CHO-NTP

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Hazard love 20

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 10.4k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 08 ก.พ. 2561 21:52 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Hazard love 20
แบบอักษร

เช้าวันที่อากาศสดใสผมนั่งมองออกไปที่บรรยากาศด้านนอกของเครื่องบินโดยมีร่างบางของเจนนอนหลับคอพับที่ไหล่กว้างของผมด้วยอาการที่เธอต้องตื่นมาแต่เช้าเลยมีอาการเช่นนี้...ผมลอบมองใบหน้าของเธอก่อนจะเอียงอิงศีรษะกับเธอและพักสายตาของตัวเองบ้าง

“ท่านผู้โดยสารโปรดทราบอีก10นาทีเราจะทำการจอดเครื่องบินที่สนามบินนานาชาติกระบี่ ขอให้ผู้โดยสารเตรียมตัวและตรวจสอบทรัพย์สินส่วนตัวก่อนที่เครื่องบินจะลงจอดค่ะ ขอบคุณค่ะ”

ผมลืมตาขึ้นเมื่อได้ยินเสียงประกาศจากพนักงานบนเครื่องบินพร้อมหันไปมองที่ร่างบางของเจน...เธอตื่นขึ้นมาแล้วน่าจะสักพักแล้วด้วย...เธอมองหน้าของผมด้วยความตื่นเต้นก่อนที่จะเอ่ยพูดถามออกมา

“ง่วงเหรอ”ผมพยุงร่างของตัวเองให้นั่งแล้วจ้องมองหน้าของเธอด้วยความหมั่นไส้

“เธอไม่ง่วงเลยนะคุณเจน...หลับตั้งแต่ขึ้นเครื่อง”

“โธ่...ก็เจนง่วงนี่เมื่อคืนกว่าจะได้นอน”ใช่ครับกว่าที่เธอจะได้นอนก็ปาเข้าวันใหม่....ไม่ใช่เพราะผมรังแกเธอเหมือนคราวก่อนๆหรอกนะ...แต่เธอเล่นรื้อเข้ารื้อออกกระเป๋าเดินทางอยู่นั่นละ...ผมได้แต่มองเธอที่ทำแบบนั้นครั้งแล้วครั้งเล่าก่อนที่จะต้องบังคับเธออย่างจริงจังว่าควรจะเข้านอนได้แล้ว

“ก็ความเห่อของคนน่ะ”เจนหันมามองหน้าของผมด้วยความไม่พอใจที่ผมเอ่ยต่อว่าเธอไปในเมื่อสักครู่...ผมกลืนน้ำลายลงคอและหันไปมองทางอื่น...ก่อนที่เครื่องบินที่เราโดยสารมานั้นจะทำการจอดเมื่อถึงเวลาผมหันไปมองหน้าของเจนอีกครั้งพร้อมเอ่ยพูดออกไป

“ถึงแล้วเดี๋ยวตรัยพาไปที่โรงแรมก่อนนะแล้วเราค่อยไปเที่ยวกัน”

“โอเค”เธอตอบกลับมาที่ผมด้วยน้ำเสียงเรียบๆนี่ล่ะครับเจนแฟนของผมที่กำลังจะกลายเป็นเมียของผมอีกไม่กี่วันโดยที่เธอไม่รู้ตัว

เราสองคนเดินออกมาจากสนามบินในอีกหนึ่งชั่วโมงกว่าๆต่อมาเพื่อมุ่งหน้าไปที่โรงแรมที่ผมได้ทำการจองเอาไว้...ตามจริงผมไม่ได้แค่จะมาเที่ยวกับเจนที่นี่เท่านั้นครับ...แต่ผมจะจัดงานแต่งงานที่นี่และโรงแรมที่เราจะไปก็คือสถานที่ๆผมเลือกจัดงานเอาไว้แล้ว...ผมโบกมือเรียกแท็กซี่ที่จอดเรียงรายอยู่ด้านหน้าก่อนที่จะนำเอากระเป๋าของเราสองคนขึ้นรถแล้วเดินไปออกไปในทันที

ใช้เวลาไม่เกินครึ่งชั่วโมงผมกับเจนก็มาหยุดที่หน้าโรงแรมพร้อมกับมีพนักงานที่รีบก้าวเดินเข้ามายกกระเป๋าของเราสองคนและเดินนำไปที่บริเวณจุดประชาสัมพันธ์

“สวัสดีค่ะ ไม่ทราบว่าได้ทำการจองไว้หรือเปล่าคะ”พนักงานประจำหน้าที่เอ่ยถามออกมาพร้อมกับส่งยิ้มให้กับผม...ผมมองหน้าของเธอและแสดงสีหน้าปกติออกไปพร้อมเอ่ยตอบ

“ครับ ชื่อตรัย จองห้องสวีทน่ะครับ”เธอหุบยิ้มในทันทีก่อนจะใช้สายตามองมาที่หญิงสาวที่อยู่ด้านหลังของผม...เมื่อได้รับรู้ชื่อของผมแล้ว

“ค่ะ ห้องหมายเลข7109นะคะ นี่กุญแจค่ะ”เธอรีบยื่นกุญแจให้กับผม...ผมยกยิ้มเล็กน้อยก่อนที่จะพูกกระแทกเสียงขอบคุณออกไปตามมารยาท

“ขอบคุณครับ”ผมหมุนตัวและจับมือของเจนเอาไว้ก่อนจะเดินห่างออกมาจากประชาสัมพันธ์เพื่อขึ้นไปบนห้องพักที่ได้รับกุญแจมาแล้ว

“โอ้ยยย!!!ถึงซะทีเหนื่อยจะแย่แล้ว”เมื่อเข้ามาในห้องผมก็ทิ้งตัวลงที่โซฟาตัวกว้างพร้อมใช้สายตามองไปที่ร่างบางของเจนที่กำลังมองไปรอบๆห้องด้วยความสงสัยก่อนที่จะเอ่ยถามออกมา

“ห้องนี้ราคาเท่าไหร่อ้ะตรัย...ไม่ใช่คืนเป็นหมื่นหรอกนะ”เธอมองหน้าของผมอย่างต้องการคำตอบที่แท้จริง...ผมรีบเด้งตัวขึ้นและเอ่ยตอบแบบปัดๆไป

“ไม่ถึงหรอกเจน...ไม่ต้องห่วง”เธอก้าวเท้าเข้ามาและล้มตัวนั่งข้างๆผมพร้อมใช้สายตาเป็นเชิงถามออกมาอีกครั้ง....ผมมองใบหน้าของเธอและตัดสินใจตอบคำถามของเธอออกไป

"ไม่เท่าไหร่จริงๆตรัยใช้โปรแกรมจองห้องไง...ได้ราคาที่ถูกลงตั้งเกือบครึ่งหนึ่งแหน่ะ"เธอพยักหน้าแสดงอาการว่าเธอโอเคก่อนที่จะลุกขึ้นยืนเพื่อนำเอากระเป๋าใบโตของเราสองคนไปเก็บเอาไว้ในห้องนอน

"เอ่อเจน....ไหนๆเราก็ได้มาแล้วอ่ะ...อยู่สักห้าวันเถอะนะ"ผมเอ่ยพูดตามหลังของเธอที่เดินเข้าไปในห้องนอนแล้ว...ไม่นานนักร่างบางของเจนก็เดินออกมาพร้อมแสดงสีหน้าไม่เข้าใจในสิ่งที่ผมพูด

"เอ้าไหนว่าจะมาแค่สองวัน....เจนไม่ได้ลางานนะไม่ดีหรอก"

"ไม่เป็นไรหรอก....เดี๋ยวตรัยบอกพี่ทีให้เอาป่ะ"

"ไม่เอาอ่ะ....เดี๋ยวพี่ทีก็ต้องมีเรื่องกับพี่วาอีก....ถ้าตรัยบอกพี่ทีๆก็ต้องไปหาพี่วาแล้วพี่วาก็ต้องอารมณ์เสียใส่พี่ทีอีกนะ"

"โธ่เจนอย่าคิดแทนคนอื่นดิ....เจนไม่เคยใช้วันหยุดเลยนะตั้งแต่ทำงานมาอ้ะ"ผมแกล้งมองไปทางอื่นพร้อมกับที่เธอเอ่ยถามกลับมาด้วยความไม่รู้

"รู้ได้ไง"เธอจ้อมองหน้าของผมอย่างต้องการคำตอบ...จนผมต้องทำการพูดตอบออกไป

"เอ้าก็เจนเป็นแฟนของตรัยๆก็ต้องรู้ดิว่าแฟนเป็นยังไงบ้าง"

"รู้ทุกอย่างเลยใช่ไหม...รู้แม้กระทั่งว่าทำแบบไหนเจนจะเจ็บที่สุดใช่ไหม"ผมอึ้งไปหลังจากที่ได้รับฟังคำถามของเธอและส่งเสียงโอดโอยออกมา

"โหเจน....รื้อเรื่องอดีตอีกแล้วนะ"

"ใครลืมได้ก็บ้าแล่วตรัย"

"แล้วไงอ่ะ...ตอนนี้ตรัยก็ทิ้งทุกอย่างเหลือแค่เจนแล้วไง"เธอมองหน้าของผมเล็กน้อยโดยไม่ได้พูดหรือส่งเสียงใดใดออกมา

"........." ผมมองหน้าและขมวดคิ้วด้วยความสงสัยท่เธอเงียบเสียงและไม่ยอมพูดอะไรออกมาเลยก่อนจะพูดถามออกไปในความสงสัยของตัวเอง

"ไม่เถียงอ๋อ"เจนส่ายหน้าปฏิเสธและเอ่ยตอบออกมาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

"ไม่อ่ะ....เพราะตรัยเป็นแบบนั้นแล้วจริงๆ"

"เจนยังจำวันที่เราเข้าไปขอเจนเป็นแฟนได้ไหม....ตอนที่เรียนมหาลัยอ่ะ"เธอพยักหน้ารับรู้ว่าเธอจำได้

"จำได้ดิ....โคตรอายอ่ะ"ผมอมยิ้มกับเหตุการณ์ในตอนนั้นที่ผมทำการขอเจนเป็นแฟนต่อหน้าเพื่อนๆเกือบทั้งมหาลัยรวมทั้งเพื่อนๆของตัวเองด้วย

"ตรัยก็อาย"เธอใช้มือตีเข้าที่แขนของผมอย่างเบาๆก่อนที่จะส่งเสียงร้องเรียกชื่อของผมออกมา

"เอ้าตรัย!!!!"

"ไม่อยากพูดถึงแล้วอ่ะ....ตรัยอายเราออกไปเดินเล่นกันไหมเจน"

"ไม่เอาอ้ะ.....เราค่อยไปตอนเย็นกว่านี้ไหมนะตรัย"

"งั้นเราไปกินข้าวข้างล่างกันไหม"

"หิวเหรอ"

"หิวดิ....ออกมาแต่เช้าแล้วไหมอ้ะ"

"โอเค....งั้นขอเจนเปลี่ยนเสื้อผ้าแปปนะ"

"เปลี่ยนทำไม...ชุดนี้ก็ใส่ได้นี่"

"เอ้าก็ใส่มาแต่เช้าแล้วมันเหม็นไง...เดี๋ยวเราเปลี่ยนแปปเดียวรอก่อนนะ"ผมทำได้เพียงแค่มองแผ่นหลังของเจนที่เดินหายเข้าไปในห้องน้ำก่อนที่เธอจะเดินออกมาอีกครั้งในเสื้อยืดสีขาวและกางเกงยีนส์ขาสั้นๆที่เหมาะสมกับขายาวๆของเธอ

"กางเกงมันสั้นไปไหมเจน...ไม่มีขายาวหรือไง"

"เอ้าก็ตรัยแค่จะไปกินข้าวทำไมต้องขายาวด้วยล่ะ"

"มันสั้นไปไง"ผมชี้ไปที่กางเกงของเธอแต่เจนกลับไม่สนใจคำพูดของผมและเอ่ยแทรกขึ้นมาขัดกลับคำพูดของผม

"เนี่ยเรามาเถียงกันแบบนี้ไม่ได้กินข้าวกันพอดี....ไปเถอะน่าาาไม่น่าเกลียดหรอก"เธอเดินนำผมออกไปโดยไม่ฟังคำพูดของผมสักนิด....ผมถอนหายใจออกมาก่อนที่จะรีบก้าวเท้าตามร่างบางไปด้วยความรวดเร็ว

เราสองคนลงมาถึงห้องอาหารของโรงแรมและอยู่ในช่วงที่กำลังรออาหารที่เราเพิ่งสั่งไปได้ไม่นาน....ผมที่กำลังนั่งมองร่างบางของเจนที่เอาแต่ก้มหน้าจ้องโทรศัพท์ของตัวเองด้วยอาการไม่สบายใจ

"มีอะไรหรือเปล่าเจน"เธอเงยหน้าขึ้นมามองหน้าของผมและพูดถามออกมาด้ยความสงสัย

"พี่วาไลน์มาบอกว่า...,มีเรื่องจะบอกกับเจนอ่ะ"

"เรื่องอะไร"

"ไม่รู้สิ...ทักไปถามก็ไม่ตอบเลยอ่ะนานแล้วเนี่ย"ผมมองหน้าของเธอด้วยความหนักใจเพราะกลัวว่าบัววารีจะรู้เรื่องนี้แล้วจะเอามาบอกเจนก่อนที่ผมจะทำการตามแผนของตัวเอง

"ไม่ใช่ว่าทะเลาะกับพี่ทีอีกเหรอ...มาปรึกษากับเจนอีกนั่นแหละ...เลิกเล่นโทรศัพท์ได้แล้วเจน...นี่เรามาเที่ยวด้วยกันนะเล่นแต่โทรศัพท์อยู่ได้"

"โอเคๆเจนไม่เล่นแล้วๆ"เธอตัดสินใจวางโทรศัพท์ของตัวเองลงและมองแต่ใบหน้าของผมตามความต้องการของผมเองที่เอ่ยบอกกับเธอในเมื่อสักครู่นี้....ไม่นานนักพนักงานผู้ชายก็เดินเข้ามาเพื่อนำอาหารมาเสิร์ฟให้กับเราสองคน....ผมที่กำลังจ้องมองที่อาหารก็ต้องรู้สึกแปลกๆเมื่อสัมผัสได้ว่าร่างบางตรงหน้าของผมกำลังส่งยิ้มให้กับใครบ้างคนอยู่...แล้วแน่นอนว่ามันคนนั้นคือพนักงานที่ยืนมองที่แฟนของผมอยู่

"น้องมองอะไรครับ...เสิรฟ์เสร็จแล้วไม่ไปเหรอ"

"ตรัยเสียมารยาทน่ะ"

"แล้วเจนยิ้มให้มันทำไมอ่ะ"

"ตรัยอย่าเสียงดังได้ไหม...เจนอายคนอื่นน่ะ"

"เดี๋ยวเรามีเรื่องต้องคุยกันนะเจน"ผมเดินออกมาโดยไม่ได้พูดเอ่ยอะไรออกมาไปกับร่างบางที่ยังคงนั่งอยู่ที่โต๊ะอาหารอยู่เช่นเดิม




#กราบคนอ่านที่อ่านแล้วถูกใจแล้วอย่าลืมกดไลค์ให้นิยายให้ด้วยนะคะ ขอบคุณค่าาาา

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น