สาววายผู้ลึกลับ
email-icon facebook-icon Twitter-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

หมีเด๋อกับเสือดุ ♥ ตอนที่ 24 เป็นแฟนเสือ (100%)

ชื่อตอน : หมีเด๋อกับเสือดุ ♥ ตอนที่ 24 เป็นแฟนเสือ (100%)

คำค้น : อ้อนรัก , เสือดุ , หมีเด๋อกับเสือดุ

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 17.7k

ความคิดเห็น : 63

ปรับปรุงล่าสุด : 13 ก.พ. 2561 22:20 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
หมีเด๋อกับเสือดุ ♥ ตอนที่ 24 เป็นแฟนเสือ (100%)
แบบอักษร

ตอนที่ 24

เป็นแฟนเสือ

            “พี่เสือ...”

            “...”

            “พี่เสือ”

            “งืม...”

            “เช้าแล้ว”

            “งื้อออออออออ ~”

            ผมที่เริ่มขยุกขยิกตามการรบกวนของคนข้างๆ ก็ต้องคว้าผ้าห่มมาคลุมใบหน้าเพื่อหนีแสงสว่างตรงหน้า ก่อนจะรู้สึกเหมือนแรงขยับข้างๆ พร้อมกับของหนักๆ ที่ยกขึ้นมากอดเอวผมไว้ตัวเองเลยต้องดึงผ้าห่มที่ปิดใบหน้าออกก่อนจะเห็นใบหน้าขาวหล่อๆ ของใครบ่งคนมันกำลังเกยซบอยู่บนไหล่ผมด้วยสภาพหลับตาพริ้ม มือก็กอดเอวผมอยู่ไว้ตามคาด

            ดะ...เดี๋ยวดิไอ้หมี

            กูนอนไม่ได้แปลว่าให้มึงมาเนียนนอนกับกูนะ !

            “อะ...อ้อนรักโว้ย...”

            “พี่เสือนอน...”

            “เดี๋ยวๆ กูอ่ะนอน แต่มึงไม่ใช่”

            “นอน”

            “อ้อนรัก !”

            ผมเรียกชื่อคนที่ตอนนี้สวมกอดผมแน่นขึ้นและหัวก็แทบเกยขึ้นมาบนหน้าอก ก่อนที่ตัวเองจะดันหัวมันแรงๆ แต่ไอ้คนข้างๆ มันไม่ยอมขยับเลยซักนิด จนผมได้แต่ถอนหายใจเมื่อสภาพของมันตอนนี้คือนิ่งไปแล้ว ผมเลยได้แต่ลืมตาปรือๆ มองเพดานอย่างเซ็งๆ ท่ามกลางเสียงลมหายใจที่สม่ำเสมอจากคนข้างๆ ก่อนที่ดวงตาที่ใกล้จะหลับลงอีกครั้งจะต้องลืมขึ้นเมื่อเสียงโทรศัพท์ของตัวเองดังขึ้นมาขัดไว้ซะก่อน

            Rrrrrrrrrrr ~

            เหยดแหม...

            ผมที่พยายามเอื้อมมือควานหาโทรศัพท์อย่างเบามือที่สุด สาเหตุก็คงมาจากการกลัวว่าคนข้างๆ จะตื่นขึ้นมาด้วย ก่อนจะกดรับสายคนขี้เสือกนิสัยไม่ดีและทำตัวน่ารำคาญที่ขัดจังหวะการนอนของผมสุดๆ ตอนนี้ พลางกรอกเสียงลงไปในโทรศัพท์เสียงเบา

            “ว่าไงไอ้คามตวย...”

            {สเตตัสเมื่อคืนของมึงคืออะไร !}

            น้ำเสียงที่ดังออกมายันข้างนอกทำให้ผมต้องเอาโทรศัพท์ออกห่างจากหูตัวเอง ก่อนจะขมวดคิ้วมองหน้าจอโทรศัพท์ราวกับสีหน้านี้จะส่งไปถึงฝ่ายตรงข้าม

            “อะไรของมึง”

            {กูถามเว้ย ตอบมา !}

            “ไม่บอก”

            {เออ เชอะ กูรู้อยู่หรอก}

            “เรื่องของมึง” ผมตอบไปอย่างเซ็งๆ หลังจากน้ำเสียงของไอ้คามตวยมันบ่งบอกมาอย่างดีว่าคงรู้และเข้าใจเรื่องที่มันถามผมแล้ว

            แล้วกูก็เขินขึ้นมาเฉย...

            {ไม่ถามก็ได้วะ ว่าแต่มึงไม่มาเรียนหรือไง}

            “วันนี้หยุด เหนื่อย”

            {ห๊ะ เหนื่อยอะไรของมึง ไปทำอะไรมา...}

            “งืม...”

            เสียงของไอ้ตามใจมันเงียบลงทันทีเมื่อมีเสียงที่สามที่ดังขึ้นจากข้างๆ ตัวผมพร้อมกับร่างหมีข้างๆ ที่มันพยายามยกหัวหนักๆ ของมันเกยมาบนแขนของผมราวกับลูกอ้อนแม่ ตัวเองเลยต้องขยับเพื่อให้อีกฝ่ายได้นอนท่าที่ตั้งใจ

            ลำบากกูมั้ยล่ะ

            {ไอ้สำปวดเหือ มึงอยู่กับใคร บอกตามใจคนหล่อมาซะดีๆ}

            “ก็อยู่กับคนที่รุ่นน้องพวกมึงโยนขี้มาให้ไง”

            {นั่นนนนน ไอ้เสือ ร้ายยย อย่าบอกนะที่เหนื่อยๆ นี่...}

            “อะไรมึง พูดให้ดีๆ นะ พูดไม่ดีระวังจะชวดไอ้จั๊ม”

            {เอ้าสัด งั้นไม่พูดละ !} น้ำเสียงไม่พอใจของฝั่งตรงข้ามทำให้ผมหัวเราะออกมาเบาๆ ก่อนที่ไอ้ตามใจมันจะถามขึ้นต่อ {สรุปวันนี้มึงไม่มาจริงๆ ใช่มั้ย}

            “เออ”

            {โอเค ได้ ไอ้ห่าเสือ มึงจำไว้}

            “อะไรของมึงวะห๊ะ ไอ้ขี้เสือก”

            {เออ กูมันชอบเสือก แต่มึงไม่ยอมเล่าให้กูฟัง กูงอน}        

            “วุ๊ งอนไปเถอะ กูนอนต่อละ บายยยยย ~”

            {ไอ้...!}

            ผมไม่รอฟังเสียงน่ารำคาญจากอีกคนก่อนจะกดตัดสายทิ้งไปแล้วปิดเครื่องโทรศัพท์เรียบร้อยเพราะตอนนี้อยากอยู่ห่างๆ จากสื่อโซเชียลแล้วนอนเงียบๆ มากที่สุด ก่อนที่แรงขยับที่เกิดขึ้นจากคนข้างๆ จะทำให้ผมตัวแข็งอัตโนมัติเพราะคิดไปว่าตัวเองขยับแรงจนทำให้มันตื่นหรือเปล่า

            ...

            เงียบ...

            และแม่งก็นิ่งไปละ

            ผมก้มมองเส้นผมสีดำของคนที่นอนหนุนแขนผมอยู่ ก่อนที่ตัวเองจะค่อยๆ ขยับเบาๆ เป็นนอนตะแคงแล้วมองคนตรงหน้าที่หลับสนิทหัวใจก็เต้นแรงขึ้นมา เพราะนี่เป็นครั้งแรกเลยก็ว่าได้ที่มีคนมานอนด้วยแบบถึงเนื้อถึงตัวขนาดนี้ถ้าไม่นับรวมไอ้สามหน่อ ก่อนที่ผมจะเกิดลังเลขึ้นมาเมื่อรู้สึกว่าอยากจะจับเส้นผมสวยที่มองดูห่างๆ ก็รู้ว่าคงจะนิ่มน่าดูนั่นดีมั้ย

            อยากจับ...       

            ในที่สุดความต้องการของผมก็ชนะเมื่อมือของตัวเองค่อยๆ ยกขึ้นขยุ้มเส้นผมสีดำคลับตรงหน้าเบาๆ ส่งผลให้มีเสียงงึมงำเบาๆ ออกมาจากคนที่โดนรบกวน แต่ความนุ่นลื่นที่ผมสัมผัสได้นั้นทำให้ยากที่จะเอามือออกจากมันได้เช่นกัน

            เอาแล้วไงไอ้เสือ เจอสิ่งบนร่างกายไอ้หมีที่ตัวเองชอบแล้วไง

            ผมกำเส้นผมมันแรงๆ และปล่อยออกอยู่หลายครั้ง ความนุ่มลื่นนั่นทำให้ไม่อยากจะหยุดเล่นมันง่ายๆ ซึ่งหัวของคนตรงหน้ามันก็ขยับตามแรงขย้ำของผม จนสุดท้ายตัวเองที่มันส์มืออยู่ก็ต้องสะดุ้งเพราะเสียงเบาๆ ที่เกิดขึ้น

            “พี่เสือ...”

            “...!”

            “ทำอะไร...”

            ผมที่ตอนนี้มือยังคาหัวของมันอยู่เป็นหลักฐานก็ต้องก้มมองใบหน้าที่เงยขึ้นมามองด้วยสายตาปรือๆ ก่อนจะยิ้มไปให้มันแล้วแกล้งหลับตาลงดื้อๆ ก่อนที่ร่างของผมจะโดนแรงเยอะๆ จากคนตรงหน้าคว้าเข้าไปพร้อมกับใบหน้าอุ่นๆ ของไอ้เด็กหมีที่ซบลงมาบนหน้าอก

            “แอ่ก...!”

            “...”

            “ไอ้อ้อนรัก หายใจไม่ออก อึดอัดดดด !”

            หมับ !

            และนั่นล่ะครับ มันก็กระชับกอดของตัวเองแรงขึ้นทันที

            ฮื่ออออ !

            “พี่เสือนอน”

            “ปล่อยยยย ~” 

            “อย่าดิ้น”

            “...”

            “อย่าซน”

            “ไม่ได้ซนเว้ย !!”

            ผมพยายามดิ้นแรงๆ แต่ก็รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังเป็นอมพาตไม่ปานเพราะทั้งแขนและร่างกายโดนคนตรงหน้ามันล็อกไว้แน่น

            “พี่เสือ นอนนะ”

            “งื้ออออ ~”

            “โอ๋...”

            เสียงเบาๆ ที่เปร่งออกมาพร้อมกับอ้อมแขนที่คลายลงจนกลายเป็นแค่การกอดธรรมดาทำให้ผมหยุดดิ้น ซึ่งตอนนี้หัวของไอ้อ้อนรักมันยังคงซบอยู่ที่หน้าอกผม ตัวเองเลยเลือกที่จะจมใบหน้าลงบนเส้นผมนุ่มๆ ของมันบ้าง

            หอม...

            เออ

            นอนก็ได้วะ

            คร่อก ~





            งืม...

            ผมที่ตอนนี้ตื่นจากการหลับอันยาวนานก็ต้องควานมือหาร่างข้างๆ ที่เคยมีด้วยตาที่หลับอยู่ และคำว่า ‘ที่เคยมี’ แสดงว่าตอนนี้มันไม่มีแล้ว ก่อนที่ตัวเองจะค่อยๆ ลืมตาขึ้นก็เห็นว่าไอ้เด็กหมีมันกำลังนั่งตัวตรงอยู่บนเตียงข้างๆ ผมนี่แหละ ตัวเองเลยต้องค่อยๆ เรียกมันเสียงเบาเพื่อที่จะทำให้มันรู้ว่าผมตื่นแล้ว

            “หมี...”

            “...!”

            แรงสะดุ้งจะแผ่นหลังหนาพร้อมกับใบหน้าสีแดงเรื่อที่หันมาทำให้ผมหลุดขำออกมา ก่อนจะมองเด็กน้อยที่ตอนนี้หน้าแดงก่ำไปเรียบร้อย มันค่อยๆ พลิกตัวแล้วหันมามองผมอย่างระมัดระวัง ตัวเองเลยต้องค่อยๆ ดันตัวลุกขึ้นนั่งมองคนที่นั่งอยู่ใกล้ๆ ที่ตอนนี้มันกำลังมองผมตาโต

            “เป็นอะไรห๊ะ”

            “พี่เสือ...”

            “อะไร”

            “เอ่อ...”

            ไอ้หมีเด๋อมันยกมือเกาแก้มตัวเองเบาๆ แล้วก้มมองมือตัวเองเล็กน้อยตามด้วยเงยหน้าขึ้นมามองผมใหม่ ก่อนจะเป็นฝ่ายหลบสายตาไปเอง

            อะไรของมันวะ

            “มึงเป็นอะไรเนี่ย ละเมอหรือไง”  

            “ไม่รู้...”

            “...”

            “ว่าละเมอหรือเปล่า”

            ไอ้อ้อนรักมันพูดพลางขมวดคิ้วทำท่าคิดเต็มขั้น แต่ดูเหมือนจะคิดไม่ออกซักที ผมที่มองอยู่ก็พอจะเข้าใจขึ้นมาเมื่อเห็นว่ามันก้มมองมือตัวเองอยู่ คงจะตกใจหรือไม่เชื่อในสิ่งที่เห็นแน่ๆ ผมที่เป็นคนทำรอยนั่นก็ได้แต่แกล้งยิ้มแล้วชะเง้อไปมอง

            “หือ อะไรติดอยู่บนมือ”

            “มะ...ไม่มี...”

            ไอ้อ้อนรักมันชักมือหลบก่อนจะมองหน้าผมแล้วส่ายหัวรัวๆ

            “จริงเหรอ”        

            “ผมแค่ละเมอ...”           

            นั่นไง กูว่าละ มันต้องคิดว่าตัวเองละเมอมานั่งเขียนมือตัวเองแน่ๆ

            ไอ้หมีเด๋อเอ๊ย !

            “ละเมออะไร”

            “ละเมอเข้าข้างตัวเอง”

            คำตอบพร้อมกับใบหน้าสลดของคนตรงหน้าทำให้ผมอยากจะเข้าไปเขย่าหัวมันแรงๆ แล้วตะโกนดังๆ ว่า ‘มึงไม่ได้ละเมอโว้ยยยย’ แต่ก็ทำได้แค่คิดเพราะดูแล้วไอ้เด็กหมีที่คิดเป็นตุเป็นตะมองการตอบรับของผมเป็นเรื่องที่ตัวเองละเมอขึ้นมาไปเรียบร้อย

            เออดี

            “อ้อนรัก”

            “หืม”

            ไอ้เด็กหมีตรงหน้ามันละสายตามาจากมือตัวเองก่อนจะมองหน้าผมแล้วเอียงคอเล็กน้อย ผมเลยได้แต่ถอนหายใจออกมา ก่อนจะก้มมองมือตัวเองที่ตอนนี้สีเริ่มหลุดไปบ้าง แต่ยังคงเห็นชัดเป็นคำที่มันเขียนไว้อยู่ แล้วอ่านออกมาเสียงดัง

            “คบกันมั้ย”

            “...”

            “คบกันมั้ย”

            “อะ...”

            “คบกันมั้ย”

            “พี่เสือ”

            “คบกันมั้ย”

            “...”

            เมื่อผมพูดซ้ำๆ พลางมองหน้ามันด้วยความจริงจังทำให้ไอ้เด็กหมีตรงหน้าตอนนี้หน้าแดงรามไปยันใบหู ก่อนที่ผมจะก้มมองไปที่มือของมันทำให้อีกฝ่ายก้มมองตาม ผมเลยทวนคำที่อยู่บนมือตัวเองอีกครั้ง

            “อ้อนรัก”

            “...”

            “คบกันมั้ย”

            “ตกลง”

            เสียงตอบเบาๆ ของคนตรงหน้าทำให้ผมที่ตอนนี้เริ่มจะนิ้วเท้าเกร็งอีกครั้งก็ต้องทำใจสู้เข้าไว้แล้วมองหน้าคนตรงหน้าโดยที่รู้ว่าใบหน้าตัวเองตอนนี้ก็คงแดงซ่านไม่ต่างกัน

            โอ๊ยยยยย ใจกู...ใจกู...

            ตึก...ตึก...ตึก...

            เครื่องจะพังแล้ว !

            “งื้อ ~!” ในที่สุดผมก็ทนกับความเขินอายและเกร็งนิ้วเท้าของตัวเองไม่ไหวก็ทิ้งตัวลงนอนอีกครั้งพลางคว้าผ้าห่มขึ้นมาปิดใบหน้า แล้วพูดเสียงอู้อี้ออกมาท่ามกลางสายตามึนงงของไอ้อ้อนรัก “นอนต่อแล้วนะ...”

            “พี่เสือ...”

            “จะนอน ห้ามเรียก”

            “พี่เสือ”

            แรงกระตุกผ้าห่มที่ปิดหน้าของผมเบาๆ ทำให้ตัวเองที่ข่มตาหลับยากอยู่แล้วต้องลืมตาแล้วจับผ้าห่มผืนนั้นไว้แน่น

            ไม่เอาาาา ปล่อยเสือไป ~

            “พี่เสือ ลุกมาคุยกันก่อน...”

            “...”

            “นะ”

            น้ำเสียงเป็นหมาหงอยของคนที่นั่งอยู่ทำให้ผมต้องดีดตัวลุกขึ้นนั่งอีกครั้งทั้งๆ ที่ผ้าห่มยังคาหัว ก่อนที่คนตรงหน้ามันจะดึงผ้าห่มของผมออกเผยให้เห็นใบหน้ามึนๆ ที่ตอนนี้ทำหน้าตกใจยังไม่หาย ก่อนจะยกมือเกาแก้มตัวเองแก้ความประหม่า

            “ไม่คุยได้มั้ย”

            “ไม่”

            “งื้อ...”

            “ผมดีใจนะ” เสียงเบาๆ ที่ออกมาพร้อมกับรอยยิ้มของไอ้อ้อนรักทำให้ผมอยากจะทิ้งตัวลงไปนอนดิ้นกอดนิ้วเท้าตัวเองอีกครั้ง ซึ่งมันก็มองมาไม่วางตา จนสุดท้ายเป็นผมเองที่เก็บความเขินอายไว้ไม่อยู่

            แม่ง โคตรหน่อมแน้มเลย !

            “พี่เสือ”

            เอาแล้ว เรียกกูอีกแล้ว...

            “ว่าไงวะ...”

            “คือ...”

            “...”

            “เราเป็นแฟนกันแล้วใช่มั้ย”

            ปุ้ง ~!

            แอ่ก...

            ตายทั้งๆ ที่ยังนั่งอยู่

            รอยยิ้มของคนตรงหน้าที่มาพร้อมกับคำพูดเมื่อซักครู่ทำเอาผมตัวแข็งทื่อไปแล้วเรียบร้อย จะอ้าปากตอบก็ทำได้ยากเต็มที แต่พอมองสายตาคาดหวังของไอ้หมีเด๋อที่ส่งมาราวกับกำลังสะกดจิตให้ผมตอบกลับออกไปว่า ‘ใช่’ ตัวเองเลยต้องสูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วค่อยๆ ตอบออกไป

            “เออ”

            “...”

            “...”

            “...”

            กริบ...

            “มึงจะเงียบทำไมเนี่ย !”

            “พี่เสือ”

            “อะ...”

            “ตื่นเต้นอยู่”      

            น้ำเสียงบวกกับตาโตๆ ของไอ้อ้อนรักพร้อมกับมือสวยที่ยกขึ้นมากุมหน้าอกตัวเอง ซึ่งผมก็ทำได้แค่มองคนที่ตอนนี้บอกว่าตื่นเต้นกำลังยิ้มไม่หุบ เพราะไม่รู้จะเริ่มพูดยังไง

            โอ๊ย เขินสัด !

            “เออ”

            “ผมไม่ได้ละเมอใช่มั้ย”

            “เออ”

            “ดีใจ”

            “เออ”

            “พี่เองก็ชอบผมใช่มั้ย”

            “เออ...มะ...!” ผมที่ตอนแรกตอบแบบเผลอตัวก็ทำหน้าตกใจพลางมองใบหน้าที่ยิ้มกว้างออกมา ก็ต้องกลืนคำที่เตรียมปฏิเสธเพราะความเขินของตัวเองลงคอไป เหลือไว้แต่คำกำกวมที่มอบให้มันเท่านั้น “มะ...ไม่รู้เว้ย !”

            “...”

            คราวนี้ไอ้อ้อนรักมันไม่ได้พูดอะไร ได้แต่นั่งยิ้มมองหน้าผมที่ตอนนี้คงจะขึ้นสีแดงเรื่อไปเรียบร้อย ก่อนที่คนตรงหน้าจะยกมือขึ้นมาลูบหัวผมเบาๆ คราวนี้มันไม่ให้การตบแบบเกร็งๆ เหมือนครั้งก่อนๆ แต่เป็นการลูบเบาๆ จนทำให้คนที่โดนกระทำอย่างผมรู้สึกดีไม่น้อย

            “อ่า...”

            “ผมชอบพี่เสือนะ”

            “อะ...เออ รู้แล้ว...”

            เออ รู้นานแล้ว

            รู้แล้วเว้ย...!

            รู้...

            รู้แล้วทำไมกูยังต้องเขินอยู่ !

            สงสัยเสือคงจะไม่ ‘ดุ’ แล้วจริงๆ

            เฮ้อ...    


--------------------------------------

มาแล้วจ้าา เป็นแฟนกันจริงๆ แล้วน้าา น้องหมีเขินหนักมากกก

ขอบคุณที่แวะมาอ่านนิยายของสาววายผู้ลึกลับจ้า

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น