เต้าหู้ไข่

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 5 ขนหัวลุก

ชื่อตอน : ตอนที่ 5 ขนหัวลุก

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 7.8k

ความคิดเห็น : 22

ปรับปรุงล่าสุด : 09 ก.พ. 2561 02:14 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 5 ขนหัวลุก
แบบอักษร

ตอนที่ 5

ขนหัวลุก



ผมมาเดินอยู่ในมินิมาร์ทหลังจากแยกกับทิมหลังเลิกเรียน อากาศเย็นๆ ในช่วงหกโมงบวกกับการที่ฝนทำท่าจะตกลงมาทำให้ผมอยากกลับให้ถึงหอไวๆ ไม่อยากออกไปไหนเลย ไม่มีอารมณ์มาเดินดูนั่นดูนี่ จึงเดินหาของที่ตั้งใจมาซื้อ รีบๆ หยิบจะได้รีบๆ กลับ

"หนู"

โห...ช็อกโกแลตลดราคาแหละ

"ไอ้หนู"

เหมาเลยดีไหม

"น่าน!"

ผมหันขวับไปมองเสียงนั้นก่อนจะพบว่าเป็นพี่ซีที่กำลังเดินเข้ามาหา

"อ้าวพี่"

"เรียกตั้งนานไม่ได้ยินหรือไง"

"ไม่ได้ชื่อหนู" ผมตอบสั้นๆ พี่ซีทำท่าจะเขกกบาลผม ผมมองไปยังรถเข็นในมือเขา ทั้งขนม เครื่องดื่มเยอะจนเต็มรถ

"โหพี่ นี่ซื้อไปขายต่อเหรอ?"

"ให้น้องรหัส"

ผมแอบตกใจ เพราะของที่ซื้อให้น้องรหัสอย่างกับเอาไปบริจาคผู้ประสบภัยน้ำท่วมอะไรอย่างนั้น ถ้าเทียบกับพี่รหัสตัวเองแล้วผมนี่อิจฉาตาร้อนผ่าวเลย ตั้งแต่เข้ามหาลัยมาได้ขนมมาสองสามถุง หลังจากนั้นพี่รหัสก็หายสาบสูญจนผมเองก็ไม่แน่ใจว่ามันมีอยู่จริงหรือเปล่า

"พี่นี่ท่าทางจะรักน้องคนนี้มากสินะ"

"น้องใครใครก็ต้องรักดิ"

"อันนี้ก็ให้น้องด้วยเหรอ" ผมชี้ไปที่เบียร์หลายขวดในนั้น

"อันนี้กินเองครับ"

"ขี้เมาว่ะ"

"พูดมาก อันนี้กินกันไหมเนี่ยจะได้ซื้อไปใส่ตู้เย็นไว้ให้" เขาว่าแล้วหยิบเยลลี่ปีโป้มาถุงหนึ่ง สวัสดิการที่หอมันดีเพราะพี่เขามักจะซื้อนม ซื้อขนมไปติดตู้เย็นในครัวเอาไว้ให้กินฟรีนี่แหละ ผมไม่ได้ตอบคำถามเขาแต่เดินไปหยิบปีโป้มาเพิ่ม รวมเวเฟอร์ กับช็อกโกแลตที่ลดราคาเมื่อกี้ด้วย

"พอๆ หนูจะปล้นพี่หรือไง"

"พี่ดูรวยอะ"

"รวยห่าอะไรล่ะ หลบเลยจะไปจ่ายตังค์แล้ว" เขาเข็นรถหนีผมไปจ่ายเงินที่เคาท์เตอร์ ผมเองก็เดินตามไปด้วย ระหว่างนั้นเขาก็มาหยุดที่ชั้นวางร่ม คนตัวสูงกวาดสายตามองชั้นนั่นแล้วหันมาถามผม

"เอาสีอะไรดี"

ผมชี้ไปที่คันสีเขียวอย่างไม่คิดอะไร พี่ซีก็หยิบมันใส่รถเข็นไปด้วย

"อีกอันนึงอะ สีอะไรดี"

"พี่ซื้อทำไมเยอะแยะ"

"ช่วงนี้ฝนตกบ่อย เดี๋ยวซื้อไปทิ้งไว้ที่หอ เผื่อคนบางคนมันไม่มีร่มใช้จะได้ไม่เป็นลูกหนูเปียกฝนไง"

ผมหันมองเคืองเพราะรู้ตัวว่าไอ้คนบางคนที่เขาว่านั่นมันผมชัดๆ พี่ซีหยิบร่มสีแดงไปอีกคันหนึ่งแล้วเดินไปจ่ายเงิน ภายใต้ความเคืองของผม กลับมองเห็นความเอาใจใส่ของเขาผ่านการกระทำนั่นอยู่เล็กน้อยเช่นกัน

ผมยืนรอจ่ายเงินอยู่ข้างหลัง เห็นยอดชำระของเขา และเงินที่เขาหยิบออกมาจ่ายค่าของแล้วก็อดแซวไม่ได้

"เมื่อวานยังไม่มีตังค์กินข้าวอยู่เลย"

"หลอกกินข้าวฟรีไม่รู้เหรอ"

ผมเบ้ปากใส่ ก็คิดอยู่แล้วว่ามนุษย์ที่ขี่จักรยานคันละแสนจะไม่มีเงินกินข้าวได้ไง ถึงเขาจะทำตัวเซอร์ค่อนเอียงไปทางสกปรก ซกมก ขี้เมา จรจัด หยาบคาย ปากหมา สถุน แต่รังสีความรวยในตัวเขาก็ยังพุ่งออกมาเป็นระยะ ด้วยใบหน้าและผิวพรรณที่ดูดีแบบพวกลูกครึ่งนั่นล่ะมั้งที่ทำให้เขาดูดีแม้จะอยู่ในสภาพไหนก็ตาม 

"พี่ซี วันนี้ว่างไหม"

"ทำไม จะเลี้ยงข้าวอีกเหรอ"

"อือ เดี๋ยวเลี้ยงเอ็มเคเลย"

"เออว่าง โคตรว่างเลย"

"ไปบ้านเพื่อนผมที่ตายกันนะ"

"เอ่อ เอาจริงนัดเพื่อนกินเหล้าไว้ว่ะ"

ผมได้แต่มองแรงใส่อย่างไม่พอใจ  เขาทำทีเล่นทีจริงจนผมรู้สึกรำคาญ บางเวลาก็ออกตัวอยากจะช่วยซะเหลือเกิน บางทีก็ทำเหมือนไอ้ที่พูดไปก่อนหน้านี้เป็นเรื่องเล่นๆ ไอ้กลับกลอกเอ๊ย!

"เออๆ ไปก็ไป ไม่ต้องทำหน้าเหมือนหนูโกรธแบบนั้นเลย"

"หนูห่าอะไรล่ะพี่ เดี๋ยวก็กัดหน้าแหกเลย!"

"แน่ะๆ ทำดุๆ"

"ก็ผมไม่ใช่หนู"

"ล้อเล่นหน่อยเดียวไม่ได้เลย" เขาพูดขำๆแล้วยื่นแขนมาคล้องคอผม

"ผมเรียกพี่ว่าหมาได้ไหมล่ะ พี่ปากหมาอ่ะ"

"เอาดิ เอาที่หนูสบายใจอะ พี่ได้หมด"

ผมส่ายหัวเบาๆ พยายามสะบัดแขนเขาที่คล้องคอออกแต่เขากลับรัดมันให้แน่นกว่าเดิม

"ว่าแต่เลี้ยงเอ็มเคแน่นะ"

"อือ"

"สั่งเป็ดด้วยนะ"

"เออ!"

...

หลังจากกลับมาถึงหอ พี่ซีเดินเอาของที่ซื้อเข้าไปเก็บในครัว ส่วนผมนั่งรอเขาที่โซฟา ก่อนจะหันไปเห็นคนที่เปิดประตูเข้ามา ไคโรที่อยู่ในชุดนักเรียนม.ปลายยิ้มกว้างมาก่อนที่จะทักทาย

"พี่น่าน สวัสดีฮะ"

"ครับ" ผมตอบรับก่อนไคโรจะโดดมานั่งข้างๆ แล้วยิ้มกว้าง

"ไอ้ไค กลับหอแต่วันๆ เป็นด้วยเหรอมึง" พี่ซีเอ่ยทักตอนที่เดินเข้ามา  

"ว่าแต่ผม เฮียก็เหมือนกันแหละ วันนี้ไม่เมาด้วยนี่"

"กูไม่มีตังค์กินเหล้า จบไหม?"

"ทนหน่อยนะเฮีย ใกล้สิ้นเดือนแล้ว เดี๋ยวจ่ายค่าหอให้"

"เหรอ! กูเห็นมึงผลัดกูทุกเดือน"

"ผมเป็นนักเรียนม.ปลายเองนะเฮีย ไม่มีรายได้ซะหน่อย"

"ไปทำการบ้าน อ่านหนังสืออะไรก็ไปๆ วันๆ มึงเล่นแต่เกม พ่อแม่รู้ไหมทำตัวแบบนี้ ฮะ?"

"วู้! ผมหนีแม่มาอยู่หอเพราะขี้เกียจฟังคำบ่น แต่เฮียมาบ่นขนาดนี้ มาเป็นพ่อผมเลยไหม"

"กูไม่ได้แก่พอที่จะเป็นพ่อมึงได้หรอก"

"งั้นมาเป็นผัวผมไหมล่ะ จะอนุญาตให้บ่น"

ไม่มีคำพูดอะไรนอกจากปลายเท้าที่ยกขึ้นสูงพร้อมจะยัดเข้าปากไคโรได้ เขารีบรวบปากให้หุบแล้วคว้ากระเป๋าเดินไปที่บันไดไปอย่างเงียบๆ

"เฮีย! เฮีย!"

ไม่ทันที่ไคโรจะเดินถึงบันได เท็นก็วิ่งสวนลงมาด้วยท่าทางตื่นตระหนก

"อะไร?"

"เห็นไอรอนแมนไหม? มีใครเห็นไอรอนแมนไหม?"

เราสามคนสามัคคีกันส่ายหน้า พี่ซีเข้าไปดูในครัว ผมก้มลงมองไปรอบๆ ห้องแต่ก็ไม่มี

"มันหายไปไหนอะ!"

"มึงอะชอบปล่อยมันไป"

"ก็ผมกลัวมันอยู่แต่ในห้องแล้วจะอึดอัดอะ"

"มันอยู่ข้างนอกเปล่าไปดูดิ" พี่ซีว่าก่อนจะรีบเดินออกไปที่ประตู เท็นรีบวิ่งตามลงไป เจอน้ำขิงที่เปิดประตูสวนเข้ามาพอดี

"มีอะไรกันเหรอ?"

"ไอรอนแมนหายไปครับพี่ขิง"

กลายเป็นว่าเราทั้งห้าแยกกันไปหาไอรอนแมนคนละทาง ผมเดินเข้ามาในซอยหอแปดชั้นที่ทุกคนเกี่ยงกัน เหตุจากผมไม่กลัวผีเลยโดนไล่มาทางนี้ จากหอพี่ซีมาถึงนี้ก็ไกลพอสมควร เพราะมันเป็นซอยเปลี่ยวและดูรกร้างจึงไม่มีไฟส่องสว่างริมทาง ผมหยิบมือถือขึ้นมาแทนไฟฉาย ส่องไปรอบๆ ก็ไม่เห็นวี่แววของแมวตัวนั้น รู้ตัวอีกทีผมก็มาหยุดที่หน้าตึกแปดชั้น              ผมเลื่อนสายตามองตึกสูงไปยันชั้นบนสุด พอมาดูใกล้ๆ ตอนมืดๆ แบบนี้ โคตรน่ากลัวเลย จริงอยู่ที่ผมไม่ใช่คนกลัวผี แต่พอคิดถึงเรื่องที่พีซีพูดว่า ผู้หญิงที่ฆ่าตัวตายที่นี่ยังวนเวียนอยู่แถวนี้ ทำเอาผมถึงกับขาแข็งเหมือนกัน

"เปรี้ยง!"

"เชี่ย!" ผมสบถคำหยาบด้วยความตกใจที่อยู่ๆ ฟ้าก็ผ่าลงมา ลมพัดแรงขึ้นพร้อมกับฟ้าเสียงร้องโครมครามราวกับฟ้ากำลังโกรธอะไรอยู่ อีกไม่นานฝนคงตกลงมาแน่ๆ

"ครืน..."

ผมเงยหน้ามองฟ้า และก็เป็นอย่างที่คิดฝนลงเม็ดมาเบาๆ ผมรีบวิ่งออกมาจากหอนั้นก่อนที่ฝนจะตกหนักไปมากกว่านี้ เปียกฝนนิดหน่อยดีกว่าติดอยู่ที่หอนั่นแน่นอน แต่ไม่ทันที่จะวิ่งออกมาได้ไกลนักฝนก็ลงเม็ดหนักอย่างไม่เกรงใจคนเกลียดฝนอย่างผม

"ซ่า!"

ผมเข้าไปหลบใต้ต้นไม้แต่ก็ไม่ได้ช่วยอะไรมาก ต้นไม้ไม่ได้ใหญ่พอที่จะบังฝนให้ผมเลย จึงต้องยอมให้ตัวเปียกแล้วมองขึ้นไปบนฟ้า

ที่ผมไม่ชอบฝน เพราะทุกครั้งที่มันตก ผมมักจะนึกถึงวันที่คิทตาย วันที่คิทจากไป ฝนก็กระหน่ำลงมาแบบนี้ คล้ายเป็นน้ำตาแด่การจากไปของเขา ผมเองก็เช่นกัน อยากร้องไห้เหมือนกับฝนนั่น

ผมสะดุ้งนิดหนึ่งที่อยู่ๆ ฝนก็ไม่กระทบกับหน้าผม ก่อนจะหันไปมองพี่ซีที่โผล่มาข้างหลัง ร่มในมือของเขายื่นมาบังฝนให้ผม แต่ตัวเขาเองกำลังเปียก

"ไม่ชอบฝนไม่ใช่เหรอ"

"พี่รู้ได้ไงว่าผมอยู่ที่นี่"

"ก็มึงมาทางนี้ ก็เลยตามมา"

"แล้วเจอแมวหรือยังครับ"

"เจอแล้ว รีบกลับเหอะ เดี๋ยวเปียก"

ผมพยักหน้าเบาๆ โล่งอกไปทีที่เจอไอรอนแมนแล้ว

"รีบไปเหอะ แถวนี้น่ากลัวชิบ"

"แต่พี่สนิทกับผีสาวนั่นไม่ใช่เหรอ"

"จะรู้ได้ไงว่าแถวนี้มันมีไอ้นั่นตัวเดียว"

ผมหัวเราะเบาๆ กับท่าทางของพี่ซีที่รีบก้าวฉับๆ ไม่ลืมที่จะลากผมให้รีบเดินตามไปด้วย

"เปรี้ยง!"

เสียงฟ้าผ่าเป็นเหตุให้ทั้งผมและพี่ซีสะดุ้งตัวโยน ผมเผลอขยับเข้าไปใกล้เขา ในจังหวะที่พี่ซีตกใจจนปล่อยร่มหลุดมือไป  

"พรึบ!"

"เฮ้ย!"

ลมแรงพาร่มพี่ซีปลิวไปอีกทาง ผมมองตามร่มที่พัดเข้าไปทางหอแปดชั้น  

"เดี๋ยวผมไปเอาให้"

"ไปเหอะ!" พี่ซีจับมือผมแล้วพาวิ่งออกมา ผมได้แต่วิ่งฝ่าฝนตามเขาออกมาอย่างงงๆ  

"พี่ซี ทำไมต้องรีบขนาดนี้"

"กูไม่ชอบแบบนี้"

"อะไรนะ"

"เชี่ย!" เขาหยุดกึกแล้วปล่อยมือผมออก เขาหลับตาแน่นเหมือนคราวก่อน เดาว่าเขาคงเห็นผีเข้าอีกแล้ว

"พี่ซี?"

เขาสูดลมหายใจเบาๆ เหมือนกำลังเรียกสติ แล้วลืมตาช้าๆ ก่อนจะหันหน้าหนีไปอีกทาง

"มึงมาแบบปกติกูไม่ว่าเลยนะ ทำไมต้องมาสยองแบบนี้ด้วย กูไม่ชอบ"

ผมได้แต่ขมวดคิ้วแน่นมองพี่ซีที่ตะโกนเสียงสั่น

"กูไม่อยากเห็นพวกมึง กูไม่อยากเห็นเข้าใจไหม! กูกลัวโว้ย!"

ผมไม่รู้ว่าสิ่งที่พี่ซีเห็นคืออะไร และที่กำลังเป็นอยู่คืออะไร ผมไม่รู้ว่าพี่ซีกำลังบ้า ผมกำลังบ้า หรืออะไรก็ตาม สิ่งเดียวที่ผมรู้คือ พี่ซีกำลังกลัว ด้วยเหตุนั้นผมจึงยื่นมือตัวเองไปจับมือพี่ซีที่สั่นระริก พี่ซีหันมามองมือที่จับแล้วเลื่อนสายตามามองหน้าผม

"ไม่ต้องกลัวนะพี่"

"..."

"ผมก็อยู่"

ท่ามกลางฝนที่กระหน่ำตกลงมาไม่หยุด ผมปล่อยให้ตัวเองตัวเปียกโชกอยู่กับเขา ปลอบประโลมพี่ซีผ่านมือที่จับกันอยู่ กระทั่งพี่ซีโอเค ผมเดาว่าเขาดีขึ้นในตอนที่ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก

"เขาไปแล้วเหรอพี่"

เขาพยักหน้าเบาๆ

"ไปกันเถอะครับ"

ผมกับพี่ซีเดินกลับมาที่หอ คนในหอนั่งอยู่ที่โซฟากันครบแล้ว

"เฮีย น่าน ทำไมเปียกแบบนั้นอะ" น้ำขิงพูด แต่พี่ซีไม่พูดอะไรก้าวฉับๆ เข้าครัวไป เปิดตู้เย็นหยิบขวดเบียร์ กระแทกกับขอบโต๊ะเพื่อเปิดฝา แล้วกระดกมันเข้าปากแบบไม่มีคำพูดใด

"เฮียเป็นอะไรวะ"

"ไอรอนแมนหนีไปเที่ยวไหนมา" ผมเปลี่ยนเรื่องไปลูบหัวแมวที่อยู่ในอ้อมกอดของเท็น  

"ไปเกือบหน้ามหาลัยนู่น สงสัยหลงเลยกลับมาไม่ได้"

"ไปอาบน้ำเถอะพี่น่าน เดี๋ยวไม่สบายนะ" ไคโรพูด ผมพยักหน้าตาม ก่อนทั้งหมดจะแยกย้ายกันไป ผมเดินเข้าหาพี่ซีที่นั่งอยู่ในครัว แล้วทรุดตัวนั่งลงข้างๆ เขา

"พี่ซี"

"..."

"ยังกลัวอยู่เหรอ"

เขาพยักหน้ารับเบาๆ

"เจอกี่ครั้งก็ยังไม่ชิน" เขาพูดแล้วกำลังจะกระดกเบียร์อีกที แต่ผมหยุดเขาเอาไว้ก่อน

"ไม่อยากให้พี่กินอะ"

"ไม่เมาหรอก ขวดเดียวเอง"

"ไม่ได้กลัวพี่เมา กลัวตับพี่แข็งต่างหาก" ผมพูดขำๆ พี่ซียกมุมปากขึ้นยิ้มน้อยๆ ก่อนจะพยักหน้ารับแล้ววางขวดเบียร์ลงข้างๆ ผมไม่รู้ว่าสิ่งที่เขาเห็นมันน่ากลัวขนาดไหน และไม่รู้ว่าเขาจะกลัวมันขนาดนี้

"พี่โอเคนะ"

"อืม"

"งั้นผมขึ้นห้องไปอาบน้ำนะ"

ผมทำท่าจะลุกขึ้นแต่พี่ซีกลับจับมือผมเอาไว้ก่อน

"น่าน"

"..."

"อยู่เป็นเพื่อนพี่ก่อนได้ไหม" 

ผมไม่ลังเลที่จะทรุดตัวลงนั่งข้างๆ เขาแม้เนื้อตัวจะเปียกปอน สองมือของตัวเองยกจับมือเขาที่ยังสั่นเทาอีกครั้ง

"ไม่ต้องกลัวนะครับ"

"..."

"เดี๋ยวผมอยู่เป็นเพื่อน"

To be continued.

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น