แมวขี้อ้อน

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Vampire Yaoi Boy's Love (3P) -20- ...เจ้าอยากเป็นแวมไพร์มั้ย...

ชื่อตอน : Vampire Yaoi Boy's Love (3P) -20- ...เจ้าอยากเป็นแวมไพร์มั้ย...

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 29.4k

ความคิดเห็น : 25

ปรับปรุงล่าสุด : 10 ม.ค. 2558 20:56 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Vampire Yaoi Boy's Love (3P) -20- ...เจ้าอยากเป็นแวมไพร์มั้ย...
แบบอักษร

Vampire Yaoi Boy’s Love (3P)

อันตรายรักร้ายฉบับนายแวมไพร์ตัวแสบ

 

 

 

 

ที่ 20

 

 

...จ้ป็ร์มั้...

 

 

 

            เช้าวันนี้ไอเดียตื่นขึ้นมาแต่เช้าเพื่อที่จะอาบน้ำและเตรียมอาหารโดยที่ลูซปลุกตอนตี 5 ครึ่งแล้วขอนอนเพราะนอนเฝ้าไอเดียทั้งคืน ไอเดียอาบน้ำแต่งตัวเสร็จจึงเดินลงมาแต่แปลกที่มีอาหารถูกเตรียมไว้ให้เรียบร้อยแล้วอยู่ที่ห้องนั่งเล่น ไอเดียจึงรีบเดินไปยังห้องครัวจึงเห็นดาร์คกำลังล้างกระทะอยู่

 

 

 

            “ตื่นแล้วหรอ หลับสบายมั้ย” ดาร์คพูดถามยิ้มๆ

 

 

 

            “ครับ แล้วนี้ดาร์คเป็นคนทำอาหารหรอ” ไอเดียพูดถามขึ้นดาร์คนิ่งนิด

 

 

 

            “เปล่า รีคอนนะ” ดาร์คพูดว่าทำให้ไอเดียเลิกคิ้วขึ้นอย่างแปลกใจ

 

 

 

            “แล้วรีคอนละ” ไอเดียพูดถาม

 

 

 

            “มันบอกจะกลับโลกแวมไพร์ก่อน” ดาร์คพูดบอกอย่างไม่ใส่ใจนัก

 

 

 

            “ทำไมละครับ น่าจะอยู่ทานข้าวด้วยกันแท้ๆ” ไอเดียพึมพำ

 

 

 

            “ช่างมันเถอะมันไม่อยู่ก็ดีแล้วเหม็นสาป” ดาร์คพูดว่าก่อนจะเก็บกระทะเข้าที่และเดินจับมือไอเดียมานั่งกินข้าวที่ห้องนั่งเล่นโดยดาร์คนั่งมองเฉยๆ เมื่อกินเสร็จแล้วดาร์คจึงปลุกให้ลูซมาเก็บจานโดยที่ตนเองวิ่งไปส่งไอเดียโดยให้ไอเดียเกาะหลัง

 

 

 

            “ขอบคุณนะ” ไอเดียพูดยิ้มๆเมื่อมาถึงหลังโรงเรียน ซึ่งมีทางเข้าอยู่แต่มีคนเข้าไม่มากเท่าไหร่

 

 

 

            “ระวังตัวด้วยนะไอเดียข้าได้กลิ่นหมาป่าหลายตัวอยู่สงสัยรีคอนส่งมาเฝ้าเจ้าข้าอยากอยู่กับเจ้าเหลือเกิน” ดาร์คพูดบอกก่อนจะหอมแก้มใสเบาๆ ไอเดียยิ้มรับ

 

 

 

            “ไม่ต้องห่วงผมหรอก...งั้นผมไปเรียนก่อนนะครับ” ไอเดียพูดบอกก่อนจะเดินไปที่อาหารเรียนเพื่อเอากระเป๋าไปไว้ในห้องและรอเวลาเข้าแถวหน้าเสาธงเมื่อเข้าแถวเรียบร้อยแล้วก็ได้เวลาเรียนเวลาผ่านไปล่วงเลยถึง 11.50 น. ซึ่งคุณครูในห้องของไอเดียปล่อยก่อนเวลาพัก 10 นาที

 

 

 

            “ไอเดีย ๆ เรื่องจริงหรอที่มีรุ่นน้อง ม.4 มาชอบนะ” เกตพูดถามขึ้นเพราะระหว่างที่ไอเดียไม่มาโรงเรียนก็มีข่าวลือแบบนี้ออกมา

 

 

 

            “อะไร ? เราไม่เห็นรู้เรื่องเลยอ่ะ” ไอเดียพูดว่าอย่างไม่ใส่ใจมากเท่าไหร่เพราะในหัวสมองตอนนี้ยังคิดไม่ตกอยู่ว่ารีคอนอยู่ไหนในตอนนี้

 

 

 

            “แล้วฉันก็เห็นด้วยนะว่าเด็กคนนั้นมารอนายทุกวันเลยละแต่นายไม่มาโรงเรียนเลย” เกตยังพูดต่ออีกก่อนจะหันไปเห็นชายหนุ่มร่างเล็กหน้าตาน่ารักเดินมาที่ห้องของม.6/1

 

 

 

            “นั้นไง ๆ เด็กคนนั้นอะหน้าหวานมากอะแก” เกตพูดบอกอย่างตื่นเต้นก่อนจะทำตาเยิ้มเมื่อเห็นเด็กหนุ่มหน้าหวานกำลังนั่งอยู่ที่ด้านนอกห้องราวกับรออะไรบางอย่าง

 

 

 

            “แกก็พูดไป กลับบ้านเถอะวันนี้เราแวะกินไอศครีมร้านเปิดใหม่กันหน่อยมั้ย” ไอเดียพูดขึ้นก่อนจะเดินออกมาจากห้องเด็กหนุ่มลุกขึ้นนั่งพร้อมกับฉีกยิ้มกว้างเมื่อเห็นไอเดียเดินออกมาจากห้อง

 

 

 

            “รุ่นพี่ครับ!” เด็กหนุ่มเรียกขึ้นไอเดียจึงทำหน้างง

 

 

 

            “เรียกพี่หรอ” ไอเดียพูดถามอย่าง งงๆเด็กหนุ่มยิ้มกว้างและพยักหน้าอย่างรวดเร็วไอเดียจึงยิ้มบางๆให้เพราะปฎิเสธไม่ได้เลยว่าเด็กหนุ่มตรงหน้ามีท่าทีน่ารักมากเลยทีเดียว

 

 

 

            “ผะ...ผมอยากคุยกับรุ่นพี่สองคนได้มั้ยครับ” เด็กหนุ่มพูดบอกไอเดียจึงหันไปมองเกตทันที

 

 

 

            “ฉันจะไปรออยู่ข้างล่างแกก็หลบมุมไปคุยกันแล้วกัน” เกตพูดว่าโดยไม่ต้องให้ไอเดียขอความเห็นใดๆ ไอเดียหน้าเหวอนิดๆก่อนจะพยักหน้ารับและเดินตามเด็กหนุ่มไปถึงหลังโรงเรียน

 

 

 

            “ขอโทษนะครับที่ให้เดินมาไกลถึงขนาดนี้” เด็กหนุ่มพูดว่าสีหน้าบ่งบอกถึงความกังวลอย่างเห็นได้ชัด ไอเดียจึงส่ายหน้าไปมายิ้มๆ

 

 

 

            “ไม่เป็นไรหรอก ว่าแต่เรามีอะไรจะคุยกับพี่หรอ” ไอเดียพูดถามขึ้นเด็กหนุ่มยึกยักเล็กน้อยก่อนจะหยิบอะไรบางอย่างออกมาจากกระเป๋า

 

 

 

            “ผมขอแนะนำตัวเองก่อนแล้วกันนะครับ...ผมชื่อทาโร่ เป็นรุ่นน้องพี่อยู่ม.4ครับ” เด็กหนุ่มพูดแนะนำตัวไอเดียพยักหน้ารับก่อนที่ทาโร่จะยื่นนาฬิกาเรือนขนาดพอดีของผู้ชายมาให้ไอเดีย

 

 

 

            “คือผมไม่รู้ว่ารุ่นพี่ชอบมั้ย...ตะ...แต่ผมก็ตั้งใจเลือกอย่างเต็มที่แล้วนะครับ” เด็กหนุ่มพูดว่าด้วยใบหน้าขึ้นสีแดงระเรื่อย

 

 

 

            “เอามาให้พี่ทำไมอะ” ไอเดียพูดถามขึ้นถึงแม้ว่าจะรู้แล้วก็ตามที

 

 

 

            “คะ...คือ...รุ่นพี่เป็นแรงบันดาลใจของผมครับ” ทาโร่พูดขึ้นก่อนที่สายตาจะเหลือบไปเห็นชายหนุ่มร่างสูงกำลังเดินมาทางไอเดีย

 

 

 

            “แรงบันดาลใจงั้นหรอ ?” ไอเดียพูดทวนอย่าง งงๆ

 

 

 

            “ไอเดีย” เสียงทุ่มต่ำเรียกไอเดียทำให้ไอเดียหันไปมองก่อนจะระบายยิ้มเมื่อเห็นรีคอนเดินเข้ามาหาพร้อมกับสายตาที่มองเด็กหนุ่มอย่างไม่พอใจมากนักเพราะรีคอนรู้ว่าเด็กหนุ่มคิดยังไงกับไอเดีย

 

 

 

            “กลิ่นเจ้าอยู่แถวๆนี้ข้าเลยมาดูไม่คิดว่าจะเจอ” รีคอนพูดบอกทาโร่ทำหน้างงที่รีคอนพูดข้ากับเจ้า

 

 

 

            “อ่อ พอดีผมมาคุยกับรุ่นน้องนิดหน่อยนะ” ไอเดียพูดบอกยิ้มๆ

 

 

 

            “งั้นเรากลับกันเลยมั้ย” รีคอนพูดถามขึ้น ไอเดียจึงหันไปมองทาโร่ ทาโร่จึงลดมือลงและเก็บนาฬิกาเข้ากระเป๋ากางเกงนักเรียนของตน

 

 

 

            “รุ่นพี่กลับเลยก็ได้ครับ งั้นผมขอตัวก่อนนะครับ” ทาโร่พูดบอกก่อนจะเดินสวนรีคอนแต่เด็กหนุ่มชะงักไปเล็กน้อยก่อนจะหันมามองรีคอนด้วยแววตาไม่พอใจอย่างมาก ก่อนจะรีบวิ่งหนีออกไปทันที

 

 

 

            “พูดอะไรกับทาโร่นะ” ไอเดียพูดถามขึ้น รีคอนนิ่งเงียบก่อนจะอุ้มไอเดียขึ้นและรีบกระโดดขึ้นไปบนต้นไม้และออกตัววิ่งไปเรื่อยๆจนมาถึงหน้าบ้านของไอเดีย

 

 

 

            “ข้าคงไม่ได้อยู่กับเจ้านะไอเดีย” รีคอนพูดบอกขณะที่ยืนอยู่หน้าบ้านของไอเดีย

 

 

 

            “ครับ ผมเข้าใจแล้ว” ไอเดียพูดบอกและส่งรอยยิ้มบางๆไปให้รีคอน

 

 

 

            “งั้นข้าไปก่อนนะเจ้าผีดูดเลือดกำลังรอนายอยู่ที่ห้องนอนนะ” รีคอนพูดบอกก่อนจะหายวับไปทันทีทิ้งแต่ลมแรงๆเข้ามาปะทะร่างกายของไอเดีย

 

 

 

            “เจ้านั้นไปแล้วงั้นหรอ” เสียงทุ่มขี้เล่นดังขึ้นจากทางด้านบนไอเดียเงยหน้าขึ้นไปมองก็เห็นลูซยืนเท้าคางกับขอบหน้างต่างอยู่ด้านบน

 

 

 

            “แล้วดาร์คละครับ” ไอเดียพูดถามเมื่อไม่เห็นวี่แววของดาร์ค

 

 

 

            “มันไปโลกแวมไพร์นะ” ลูซพูดบอกไอเดียขมวดคิ้วอย่างไม่เข้าใจ

 

 

 

            “ไปทุกวันเลยหรอ”

 

 

 

            “เปล่าหรอก แค่ช่วงนี้มีเรื่องอะไรหลายๆอย่างที่มันจะต้องจัดการ” ลูซพูดบอกและกระโดดลงมาจากหน้าต่างชั้นสองก่อนจะเดินมาเปิดประตูหน้าบ้านให้ไอเดีย

 

 

 

            “อย่าทำหน้าแบบนั้นสิมันไปทำธุระเรื่องของเจ้านะไม่ได้ไปหาใครหรอกน๊า” ลูซพูดบอกอย่างรู้ทัน

 

 

 

            “ผมก็ไม่ได้ว่าอะไรสักหน่อย” ไอเดียพูดว่าพร้อมกับหน้าขึ้นสีนิดๆที่ลูซรู้ทัน

 

 

 

            “แล้วดาร์คไม่หิวหรอ” ไอเดียพูดถามขึ้นอย่างเป็นห่วง

 

 

 

            “ไม่ต้องห่วงมันหรอก ข้าให้มันดื่มเลือดจากข้อมือข้าไปนิดหน่อยแล้ว” ลูซพูดบอก

 

 

 

            “พวกคุณก็ดื่มเลือดกันเองได้ทำไมต้องมาดื่มเลือดผมละ” ไอเดียถามอย่างไม่เข้าใจ

 

 

 

            “แวมไพร์ดื่มเลือดของแวมไพร์ด้วยกันมันก็ช่วยอะไรไม่ได้มากนักหรอกเพราะพวกข้าเป็นชั้นสูงพวกข้าจึงพอดื่มเลือดของแวมไพร์ด้วยกันได้แต่ต้องเป็นชั้นเท่ากันหรือชั้นที่สูงกว่านะ” ลูซพูดอธิบาย

 

 

 

            “คุณก็เลยมาดื่มเลือดของผมสินะ” ไอเดียพูดขึ้นอย่างเข้าใจลูซยกยิ้มมุมปากก่อนจะเอากระเป๋าของไอเดียมาถือ

 

 

 

            “ก็เพราะเลือดของนายมันอร่อยมากจนทนแทบไม่ไหวยังไงละ” ลูซพูดบอกและเลียรอบริมฝีปากไอเดียรีบหันหน้าหนีทันที

 

 

 

            “บะ...บ้า!” ไอเดียพูดว่าและรีบเดินเข้าบ้านเรียกเสียงหัวเราะของลูซได้เป็นอย่างดี

 

 

 

            “นี้เจ้าเขินเพราะข้าชมเจ้าเรื่องเลือดนะหรอ” ลูซพูดยิ้มๆและวางกระเป๋าของไอเดียลงข้างเตียงและเดินมาหาไอเดียที่นั่งนิ่งอยู่ที่เก้าอี้

 

 

 

            “ผมไม่ได้เขินสักหน่อย เอ่อว่าแต่ดาร์คจะกลับมาตอนไหนหรอ” ไอเดียรีบพูดเปลี่ยนเรื่อง

 

 

 

            “มันออกไปนานแล้วเดี่ยวก็กลับมา อ๊ะนั้นไงกลับมาละ” ลูซพูดบอกและเดินมาที่หน้าต่างโดยที่จู่ๆดาร์คก็กระโดดตั้งแต่ชั้นล่างขึ้นมาชั้นบนหน้าต่างของไอดีย

 

 

 

            “คิดถึงจัง” คำแรกที่ดาร์คพูดขึ้นทำให้ไอเดียยิ่งหน้าแดงเข้าไปใหญ่ ดาร์ครีบเดินเข้ามาหาไอเดียและกอดรัดไอเดียเอาไว้พร้อมกับถอนหายใจเบาๆ

 

 

 

            “เหนื่อยมากหรอครับ” ไอเดียพูดถามขึ้นดาร์คไม่ได้ตอบอะไรเพียงแค่ซุกหน้าลงที่ซอกคอของไอเดียพร้อมกับใช้ลิ้นเย็นๆลากผ่านไปมาไอเดียสะดุ้งเล็กน้อยแต่ก็ไม่ได้ว่าอะไร ไอเดียยกมือขึ้นโอบกอดรอบคอของดาร์คเอาไว้และหลับตาลงช้าๆ ก่อนที่ดาร์คจะฝั่งเขี้ยวลงที่ซอกคอของไอเดียอย่างแผ่วเบา

 

 

 

            “อึก...อึก...อึก...” เสียงดื่มเลือดของดาร์คดังออกมาให้ไอเดียได้ยิน ไอเดียลืมตาขึ้นช้าๆความเจ็บปวดที่ชินชาค่อยๆแปลเปลี่ยนจากเจ็บเป็นชาไปรอบคอเลือดอุ่นๆของไอเดียไหลออกมาตามรูที่เขี้ยวของดาร์คเจาะอยู่ ดาร์คดูดดื่มเลือดอันหอมหวานของไอเดียที่กินเมื่อไหร่ก็ไม่เบื่ออย่างรวดเร็ว

 

 

 

            “ดาร์ค” ลูซพูดปรามเมื่อดาร์คไม่ยอมหยุดดูดเลือดของไอเดีย ดาร์คจึงค่อยๆถอนเขี้ยวแหลมคมออกจากซอกคอของไอเดียสร้างความเจ็บปวดให้ไอเดียไม่น้อยก่อนที่ลิ้นเย็นๆของดาร์คจะเลียปิดรอยแผลให้ไอเดีย จนแผลนั้นปิดสนิท ไอเดียก็ยังไม่ปล่อยดาร์ค ไอเดียหอบหายใจอยู่สักพักก่อนจะค่อยๆคลายอ้อมกอดออก ดาร์คมองหน้าไอเดียยิ้มๆเมื่อเห็นใบหน้าที่ขึ้นสีระเรื่อยของไอเดีย

 

 

 

            “ไอเดีย” ดาร์คพูดเรียกทำให้ไอเดียเลิกคิ้วขึ้นเป็นเชิงถาม ดาร์คไม่ได้พูดอะไรออกมาอีกเพียงแต่ค่อยๆประกบริมฝีปากเข้ากับไอเดียช้าๆ โดยที่ลูซยืนมองอยู่โดยไม่พูดอะไรออกมาแต่คอยสอดส่องดูหมาป่าที่แอบแฝงอยู่รอบๆบ้านของไอเดีย

 

 

 

            “อืมมม....” ไอเดียครางแผ่วในลำคอเมื่อดาร์คสอดลิ้นเข้ามากวาดหาความหวานในโพลงปากเล็ก

 

 

 

            “ฮื่มมม...” ดาร์คคำรามในลำคออย่างพอใจที่ไอเดียใช้ลิ้นเกี่ยวพันลิ้นของตนคืนถึงแม้ว่าจะเงอะงะเล็กน้อยก็ตาม ดาร์คลูบไล้แผ่นหลังบางของไอเดียลูซที่ดูเหมือนจะทนดูเฉยๆไม่ไหวจึงเดินมาด้านหลังของไอเดียและย่อตัวลงดูดเม้มหลังคอขาวของไอเดีย

 

 

 

            “ไอเดีย...เจ้ารักพวกข้ามั้ย...หื้ม ?” ดาร์คที่ถอนริมฝีปากออกมาแล้วพูดถามเสียงนุ่ม

 

 

 

            “รัก...” ไอเดียตอบเสียงแผ่วในขณะที่ลูซยังคงก้มๆเงยๆที่ซอกคอของไอเดียอยู่

 

 

 

            “เจ้าอยากเป็นแวมไพร์มั้ย...มีชีวิตนิรันดร์อยู่ร่วมกับพวกข้าใช้ชีวิตอยู่ร่วมกับพวกข้าโดยไม่ต้องหวั่นเกรงว่าเราจะจากกัน” ดาร์คพูดถามด้วยแววตาจริงจังไอเดียนิ่งอึ้งทันทีเมื่อได้ยิน

 

 

 

            “พวกข้าสาบานว่าจะไม่ทิ้งเจ้าเด็ดขาด” ลูซพูดเสริมออกมาอีก

 

 

 

 

++++++++++!!จบตอนที่ยี่สิบ!!++++++++++

 

 

มาแล้วค่าขอโทษที่ให้คอยนานน๊า

ความคิดเห็น