นินนารถ

ขอบคุณที่ติดตามนิยายของนินนารถจ้า ชอบก็ให้คะแนนเค้าด้วยนะ อย่าอ่านแล้วก็ผ่านไปกลับมาให้กำลังใจกันด้วยนะ..ขอบคุณมากๆเลยนะ💖💖💖

อวชาตบุตร NCนิดหน่อย (อัพครบ)

ชื่อตอน : อวชาตบุตร NCนิดหน่อย (อัพครบ)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.5k

ความคิดเห็น : 42

ปรับปรุงล่าสุด : 10 ก.พ. 2561 07:51 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 200
× 0
× 0
แชร์ :
อวชาตบุตร NCนิดหน่อย (อัพครบ)
แบบอักษร

2 สัปดาห์ต่อมา​

​ผลการตรวจก้อนเนื้อที่หลอดอาหารของไมเคิลออกมาแล้ว หมอระบุว่าไม่ใช่เนื้อร้ายแต่เขาจะต้องหลีกเลี่ยงอาหารจำพวกเนื้อสัตว์ หันมาทานผักหรือไม่ก็ปลาให้มากขึ้น

ขอให้งดอาหารประเภทสเต็ก เพราะอาจจะทำให้เกิดมะเร็งได้เมื่อผลการตรวจออกมาแบบนี้ สร้างความโล่งใจให้กับไมเคิลและลูกสาวและคนใกล้ชิดได้อย่างมาก แต่ก็แปลกเรื่องใหญ่ขนาดนี้เขาไม่มคิดที่จะปริปากบอกภรรยากับลูกสาวคนเล็กสักคำ

และมีเพียงสองคนที่ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น รังสิยามีความรู้สึกว่าสามีเปลี่ยนไปชั่วระยะเวลาเพียงเดือนเศษๆที่ผ่านมา ไมเคิลแยกไปนอนอีกห้องหนึ่งเขาให้เหตุผลแค่ว่ามีงานจะต้องทำจนดึกดื่น 

แต่แท้ที่จริงแล้วไมเคิลต้องการที่จะนั่งทำสมาธิเพื่อทำจิตใจให้สงบ ไม่คิดไม่วิตกกังวลเพราะหมอบอกว่าความเครียดเป็นบ่อเกิดของโรคต่างๆได้ เขายังอยากมีชีวิตอยู่ต่อไปเพื่อลูกสาวคนเดียวคือแคนดี้ 

อยากเห็นเธอแต่งงานมีครอบครัวที่อบอุ่น อยากมีหลานตัวน้อยๆวิ่งเล่นในบ้าน แคนดี้ถามบิดาว่าในเมื่อผลการตรวจออกมาแบบนี้แล้วเธอถามบิดาว่าให้เธอเปิดซองสีน้ำตาลหรือไม่

ไมเคิลบอกกับลูกสาวว่าในเมื่อเขาตัดสินใจทำอะไรไปแล้ว นั่นคือคิดดีที่สุดแล้วมีสติสัมปชัญญะครบถ้วน ดีกว่ามาทำตอนที่เลอะเลือนแล้ว ตอนนั้นจะต้องมีคนมาจับมือให้เขาเขียนหนังสือ เห็นแล้วมันจะน่าสมเพชตัวเองเปล่าๆ

กว่าสองสัปดาห์ที่รังสิยาอยากรู้มากๆว่าสามีเป็นอะไร ท่าทางเขามึนตึงกับเธออย่างมาก แล้วลูกสาวเพิ่งจะอายุแค่ 14-15 ปีก็ออกเที่ยว ไม่ได้ไปผับแต่ก็มีเพื่อนมารับไปโน่นมานี่ตลอด 

ทำให้รังสิยากลุ้มใจมากเพราะสามีมอบอำนาจให้เธอดูแลลูก แต่เธอก็ตามใจลูกเกินไปเขาก็เลยไม่อยากไปยุ่งในเมื่อมอบอำนาจให้ดูแลแล้วเธอจะต้องจัดการเอง แล้วแอนดี้ก็เป็นเด็กก้าวร้าวไม่เชื่อฟังใครทั้งนั้น

"แอนดี้..เมื่อไหร่จะตื่นซะทีแอนดี้แม่เรียกลูกได้ยินหรือเปล่า แอนดี้"รังสิยาเคาะประตูอยู่นานมาก แต่ไม่มีเสียงตอบรับจากลูกสาว วันนี้ทั้งวันเธอยังไม่เห็นลูกสาวออกมาจากห้องนอนเลย

".."

"แอนดี้..ลูกอยู่ไหนอยู่ในห้องน้ำหรือเปล่า?"

"..."

รังสิยาเปิดดูในห้องน้ำ พื้นห้องน้ำไม่มีน้ำเปียกแม้แต่หยดเดียว เปิดประตูออกไปตรงระเบียงก็ไม่เห็นมีร่างของแอนดี้ปรากฎอยู่เลย

"ตายล่ะเมื่อคืนแอนดี้ไม่ได้กลับบ้านเลยหรอเนี่ย?..ไปไหนของเขานะทำไมถึงไม่กลับบ้าน ลูกเอ้ย!!แอนดี้กำลังจะทำให้แม่อายุสั้นนะเนี่ย"

รังสิยาได้แต่รำพึงรำพรรณคนเดียว นี่ก็บ่ายสามโมงแล้วกว่าสามีจะกลับจากทำงานก็ราวๆ 5 โมงเย็นเธอจะทำยังไงดี

​แมคเวลล์ จิวเวอรี่

​ตั้งแต่ปิดเทอมวันแรก แคนดี้ต้องมาเรียนรู้งานเรื่องการทำเครื่องประดับ วันนี้คาล่ามาด้วยเธออยากรู้เรื่องการเจียรนัยเพชร เพราะมารดาชอบสะสมเครื่องเพชรมากกว่าอะไรทั้งหมด โจเซฟกำลังอธิบายเรื่องการหักเหของแสง จะทำให้เพชรแวววาวมากขึ้น

"แล้วคุณใหญ่ชอบเพชรมั้ยคะ?"

"ชอบสิ..ชอบมอบแหวนเพชรให้สาวๆแล้วคนนั้นต้องเป็นคาล่าคนเดียวเท่านั้น แล้วพี่จะบอกให้นะยิ่งเราเจียรนัยเหลี่ยมมากเท่าไหร่ เมื่อลำแสงตกกระทบมันก็จะวูบวาบมากเท่านั้นเชื่อพี่"

"ไม่เชื่อหรอกขี้โม้"

"เอ้า!ไม่เชื่อคราวหลังก็ไม่ต้องมาถาม คนเค้าอุตส่าห์อธิบายแทบตาย ดันบอกไม่เชื่องอนแล้วด้วย"

"ถ้าอย่างงั้นคาล่ากลับดีกว่า เบื่อคนแก่ขี้งอนไร้สาระอะไรนิดอะไรหน่อยก็งอน หัวก็ไม่ล้านสักหน่อยนี่คะ"

"ก็คาล่าไม่เชื่อพี่นี่นา"

"โอเคค่ะ..เชื่อก็ได้"

"ต้องอย่างงั้นสิ พอคนสวมแหวนมาให้พิสูจน์พี่จะรู้เลยว่าจริงหรือปลอม"

"ขนาดนั้นเลยหรอคะ?"

"งั้นสิ"

ก๊อกๆๆ

"เชิญค่ะ..ใครเอ่ย?"

"แคนดี้เองค่ะ..มัวแต่จีบกันอยู่หรือไงคะเค้าเคาะประตูตั้งนานไม่ยอมเปิด?"

"เปล่านะ..คาล่ากำลังสงสัยเรื่องเพชรอยู่คุณใหญ่บอกว่า เขาสามารถบอกได้ว่าเพชรจริงหรือปลอม"

"จริงหรอคะ?งั้นดูให้แคนดี้หน่อยได้มั้ยคะพี่ใหญ่"แคนดี้ยื่นมือให้โจเซฟพิจารณาแหวนที่เธอใส่

"อันนี้ของแท้"

"รู้ได้ไงคะ?"

"ก็นั่นมันแหวนที่นายเล็กเอาไปเปลี่ยนให้หลังวันหมั้น เพราะวงนั้นแม่บอกว่ามันใหญ่ไป หรือว่าไม่จริง?"

"จริงค่ะ"

"นั่นไง..บอกแล้วว่าพี่นี่ขั้นเซียน คลุกคลีอยู่กับวงการเพชรมานาน พูดแล้วจะหาว่าคุยพี่นะรู้เยอะรู้จริงไม่ดำน้ำงูๆปลาๆแน่"

"พี่ชายผมเก่งเสมอล่ะครับ"

​ครึ้ด ครึ้ดๆๆๆ

​"พี่แจ็คเสียงมือถือดังนี้คะ"

"นี่ไง..ของแคนดี้เบอร์ไม่คุ้นอ่ะ..ใครหรอ?"

"ไม่รู้สิคะ..แคนดี้พูดค่ะ"

[แคนดี้นี่น้าเองนะจ๊ะ..แคนดี้อย่าเพิ่งวางนะช่วยน้าด้วยตอนนี้ติดต่อคุณพ่อไม่ได้เลย]

​"มีอะไรคะ?"

​[แอนดี้จ่ะ..แอนดี้ถูกจับข้อหามั่วสุมตรวจเจอปัสสาวะเป็นสีม่วง ตอนนี้อยู่ที่สถานีตำรวจจ่ะ แคนดี้หนูต้องช่วยน้านะ คุณพ่อมีประชุมยังไม่ออกมาเลย]แคนดี้ฟังน้ำเสียงแม่เลี้ยง ด้วยการเปิดโฟนให้ทุกคนได้ยินกันทั่ว เธอทั้งร้องไห้ฟูมฟายคงจะสงสารลูกสาวน่าดู

​[อวชาตบุตรโดยแท้ แคนดี้คงจะช่วยอะไรไม่ได้หรอกนะคะ แคนดี้มีงานต้องทำค่ะแค่นี้นะคะ คุณควรจะดูแลเขาให้ดีกว่านี้ค่ะ ไม่ต้องไปประกันตัวออกมาหรอกค่ะ ให้เธอนอนอยู่ที่สถานีตำาจนั่นและค่ะ อ้อ!ระวังนะคะผู้ปกครองจะพลอยโดนหางเลขไปด้วยปล่อยเด็กอายุไม่ถึง 18 ไปมั่วสุมแบบนั้นนะ"

​[แคนดี้น้าขอร้องนะช่วยไปดูน้องหน่อยนะจ๊ะน้ากราบล่ะจ่ะแม่คุณ..แคนดี้ๆๆ]เสียงโวยวายของแม่เลี้ยงดังออกมา แคนดี้กดวางสายไปเฉยๆ

"แคนดี้.."เจสันครางชื่อแฟนสาว

"พี่ใหญ่แคนดี้ถามหน่อยค่ะ ในฐานะที่พี่ใหญ่อาวุโสสุดแคนดี้ควรทำไงคะ?"

"แคนดี้..พี่ไม่รู้ว่าเรื่องบาดหมางในอดีตมันคืออะไรแต่สำหรับเด็กสาวคนหนึ่งที่กำลังจะมีอนาคตสดใส แต่ถูกผลักไสไปสู่วังวนนั้น ถ้าแคนดี้ก้าวข้ามตรงนี้ไปได้ พี่ว่าเราจะได้อนาคตของเด็กคนหนึ่งกลับมาเลยนะ"โจเซฟพูดให้แคนดี้ได้คิด เธอหยิบมือถือโทรฯกลับไปหารังสิยาทันที

"คุณใหญ่ เป็นฮีโร่จังนะคะมีความคิดที่กว้างไกล เข้าถึงจิตใจคนอื่นคาล่าภูมิใจจังค่ะ"

"จริงหรอ..ถ้างั้นขอรางวัลแก่คนคิดดีทำดีหน่อยสิครับคุณหนูคาล่า"เขาอ้อนเธอในทันที

"คนบ้า..แคนดี้เอาไง?"

​"แคนดี้พูดกับแม่เลี้ยงแล้วค่ะ ถ้าจะให้แคนดี้ช่วยเธอต้องมอบแอนดี้ให้แคนดี้จัดการ ห้ามมายุ่งแคนดี้จะเป็นคนเปลี่ยนแอนดี้ ให้เป็นคนใหม่เธอจะต้องไม่เข้าไปอยู่ในขุมนรกนั่นอีก ไม่น่าเชื่อนะคะว่าแอนดี้จะเป็นแบบนี้ไปได้ ทั้งๆที่มีแม่คอยประคบประหงมแบบนั้นขอบคุณนะคะพี่ใหญ่"

​"ครับ..งั้นพี่ไปด้วยเราต้องมีเงินนะเผื่อต้องประกันตัว"

"แต่แอนดี้เป็นเยาชนนะคะ ไม่น่าต้องใช้เงิน"

"เอาน่า..อะไรมันก็ไม่แน่หรอกเดี๋ยวพี่ไปเบิกเงินให้ เราต้องมีหลักทรัพย์ ตำรวจต้องเอาเรื่องแม่เขาแน่ เล็กนายกับแคนดี้ล่วงหน้าไปก่อนไป เดี๋ยวฉันกับคาล่าจะตามไป"

"ครับพี่ใหญ่"

"เฮ้ย!อย่าทำหน้าแบบนั้น เราเป็นครอบครัวเดียวกันนะเรื่องของน้องก็เหมือนเรื่องของพี่และน่า ไม่ต้องห่วงเราต้องช่วยกันอยู่แล้ว"

"ค่ะ"

คาล่ารู้สึกทึ่งในความคิดของโจเซฟ แม้ว่าเขาจะเป็นคนห่ามๆแต่ก็ความคิดเชิงบวก ไม่ได้ซ้ำเติมคนที่กำลังอยู่ในสภาวะแบบนั้น

"ฟอดดด "

"อ้ะ..เล่นทีเผลอนะคุณใหญ่"มือเรียวคว้าหมับเข้าที่สีข้างเขา บิดอย่างแรง

"โอ้ยยย!..อู้ยย ตัวเองเจ็บนะ ก็เค้าเป็นคนดีคาล่าก็ไม่เห็นค่าน่าน้อยใจชะมัด"เขาตัดพ้อเธอ

"แล้วต้องให้ทำไงคะ?ต้องขึ้นช้างแห่รอบเมืองหรือไง...อย่าน้อยใจเลยนะคะคาล่าภูมิใจที่สุดที่คุณใหญ่เป็นคนมีจิตใจดี มีคุณธรรม ฟอดดด นี่ค่ารางวัลโอเคมั้ย?"เขาสวมกอดเธอทันทีที่คาล่าเขย่งขึ้นหอมแก้มเขา กลิ่นกายบุรุษเพศของเขาทำเอาเด็กสาวหน้าร้อนผ่าว

​"คาล่า พี่แก่เกินไปมั้ยที่เราจะแต่งงานกัน"

​"คุณใหญ่..ตามนายแจ็คไปเถอะค่ะเดี๋ยวมันจะค่ำก่อน"เด็กสาวเฉไฉไปเรื่องอื่น

"แต่คาล่ายังไม่ตอบพี่เลยนะ"

"เรายังมีเวลาอีกนานนะคะ เอาเรื่องนี้ก่อนนะคะคาล่าไม่มองใครอีกแล้วล่ะค่ะ แล้วต้องคบเค้าคนเดียวด้วย"

​"จริงนะ?"

​"ไปสิคะ"

"ครับๆ"

​ครึ่งชัวโมงต่อมา

​แคนดี้มาถึงสถานีตำรวจตามที่รังสิยาบอกแต่เธอบอกกับรังสิยาว่า ห้ามพูดอะไรทั้งนั้นเดี๋ยวทุกอย่างเธอจะจัดการเอง รังสิยาเองก็รับปากแคนดี้ยังย้ำอีกว่า ถ้ารู้ว่าตัวเองปากเสียก็ให้พูดแต่น้อย มันจะไม่สร้างผลดีให้กับสาวน้อยแอนดี้อย่างแน่นอน ทันทีที่แอนดี้เห็นแม่กับพี่สาวต่างมารดามาถึง เด็กสาวถึงกับน้ำตาไหลพราก

​"ฉันเป็นผู้ปกครองของแอนดี้ค่ะ จะมารับเธอกลับบ้าน"

​"มันคงจะไม่ง่ายแบบนั้นหรอกนะครับ เพราะเด็กอายุต่ำกว่า 18 ไปอยู่ในแหล่งมั่วสุมขนาดนั้น"

​"แล้วต้องทำไงคะ เราสัญญาค่ะว่าจะไม่มีเหตุการณ์แบบนี้อีกเราจะดูแลเธออย่างดี แล้วที่ผ่านมาต้องขอโทษด้วยนะคะ ที่เราไม่ได้เข้มงวดกับเธอแต่ต่อไปเราสัญญาค่ะว่าจะเอาใจใส่เธอให้มากกว่านี้ค่ะคุณตำรวจ"

​"งั้นเชิญด้านนี้ครับ"

"สวัสดีค่ะคุณ.."แคนดี้เห็นผู้ชาย 2-3 คนนั่งคุยอยู่กับนายตำรวจนายหนึ่ง น่าจะเป็นระดับหัวหน้า

"ผมแค่นักสังคมสงเคราะห์ คุณคงเป็นผู้ปกครองของเด็กผู้หญิงคนนั้น คือคุณน่าจะรู้ว่านี่มันคือซิดนีย์ เรามีกฎหมายคุ้มครองเด็ก และมันก็จำเป็นอย่างยิ่ง ที่ผู้ปกครองต้องดูแลเด็กของคุณเขาต้องได้รับความอบอุ่นจากครอบครัว ผมไม่ทราบว่าครอบครัวคุณมีปัญหาอะไรหรือเปล่า"

"ครอบครัวเราไม่ได้มีปัญหาอะไรหรอกค่ะ เด็กแค่อยากมีเพื่อนเราพยายามจะทำความเข้าใจกับเขา ขอให้เราได้อบรมเขาซะใหม่ เพื่อให้เขากลายพลเมืองที่มีคุณภาพดีกว่านะคะ อย่าต้องให้เขาต้องอยู่แบบนี้เขามีพ่อแม่นะคะต้องใช้เงินประกันตัวหรือเปล่าคะ?"

"คงไม่ต้องถึงขนาดนั้นหรอกครับ แค่ผู้ปกครองมารับตัวไปแล้วเด็กจะต้องไปตรวจร่างกายเพื่อหาสารเสพติด แล้วต้องอยู่ในความควบคุมของครอบครัว แล้วก็ต้องมารายงานตัวทุกเดือนพร้อมกับจดหมายรับรองจากโรงพยาบาล"

"ได้ค่ะ.."

"งั้นเซ็นต์ชื่อตรงนี้ครับ"

"ขอบคุณนะคะ"

"ครับ..ต้องดูแลเขาให้ดีนะครับ"

"ได้ค่ะ แล้วต้องขอบคุณนะคะที่ให้โอกาสเขา ได้กลับคืนสู่อ้อมกอดของพ่อแม่อีกครั้ง..แอนดี้กลับบ้านไปกับแม่เดี๋ยวพี่ตามไป"

"ค่ะ..แม่จ๋าต่อไปหนูจะไม่ทำแบบนี้อีกแล้ว งื้อๆๆ"แอนดี้ร้องไห้โผเข้ากอดมารดาแนบแน่น รังสิยาสงสารลูกสาวแทบน้ำตาไหลเหมือนกัน เธออยากจะขอบคุณแคนดี้มากทำไมเด็กสาวคนนี้ไม่ใช่อย่างที่เธอคิด เธอรู้จักพูดคุยผิดกับตัวเองมีแต่ตีโพยตีพาย 

"แคนดี้น้าขอบใจมากนะจ๊ะ"

​"ค่ะ..พาแอนดี้กลับบ้านเถอะค่ะ แคนดี้จะกลับไปทำงานก่อนแล้วตอนเย็นจะแวะไปหาที่บ้าน อ้อ!!แอนดี้ต่อไปเธอต้องเชื่อพี่ ไม่งั้นจะโดนข้อหาหนัก หรือจะนอนคุกเพราะเสพยา"แอนดี้ยิ่งผวาหนักเข้าไปอีก

"ไม่เอาค่ะ..หนูเข็ดแล้ว"เด็กสาวลนลานจนตัวสั่นเทา ซุกตัวเข้ากับอกมารดาร้องไห้สะอึกสะอื้นไม่หยุด

แคนดี้เดินมาส่งน้องสาวขึ้นรถกลับบ้านไปพร้อมกับแม่ของเธอ ทั้งโจเซฟและเจสันต่างก็เป็นห่วงแอนดี้ อายุแค่นี้ไม่น่าจะต้องมาเดินอยู่ในเส้นทางนี้ เธอน่าจะเรียนหนังสือมากกว่า

"แคนดี้..พี่ว่าแม่เขาดูเหมือนเลี้ยงลูกไม่ค่อยเป็นนะหรือว่าไง?"

"คงงั้นมั้งคะพี่ใหญ่ เธอตามใจลูกค่ะแต่ก็นั่นและเมื่อก่อนแคนดี้ก็เคยประชดชีวิแบบนี้ล่ะค่ะคิดว่าพ่อไม่รัก แต่ตอนนี้แคนดี้เข้าใจแล้วค่ะว่าพ่อแม่รักลูกเสมอ แม้ว่าลูกจะชั่วหรือเลวแค่ไหนก็ตาม"

ทั้งสี่คนออกมาจากสถานีตำรวจ ขับรถตรงไปที่ที่ทำงาน เพราะเจสันยังมีงานค้างอยู่ โดยมีแฟนสาวช่วยอยู่ตลอด เขาบอกกับมารดาว่าตลอดช่วงเวลาที่ปิดเทอม เขาขอช่วยงานที่บ้านให้เสร็จก่อนที่จะเดินทางไปเมืองไทยเพื่อท่องเที่ยว ในเดือนหน้าที่จะถึงนี่เอง

"โอ้ยย!เหนื่อยพี่แจ็คเค้าขอนอนก่อนได้มั้ยคะตาลายมองอะไรไม่เห็นแล้ว อื่อ หื้อ"

แคนดี้ท่าทางอิดโรย เธอทิ้งตัวลงนอนที่โซฟากลางห้องทำงานของแฟนหนุ่ม เหมือนคนหมดแรง เหนื่อยกายยังพอทนได้ แต่เหนื่อยใจที่มาเจอเรื่องแบบนี้ เป็นใครก็ต้องเพลียเป็นธรรมดา

"เอาน้ำมั้ย"

"ได้ก็ดีค่ะ..ขอบคุณนะคะ"เขาหยิบน้ำดื่มจากตู้เย็นเทใส่แก้วมาส่งให้เธอถึงปาก แคนดี้ดื่มจนหมดเหมือนกระหายน้ำมาเป็นแรมปี เจสันวางแก้วไว้ที่โต๊ะก่อนจะหย่อนก้นลงนั่งข้างๆเธอ

​"แคนดี้ พี่อยากให้เราคิดดีๆเรื่องของแอนดี้ ยังไงก็ได้ขึ้นชื่อว่าเป็นน้องมีพ่อคนเดียวกันนะถ้าเราผลักไสเขาสองคนแม่ลูกไปอยู่ที่อื่น แล้วเขาจะไปทำอะไรพี่ไม่เห็นว่า คุณรันเธอจะทำอะไรแล้วเขาจะเป็นยังไงต่อไป"

​"พี่แจ็คว่าแคนดี้ใจดำเกินไปมั้ยคะถ้าจะให้เธอสองคนแม่ลูกออกจากบ้านอ่ะค่ะ"

"มากเลยล่ะทูนหัวจ๋า"

เด็กสาวยกศรีษะมานอนหนุนตักแฟนหนุ่ม สอดแขนไปโอบรอบเอวแกร่งเขาไว้ แถมยังซุกหน้าเข้าหาอกอุ่นของเขาอีก

"เค้ารักพี่แจ็คจัง"

"ทุกวันไม่รักงั้นสิใช่มั้ย ฟอดดด  พี่ก็รักเมียสุดหัวใจ แต่พี่อยากให้เมียคิดอีกนิดนะคนดี"

"ค่ะ..ขอหลับก่อนนะคะตื่นมาค่อยคิด แคนดี้เหนื่อยเหลือเกินค่ะ"

เธอพูดเสียงแผ่วลง แสดงว่าเมียเขาเหนื่อยจริงๆ เจสันค่อยๆขยับตัวออกก่อนจะสอดหมอนใบเล็กให้เธอหนุนอย่างสบาย เขาลุกไปหยิบผ้าห่มในตู้ที่เก็บเครื่องนอนของเขา มาห่มให้เธออย่างเบามือก่อนจะทรุดลงนั่งข้างโซฟาตัวใหญ่ที่เธอนอนอยู่

เจสันภาวนาให้เมียเลิกใจแข็งแล้วยอมรับรังสิยาสักที่ พ่อจะได้มีความสุขบ้าง'พี่หวังเหลือเกินนะแคนดี้ ว่าตื่นขึ้นมาเมียจะเปลี่ยนใจ พี่อยากให้พ่อมีความสุขบ้างนึกถึงใจเขาใจเราบ้างนะครับเมีย จุ๊ฟ'

ด้านโจเซฟกำลังเอนหลังพิงพนักพิงอย่างสบาย หลังจากที่เขาละสายตาจากแบบเครื่องประดับจำนวนมาก ทั้งลวดลายแต่ละอันถี่ยิบบางครั้งตาลายคลื่นไส้ด้วยบางครั้ง เขาอยากตรวจงานด้วยตนเอง ถึงแม้ว่าจะมีลูกน้องมากมายก็ตาม

"คุณใหญ่ขา..รับกาแฟมั้ยคะ?"

"ดีครับ..ดำไม่ใส่คอฟฟี่เมท"

"เค้าจำได้ค่ะ กาแฟสองน้ำตาล 1 แล้วมันจะอร่อยตรงไหนคะ รสชาดคงแปลกๆ"

"ช่างเถอะขอให้คนชงทำให้พี่ด้วยใจก็พอ"

"เค้าก็ทำด้วยใจค่ะ ได้แล้วค่ะระวังนะคะร้อนนะ"

"คาล่า"

"คะ"

"มาดูลายเข็มกลัดอันนี้สิ พี่ว่าสวยดีแล้วแม่ยายจะชอบมั้ยนะ มานี่เลย"

"ว้ายย!!คุณใหญ่ปล่อยก่อนค่ะ"

"ไม่ปล่อยนั่งตรงนี้ล่ะอุ่นดีแล้วก็ ฟอดดด หอมด้วยข้างนอกยังหอมขนาดนี้ อยากหอมข้างในจัง" 

เขารั้งเธอมานั่งบนตัก เด็กสาวตกใจที่เขาพยายามซุกหน้าเข้าสูดดมหาความหอมหวานตรงร่องอกอิ่มของเธอ 

"ทะลึ่ง"

"ขอชื่นในนิดเดียวนะครับทูนหัว ฟอดด คาล่าน่ารักเสมอ พี่แอบมองคาล่าตั้งแต่วันแรกที่นายเล็กพามาทานข้าวที่บ้านเลยล่ะ"

"จริงหรอคะ?"

"จะพูดเล่นทำไมล่ะคะคนดี ก็เค้าแอบชอบตัวเองนี่รู้ตัวบ้างหรือเปล่าครับ?"

"ใครจะรู้ล่ะคะตัวเองไม่เคยบอกนี่"

"ปล่อยเถอะค่ะ นั่งแบบนี้คุณใหญ่ก็ขาชาพอดีแล้วถ้าเกิดเป็นอัมพาตขึ้นมาจะทำไงล่ะคะ คาล่าไม่ต้องมีแฟนพิการหรอคะนะ"เสียงออดอ้อนของเธอดัังอยู่ข้างๆหหหูเเขา คาล่าซบหน้าลงกับบ่าของอีกคน

​"คาล่าพี่ตั้งใจจะจีบคาล่าตั้งแต่แรกครับคนดี แต่ก็กลัวว่าตัวเองจะมีคนอื่นแล้ววพี่กลัวว่าเราจะต้องแยกจากกัน เพราะพี่แก่กว่าคาล่าตั้้งหลายปีคาล่าคงไม่สนคนแก่หรอกมั้งจริงมั้ย?"

​"ใครบอกล่ะ..ไม่เห็นแก่เลยออกจะหล่อเบอร์นั้น แล้วคาล่าก็ชอบตรงที่คุณใหญ่เป็นคนที่มีจิตใจดี ไม่ใช่พร้อมเปย์เพื่อสาวๆ แต่ก็ใส่ใจคนรอบข้างแล้วตอนนี้คาล่าเริ่มหวงแล้วนะคะ ห้ามไปชอบคนอื่นด้วย"เขายิ้มฟันขาว อยากจะฟัดแม่กวางน้อยขี้ประจบนี่เหลือเกิน แต่ก็ทำไม่ได้ เพราะเขาชอบเธอจริงๆไม่ได้คิดจะจีบเล่นๆเลยสักนิด

"ตายล่ะ เราลืมยัยกลางไปเลยนะเนี่ย ป่านนี้น่าจะกลับบ้านไปหรือยังนะมันจะ 6 โมงแล้ว มีแฟนก็แบบนี้ล่ะลืมน้องเฉยเลยเรา"

"ถ้าเป็นคาล่านะไม่ยอมจริงด้วย วันนี้คุณใหญ่ไปส่งคาล่าที่บ้านเลยนะคะ แล้วก็ทานข้าวเป็นเพื่อนพ่อกับแม่ก่อนค่อยกลับนะคะ"

"ไม่กลับได้มั้ยอ่ะ?"

"ทำไมคะ?"

"ขอค้างด้วยไงขับรถไกลๆมันอันตรายนะคะ"

"หรอคะ?..เจ้าเล่ห์ล่ะไม่ว่างั้นคาล่าไปเก็บกระเป๋าก่อนนะคะ คิดถึงซายจังเราจะไม่ได้เจอกันอีกนานนะคะ"

"คิดถึงก็ไปหาได้นะ"

"วันหลังนะคะ คิดถึงเจ้าเด็กตัวน้อยนั่นคะช่างพูดเหลือเกิน แล้วยังน่ารักอีกต่างหาก คุณใหญ่ชอบเด็กมั้ยคะ?"

"ชอบสิครับโดยเฉพาะเด็กอายุ 18 คนนี้ไงน่ารักน่าฟัดที่สุด เดี๋ยวพี่หยิบเข็มกลัดให้จะเอาไปฝากแม่ยายเป็นคริสตัลอย่าดี สวยงามไม่แพ้ใครด้วย"

"แล้วคุณใหญ่ว่าแม่ลดาจะชอบมั้ยคะ?"

"อะไรที่ว่าที่ลูกเขยให้แม่ชอบทั้งนั้นและครับ แล้วทำไมแม่ต้องมีลูกคนเดียวด้วยล่ะ บ้านพี่ยังมีตั้งสามคนเลย"

"ลูกมากจะยากจนค่ะแม่บอก ชอบติดสินบนแม่นะคะ"

"ใครบอกล่ะ อยากให้มากกว่าแล้วบอกแม่หรือยังเรื่องที่เราจะไปเมืองไทยกัน?"คาล่าทำหน้ามุ่ย เพราะเธอยังไม่กล้าเอ่ยปากบอกวัลลดาเลย กลัวเหลือเกินว่าแม่จะไม่อนุญาตให้ไป ทั้งๆที่อยากไปใจแทบขาด

​"พี่ขอให้เองดีกว่าคาล่าไม่กล้า"

​"พี่ใหญ่"

​ชายหนุ่มหันขวับมามือที่กำลังจะคว้ากุญแจรถ ต้องคว้าคนข้างกายมาหอมฟอดใหญ่ เด็กสาวทำหน้างงงันแม้ว่าเขาจะเขาจะหอมแก้มเธอบ่อยครั้งก็ตาม

"หอมอีกละ"

"ก็ชอบใจนี่ที่คาล่าเรียกพี่ใหญ่ ดีกว่าเรียกคุณใหญ่ตั้งเยอะดูแล้วเหมือนผู้อาวุโสอายุสัก 50 ปีมาเป็นป๋าเลี้ยงเด็กสาวๆอย่างนั้นและ เรียกแบบนี้ตลอดไปได้มั้ยครับคนดี"เขาออดอ้อนคนในอ้อมแขน

"ค่ะ..พี่ใหญ่"

ไวกว่าความคิดเมื่อริมฝีปากร้อนผ่าวบดจูบลงมาที่ปากนุ่มนิ่มหวานฉ่ำอย่างนุ่มนวล และเริ่มเร่าร้อนขึ้นเรือยๆ เด็กสาวรีบดันแผงอกคนตัวโตออกห่าง เพราะกลัวใจตัวเองจะเคลิ้มตามเขาโจเซฟยกยิ้มที่มุมปากอย่างล้อเลียน เขาหลุบตามองปากอิ่มตอนนี้เริ่มเจ่อขึ้นมา แต่ก็ยังเย้ายวนเขาอยู่ดี

"จุ๊ฟ.ๆๆ.หวานชะมัดห้ามส่งสายตาแบบนี้กับใครยกเว้นพี่คนเดียว ไม่งั้นจะโดนหนัก"เขาขู่เธอหลังจุมพิตปากอิ่มจนหนำใจ

"ชอบเอาแต่ใจ"เธอผละจากเขาก่อนจะคว้ากระเป๋าสะพายใบเล็กเดินตัวปลิวออกพ้นประตูไป

"ก็คนมันชอบนี่ คาล่ารอก่อนสิงอนอีกแล้วต้องง้อยกใหญ่สินะ มีแฟนเด็กก็แบบนี้และนะไอ้คุณใหญ่ ใครกันแนะวะที่เอาแต่ใจ"ชายหนุ่มเดินตามหลังแฟนเด็กอย่างรีบร้อน บอกไม่ถูกว่าทำไมต้องง้องอนเธออยู่เรื่อย



​ไรท์มาแล้วจ้ามาอัพให้ครบแล้วนะคะ อัพลงเรื่อยมาตลอดสนุกกันบ้างมั้ยนะ เจอกันตอนหน้าแล้วฝากแก้คำผิดด้วยนะคะบายๆ

ความคิดเห็น