แมวขี้อ้อน

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Vampire Yaoi Boy's Love (3P) (คารอส x เดม่อน) -01- ...เจ้าอยากรู้หรอ...

ชื่อตอน : Vampire Yaoi Boy's Love (3P) (คารอส x เดม่อน) -01- ...เจ้าอยากรู้หรอ...

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 27.5k

ความคิดเห็น : 31

ปรับปรุงล่าสุด : 12 ม.ค. 2558 20:32 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Vampire Yaoi Boy's Love (3P) (คารอส x เดม่อน) -01- ...เจ้าอยากรู้หรอ...
แบบอักษร

Vampire Yaoi Boy’s Love (3P)

อันตรายรักร้ายฉบับนายแวมไพร์ตัวแสบ

 

ที่ 1

 

 

...จ้รู้...

 

 

 

            ณ ป่าหมอก โลกแวมไพร์เขตหมาป่าบริเวณประตูทางเชื่อมมิติ

 

 

 

            แมวดำตัวเล็กกำลังเดินไปยังหน้าประตูก่อนจะชะงักเมื่อได้ยินเสียงขู่คำรามของสัตว์ที่ใหญ่กว่าแมวดำหันหลังกลับไปมองก็พบว่ามีหมาป่าอยู่จำนวน 2 ตัวกำลังยืนแยกเขี้ยวใส่ตนเองอยู่ แมวดำตัวเล็กตัวสั่นระริกเมื่อเห็น

 

 

 

            “เจ้ามาทำอะไรในเขตของเรา เจ้าปีศาจ” เสียงๆหนึ่งดังขึ้นก้องหูของแมวดำตัวเล็ก

 

 

 

            “ข้าไม่จำเป็นต้องตอบเจ้า” เสียงใสๆดังขึ้น

 

 

 

            “เป็นแค่เด็กอย่ามาพูดจองหองใส่พวกข้า” เสียงทุ่มดังขึ้นก่อนที่หมาป่าทั้งสองตัวจะกระโจนเข้ามาใส่แมวดำตัวเล็ก แมวดำเมื่อเห็นดังนั้นจึงรีบกระโดดวิ่งหนีทันที

 

 

 

            พรึ่บ!!

 

 

 

            “อ๊ะ!” เสียงใสๆร้องขึ้นเมื่อหมาป่าสีน้ำตาลตัวใหญ่วิ่งเข้ามาถึงตัวของแมวดำและกัดเข้าที่ขาหลังเต็มๆ แต่แมวดำไม่ยอมแพ้จึงใช้กงเล็บซึ่งมีพิษเหนือกว่าแมวทั่วๆไปข่วนเข้าที่ดวงตาของหมาป่าตนนั้นและออกตัววิ่งเท่าที่จะทำได้ แต่หมาป่าสีเงินไม่ยอมรีบวิ่งสวนหมาป่าสีน้ำตาลขึ้นมาใช้กงเล็บตะปบเข้าที่แขนของแมวดำจนกระเด็น

 

 

 

            “อั๊ค!” แมวดำร้องขึ้นเมื่อร่างกายกระแทกเข้ากับต้นไม้ แมวดำตัวเล็กจึงใช้แรงเฮือกสุดท้ายกระโดดขึ้นไปบนยอดของต้นไม้และกระโดดไปตามกิ่งไม้ต่างๆ

 

 

 

            ..

 

 

            ..

 

 

            ..

 

 

 

            “โอ๊ย! ท่านพ่อ” เสียงร้องใสๆดังขึ้นภายในห้อง

 

 

 

            “เจ้ามันไม่รู้จักจำไปทำอีท่าไหนถึงได้บาดแผลมาขนาดนี้” ชายหนุ่มร่างสูงมีหูแมวดำและหางแมวดำที่กระดิกไปมาพูดว่าขณะที่กำลังนั่งทำแผลให้ลูกชายที่นั่งหน้ามุ้ยอยู่ที่เก้าอี้

 

 

 

            “ข้าแค่คิดจะออกไปหาท่านดาร์ค แต่ท่านหลุยส์ท่านปู่ของท่านดาร์คบอกว่าไม่อยู่ ข้าเลยอยากลองไปที่โลกมนุษย์บ้างแต่กลับถูกหมาป่านอกรีคที่ไม่รู้มาจากไหนรอบกัดเอา”

 

 

 

            “เดม่อน!! นี้เจ้าคิดจะไปโลกมนุษ์อย่างนั้นหรอ!!

 

 

 

            “ใช่แล้ว ท่านพ่อข้าขอไปหน่อยนะ ข้าอยากเจอท่านดาร์คจริงๆ”เดม่อนพูดอ้อนผู้เป็นพ่อ พ่อของเดม่อนส่ายหน้าไปมาอย่างเหนื่อยใจกับลูกชายของเขา

 

 

 

            “ไม่ได้ เจ้าอายุแค่ 15 เองเป็นปีศาจที่พึ่งเกิดได้ไม่นานการที่จะออกไปโลกมนุษย์นั้นมันเร็วเกินไป” พ่อของเดม่อนพูดบอก

 

 

 

            “นะท่านพ่อ...ข้าอยากไปจริงๆ...การที่จะรอให้ข้าอายุ 100 ปีข้ารอไม่ไหวหรอกนะ” เดม่อนพูดบอก

 

 

 

            “ตามจริง 100 ปีเป็นเวลาที่เจ้าต้องเลือกเจ้านายแต่เจ้ากลับเลือกเจ้านายตั้งแต่อายุครบ 7 ขวบเสียได้แค่นี้เจ้ายังไม่สำนึกผิดอีกงั้นหรอเดม่อน” พ่อของเดม่อนพูดว่า เดม่อนมุ้ยหน้าก่อนจะเดินไปนอนบนเตียง พ่อของเดม่อนส่ายหน้าไปมาก่อนจะเดินออกมาจากห้องนอนของลูกชายตนเอง

 

 

 

            “ท่านฟอเรนส์” เสียงทุ่มต่ำดังขึ้นทำให้พ่อของเดม่อนหันไปมา

 

 

 

            “อ้าวท่านคารอส มีธุระอะไรงั้นหรอ” พ่อของเดม่อนหรือฟอเรนส์พูดขึ้นชายหนุ่มร่างสูงหรือคารอสส่งยิ้มให้ฟอเรนส์

 

 

 

            “ไดม่อนไปตามข้ามาให้ดูบาดแผลของเดม่อน” คารอสพูดขึ้นก่อนที่แมวสีดำสนิทจะกระโดดออกมาจากกระเป๋าของคารอส

 

 

 

            “ท่านพ่อเดม่อนละ” ไดม่อนพูดขึ้น ไดม่อนหรือพี่ชายของเดม่อนพูดด้วยน้ำเสียงร้อนรน

 

 

 

            “อยู่ในห้อง...ความจริงท่านไม่น่าจะลำบากมาเลยนะ” ฟอเรนส์พูดกับไดม่อนก่อนจะหันไปพูดกับคารอส ไดม่อนรีบเปิดประตูเข้าไปหาน้องชายทันที

 

 

 

            “ไม่ลำบากหรอกข้าขอตัวไปดูเดม่อนก่อนนะ” คารอสพูดตอบกลับและเดินเข้ามาในห้องจึงเห็นเดม่อนคลอเคลียพี่ชายของตนอยู่ใบหน้าบอบช้ำแขนเล็กมีรอยเล็บและบาดแผลตามตัว

 

 

 

            “เดม่อนอยากไปโลกมนุษย์อ่าท่านพี่ แต่ท่านพ่อดุข้า” เดม่อนพูดอ้อนไดม่อน ไดม่อนยิ้มนิดๆก่อนจะลูบหัวเดม่อนไปมา คารอสก็ได้แต่ยืนมองทั้งสองคุยกัน

 

 

 

            “มันยังไม่ถึงเวลานะ” ไดม่อนพูดบอก

 

 

 

            “อย่าพูดเหมือนท่านพ่อจะได้มั้ย ทีท่าพี่ยังออกไปโลกมนุยษ์ได้ตั้งแต่อายุ 18 เลย” เดม่อนพูดว่า ไดม่อนยิ้มขำ

 

 

 

            “นั้นมันก็ตั้ง 2 ปีมาแล้วเจ้ายังจำได้อีกหรอ” ไดม่อนพูดถามขึ้น

 

 

 

            “วันนี้ท่านคารอสจะมาทำแผลให้เจ้านะ” ไดม่อนพูดบอกและกอดน้องชายของตนเองเอาไว้ในอ้อมกอด เดม่อนขมวดคิ้วก่อนจะเงยหน้ามองพี่ชายของตน

 

 

 

            “ใครคือคารอสหรอฮะ” เดม่อนพูดถาม

 

 

 

            “ท่านคารอสเขาเป็นแวมไพร์แถมยังเป็นหมออยู่บนโลกมนุษย์ด้วยนะ” ไดม่อนพูดยิ้มๆเดม่อนรีบมองคารอสทันที คารอสยกยิ้มนิดๆเมื่อเห็นหางและหูที่กระดิกไปมาบ่งบอกว่าเดม่อนกำลังสนใจตน เดม่อนรีบหลบซุกอกพี่ชายทันที

 

 

 

            “น่ากลัวอ่า” เดม่อนพูดขึ้นทำให้ไดม่อนถึงกับหลุดหัวเราะออกมาทันทีส่วนคารอสก็หน้าหวอไปนิด

 

 

 

            “ข้าต้องไปที่โลกมนุษย์ต่อแล้ว เจ้าอยู่กับท่านคารอสไปก่อนนะ” ไดม่อนพูดบอก

 

 

 

            “ข้าไปด้วย!” เดม่อนพูดบอก

 

 

 

            “เจ้าต้องทำแผล” ไดม่อนพูดบอกน้องชายของตน

 

 

 

            “ท่านพ่อทำให้ข้าแล้ว” เดม่อนพูดยิ้มๆ ไดม่อนจึงหันไปหาคารอสอย่างขอความช่วยเหลือ

 

 

 

            พรึบ!

 

 

 

            “อ๊ะ! ปล่อยข้านะ! ปล่อยข้า!” เดม่อนพูดโวยเมื่อจู่ๆ คารอสก็แว๊บมาด้านหลังและกอดรัดร่างเล็กของเดม่อนเอาไว้ ไดม่อนจึงปล่อยเดม่อนออก

 

 

 

            “งั้นข้าไปก่อนนะท่านคารอส อย่าให้เดม่อนออกจากห้องนี้นะครับ” ไดม่อนพูดบอกก่อนจะกลายร่างเป็นแมวดำและวิ่งออกไปจากห้อง

 

 

 

            “ปล่อยข้า!...โอ๊ย!!” เดม่อนร้องขึ้นเมื่อคารอสจับขาข้างที่มีรอยเขี้ยวของหมาป่าอยู่

 

 

 

            “เจ้าโดนหมาป่ากัดนิ” คารอสพูดขึ้นเดม่อนน้ำตาซึมเพราะปวดที่แผลมาก

 

 

 

            “แล้วทำไมละ! ข้าเจ็บนะ” เดม่อนพูดบอกคารอสจึงใช้วงแขนแกร่งกอดเอวเล็กๆของเดม่อนเอาไว้แน่น

 

 

 

            “นิ่ง ๆ” คารอสกระซิบบอกข้างหูของเดม่อนทำให้เดม่อนนิ่งชะงักไปทันทีใบหน้าแดงก่ำอย่างไม่มีสาเหตุ

 

 

 

            “เจ้าต้องล้างพิษไม่งั้นแผลเจ้าเน่าแน่ๆ” คารอสพูดบอกก่อนจะหันตัวไปหยิบแอลกอฮอล์ออกมาถึงแม้แอลกอฮอล์สำหรับอมนุษย์อย่างพวกเขาจะไม่ได้ช่วยอะไรมากแต่ก็ถือว่าได้ล้างพิษออกสักหน่อย

 

 

 

            “มันคืออะไรอะ” เดม่อนพูดถามคารอสนิ่งเงียบก่อนจะพลักให้เดม่อนนอนลงบนเตียงโดยที่เอาขาห้อยออกมาข้างเตียง

 

 

 

            “เดม่อน” คารอสพูดเรียก เดม่อนจึงเลิกคิ้วเป็นเชิงถาม

 

 

 

            “เจ้าอยากไปโลกมนุษย์ทำไม” คารอสพูดถามเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ

 

 

 

            “แล้วท่านถามทำไม” เดม่อนถามกลับขณะที่คารอสกำลังเปิดแอลกอฮอล์อยู่

 

 

 

            “ข้าถามเฉยๆ หากเจ้าไม่อยากตอบก็ไม่เป็นไร” คารอสพูดบอก่อนจะเตรียมเทแอลกอฮอล์ลาดขาของเดม่อนเพราะถ้าเอาสำลีชุบๆแบบมนุษย์พิษคงไม่สลาย

 

 

 

            “ข้าจะไปหา อ๊ะ!...โอ๊ยยยย!!” เดม่อนรีบเด้งตัวขึ้นทันทีพร้อมกับน้ำตาไหลพรากด้วยความแสบ

 

 

 

            “ไม่เอา...ฮือออ...แสบ...แสบบบ...” เดม่อนโอดครวญทันทีคารอสพยายามดึงขาของเดม่อนเอาไว้เพราะเดม่อนจะชักขากลับอย่างเดียว

 

 

 

            “อยู่นิ่งๆนะเดม่อน” คารอสพูดว่าเดม่อนสะอื้นออกมาและปล่อยโฮออกมาจนคารอสต้องรีบเทราดจนหมดขวดถึงขยับตัวเข้ามาโอบกอดเดม่อนเอาไว้

 

 

 

            “เสร็จแล้วเดม่อน เสร็จแล้ว” คารอสพูดบอกขณะรอให้แอลกอฮอล์แห้งเดม่อนอ้าปากกัดเข้าที่ไหล่แกร่งพร้อมกับเอาเล็บจิกหลังของคารอสเพื่อระบายความเจ็บ ซึ่งคารอสก็ไม่ได้พลักออกแต่อย่างใด

 

 

 

            “ฮึก...ฮือออ...” เดม่อนร้องไห้ไม่หยุดจนความแสบเริ่มจางหายไปเดม่อนจึงหยุดร้องและพลักเขี้ยวออกจากไหล่ของคารอส

 

 

 

            “ล้างแผลเสร็จแล้ว เหลือแต่ใส่ยา” คารอสพูดบอกและจับเดม่อนนอนดีๆ เดม่อนนอนมองการกระทำของคารอสอย่างหวาดระแวงถึงแม้ว่าจะไม่รู้ว่าความแสบนั้นเกิดจากอะไรแต่น้ำสีฟ้าๆนั้นเดม่อนจะไม่แตะต้องมันอีกเลย

 

 

 

            “หากว่าท่านทำเสร็จแล้วก็ออกไปสิ ข้าจะออกไปข้างนอก” เดม่อนพูดว่าเมื่อเห็นคารอสเก็บอุปกรณ์ คารอสเลิกคิ้วขึ้นก่อนจะยกยิ้มมุมปาก

 

 

 

            “ข้าไม่ไปไหนหรอก พี่เจ้าบอกให้ข้าเฝ้าเจ้าข้าก็จะเฝ้า” คารอสพูดบอกความจริงเขาไม่จำเป็นต้องทำตามที่ไดม่อนพูดขอเลยก็ได้แต่คารอสกลับรู้สึกว่าเขาอยากอยู่มองใบหน้าที่เปือนน้ำตาของแมวนอนตรงหน้าเขาเสียเหลือเกิน

 

 

 

            “ท่านไม่จำเป็นที่จะต้องมาเฝ้าข้าเลยสักนิด” เดม่อนพูดว่าและนอนคว้ำตัวพร้อมกับกระดิกหางไปมาคารอสนิ่งเงียบและนั่งลงที่เก้าอี้มองหน้าเดม่อนนิ่งๆ

 

 

 

            “ปีศาจที่พลังมีอยู่น้อยนิดอย่างเจ้าจะออกไปยังโลกมนุษย์อย่างงั้นหรอ หึ! แค่เปลี่ยนร่างเป็นแมวเป็นมนุษย์ก็ยังลำบากแล้วหากเจ้าไปเจอแสงแดดจากโลกมนุษย์เจ้าได้ตายพอดี” คารอสพูดบอก

 

 

 

            “แล้วข้าต้องทำยังไงข้าถึงจะออกไปโลกมนุษย์โดยที่ไม่กลัวแดดได้” เดม่อนพูดถามขึ้น

 

 

 

            “เจ้าอยากรู้งั้นหรอ” คารอสเลิกคิ้วถามขึ้นก่อนจะยกยิ้มมุมปาก

 

 

 

            “สิ่งที่จะทำให้เจ้าสามารถออกไปโลกมนุษย์ได้โดยที่ไม่ต้องกลัวแสงแดดก็คือ...SEX ยังไงละ”

 

 

 

++++++++++!!จบตอนที่หนึ่ง!!++++++++++

มาแล้วสำหรับคู่รอง

คารอส x เดม่อน

 

อาจจะไม่สนุกมากนะค่ะคู่นี้

ความคิดเห็น