เพิ้งเริงรมย์

[กุม x อิ้ง] ____ #FRIENDZONE

ชื่อตอน : #friendzone__3

คำค้น : ​#friendzone​

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 30.4k

ความคิดเห็น : 38

ปรับปรุงล่าสุด : 08 ก.พ. 2561 22:20 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
#friendzone__3
แบบอักษร

#friendzone


@OPPACONDO​

"ห้องรกชิบ" ก้าวแรกที่ฉันย่างเข้ามาในห้องของกุมฉันก็บ่นกับกลิ่มความเป็นลูกผู้ชายของเขาที่คลุ้งไปทั่วห้อง แต่เขากลับไม่มีปฎิกิริยาอะไรมากนอกจากเดินไปเก็บเสื้อผ้าที่วางกระจัดกระจาย ก่อนจะหันมามองหน้าฉันเหมือนจะพูดอะไร

"..." แต่ก็ไม่พูดอะไรเอาแต่ส่ายหัวใส่ฉัน

"อะไร" 

"พูดไม่เพราะ" เขาว่างั้นก่อนจะเดินไปเปิดแมคบุ๊คของตัวเองแล้ววางมันลงที่โต๊ะในห้องนั่งเล่น

จะให้ฉันพูดเพราะกับเขาได้ไงวะ ดูเขาทำตัวก่อนดิ แม่ง

ฉันไม่ได้ตอบโต้อะไรแล้วนั่งลงบนพื้นที่เขาเตรียมเบาะรองนั่งมาวางไว้ให้แล้ว ก่อนอื่นใดฉันต้องนั่งครองแมคบุ๊คของเขาเพื่อสั่งปริ้นวารสารออกมาให้เป็นกระดาษ มันจะได้ง่ายต่อการแปลน่ะ

"รีบๆสิ" ฉันเร่งกุมที่กำลังต่อสายปริ้นเตอร์ของตัวเอง 

"รีบ?"

"แล้วไม่รีบหรอ?" ฉันว่า

"ไม่รีบ"

"..." โทษนะ แต่บังเอิญว่าฉันรีบมาก 

"ทำทั้งคืนเลยยังได้"

ฉันรู้สึกได้ว่ากุมพูดมากขึ้น อย่างน้อยเขาก็พูดมากกว่าก่อนที่ฉันจะซัดหน้าเขา นั่นก็เป็นอะไรที่ดี ฉันจะได้ไม่รู้สึกเหมือนคุยอยู่กับกำแพงห้อง แต่ทีี่ไม่ดีคือเขาแม่ง...กวนตีนสุดๆ

ถ้าถามว่าอะไรทำให้มาอยู่ในจุดนี้ได้อ่ะหรอ


1 ชั่วโมงก่อน...

"ห้องพี่"

โอเค กุมกำลังชวนฉันไปห้องเขา เพื่ออะไร...

เพื่อทำงานอย่างเดียว?

บอกตามตรง ฉันโคตรจะไม่ไว้ใจกุม ความไว้ใจฉันที่ให้เขามันไม่มีตั้งแต่แรกอยู่แล้ว แล้วไอ้เรื่องเมื่อวานมันก็ทำให้ความไว้ใจที่ฉันให้เขามันติดลบ ต่อให้เขามาพูดว่าพี่ ความไว้ใจมันก็ไม่ได้เพิ่มขึ้นเลย

"ไม่ไป" ฉันตอบไปแบบทันที ใช้กระดูกสันหลังในการตอบล้วนๆไม่ได้คิดเลยซักนิด

"..."

"เอาไปทำก่อนหรือไม่ก็พรุ่งนี้ค่อยมาทำต่อก็ได้ หรือจะเอาไง?"

"..."

"อย่าเงียบ ถามก็ให้ตอบ"

"หรือจะไปห้อง..." 

"ไม่ให้ไป" กุมยังพูดไม่จบ ฉันก็พูดดักเขาทันที จะบอกให้ไปห้องฉันหรอ อย่าหวัง

"..." เขาหรี่ตามองฉันก่อนจะถอนหายใจยาวๆออกมา

ตอนนี้พวกเรายืนอยู่หน้าร้านกาแฟที่ปิดไฟมืดสนิท แถมในม.ฉันก็ไม่มีที่สำหรับทำงานตอนกลางคืน จะมีก็แค่หอสมุดที่เปิด 24 ชั่วโมง เพื่อนในกลุ่มก็รู้ว่าฉันไม่เข้าหอสมุด กลิ่นหนังสือมันไม่เข้ากับฉัน เป็นอันว่าตัดตัวเลือกหอสมุดไปได้เลย

"ก็ไปแปลมาก่อน เดี๋ยวพิมพ์ให้ก็ได้ ถ้าไม่งั้นก็เอาบทคัดย่อมา เดี๋ยวไปแปลเอง" ฉันสรุปให้เมื่อกุมทำหน้าเหมือนแบกโลกไว้ทั้งใบ

"ครึ่งหน้าอ่ะนะ?" เขาถลึงตามองฉัน เหมือนด่าฉันว่าเห็นแก่ตัวอ่ะ

อีสายตาแบบนั้นแม่ง โคตรเกลียดอ่ะ

"ครึ่งหน้าก็ทำป่ะ อย่ามองแบบนั้น ไม่ใช่ปลิง" ฉันยกมือขึ้นทำท่าจะชกเขา

"ยังไม่ได้ว่าเลย" 

เออ ฉันร้อนตัวเองแหละ จะทำไม

"งั้นกลับละ เจอกันพรุ่งนี้" ด้วยความที่ไม่อยากคุยกับเขาต่อฉันเลยเลือกที่จะหนี ถ้าคุยต่อ ฉันคงได้ลงไม้ลงมือกับกุมอีกแน่ๆ แค่นี้รอยที่หน้าเขาก็เยอะพอแล้ว

"ถ้ากลับ..."

"..."

"ไม่ใส่ชื่อ"


ปัจจุบัน...

กุมแม่งขู่ฉันขนาดนั้น ถ้าไม่มาด้วยก็แย่ดิ คะแนนงานนี้ยิ่งเยอะๆอยู่ด้วย

ก็แค่ทนอยู่ในห้องเขา รีบๆทำให้มันเสร็จจะได้รีบกลับ

แต่แม่ง...

"หิว จะกินไร?" กุมยังต่อปริ้นเตอร์ยังไม่เสร็จก็วางมือจากงานตรงหน้าเพื่อเดินเข้าไปในครัวแล้วไม่ลืมถามฉันด้วย

เจ้าของห้องแม่งให้ความร่วมมือในการทำงานดีมาก ดีเหี้ยๆ

"ไม่หิว อย่าหนี มาทำงานให้เสร็จ" ฉันเรียกรั้งกุมไว้ แต่เขาก็ยังเดินต่อ

"..."

"กุม อย่าเดินหนี มาทำให้เสร็จ" 

เป็นครั้งแรกที่ฉันเรียกกุมด้วยชื่อ มันทำให้เขาหันมาประจันหน้ากับฉันด้วยสีหน้าที่บอกไม่ถูก แต่เหมือนคนตัวสูงก็ยังคงความมึนต่อไป

"จะกิน"

"ไม่หิว ไม่กิน" 

"กุมหิว" 

และนั่นก็เป็นครั้งแรกที่กุมเรียกตัวเองด้วยชื่อ...

และจุดจบก็คือ...


"มองอะไร" ฉันถามกุมหลังจากที่นั่งกินข้าวร่วมโต๊ะกับเขาไปจนอิ่ม นอกจากชาเชียวเมื่อตอนเย็นฉันก็ไม่ได้กินอะไรเลยนี่หว่า อีกอย่างกุมแม่งมาทำกับข้าวให้กลิ่นมันคลุ้งห้อง ใครจะไปทนไหว

"ไม่หิว" เขาเลียนเสียงฉัน ฟัค!

"จะไปทำงานได้ยัง ลีลาอยู่นั่นแหละ" ฉันว่าแล้วปึงปังยกจานของตัวเองไปล้าง

"..." กุมไม่ได้พูดอะไรนอกจากหยิบจานมายืนอยู่ข้างหลังฉัน 

ฉันไม่ได้หันไปมองแต่รู้สึกได้ว่าเขายืนใกล้มาก มากจนรู้สึกได้ถึงลมหายใจที่ลดบนหัวฉัน พอฉันหันไปก็เจอเข้ากับอกเขาอย่างที่คิด ฉันผงะไปนิดหน่อยผิดกับคนตัวสูงที่หลุบตามองฉันที่เอาเท้าถีบขาเขาให้ถอยห่างออกไป 

กุมแม่งเป็นบ้าอะไรวะ เมื่อวานก็มาจูบ วันนี้ก็ทำตัววอแวไม่เลิก ฉันไม่ใช่พระอิฐพระปูนนะเว้ยที่จะไม่รู้สึกรู้สาอะไร เขาควรจะรู้ตัวป่ะว่าตัวเองแม่งหล่อขนาดไหนอ่ะ

"ถอย" ฉันถีบขาเขาซ้ำเพราะกุมถอยออกไปแล้วก้าวเข้ามาใหม่เพื่อวางจานตัวเองไว้ข้างๆตัวฉัน

"จะล้าง" เขาว่างั้น ด้วยสีหน้าที่โคตรนิ่ง

"เดี๋ยวล้างเอง ไปทำงานนู้นไป รีบๆทำจะได้รีบกลับ" พอฉันไล่ เขาก็ก็เดินไปทำงานจริงๆ

ฉันเคยเห็นกุมแปลงาน เขาทำงานไวอย่างกับอะไรดี อ่านแล้วแปลได้เลยแบบไม่ต้องใช้เวลามาก แต่...

ฉันล้างจานเสร็จจนมานั่งงมแปลอิบทคัดย่อเสร็จไปเกือบจะครึ่งแล้วเขายังไม่ยอมแปลซักบรรทัด แถมยังนั่งเอนตัวนอนเล่นเกมสบายใจ คือฉันนั่งพื้นด้านล่างโซฟาตรงปลายเท้าเขา หันหน้าเข้าหาคอมเพื่อพิมพ์สิ่งที่แปลลงไปด้วย ส่วนเขานั่งบนโซฟาด้านหลังฉัน และด้วยความที่วางใจในไอคิวเขาฉันเลยปล่อยให้เขาทำงาน แต่ก็ไม่คิดว่าเขาจะเล่นเกมส์ 

คือแบบ...บางทีฉันก็คิดว่ากุมอาจจะกวนตีนให้ฉันประสาทแตกเล่นๆอ่ะ

"เอามา จะตาย" กุมชักสีหน้าใส่ฉันที่ดึงโทรศัพท์เขาออกจากมือ

"นี่คือจะกวนตีนกันถูกมั้ย ให้ทำงานไม่ได้ให้เล่นเกม ถามจริง เป็นอะไรวะ มีปัญหาอะไรก็พูดดิ" ฉันเอาโทรศัพท์เขามากำไว้ ไม่ยอมคืนง่ายๆหรอก

"รีบ?"

"เออรีบ นี่มันจะเที่ยงคืนแล้วนะเว้ย งานก็ยังไม่เสร็จซักที ถ้าไม่ทำจะได้กลับ" 

แม่งทำตัวน่าโมโหว่ะ จะเอาไงก็ไม่พูด ทำตัวแปลกๆใครจะไปเก็ทวะ

"ถ้าไม่เสร็จ..."

"..."

"นอนนี่ดิ"

ฉันกดออกจากเกมก่อนจะปาโทรศัพท์ใส่กุมอย่างแรงหลังจากได้ยินคำพูดนั้นของเขา นี่เขาจงใจจะทำอะไรวะ ชวนฉันมาทำงานที่ห้อง ยื้อเวลา ชวนฉันค้าง ก่อนหน้านั้นก็จูบฉันทั้งๆที่ตัวเองมีแฟนแล้ว ฉันโมโหเขาสุดๆ ปาไปแบบสุดแรงเจาะจงที่หน้าเขานั้นแหละ

"อิ้ง...เจ็บ" กุมจิ๊ปากใส่ฉันที่กัดฟันมองเขาที่หางคิ้วแตกหน่อยๆ ไม่ดีใจที่เขาเรียกชื่อหรอก

ฉันโกรธ จบมั้ย

ไม่อยากมั่นหน้าคิดว่ากุมชอบ แต่การกระทำของกุมแม่งน่าซัดให้ร่วง

"เป็นอะไรกัน ทำไมถึงกล้าชวนค้าง?" ฉันถลึงตาถาม มือก็เตรียมหาของมาปาใส่กุมอีกรอบ ถ้าคำตอบเขามันฟังไม่เข้าท่า

"เพื่อนไง" 

เพื่อนเวรที่ไหนเขามาจูบกันทั้งๆที่ตัวเองมีแฟนอยู่แล้ววะ!!

"สนิทกันถึงขั้นค้างที่ห้องกันได้แล้ว?" 

กุมเงียบแล้วมองฉันที่เตรียมจะลุกขึ้นเพื่อกลับ แต่เขาดันห่ามอะไรขึ้นมาก็ไม่รู้ จู่ๆก็มาดึงมือฉันให้นั่งลงตรงกลางหว่างขาเขาก่อนจะโน้มตัวมาเอาริมฝีปากตัวมาเบียดกับริมฝีปากฉันเหมือนคืนก่อนไม่มีผิด

แม่งเจ็บเข่า...เมื่อกี้ฉันล้มลงไปอย่างแรงอ่ะ

"ไอ้กุม! อื้อออ" มือฉันกำเสื้อกุมเพื่อดึงทึ้งและทุบเขาแบบวันนั้น แต่กุมแม่งก็ยังคงใช้แขนล็อคเอวฉันให้เบียดกับตัวเขามากยิ่งขึ้นแถมเขายังใช้มือมาบีบเค้นก้นฉันอีกด้วย ฉันเผยอปากเพื่อจะด่าแต่มันทำให้ฉันเสียท่าเพราะดันไปเปิดปากให้เขาเข้ามารังแกเรียวลิ้นฉันซ้ำ

เวร...มาก

ทุบเท่าไหร่ก็ดูเหมือนจะไม่สะทกสะท้าน

แถมจูบครั้งนี้มันโคตรจะดุ ลิ้นฉันชาไปหมดเพราะถูกเขาดูดดุนอย่างแรง เอาแรงทั้งหมดไปทุบเขาจนตอนนี้ก็ไม่เหลือแรงที่จะหนีแล้ว หน้าอกฉันเสียดสีกับแผ่นอกแข็งๆของเขาจนแถบจะเป็นเนื้อเดียวกันถ้าไม่มีเสื้อมากั้นไว้ มือกุมไม่อยู่นิ่ง ข้างนึงคลึงสะโพกอีกข้างก็พยายามจะลูบไปทุกส่วนของร่างกายฉัน ทำเหมือนกับเป็นร่างกายของตัวเองงั้นแหละ

ฉันแทบจะหมดอากาศหายใจเพราะกุมไม่เว้นช่วงให้ฉันได้สูดอากาศเขาปอด เขากลืนกินทุกอย่างแม้กระทั้งลมหายใจฉัน เล็บฉันตอนนี้มีเนื้อที่คอเขาติดมาด้วย ฉันจิกเท่าที่จะจิกได้ เขาก็กัดริมฝีปากฉันเท่าที่จะทำได้เป็นการเอาคืน เขาขบกัดและดูดดึงริมฝีปากฉันจนรู้สึกว่ามันเห่อร้อน ทำจนเขาพอใจแล้วก็ปล่อยให้ฉันได้สูดลมหายใจเข้าปอด ก่อนจะกดริมฝีปากนั่นย้ำลงมาอีก...

จนฉันยกมือตัวเองที่เพิ่งทึ้งหัวเขาไปขึ้นเพื่อเป็นการยอมแพ้ เขาถึงยอมผละริมฝีปากตัวเองออก

"แฮก....ๆ ๆ ๆ" ฉันแทบจะลืมว่าตัวเองพูดได้ด้วยซ้ำ ก่อนหน้านี้คิดคำด่าไว้เต็มหัว แต่ตอนที่กุมผละออกไป มันเหมันกับว่าเขาดูดกล่องเสียงฉันไปด้วย แถมเขาก็ยังไม่ยอมปล่อยแขนที่ล็อคเอวฉันอีกต่างหาก

ด่าดิ ฉันต้องด่า มาหอบหายใจทำบ้าอะไรวะ

กุมกัดริมฝีปากตัวเองพร้อมกับสายตาที่จ้องริมฝีปากที่เห่อร้อนของฉัน เขาช้อนตาขึ้นมองฉันด้วยสายตาที่ฉันเองก็ไม่แน่ใจว่าเขากำลังคิดอะไร ก่อนที่เสียงแหบพร่านั่นจะพูดขึ้น

"คราวนี้สนิทยัง"

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}