แมวขี้อ้อน

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Vampire Yaoi Boy's Love (3P) (รีคอน x ทาโร่) -01- ...สีเทา...

ชื่อตอน : Vampire Yaoi Boy's Love (3P) (รีคอน x ทาโร่) -01- ...สีเทา...

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 24.2k

ความคิดเห็น : 22

ปรับปรุงล่าสุด : 27 ม.ค. 2558 22:10 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Vampire Yaoi Boy's Love (3P) (รีคอน x ทาโร่) -01- ...สีเทา...
แบบอักษร

 

Vampire Yaoi Boy’s Love (3P)

อันตรายรักร้ายฉบับนายแวมไพร์ตัวแสบ

 

 

ตอนที่1

 

 

...สีเทา...

 

 

 

            เพล้ง!!

 

 

 

            “ออกไปให้พ้น!! แกจะต้องเรียนต่อและสานต่อธุรกิจของฉัน” เสียงตะหวาดลั่นบ้านหลังใหญ่ดังขึ้นพร้อมกับที่เขี่ยบุหรี่ขนาดใหญ่ถูกปามาใส่หัวของเด็กหนุ่มวัยเพียง 12 ขวบ

 

 

 

            “ฮึก...ฮือออ...” เด็กหนุ่มร้องไห้ออกมาด้วยความเจ็บปวดและจับที่หัวของตนเองที่มีของเหลวที่เรียกว่าเลือดไหลออกมา

 

 

 

            “ถ้าแกจะทำตัวไม่เอาไหนแบบนี้ก็ออกจากบ้านหลังนี้ไปซะ ฉันจะไม่นับว่าแกเป็นลูก!” ชายหนุ่มวัยกลางคนพูดว่าเด็กหนุ่มกัดริมฝีปากจนเลือดห่อและนั่งก้มหน้าอยู่กับพื้นพร้อมกับเลือดที่ไหลหยดลงพื้นห้อง

 

 

 

            “ออกไปได้แล้วแกกำลังทำให้ห้องน้ำงานฉันสกปรก” ชายหนุ่มพูดว่าเด็กหนุ่มจึงรีบวิ่งออกจากห้องไปทันที พร้อมกับวิ่งไปที่ห้องนอนของตนเองเด็กหนุ่มซุกหน้าลงหมอนทำให้เลือดไหลหยดลงหมอนจนเปื้อนไปหมด...

 

 

 

++++++++++++++++++++

 

 

 

            “ทาโร่! ฟังที่ครูพูดอยู่รึเปล่าอ่านหน้าถัดไปสิถ้าไม่อยากเรียนก็กลับบ้านไป” เสียงคุณครูหน้าห้องที่กำลังสอนหนังสือเด็กชั้น ม. 2 ดังขึ้นทาโร่หันหน้าออกจากหน้าต่างหันมามองหน้าคุณครูนิ่งๆก่อนจะลุกหยิบกระเป๋าออกจากห้องเรียนทันที

 

 

 

            เด็กหนุ่มเดินมาจนถึงสวนดอกไม้หลังโรงเรียนเป็นที่ ๆ ทาโร่ชอบมานอนอยู่ตลอดเวลา ทาโร่นอนลงที่พื้นพร้อมกับเปิดเพลงเบาๆจากโทรศัพท์มือถือ

 

 

 

            “นั่งอ่านหนังสือตรงนี้ละ” เสียงนุ่มๆดังขึ้นจากมุมทางเข้ามาในสวน ทาโร่หันไปมองตามเสียงก่อนจะชะงักเมื่อเห็นชายหนุ่มหน้าหวานกำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่กับเด็กสาวน่ารักๆคนหนึ่ง

 

 

 

            “ไอเดียฉันอ่านภาษาอังกฤษตรงนี้ไม่ออกอ่ะ” เด็กสาวพูดขึ้นทำให้เด็กหนุ่มที่ชื่อไอเดียขยับเข้าไปดูให้ก่อนจะนั่งอ่านหนังสือต่อ

 

 

 

            “ไอเดียงั้นหรอ...” ทาโร่พูดขึ้นก่อนจะยิ้มร่าและนั่งหลบมุมเพื่อมองดูไอเดียอ่านหนังสือจนเวลาล่วงเลยมาจนหมดคาบเรียนช่วงเช้าไอเดียกับเพื่อนสาวจึงเดินออกไปจากสวน

 

 

 

            “เป็นผู้ชายที่น่ารักมากจริงๆ” ทาโร่พูดยิ้มๆและนั่งฟังเพลงไปเรื่อยๆจนเลิกเรียน...

 

 

++++++++++++++++++++

 

 

 

            “นี้ๆ แปลกมั้ยอ่ะเดียวนี้ทาโร่มาเรียนทุกวันเลยนะ”

 

 

 

            “หมอนั้นก็มาเรียนทุกวันหลังจากที่ครูไล่กลับบ้านอยู่แล้วนิหน่า”

 

 

 

            “นั้นสิ ๆ สงสัยพ่อของทาโร่ต้องดุและทุบตีทาโร่ทุกวันแน่ๆเลยฉันเห็นแต่รอยแผลนะ”

 

 

 

            กริ่งงง

 

 

 

            พรึ่บ

 

 

 

            “ทาโร่เธอจะไปไหนนะ” เสียงอาจารย์ในห้องถามขึ้นเมื่อทาโรลุกขึ้นสะพายกระเป๋าหลังออดดัง

 

 

 

            “หมดเวลาแล้วครับคุณครู” ทาโร่พูดว่าและรีบวิ่งขึ้นไปบนตึกชั้น ม.6ทันทีก่อนที่จะนั่งรอชายหนุ่มร่างบางที่อยู่ภายในห้อง เมื่อคุณครูปล่อยนักเรียนม.6 ออกจากห้องทาโร่ก็รีบลุกขึ้นทันทีเมื่อเห็นไอเดียเด็กหนุ่มร่างเพรียวหน้าตาน่ารักราวกับเด็กผู้หญิงเดินออกมาจากห้อง

 

 

 

            “รุ่นพี่ครับ!” ทาโร่พูดเรียกอย่างดีใจเพราะทุกครั้งที่เจอทาโร่ได้แต่เฝ้ามองไม่กล้าเข้ามาคุยด้วย

 

 

 

            “เรียกพี่หรอ” ชายหนุ่มหันหน้ามาหาทาโร่จึงพยักหน้ารับอย่างรวดเร็ว

 

 

 

            “ผะ...ผมอยากคุยกับรุ่นพี่สองคนได้มั้ยครับ” ทาโร่พูดเสียงตะกุกตะกักด้วยความตื่นเต้น

 

 

 

            “ฉันจะไปรออยู่ข้างล่างแกก็หลบมุมไปคุยกันแล้วกัน” หญิงสาวพูดบอกกับไอเดียก่อนจะเดินไปอีกทางทาโร่จึงพาไอเดียเดินมายังหลังโรงเรียน

 

 

 

            “ขอโทษนะครับที่ให้เดินมาไกลถึงขนาดนี้” ทาโร่พูดบอกด้วยใบหน้าที่ขึ้นสีระเรื่อย

 

 

 

            “ไม่เป็นไรหรอก ว่าแต่เรามีอะไรจะคุยกับพี่หรอ” ไอเดียพูดถามขึ้นทาโร่จึงหยิบของในกระเป๋าออกมามันเป็นนาฬิกาที่ทาโร่ซื้อไว้นานแล้วเพื่อที่จะให้ไอเดียแต่ไอเดียดันขาดเรียนไปหลายวันทำให้ทาโร่ไม่มีโอกาสที่จะให้ไอเดีย ถ้าจะฝากไว้กับเพื่อนสาวของไอเดียก็กระไรอยู่

 

 

 

            “ผมขอแนะนำตัวเองก่อนแล้วกันนะครับ...ผมชื่อทาโร่ เป็นรุ่นน้องพี่อยู่ม.4ครับ” ทาโร่พูดขึ้นเมื่อนึกได้ว่ายังไม่ได้บอกชื่อเลย ไอเดียจึงพยักหน้ารับรู้

 

 

 

            “คือผมไม่รู้ว่ารุ่นพี่ชอบมั้ย...ตะ...แต่ผมก็ตั้งใจเลือกอย่างเต็มที่แล้วนะครับ” ทาโร่พูดว่าด้วยใบหน้าขึ้นสีแดงระเรื่อย

 

 

 

            “เอามาให้พี่ทำไมอะ” ไอเดียพูดถามขึ้น

 

 

 

 

            “คะ...คือ...รุ่นพี่เป็นแรงบันดาลใจของผมครับ” ทาโร่พูดบอกเพราะตอนที่ทาโร่ไม่เจอไอเดีย ทาโร่แทบไม่อยากมาโรงรียนเลยด้วยซ้ำแต่ตั้งแต่ที่ทาโร่ได้เจอไอเดียทาโร่ก็อยากมาโรงเรียนทุกวันเพื่อได้เจอหน้าคนที่ตนเองแอบชอบถึงแม้ว่าเขาจะไม่รู้ก็ตาม ทาโร่เงยหน้าขึ้นมองไอเดียแต่สายตากลับไปสะดุดกับชายหนุ่มร่างสูงที่กำลังเดินมาทางเขาทั้งสอง

 

 

 

            “แรงบันดาลใจงั้นหรอ ?” ไอเดียพูดทวน

 

 

 

            “ไอเดีย” เสียงทุ่มต่ำเรียกไอเดียทำให้ไอเดียหันไปมองก่อนจะระบายยิ้มเมื่อเห็นชายหนุ่มเดินเข้ามาพร้อมกับสายตาที่มองทาโร่อย่างไม่ค่อยพอใจนัก

 

 

 

            “กลิ่นเจ้าอยู่แถวๆนี้ข้าเลยมาดูไม่คิดว่าจะเจอ” รีคอนพูดบอกทาโร่ทำหน้างงที่ชายหนุ่มพูดข้ากับเจ้า           

 

 

 

            “อ่อ พอดีผมมาคุยกับรุ่นน้องนิดหน่อยนะ” ไอเดียพูดบอกยิ้มๆ

 

 

 

            “งั้นเรากลับกันเลยมั้ย” ชายหนุ่มพูดถามขึ้น ไอเดียจึงหันไปมองทาโร่ ทาโร่จึงลดมือลงและเก็บนาฬิกาเข้ากระเป๋ากางเกงนักเรียนของตน

 

 

 

            “รุ่นพี่กลับเลยก็ได้ครับ งั้นผมขอตัวก่อนนะครับ” ทาโร่พูดบอกก่อนจะก้าวเท้าเดินผ่านชายหนุ่มที่มาใหม่

 

 

 

            “อย่ามายุ้งกับของ ๆ ข้าไม่งั้นเจ้าจะตายไม่รู้ตัว” ชายหนุ่มที่มาใหม่พูดเสียงเข้มแต่มันกลับไม่ได้ออกมาจากปากของชายหนุ่มมันเป็นเพียงเสียงที่ดังก้องในหัว ทาโร่ชะงักเท้าก่อนจะหันมาหาชายหนุ่มด้วยความไม่พอใจ

 

 

 

            “ผมไม่ตัดใจง่ายๆหรอก” ทาโร่พึมพำและรีบวิ่งออกมาจากหลังโรงเรียนทาโร่เดินมาเรื่อยๆ พร้อมกับเหลือตาไปมองรถตู้สีดำสนิท

 

 

 

            “อีกแล้วงั้นหรอ” ทาโร่พูดว่าและเดินเลี่ยงไม่เข้าใกล้รถตู้คันนั้นเพราะเป็นคันที่จะพาตนเองกลับคฤหาสน์ ทาโร่เดินมาเรื่อย ๆ จนมาถึงสวนสาธารณะแห่งหนึ่งที่มีผู้คนวิ่งออกกำลังกายกันไม่มากดูสงบน่านั่งเล่น ทาโร่เดินไปที่ต้นไม้และจับที่หัวของตัวเองเบาๆรอยแผลเป็นเล็กๆคอยย้ำเตือนให้เขาเกลียดพ่อของตนเองไปเรื่อยๆ แต่ทาโร่นั้นไม่ได้รู้สึกเกลียดชังพ่อของตนเองเลยแม้ว่าพ่อของตนจะตบตีตนเองขนาดไหน

 

 

 

            “ปวดหัวแหะ...” ทาโร่พึมพำเพราะรู้สึกเจ็บแปล๊บๆที่บริเวณแผลทาโร่หยิบสายหูฟังออกมาเสียบเข้าโทรศัพท์ก่อนจะเปิดเพลงฟังเบาๆ

 

 

 

          บอกกับฉันได้มั้ยจะเป็นไปได้รึเปล่า บอกว่าความรักเรานั้นยังมีสิทธิจะเดินต่อมั้ย

 

 

 

          บอกเถอะบอกกับฉันควรเติมความหวังไปถึง....เมื่อไหร่

 

 

 

          บอกเถอะบอกว่าจะยังไง...อย่าปล่อยให้ฉันหนักใจอย่างนี้...

 

 

 

            ซึ่บ!

 

 

 

            “อ๊ะ!...” ทาโร่ร้องขึ้นเมื่อจู่ๆก็มีใครบางคนมาดึงหูฟังของตนเองออกข้างหนึ่ง

 

 

 

            “นี้คุณ!” ทาโร่พูดขึ้นอย่างตกใจเมื่อคนที่ดึงหูฟังของตนเองออกนั้นคือชายหนุ่มที่มารับไอเดียชายหนุ่มใสหูฟังพร้อมกับนั่งลงข้างๆพร้อมกับก้มหน้านิ่งทาโร่อ้าจึงอ้าปากเตรียมจะด่า

 

 

 

            ฉันไม่รู้ว่าที่เธอนั้นหายไปไม่โทรมา เธอกำลังเจอปัญหามากมายอะไรข้างในจิตใจรึเปล่า

 

 

 

          หรือว่าเธอกำลังกังวลกับรักของเรา

 

 

 

            “อยู่นิ่งๆ” ชายหนุ่มพูดว่าทำให้ทาโร่หยุดชะงักทันทีราวกับว่าร่างกายไม่ขยับตามที่สั่งทาโร่นั่งนิ่งฟังเพลงต่อไปโดยที่ในใจกำลังว้าวุ่นแปลกๆ

 

 

 

            ฉันไม่รู้ว่าตัวของฉันนั้นควรทำไงดี จะโทรตอนนี้และคุยตอนนี้ (แต่มันจะดีรึเปล่า)

 

 

 

          ขอแค่รู้ว่าขาวหรือดำแต่ไม่ใช่สีเทา ฮู้วูว...วนอยู่ตรงที่เก่า...ฮู้วูว...แต่ไม่ใช่สีเทา

 

 

 

          บอกกับฉันได้มั้ยจะเป็นไปได้รึเปล่า บอกว่าความรักเรานั้นยังมีสิทธิ์จะเดินต่อไหม

 

 

 

          บอกเถอะบอกกับฉันควรตั้งความหวังไปถึงเมื่อไหร่ บอกเถอะบอกว่าจะยังไง

 

 

 

          อย่าปล่อยให้ฉันหนักใจอย่างนี้....

 

 

 

            พรึบ!!

 

 

 

            “ทำบ้าอะไรของคุณนะ” ทาโร่ที่ตั้งสติได้แล้วรีบขยับตัวออกและเป็นเหตุให้หูฟังหลุดออกจากหูของชายหนุ่ม

 

 

 

            “เจ้าสิทำบ้าอะไร อยากตายรึไง” ชายหนุ่มพูดเสียงเรียบนิ่งดวงตาว่างเปล่ามองมายังทาโร่อย่างไม่ค่อยจะพอใจนัก

 

 

 

            “อย่ามาขู่ผมนะ! ผมไม่กลัวคุณหรอก” ทาโร่พูดว่าชายหนุ่มนิ่งไปนิดก่อนจะยกยิ้มมุมปาก

 

 

 

            “ไม่กลัว ?” ชายหนุ่มพูดทวนด้วยรอยยิ้มมีนัยก่อนที่ชายหนุ่มจะลุกขึ้นยืนและเดินเข้ามาใกล้ทาโร่เรื่อยๆ ทาโร่ก็ถ       “ไม่กลัว ?” ชายหนุ่มพูดทวนด้วยรอยยิ้มมีนัยก่อนที่ชายหนุ่มจะลุกขึ้นยืนและเดินเข้ามาใกล้ทาโร่เรื่อยๆ ทาโร่ก็ถอยหลังเรื่อยๆเช่นเดียวกัน

 

 

 

            “อ๊ะ!” ทาโร่ร้องขึ้นเมื่อหลังของตนเองชนเข้ากับต้นไม้อี่กต้น

 

 

 

            พรึ่บ!

 

 

 

++++++++++!!จบตอนที่หนึ่ง!!++++++++++

คู่นี้ก็อาจจะไม่สนุกนะค่ะ ไม่เคยแต่งแนวนี้

 

แต่อยากจะลองดูสักครั้ง อิอิ

ความคิดเห็น