กัลย์ดิษฐ์(fah-sai)

ห้ามคัดลอกดัดแปลงนิยายแม้เพียงแต่น้อยนิดใครทำขอให้ชีวิตพังพินาศย่อยยับพบหาความสุขไม่เจอทำอะไรก็ไม่มีวันเจริญ! ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านนิยายของไรท์นะคะ ถ้าชอบก็ช่วยกดไลค์+เม้นเป็นกำลังใจให้กันด้วยน๊าา รักกก❤❤❤

บทที่24 รักคือการเสียสละ

ชื่อตอน : บทที่24 รักคือการเสียสละ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 20.6k

ความคิดเห็น : 52

ปรับปรุงล่าสุด : 09 ก.พ. 2561 18:35 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่24 รักคือการเสียสละ
แบบอักษร

1เดือนต่อมา บ้านตระกูลหยาง

“ค่าเฮีย ไม่ต้องห่วงหรอกค่ะดาอยู่ได้ เด็กในบ้านก็มี” หญิงสาวกรอกเสียงไปยังปลายสายซึ่งผู้เป็นสามีสุดที่รักโทรมาบอกว่าวันนี้จะกลับบ้านช้ากว่าปกติเพราะติดประชุมด่วน 

“หนูดาก็รักเฮียเหมือนกัน ประชุมเสร็จแล้วรีบกลับบ้านเรานะคะ หนูดามีเซอร์ไพรส์เฮียต้องดีใจแน่ๆเลย” เธอเอ่ยบอกด้วยรอยยิ้มก่อนจะวางสายลงเพื่อเดินเข้าไปยังห้องของลูกชาย 

“เฮียซัน!” หญิงสาวตาเบิกโพลงด้วยความตกใจเมื่อพบว่าเซซันอยู่ในห้องของลูกชายเธอและที่สำคัญเขากำลังอุ้มโจนาธานอยู่ในอ้อมแขนของเขา 

“เฮียซัน ส่งลูกดามา” เธอเอ่ยขึ้นพลางทำท่าจะเดินเข้าไปหาลูกแต่เซเซันยกมือห้ามเอาไว้เสียก่อน 

“จุ๊ๆๆ อย่าเข้ามาค่ะน้องดา หลานหลับอยู่เห็นมั้ย”  

“เฮียซันอย่าทำแบบนี้ เฮียอยากได้อะไรบอกดามา แต่อย่าทำอะไรตาหนู” เธอร้องบอกเสียงสั่นเครือคิดไม่ตกเลยว่าจะช่วยเหลือลูกชายสุดที่รักได้อย่างไร 

“อยากได้น่ะมีแน่ค่ะ แต่น้องดากับลูกต้องไปกับเฮียก่อน”  

“ไม่ดาไม่ไป ส่งลูกดามานะ” เธอว่าพลางจะเข้าไปแย่งลูกน้อยมาแต่ก็โดนเขาพลักจนล้มลงไปบนโซฟาตัวใหญ่ 

“ไปกับเฮียดีๆ ยังไงเฮียก็ไม่ทำร้ายน้องดากับหลานหรอก เฮียแค่จะเอาของที่ควรจะเป็นของเฮียคืน”  

“เฮียอยากได้อะไร บ้านหลังนี้เหรอ หรือคาสิโนของคุณป๋า ถ้าบ้านนี้ดายกให้เฮียก็ได้มันเป็นชื่อดา ส่วนคาสิโนมันเป็นของเฮียเจย์ไปแล้ว แต่ดาจะคุยกับเฮียเจย์ให้ยังไงเฮียเจย์ต้องยอมให้อยู่แล้ว” เธอพยายามอธิบาย ต่อให้เขาต้องการทรัพย์สมบัติทุกอย่างในชีวิตของเธอ เธอก็พร้อมที่จะให้เพียงขอแค่ให้ลูกกลับมาอยู่ในอ้อมอกเธอเท่านั้น 

“อย่าพูดมากเลยน้องดา ไปกับเฮียเถอะ” เซซันบอกพลางเดินมาดึงแขนเธอให้เดินตามเขาไป 

“เฮียซันทำอะไรพวกเขา” เธอร้องอย่างตกใจเมื่อลงมาพบกับคนงานภายในบ้านต่างนอนสลบไสลเรียงรายกันไปหมด ส่วนลูกน้องของเจเร็ดที่อยู่เฝ้าที่นี่สองคนก็นอนจมกองเลือดอยู่ที่หน้าบ้านเช่นกัน 

“พวกนี้ไปเป็นไรหรอกเดี๋ยวก็ฟื้นแต่ลูกน้องไอ้เจย์คงไม่ฟื้นแล้วล่ะถูกมีดปักคาอกขนาดนั้น แต่เฮียไม่ได้ทำหรอกนะลูกน้องใหม่ของเฮียต่างหากที่ทำ” เซซันบอกพลางพยักพเยิดหน้าไปทางหน้าบ้านที่มีกลุ่มชายฉกรรจ์นับสิบคนยืนอยู่ซึ่งเธอแน่ใจว่าคนพวกนั้นไม่ใช่ลูกน้องเก่าของคุณป๋าเธออย่างแน่นอน 

“ดาขออุ้มลูกเองได้มั้ย นะเฮียซันดาขอล่ะ” เธอพยายามอ้อนวอนจนเซซันใจอ่อนจะส่งโจนาธานให้กับเธอ

“หยุดเดี๋ยวนี้นะซัน!!!”  

“พี่เฌอรีน” โซดาเอ่ยเรียกหญิงสาวที่ก้าวขาเรียวลงมาจากรถที่จอดอยู่ 

“ก็แค่อุ้มลูกน่ะเฌอรีน จะอะไรนักหนา” เซซันหันไปบอกอดีตภรรยาอย่างขัดใจ 

“ถ้าฉันไม่อนุญาตก็คือไม่ อย่าลืมสิตอนนี้คุณอยู่ในตำแหน่งอะไร ก็แค่ลูกน้องปลายแถวของสามีฉัน” เฌอรีนบอกพลางปรายตามองอย่างไม่ยี่ร่ะ 

“ส่วนเธอถ้าอยากให้ลูกกลับสู่อ้อมอกอย่างปลอดภัยล่ะก็ ก็ช่วยอยู่เฉยๆคอยทำตามที่ฉันสั่งเท่านั้น” เฌอรีนบอกก่อนจะหันไปพยักหน้าให้ลูกน้องมานำตัวหญิงสาวขึ้นรถไป 

“อย่าคิดทำอะไรนอกเหนือที่ฉันสั่งอีกนะซัน ไม่งั้นฉันอาจยกเลิกสัญญาที่จะคืนบ้านกับคาสิโนให้คุณก็ได้” พูดจบก็เดินขึ้นรถอีกคันไปทันที ส่วนเซซันก็ได้แต่มองตามอย่างอารมณ์เสียก่อนจะเดินไปขึ้นรถที่จอดอยู่อีกคันเช่นเดียวกัน 

โกดังเก่าแห่งหนึ่ง

“เฮียซันลูกดาอยู่ที่ไหน ให้ดาไปหาลูกนะ ได้โปรดฮึก…” โซดาเอ่ยออกมาพร้อมน้ำตาที่ไหลรินเธอไม่รู้ว่าตอนนี้เธออยู่ที่ไหน หลังจากที่ขึ้นรถมาพวกนั้นก็จับเธอมัดมือมัดเท้าแล้วปิดตาเอาไว้ จนมาถึงห้องนี้เธอถึงถูกดึงผ้าปิดตาออก หากแต่อยู่มานานหลายชั่วโมงเธอก็ยังไม่เห็นลูกของเธอเลย

“หลานอยู่อีกห้องนึง ไม่ต้องห่วงเฮียต้องการแค่บ้านกับคาสิโนพอได้ตามต้องการแล้วเฮียจะปล่อยน้องดากับหลานไป”  

“เมียกับลูกกูอยู่ไหน!!!” เสียงขอเจเร็ดดังโวยวายขึ้นอยู่ด้านนอก หลังจากที่เขากลับมาบ้านก็เจอกับสภาพลูกน้องที่นอนจมกองเลือดอยู่ และคนในบ้านที่ทะยอยฟื้นขึ้นมาก่อนที่จะได้รับโทรศัพท์จากผู้หญิงที่เขาแทบจะพลิกแผ่นดินหาแต่ก็ได้ล้มเลิกไปเพราะเขาไม่ต้องการขุดคุ้ยอดีตอีกต่อไปแล้วโดยที่ไม่คาดคิดเลยว่าอดีตจะตามมาทำร้ายชีวิตของเขาอีกครั้ง

“เฮีย!ช่วยลูกด้วย!” หญิงสาวตะโกนออกไปแม้จะยังไม่เห็นหน้าเขาแค่ได้ยินเสียงนั่นมันก็ทำให้เธอรู้สึกดีขึ้นมามากมากเหลือเกิน 

“หนูดา!” เจเร็ดที่ได้ยินเสียงของภรรยารีบวิ่งเข้ามาในห้องทันที 

“เฮีย…ฮึก..ลูก ช่วยลูกด้วย” เจเร็ดที่วิ่งเข้ามารีบเข้าไปสวมกอดเธอไว้พลางจะแก้มัดให้แต่ก็โดนเซซันห้ามเอาไว้ก่อน

“เฮียขอโทษนะคะ เฮียขอโทษที่ไม่ได้ให้คนไปดูแลหนูดามากกว่านี้” เจเร็ดยกมือขึ้นเช็ดน้ำตาให้เธออย่างแผ่วเบาก่อนจะพรมจูบไปทั่วใบหน้าเหมือนเป็นการปลอบขวัญเธอ 

“ไม่ใช่ความผิดเฮียค่ะ ไม่ใช่ ฮึก…” เธอส่ายหัวเบาๆ ไม่ได้คิดโทษเขาเลยสักนิดเดียว 

“แหมๆๆ รักกันจริงๆเลยนะเจย์” เสียงของเฌอรีนดังขึ้น 

“ปล่อยเมียกับลูกฉันได้แล้ว เอกสารยินยอมทุกอย่างฉันเซ็นให้หมดแล้วเหลือแต่ของบ้านต้องให้หนูดาเป็นคนเซ็น” เขาบอกก่อนจะหยิบซองเอกสารเล็กๆออกมาจากกระเป๋าเสื้อ 

“ใจเย็นๆสิเจย์ จะรีบร้อนไปไหนล่ะ รีนยังบอกความต้องการของรีนไม่ครบเลยนะ”  

“เธอต้องการอะไรว่ามา ฉันให้ได้ทุกอย่าง ขอแค่ฉันได้เมียกับลูกคืน” เจเร็ดเดินเข้าไปหยุดอยู่ด้านหน้าหญิงสาวพลางจ้องมองหน้าของเธอนิ่ง ไม่คิดเลยว่าคนที่เคยอ่อนหวานน่ารักเมื่อหลายปีก่อนจะร้ายจนน่าใจหายได้ถึงเพียงนี้ 

“รักมันมากสินะ ขนาดบอกให้มาคนเดียวก็ยังโง่มา” เฌอรีนบอกพลางแสยะยิ้มอย่างนึกสมเพชแต่อีกใจก็คิดอิจฉาหญิงสาวอีกคนเหลือเกินที่ได้ครอบครองทั้งตัวและหัวใจของชายหนุ่มคนนี้ หากวันนั้นเธอตัดสินใจที่จะอยู่กับเขา ตอนนี้เธอก็คงไม่ต้องใช้ชีวิตแบบนี้ ชีวิตแต่งงานกับเซซันผู้ชายที่ไม่เอาไหน ดีแต่สำมะเลเทเมาไปวันๆ จนต้องยุให้เขาโกงเงินของตระกูลมาก่อนเธอจะเป็นคนเชิดเงินหนีไป แต่ก็ดันไปพบกับมาเฟียที่ค่อนข้างจะมีอิทธิพลที่ใช้เสน่ห์หว่านล้อมเธอ คิดว่าจะได้ไปนั่งชูคอเป็นนายหญิงแต่ก็กลับได้ไปเป็นนางบำเรอชั่วครั้งชั่วคราวเท่านั้น แต่เธอก็ยอมทนอยู่เพราะเขาก็เลี้ยงดูปูเสื่อเธออย่างดีเช่นกัน 

“ใช่ฉันรักโซดามาก และคนที่เสียสละเพื่อความรักเขาไม่ใช่คนโง่หรอกนะ แต่คนที่ใช่ความรักเป็นเครื่องมือตอบสนองความต้องการของตัวเองต่างหากที่โง่”  

“ใช่!ฉันมันโง่ แล้วอีผู้หญิงหน้าโง่คนนี้แหละ ที่จะทำให้คุณได้รู้ว่าการเสียสละที่แท้จริงมันเป็นยังไง ไปเอาเด็กมา” เธอบอกกับเจเร็ดก่อนจะหันไปสั่งลูกน้องที่ยืนอยู่ 

“ลูก ฮึก…” เมื่อร่างบางเห็นลูกน้อยที่ถูกอุ้มเข้ามาก็พยายามจะกระเสือกกระสนไปหาทันที 

“อ้ะๆๆ อย่าแม้แต่จะขยับนะจ้ะสาวน้อย คุณด้วยนะเจย์ ถ้าคิดจะทำอะไรตุกติกละก็หัวสมองน้อยๆนี่ได้กระจุยแน่” เฌอรีนบอกพลางหยิบปืนด้ามสวยออกมาจากเอวของลูกน้องก่อนจะจ่อไปที่หัวน้อยๆของโจนาธานที่ยังคงหลับไม่รู้เรื่องราวอะไร

“อย่านะ!/อย่านะเฌอรีน!” โซดากับเจเร็ดเอ่ยขึ้นพร้อมกัน แม้จะอยากจะทำอะไรมากกว่านี้แต่ก็ยังไม่เห็นหนทางใดที่จะช่วยลูกออกมาอย่างปลอดภัยได้เลย 

“ว้าวๆๆรักกันจริงๆเลยนะ” เฌอรีนแสยะยิ้มก่อนจะค่อยๆเดินไปหาหญิงสาวอีกคนที่ถูกมัดมือมัดเท้าอยู่ 

“ให้มันเซ็นเอกสารที่เหลือซะ” เฌอรีนบอกกับเซซัน  

“เซ็นซะน้องดา” เซซันเดินไปหยิบเอกสารที่มือของเจเร็ดก่อนจะแกะมือหญิงสาวออก 

“ดาเซ็นแล้ว ทีนี้ขอลูกดาคืนได้โปรด” โซดารีบจรดปลายปากกาลงบนกระดาษอย่างรวดเร็วก่อนจะเงยหน้าไปสบตาเฌอรีนอย่างอ้อนวอน 

“ทีนี้มาฟังข้อแลกเปลี่ยนข้อสุดท้ายนะเจย์” เฌอรีนยกยิ้มอย่างเยือกเย็นพลางจ้องหน้าชายหนุ่มนิ่ง 

“ว่ามาได้เลยฉันให้เธอได้ทุกอย่างเฌอรีน” เจเร็ดรีบตอบตกลงทันที 

“คุณต้องทิ้งใครสักคนไว้กับฉัน” เฌอรีนบอกพลางปรายตามองเด็กน้อยในอ้อมแขนสลับกับหญิงสาวที่นั่งคุกเข่าอยู่ที่พื้น 

“คุณหมายความว่ายังไง” เจเร็ดละล่ำละลักถามอย่างไม่เข้าใจ 

“ทีแบบนี้ทำไมไม่ฉลาดเลยล่ะเจย์” เฌอรีนบอกเสียงเรียบ ได้แต่หัวเราะอย่างชอบใจที่ทำให้คนอย่างเจเร็ดหน้าถอดสีได้ 

“หมายความว่ายังไงเฌอรีน!!!” เจเร็ดตะโกนออกไปอย่างหัวเสีย 

“ใจเย็นๆสิคะที่รัก ฉันแค่ให้คุณเลือกเอง เลือกมาสิว่าใครจะได้กลับไปกับคุณ แล้วคนที่ไม่ถูกเลือกฉันจะกลายเป็นเจ้าชีวิตมัน จะเป็นคนกำหนดเองว่ามันจะอยู่หรือตาย” เฌอรีนเอ่ยด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น คนตัวโตได้แต่ยืนกัดฟันกรอดอย่างไม่สามารถทำอะไรได้เลย 

“ที่คุณบอกผมมันไม่ใช่แบบนี้นิ คุณบอกถ้าผมพาน้องดากับลูกมาเซ็นเอกสารได้คุณจะปล่อยพวกเขาไป” เซซันเอ่ยออกมาเมื่อเห็นว่าเฌอรีนไม่ได้ทำตามที่ตกลงกันไว้เลยสักนิด ถึงเขาจะไม่ใช่พี่แท้ๆของโซดาแต่เขาก็เห็นเธอเป็นน้องสาวไม่เคยจะคิดทำร้ายหรือเข่นฆ่าให้ถึงชีวิตแบบนี้ 

“ตอนแรกฉันก็ไม่ได้คิดจะทำแบบนี้หรอก ฉันตั้งใจจะเอาชีวิตเจย์ต่างหาก แต่พอเห็นคุณรักมันมากขนาดนี้ฉันเลยอยากจะให้คุณอยู่อย่างทรมานกับการสูญเสียคนที่คุณรัก” เธอหันไปสบตาเจเร็ดนิ่ง 

“อยากได้ชีวิตฉันเธอเอาไปเลย ฆ่าฉันได้เลยเฌอรีนแต่ปล่อยเมียกับลูกฉันซะ” เจเร็ดบอกพลางเดินเข้าไปอยู่ด้านหน้าของกระบอกปืนในมือหญิงสาว 

“ไม่นะเฮีย อย่าทำแบบนี้ ฮึก…ดาจะอยู่ได้ยังไงถ้าไม่มีเฮียฮึก…” โซดารีบร้องห้ามด้วยน้ำตาไหลรินจนชายหนุ่มเองรีบเดินเข้ามากอดเธอเอาไว้ 

“เฮียบอกแล้วว่าชีวิตของเฮีย เฮียก็ให้หนูดาได้ และเฮียคงอยู่ไม่ได้เหมือนกันถ้าต้องเสียหนูดาหรือลูกไป” เจเร็ดเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือสองมือหนาโอบกอดร่างบางเอาไว้แน่นหวังเหลือเกินว่านี้จะไม่ใช่อ้อมกอดครั้งสุดท้ายที่เขาจะได้รับจากเธอ 

“หยุดแสดงว่ารักกันสักที!ฉันรำคาน!” เฌอรีนตวาดเสียงดังทำให้โจนาธานตกใจร้องไห้จ้าออกมา 

“ส่งลูกมาเถอะเฌอรีนแล้วฉันจะไปกับเธอ เธอจะพาฉันไปลงนรกที่ไหนก็ได้ฉันยอม” เจเร็ดบอกเมื่อเห็นลูกชายร้องไห้ระงมแบบนี้เขายิ่งปวดใจเหลือเกิน 

“หึ หรือว่าฉันจะฆ่าทั้งคุณแล้วก็เมียของคุณดีล่ะ ส่วนตาหนูนี่ฉันจะเอาไปเลี้ยงเอง ลองคิดดูสิฉันจะเลี้ยงเค้าแบบไหนน๊าา”  

“คุณมันบ้าไปแล้วเฌอรีน” เซซันเอ่ยออกมาอย่างสุดจะทน 

“ฉันยังบ้ามากกว่านี้ได้นะซัน เช่นฆ่าคุณเพิ่มอีกสักคนเป็นไง” เธอบอกก่อนจะหันกระบอกปืนไปทางเซซันที่ยืนอยู่ 

“ยะอย่านะเฌอรีน” เซซันที่ขี้ขลาดตาขาวรีบยกมือขึ้นห้ามอย่างลุกลี้ลุกลน

“หึ ยังอ่อนแอไม่เอาไหนเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน รีบออกไปจากที่นี่ซะก่อนที่ฉันจะเปลี่ยนใจ” เฌอรีนเบ้ปากใส่เขาอย่างนึกรังเกียจ 

“เฮียขอโทษนะน้องดา” เซซันหันมาหาหญิงสาวก่อนจะรีบหยิบกระดาษสัญญาแล้วเดินออกไปทันที 

“ทีนี้ถึงตาคุณแล้วเจย์ เลือกมา คิดดีๆนะคุณมีโอกาสแค่ครั้งเดียว”  

“ฉันบอกแล้วว่าฉันให้ชีวิตฉันแลกกับลูกเมีย” เจเร็ดบอกพลางปรายตามองรอบๆห้องแม้อยากจะสู้มากเท่าไรก็คงจะไปไม่รอดเมื่อเหล่าลูกน้องที่ยืนอยู่มีราวๆสิบคนแล้วแต่ละคนก็มีปืนอยู่ในมือแทบทั้งนั้น 

“ไม่! คุณต้องเลือกมาเดี๋ยวนี้!” เฌอรีนตวาดเสียงดัง 

“ได้โปรดเถอะเฌอรีน คุณก็เคยเสียลูกไปคุณน่าจะรู้ดีว่ามันรู้สึกยังไง คุณพรากลูกผมไปแล้วครั้งนึงคุณอย่าทำมันอีกเลยนะ” เมื่อเห็นว่าใช้ไม้แข็งไม่ได้จึงต้องขอร้องด้วยท่าทีที่อ่อนลง 

“ว้าวว นี่คุณเชื่อที่ฉันบอกด้วยเหรอเนี่ย”  

“หมายความว่ายังไงคุณโกหกผมเรื่องท้องเหรอ แต่คุณเอ็ดเวิร์ดบอกว่า…”  

“ฉันท้องจริงๆ เพียงแต่ไม่ใช่ลูกของคุณไงเจย์ เด็กนั่นมันลูกของเซซันต่างหาก แต่ฉันต้องหลอกมันไม่งั้นมันคงไม่ยอมให้ฉันเอาเด็กออกยังไงล่ะ ใครอยากจะให้ลูกโตมามีพ่อไม่เอาไหนแบบมัน”  

“เธอนี่มันเลวกว่าที่ฉันคิดไว้อีกนะ” เจเร็ดมองหน้าเธออย่างเหลืออด 

“แล้วไงล่ะเจย์ ฉันก็กำลังจะเลวอีกครั้งนี้ไงล่ะ”  

“อย่า/อย่า!!!” เจเร็ดกับโซดาเอ่ยขึ้นพร้อมกันเมื่อเฌอรีนเอาปืนจ่อไปที่หัวของโจนาธานอีกครั้ง 

“เฮียเลือกลูกไปได้โปรดฮึก…หนูดาขอร้อง ช่วยตาหนูไปฮึก…” โซดาร้องบอกเธอไม่ต้องการให้ลูกเป็นอะไรหากมีใครสักคนต้องจากไปเธอจะเป็นคนไปเอง 

“ไม่ค่ะเฮียไม่ยอม” เจเร็ดเข้าไปประคองใบหน้าสวยให้หันไปสบตากับเขา 

“ถ้าไม่เลือกฉันจะเลือกให้เอง”  

“ไม่!ได้โปรด ตกลงฉันเลือกลูก ฉันเลือกลูก” เจเร็ดตอบออกไปด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ 

“งั้นมาเอาไปสิ” เฌอรีนบอกพลางส่งหนูน้อยให้กับผู้เป็นพ่อ 

“ฉันขออยู่กับหนูดาสักพักได้มั้ย ได้โปรดเถอะนะเฌอรีนให้ฉันได้อยู่กับเมียเป็นครั้งสุดท้าย” เจเร็ดหันไปมองเธออย่างอ้อนวอน 

“ฉันให้5นาทีเท่านั้น” เฌอรีนบอกก่อนจะหันไปพยักหน้าให้ลูกน้องทั้งหมดออกไปรอด้านนอกพร้อมๆกับเธอ 

“ดูแลลูกแทนดาด้วยนะคะเฮีย หนูดารักเฮียกับลูกมากนะคะ” เธอเข้ามากอดชายหนุ่มและลูกเอาไว้ด้วยน้ำตาไหลริน 

“ไม่ค่ะเราทั้งหมดจะออกไปจากที่นี่ เรย์กำลังมาช่วย ตอนนี้เราแค่ต้องทำทุกอย่างเพื่อถ่วงเวลาไว้” เจเร็ดบอกพลางนึกถึงเมื่อตอนที่เขาออกมาเขาสั่งให้เรย์ตามมาช่วยเขาทีหลังและคาดว่าตอนนี้เรย์คงจะรออยู่พร้อมกับลูกน้องด้านนอกแล้ว 

ปังๆๆๆ!!! เสียงปืนดังสนั่นหวั่นไหวอยู่ด้านนอกก่อนที่เฌอรีนจะรีบเปิดประตูเข้ามาแล้วรีบจ่อปืนไปที่ชายหญิงสลับไปมา 

“คุณก็โกหกพกลมเก่งเหมือนกันนิเจย์ ส่งลูกน้องมาช่วยเสียด้วย”  

“เธอปล่อยพวกเราไปเถอะ” เจเร็ดส่งลูกให้ร่างบางอุ้มไว้ก่อนจะเข้าไปขวางหน้าเมียและลูกทันที 

“ในเมื่อรักกันมากก็ตายๆไปให้หมดเนี่ยแหละ” เฌอรีนแสยะยิ้มอย่างเยือกเย็น ก่อนจะจ่อปืนไปที่ชายหนุ่มเป็นคนแรก  

“นี่เจย์!ปล่อยนะ!” เฌอรีนร้องอย่างตกใจเมื่อยังไม่ทันเหนี่ยวไกปีนก็ถูกเจเร็ดตรงเข้าคว้าข้อมือเอาไว้ ก่อนที่จะสะบัดแขนแรงๆจนปืนกระเด็นตกพื้นไปไกล จากนั้นจึงผลักร่างหญิงสาวให้ล้มลงไปนอนกับพื้นก่อนจะรีบเดินเข้าไปประคองภรรยาและให้ค่อยๆยืนขึ้น 

“นายครับ” เรย์ที่เปิดประตูเข้ามารีบวิ่งมาหาผู้เป็นนายทันที 

“ฉันไม่เป็นไรขอบใจนะที่พวกนายมาทันเวลาพอดี รีบไปกันเถอะ”  

“ฝันไปเถอะเจย์!” เสียงของเฌอรีนดังขึ้นพร้อมๆกับปืนอีกกระบอกที่ถูกเหนี่ยวไกออกมา โดยที่คนตัวโตรีบโผเข้าไปกอดหญิงสาวกับลูกไว้ในอ้อมอกทันที 

ปัง!!!ปัง!!!ปัง!!! เสียงปืนดังขึ้นระรัวอีกครั้งพร้อมๆกับร่างของเฌอรีนที่ร่วงลงไปกองกับพื้นจากกระสุนของเรย์นั่นเอง 

“เฮีย!เฮีย!” โซดาร้องอย่างตกใจเมื่อเห็นชายหนุ่มทรุดลงไปต่อหน้าต่อตาพร้อมๆกับเลือดที่ไหลรินออกมาอย่างมากมาย


****************************************

โอ้ยยนังเฌอรีนมาพร้อมกับเรื่องร้ายๆจริงๆ เฮียของหนูดาจะเป็นอะไรมั้ยยย งือออ ทำไมไรท์เศร้า😂😂😂 มาตามต่อตอนหน้าน๊าา

ปล.ไรท์ขอติดเหรียญสองตอนนะจ้ะ บทที่21กับ22 ส่วนบท23ติดพรุ่งนี้นะคะ❤❤❤

ปล.2 เรื่องหล่อร้ายพ่ายรักรีไรท์เกือบเสร็จแล้ว มีเพิ่มตอนพิเศษของคุณแม็กกับนานะและคุณเจคกับหนูอันอีก แต่ยังไม่แน่ใจว่าจะทำหนังสือมั้ยเพราะถ้าสั่งพิมพ์น้อยค่าหนังสือต่อเล่มมันจะแพง หรือไม่ก็อาจจะลงเป็นอีบุ๊คแทนเพราะตอนนี้สมัครเรียบร้อยละ ยังไงเดี๋ยวมาแจ้งอีกทีนะคะ



แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น