ฮิเมะซัง

ขอขอบคุณทุกการสนับสนุน ทั้ง เข้ามาอ่าน ไลค์ แชร์ คอมเมนท์ ให้ดาว ให้เหรียญ ให้กุญแจ ทุกๆ อย่างที่มอบให้ มันมีคุณค่ามากมายจริงๆ ค่ะ

ตอนที่2 ลอบสังหาร (2)

ชื่อตอน : ตอนที่2 ลอบสังหาร (2)

คำค้น : ชะตาลิขิตให้เราชิดกัน,ความรัก,ดราม่า,เวทมนตร์,อดีต,เกาหลี,แจ่มใส,สถาพร,ฮิเมะซัง

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 75

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 12 ก.พ. 2561 13:50 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่2 ลอบสังหาร (2)
แบบอักษร



กุกกัก กุกกัก

“กรี๊ดดดด ใครก็ได้ช่วยฉันด้วย ฉันยังไม่อยากตกม้าตาย!!”

ฉันโหวกเหวกโวยวายลั่นไปทั่วทั้งป่า หวังเพียงว่าจะมีใครสักคนมาช่วยฉันได้ทันท่วงที

ขณะนี้ม้าขององค์ชายหนึ่งกำลังห้อตะบึงเข้าไปในป่าลึก ฉันไม่รู้วิธีขี่หรือหยุดม้า ไม่เข้าใจด้วยว่าการดึงบังเหียนจะทำให้ม้าขององค์ชายหนึ่งตกใจวิ่งเตลิดยิ่งกว่าเก่า

กุกกัก กุกกัก

ฉันจับบังเหียนแล้วกอดคอม้าเอาไว้อย่างกลัวตาย มันวิ่งเตลิดไม่หยุด แม้ว่าตัวมันจะหอบจับจนแทบหมดแรงแล้วก็ตาม

“พะ พี่ม้า ฉันขอโทษที่พยายามบังคับทั้งๆ ที่พี่ไม่เต็มใจ ได้โปรดยกโทษ และ หยุดพักเถอะ”

ฉันอ้อนวอนพี่ม้าโดยใบหน้าเคล้าน้ำตา ฉันรู้ว่าตัวเองเป็นต้นเหตุที่ทำให้ม้าขององค์ชายหนึ่งเตลิด การไปดึงบังเหียนม้าทั้งๆ ที่ม้าไม่เต็มใจให้ขี่ย่อมทำให้มันพยศ ซึ่งการพยศของม้าองค์ชายหนึ่งนี้คือการวิ่งเตลิดให้ตายไปด้วยกัน!!

ฮือๆ ถ้าในเวลาแบบนี้ใช้เวทมนตร์ควบคุมจิตใจม้าได้ก็คงดี ฉันจะได้ร่ายคาถาให้พี่ม้าหยุดวิ่งตั้งแต่ตอนนี้เลย!

กุกกัก กุกกัก!!

พี่ม้ายังคงไม่ลดความเร็วลง แม้ว่าตอนนี้จะวิ่งเข้ามาในป่าลึกของภูเขาดัมยอนแล้วก็ตาม

ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป พี่ม้าได้หมดสติล้มลงกลางป่าลึก แล้วฉันที่อยู่บนหลังม้าก็อาจจะถูกเสือหรือหมีทำร้ายก็ได้!!

“กรี๊ดดด พี่ม้าหยุดเดี๋ยวนี้เลยนะ ฉันบอกให้หยุด~~” ฉันตัดสินใจดึงบังเหียนสุดแรง ผลคือพี่ม้าชะลอการวิ่งลง แต่ดันมาเพิ่มการกระโดดดีดฉันให้หลุดลงจากหลัง!!

“ฮี่!!”

“กรี๊ดดด หนูขอโทษ!”

“ฮี่!!”

ผลุบผลับ ผลุบผลับ!!

และแล้วฉันก็ไม่อาจต้านการเหวี่ยงพยศของพี่ม้าได้อีกต่อไป ร่างของฉันลอยละลิ่วหลุดจากหลังม้า แล้วตกตุ๊บลงบนพื้นหญ้า โชคดีที่พื้นเป็นดินนุ่มจึงไม่ได้รับบาดเจ็บอะไรมาก พี่ม้าพอเห็นว่าฉันหลุดจากหลังก็สะบัดหน้าวิ่งหนีหายลับไปในป่าอย่างรวดเร็ว

ก๊อง~

ได้ยินเสียงอึ้งกิมกี่ที่ดังสะท้อนอยู่ในกะโหลกกลวงๆ ของฉันไหมคะ

ตอนนี้ฉันถูกพี่ม้าทิ้งแล้วค่ะ กลางป่าลึกด้วย

ฉันควรจะทำยังไงดี!!

ฉันพยายามรวบรวมสติ แต่คนไม่ได้เรื่องอย่างฉันมีหรือจะทำได้ ฉันสติแตก ไม่รู้จะทำยังไง รอบตัวมีแต่ต้นไม้สูงใหญ่ เสียงนก เสียงสัตว์ป่าดังระงมไม่ขาดสาย กลิ่นอายความชั่วร้ายก็อยู่ไม่ไกล ถ้าฉันกรีดร้องตอนนี้มีหวังสัตว์กินเนื้อได้เข้ามาตะปบและเขมือบฉันแน่ๆ

ใจเย็นๆ ไว้นะฮียู เธอจะมากรี๊ดกลางป่าไม่ได้ ถ้าเธอเสียงดัง จะทำให้ยิ่งเป็นจุดสนใจ

ตอนนี้เธอปีนต้นไม้ก็ไม่ได้ จะวิ่งหนีก็ไม่รู้จะวิ่งไปทางไหน หากวิ่งไปเจอฝูงหมาป่า หรือเสือขึ้นมาจะทำยังไง

ตึกตัก ตึกตัก!

หัวใจฉันเต้นแรงขึ้นมาทุกขณะ ความกลัวกำลังทำให้ฉันสติแตกยิ่งกว่าเก่า

“ฮึก!”

ฉันทรุดลงนั่งเอามือปิดปากกลั้นเสียงสะอื้นไว้

ฉันไม่น่ากลับบ้านช้าเลย หากฉันยอมกลับบ้านเอาผลการเรียนไปให้คุณแม่ดู แล้วขอโทษท่านตรงๆ ฉันก็คงไม่ต้องมานั่งกลัวตายอยู่กลางป่าแบบนี้

การที่มาอาศัยอยู่ในร่างของซูฮวา ทำให้ฉันรู้ว่าการมีชีวิตอยู่มันมีค่าขนาดไหน

หากย้อนเวลากลับไปได้ ฉันสัญญาว่าจะยอมรับความไม่เอาไหนของตัวเองแล้วใช้ชีวิตต่อไปจนถึงที่สุด

เพราะฉะนั้น หากสิ่งศักดิ์สิทธิ์ที่อยู่ในโลกนี้มีจริง ช่วยส่งหนูกลับโลกเดิมของหนูทีเถอะค่ะ ฮือๆ

โคล้ม!!

ราวกับว่าสวรรค์เห็นใจ ต้นไม้ต้นใหญ่หักโค่นลงตรงหน้าฉันโดยไม่มีปี่มีขลุ่ย เสียงเครือในลำคอของสัตว์ใหญ่ทำให้ฉันต้องเงยหน้ามองภาพเบื้องหน้าด้วยความตกใจ

“ปะ เป็นไปไม่ได้”

ภาพที่อยู่เบื้องหน้าทำให้ฉันต้องร่นถอยไปติดต้นไม้ด้วยความกลัวจับใจ สัตว์ดุร้ายขนสีดำทั้งตัวกำลังยืนสองขากางกรงเล็บตรงอุ้งเท้าเป็นการขู่ให้ฉันขวัญผวา

ฉันมองหมียักษ์ด้วยใบหน้าซีดเผือด มือเท้าเย็นเฉียบไปจนถึงกลางหลัง

นี่สิ่งศักดิ์สิทธิ์กำลังอำฉันเล่นใช่ไหม

ฉันขอกลับไปโลกเดิมไม่ใช่หรือไง

ละ แล้วทำไมส่งหมีดำตัวใหญ่ยักษ์ลงมาฆ่าฉันล่ะ!!

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น