Remaki_Z

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 3 ปฏิเสธอย่างหนักแน่น

ชื่อตอน : ตอนที่ 3 ปฏิเสธอย่างหนักแน่น

คำค้น : ยักษ์กินอ๊อด

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนฟิค

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.8k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 22 ก.พ. 2561 18:28 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 3 ปฏิเสธอย่างหนักแน่น
แบบอักษร

​“อย่างที่ว่าไปแหละ ท่านพี่...”

“แล้วเจ้าเอาไปบอกอ๊อดทำไม”

“ก็ข้าทนสายตาที่อ้อนวอนของเพื่อนไม่ได้...”

สองยักษ์พี่น้องคุยกัน หลังจากที่อ๊อดมาส่งมารตาที่ตนก็ออกไปซ้อมมวยต่อทันที ไม่ทันที่ทารคาจะได้เจอเลย นั้นทำให้ทารคาสงสัยว่า ทำไมถึงรีบออกไป จึงเอ่ยถามกับมารตา ยักษ์ผู้น้องที่มาเยี่ยมเขา

“บอกไปหมดเลยหรือ?”

“อ่า... ข้าบอกไปหมดเลย... ข้าขอโทษท่านพี่ ข้าไม่คิดว่า อ๊อดจะเอาจริง...”

อ๊อดรู้แล้ว วิธีที่ทำให้มีลูกด้วยกันได้นั้น คือการมีความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งและหนักหน่วงกว่าที่ผ่านมา ทั้งยังต้องดื่มน้ำจากกายอีกฝ่ายทุกคืนและยังทรมานเพราะพลังยักษ์ที่เป็นไฟ ไฟที่จะก่อตัวเป็นวิญญาณในร่างอีกฝ่าย แต่ความอันตรายของมันจริงๆคือ การคลอดนั้นไม่ได้คลอดแบบมนุษย์หญิงทั่วไป เป็นการคลอดที่คล้ายๆการเสกผ่านอาคมแต่ความทรมาณนั้นหนักหน่วงกว่าการคลอดของผู้หญิงเสียอีก การคลอดนั้นจะดึงพลังชีวิตส่วนในร่างกายไป นั้นหมายถึงชีวิตของอ๊อดจะสั้นลง ทารคาไม่ต้องการแบบนั้น ความกังวลในอกทารคาเพิ่มขึ้น หวังแค่ว่า อ๊อดจะเปลี่ยนใจ ไม่อยากมีลูกนะ

“ท่านพี่ ข้าขอถามอะไรท่านหน่อย... ท่านเห็นเจ้าจ๋อบ้างไหม”

“จ๋อ? ไอ้องค์ชายวาตะนั้นน่ะหรือ หึ!”

ทารคาหงุดหงิดทันที ที่เอ่ยถึงลิงจ๋อตัวกวนนั้น มารตาเลิกคิ้วงง ก่อนจะเอ่ยถามถึงอีกครั้ง

“ท่านพี่รู้หรือ”

“อยู่อีกฝั่งของเกาะ แล้วบอกมันด้วยว่า เลิกเอาเม็ดมะม่วงมาใส่หมอนข้าได้แล้ว!”



ตกเย็นของวัน อ๊อดกลับมาพร้อมกับปลาตัวใหญ่ เดินเข้าครัวไป ทารคาเห็นแบบนั้น ก็เอ่ยชื่อฝ่ายนั้นทันที

“อ๊อด... ทำไมเจ้ากลับช้า?”

“อ้อ พอดีข้าไปหาพ่อมาน่ะจ้ะ ทำไมหรือจ๊ะ”

“เปล่า...”

นึกว่าจะไปคิดอะไรแผลงๆมาหลังจากรู้วิธีมีลูกมา แต่คงไม่สินะ ทารคานึกแบบนั้นก็โล่งอก พร้อมกับหันไปนั่งสานกระด้งอันเก่าจากเมื่อวานแก้เบื่อ

“จริงสิ พี่ทารคา แล้วมารตาล่ะจ๊ะ”

“ไปหาไอ้จ๋อ...”

“อ้าว... วาตะยังอยู่บนกะหรือจ๊ะ”

“ไม่รู้สิ ถ้าเม็ดมะม่วงอยู่ใต้หมอนข้า ก็ยังอยู่แหละ”

“โธ่...”

อ๊อดหันไปมองทารคาที่หันหลังอยู่ ด้วยความรู้สึกเอ็นดรู อ๊อดเดินมาสวมกอดอีกฝ่ายแบบทีเผลอ

“อ๊อด! ข้าตกใจ”

“แฮะๆ ก็ท่านดูเหมือนเด็กนี่นา ถึงจะตัวใหญ่ก็เถอะ”

ทารคานึกหมั่นไส้ ดึงเจ้าของร่างบางลงอยู่บนตักตัวเองพร้อมกับกอดรัดฟัดเหวี่ยงสุดๆ

“ตัวเจ้ามีแต่กลิ่นเหงื่อกับกลิ่นคาวปลา เหม็น!”

“แล้วใครใช้ให้ท่านหอมข้าล่ะ ฮ่าๆ พอเถอะ เดี๋ยวข้าจะไปทำกับข้าวต่อ หลังจากนั้นก็อาบน้ำกัน”

ทารคาปล่อยตัวเขาไป แต่อยู่ๆคำถามที่ทำเอาทารคาสะอึ่กก็ดังขึ้นอีกครั้ง

“แล้ว เราจะเริ่มมีลูกกันวันไหนดีจ๊ะ”

เสียงหวานๆเหมือนอ้อนทารคา แทนที่ทารคาจะเคลิ้มตามหรือมีความรู้สึกต่ออ๊อด แต่ครั้งนี้ไม่ใช่ เขากลับกังวลแทน!

“ข้า...”

“หือ?”

“ไม่ล่ะ ข้าไม่อยากมีลูก เอ็งก็น่าจะรู้แล้วว่า วิธีมันทรมานเพียงใด ทำไมเจ้าถึงยังคิดแบบนั้นอีก?”

“ข้ารู้จ้ะ แต่ก็อยากมีให้ได้ ครอบครัวจะได้สมบูรณ์”

ทารคาชักหงุดหงิดน้อยๆกับความพยายามของอ๊อด เพราะไม่เข้าใจ ทำไมเจ้าตัวถึงได้ยึดติดกับเรื่องนี้ซะจริง แต่สุดท้ายก็ไม่ได้ถามออกไป

“ข้าบอกว่า ข้าไม่อยากมี เจ้าฟังข้าไม่รู้เรื่องไง!”

คำตอบจากน้ำเสียงที่หนักแน่นและคมเข้มนั้น เผื่อจะให้อ๊อดตัดใจจากการมีลูก แต่นั่นทำให้อ๊อดนิ่งเงียบมองอีกฝ่ายด้วยสายตาที่เศร้าทันที ไม่นานก็รีบเปลี่ยนสีหน้า เพราะทารคาเริ่มสังเกตหน้าเขา

“เอ่อ.... ข้าไปทำกับต่อนะ....”

ร่างบางรีบลุกทันทีที่ทารคาจะเอ่ยพูดอะไรสักอย่าง ยักษ์ขี้หงุดหงิดก็ไม่ได้ลุกเดินตามเพราะรู้สึกแย่เหมือนกันที่เขาตอบไปแบบนั้น

‘ความจริงแล้ว ข้าก็อยากมีลูก อ๊อด... แต่ใครจะยอมให้คนที่รักแสนบอบบางไปรับชะตากรรมที่ทรมานแบบนั้นได้ล่ะ’ เขาได้แต่คิดอยู่ในใจแบบนั้น และหลังจากมื้อเย็นจบลง ต่างคนต่างนอนหันหลังให้กัน ค่ำคืนนั้นทารคาแอบรู้สึกได้ว่า อ๊อดหันมาซุกหลังเขาเงียบๆ ใจจริงทารคาอยากจะกอดเจ้าตัวบางไว้แน่นๆแต่เพราะความหยิ่งในศักดิ์ศรีของราชายังอยู่ ทำให้เขาไม่หันไปกอดอ๊อด นั้นคือสิ่งที่จะทำให้เขารู้สึกเสียใจในภายหลัง...


----

คนเขียนเอง ท่านจ้าวแค่พยายามปกป้องอ๊อดเท่านั้นเอง แต่อ๊อดไม่รู้เฉย Y Y ยังไงก็ฝากตอนที่3ไว้ด้วยนะคะ ไปปั่นทีสิสต่อล่ะค่ะ 

ปล. คนเขียนตกภาษาไทย--- คำไหน เราพิมพ์ผิด พิมพ์งง บอกเราได้นะ จะพยายามปรับภาษาให้ดีขึ้น

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น