ตาเรียวสวยจ้องมองคนตรงหน้าทั้งน้ำตาเช่นเดียวกับเจ้าของเสียงทุ้มที่เอ่ยประโยคถัดมาด้วยน้ำเสียงสั่นๆ

..จนกระทั่งวันนั้น..วันที่กูข่มขืนมึง...ทั้งๆที่กูพยายามเชื่อแล้วแท้ๆว่ามึงจะไม่มีวันนอกใจกู...แต่มันก็ไม่ใช่...เพราะจู่ๆมันก็มีเหี้ยตัวไหนไม่รู้ที่เสือกส่งคลิปตอนที่มึงกำลังเอากับน้ำมาให้กูดู...เป็นมึงมึงจะเจ็บมั้ยไอติม!!...ฮึก...เป็นมึงมึงจะเจ็บมั้ย!!”

น้ำตาที่ไม่คิดว่าจะไม่มีวันไหลลงมาจากหางตาของคนตัวสูงค่อยๆรินลงมาช้าๆเช่นเดียวกับริมฝีปากหยักที่ยกยิ้มสมเพชออกมา

..มิว..กูไม่ได้ตั้งใจ...ฮือ...

....กูตั้งใจว่าจะไปขอโทษมึง..ที่ทำแบบนั้นลงไป...แต่ทุกๆครั้งที่กูจะเข้าใกล้...มึงก็จะด่ากูและพูดกรอกหูกูอยู่ทุกๆวัน..ว่ามึงเกลียดกู...แต่ไม่เป็นไรหรอกไอติม...เพราะกูมันคงโง่เหมือนที่มึงด่าจริงๆนั่นแหละ..ขนาดมึงทำแบบนั้นกับกู...กูก็ยังโง่ที่จะดันทุรังรักมึงเลย!...เพราะขนาดทุกวันนี้กูก็ยังโง่ที่จะรักมึง!!”

คนตัวเล็กค่อยๆเดินเข้าไปสวมกอดเจ้าของร่างสูงก่อนที่ใบหน้าหวานจะค่อยๆซบลงบนอกแกร่งของอีกคนทั้งน้ำตา

...ขอโทษ...ฮือ..มิวสิค...กูขอโทษ

ตาเรียวสวยช้อนมองใบหน้าหล่อของอีกคนพร้อมๆกับมือขาวบางที่ค่อยๆเช็ดน้ำใสๆออกจากใบหน้าที่ยังคงมีคราบเลือดของคนตัวสูง

..............

ใบหน้าหล่อค่อยๆก้มลงมองเจ้าของใบหน้าหวานจนปลายจมูกของทั้งสองร่างชนกันเช่นเดียวกับดวงตาทั้งสองคู่ที่จ้องมองกันอย่างสื่อความหมาย

....ฮึก…มิว...

มือหนาค่อยๆเกลี่ยปอยผมของอีกร่างออกอย่างแผ่วเบาพร้อมๆกับริมฝีปากหยักที่จุมพิตเบาๆลงบนเปลือกตาบางของร่างเล็กตรงหน้าอย่างถนุถนอม

สัมผัสที่โหยหามาทั้งชีวิต...

ได้โปรด

ได้โปรดอย่าพรากเขาไปจากผมอีกเลย...

....ฮือ..มิว...เป็นแบบนี้นานๆได้มั้ย..ฮึก..เป็นแบบนี้ตลอดไปได้มั้ย...

อย่าร้อง...กูไม่ชอบน้ำตาของมึงเลยซักนิด

เสียงทุ้มกระซิบเบาๆที่ข้างหูของอีกคนเช่นเดียวกับแขนแกร่งที่ค่อยๆรั้งเอวบางของอีกร่างให้เข้ามาชิดกาย

...มิว...

หื้ม?”

...มึง..ระรัก...กูแค่ไหนหรอ

ไม่รู้สิ....มันบอกไม่ได้หรอกนะ

คนตัวเล็กแอบหน้าเสียไปเล็กน้อยกับประโยคที่อีกร่างเอ่ยออกมา

...ไหนว่ารักกูงะ...อะอื้อ..

ยังไม่ทันที่จะเอ่ยจบประโยคปากเล็กๆช่างพูดก็ถูกอีกร่างประกบจูบลงมาอย่างแผ่วเบา ลิ้นร้อนที่ค่อยๆแทรกเข้ามาในโพรงปากทำเอาคนที่ไม่เคยได้รับได้รับสัมผัสที่เต็มไปด้วยความถนุถนอมถึงกับหน้าขึ้นสีอย่างน่ามอง

ถึงกูจะบอกไม่ได้ว่ากูรักมึงแค่ไหน...แต่ที่รู้ๆ...กมึงจะเป็นคนที่กูรักไปตลอดชีวิตนะไอติม...

# # # # #

 

 จะไม่มีการแก้แคนหรือเอาคืนพระเอกแบบใดๆทั้งสิ้น

เพราะถ้าหากคุณบอกว่าเพราะแต่งนิยายแบบนี้ออกมาคนเลยไม่กลัวความผิด

งั้นลองคิดในมุมกลับกันนะ ว่าถ้าหากแก้เผ็ดกันไปกันมา

เรื่องมันก็ไม่จบไม่สิ้นซักที ก็เหมือนไอ้เด็กที่มันตีๆกันตายอยู่ทุกวันนี้ ก็ไม่ใช่เพราะมันไม่ยอมให้อภัยกันหรอครับ

จุดนี้ผมคิดว่า ถ้าหากรักกันแล้วก็ยอมๆกันไปมันคงไม่ตสยหรอก เพราะเรื่องนี้ก็ใช่ว่ามิวผิดคนเดียวที่ไหน แต่มันผิดตั้งแต่ที่ไอติมไม่ยอมบอกเหตุผลตั้งแต่แรกแล้วก็ปล่อยให้มิวมันเจ็บเรืองรังมาตั้งหลายปี

เจ็บใจกับเจ็บกาย แฟร์ๆครับ

 ถ้าหากไม่ชอบก็กดออกไปเถอะนะ 

ขอบคุณครับ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น