นินนารถ

ขอบคุณที่ติดตามนิยายของนินนารถจ้า ชอบก็ให้คะแนนเค้าด้วยนะ อย่าอ่านแล้วก็ผ่านไปกลับมาให้กำลังใจกันด้วยนะ..ขอบคุณมากๆเลยนะ💖💖💖

เรื่องสำคัญ NC นิดหน่อย (อัพครบ)

ชื่อตอน : เรื่องสำคัญ NC นิดหน่อย (อัพครบ)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.8k

ความคิดเห็น : 31

ปรับปรุงล่าสุด : 07 ก.พ. 2561 21:32 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 300
× 0
× 0
แชร์ :
เรื่องสำคัญ NC นิดหน่อย (อัพครบ)
แบบอักษร

สัปดาห์ต่อมา

​ขณะที่ความสัมพันธ์ของคาล่ากับโจเซฟเป็นไปอย่างกระท่อนกระแท่น เพราะคาล่าว่าเขาชอบพูดจายียวนกวนประสาท เป็นผู้ชายขวางโลกแล้วยังขี้อ้อนเกินไป แต่มารดาและครอบครัวของเธอกลับชอบโจเซฟ ถึงเขากับเจสันจะเป็นพี่น้องกันแต่ก็นิสัยไม่เหมือนกันสักนิด ชอบทำตัวเป็นผู้ปกครองมากกว่าจะเป็นแฟนกัน

วันนี้เป็นวันสอบวันสุดท้ายก่อนจะปิดภาคเรียน ครอบครัวของเจสันจะเดินทางกลับไปประเทศไทย มีแพลนจะไปท่องเที่ยวแถวทะเลภูเก็ต กระบี่ และพังงา สร้างความตื่นเต้นให้จูนกับคาล่ามาก แต่คนที่น่าเห็นใจที่สุดเห็นจะเป็นซาร่า เนื่องจากพี่สะใภ้จะคลอดตรงกับที่ครอบครัวของเจสันจะไปเที่ยวพอดี 

แวนนิชบอกน้องสาวว่าให้เธอกับอีชานไปได้ ไม่ต้องห่วงเรื่องงาน ปิดเทอมทั้งทีซาร่าก็อยากไปเยี่ยมพี่ชายกับพี่สะใภ้ที่เมืองไทย เพราะนานแล้วที่ไม่ได้ไป ป่านนี้หลานชายคนโตกับหลานสาวตัวเล็กลูกของวาเลนท์คงจะโตแล้ว

หลังสอบเสร็จในช่วงบ่าย แคนดี้ได้รับข้อความจากบิดาว่าให้เธอไปพบที่สถานฑูตโดยด่วน เธอก็ไม่รู้ว่าเรื่องอะไรแต่ก็ภาวนาขอให้เป็นเรื่องดี หลังสอบเสร็จเจสันเลยต้องแคนดี้มาพบพ่อของเธอตามที่พ่อตาต้องการ

"พ่อคะ..หนูมาแล้วค่ะพ่อมีอะไรหรือเปล่าคะพ่อทำหนูตกใจ เพราะอยู่ๆก็ได้รับข้อความปกติพ่อจะโทรฯหาหนู แต่ทำไมวันนี้พ่อถึงส่งข้อความล่ะคะ?"

"พ่อว่าลูกนั่งก่อนนะ เดี๋ยวขอเครื่องดื่มมาสองที่นะ"

"ค่ะท่าน"

ผู้หญิงคนนี้น่าจะเป็นคนเอเซียเป็นเลขาอยู่หน้าห้องของไมเคิลถ้าจำไม่ผิด เลขาเดินเข้ามาพร้อมน้ำหวานสีสวยสองแก้ว แคนดี้กล่วขอบคุณก่อนที่เธอจะเดินออกไปจากห้องทำงานของไมเคิล

"แคนดี้ ฟังพ่อนะนี่คือผลตรวจ DNA ของแอนดี้ เธอไม่ใช่น้องของลูก แต่เรื่องนี้รังสิยาไม่รู้ และยิ่งไปกว่านั้นหมอตรวจพบก้อนเนื้อบริเวณที่หลอดอาหารของพ่อ หมอตัดชิ้นเนื้อไปตรวจ ผลยังไม่ออกมา แต่ถึงอย่างไรก็แล้วแต่ เกือบยี่สิบปีที่ผ่านมาตั้งแต่แม่ของลูกจากไป พ่อเพิ่งรู้ว่าน้ารันเขาหลอกพ่อมาตลอดเลย"ไมเคิลกลืนน้ำตาลงท้อง ไม่อยากให้มันไหลออกมาให้ลูกสาวเห็น

"พ่อคะ..คือหนู.."

"พ่อรู้ว่าลูกจะพูดอะไร ช่างมันเถอะถึงลูกไม่บอกพ่อวันนั้น แต่สักวันเรื่องไม่ดีไม่งามแบบนี้มันก็ต้องเปิดเผยสักวัน ความลับไม่มีในโลกหรอกลูก"

"หนูไม่ได้อยากให้เป็นแบบนั้นนะคะพ่อ"

"ช่างเถอะลูก เรื่องบางอย่างถูกกำหนดไว้แล้วมีอีกเรื่องหนึ่งที่พ่อต้องบอกลูก นี่เป็นเอกสารทั้งหมดที่พ่ออยากให้ลูกเก็บไว้ แคนดี้ กับแจ็คฟังให้ดีนะ แคนดี้คือทายาทคนเดียวของพ่อ ทุกอย่างพ่อทำไว้หมดแล้ว"

แคนดี้ถลาเข้าไปนั่งคุกเข่าข้างบิดา เธอกลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่ได้แล้ว มันพังทลายออกมาอย่างท่วมท้น เด็กสาวโผเข้ากอดผู้เป็นพ่อ ราวกับว่าจะได้กอดเขาเป็นครั้งสุดท้าย เจสันลูบหลังแฟนสาวพร้อมกับปลอบเธออย่างอ่อนโยน

"แคนดี้ พ่ออยากทำอะไรให้ลูกในขณะที่พ่อยังมีชีวิตอยู่ พ่อไม่อยากให้ทุกอย่างเป็นปริศนาหลังที่พ่อตายไปแล้ว"

"พ่อขาพ่อจะไม่เป็นไรหนูจะรักษาพ่อให้หายค่ะ ไม่ว่าจะต้องเสียเงินมากเท่าไหร่หนูก็ยอมค่ะพ่อต้องอยู่กับหนูนะคะพ่อ ฮือๆอึก ฮือ"แคนดี้ร้องไห้ออกมาน้ำตาเธอไหลไม่ขาดสาย

"แคนดี้..พ่อยังไม่ได้เป็นอะไรแต่พ่อกลัวไม่ได้บอกลูก ว่าพ่อรักลูกพ่อคิดถึงลูกเสมอ บางครั้งพ่ออาจจะจะเป็นพ่อที่ไม่ดี แต่พ่อก็อยากทำอะไรเพื่อลูกบ้าง อย่าร้องไห้พ่อจะสู้จะอดทนต่อไปเพื่อจะอยู่เป็นกำลังให้ลูกเสมอนะ"

"ค่ะพ่อ หนูรักพ่อที่สุด"

"พ่อก็รักลูกนะ รักป้ามัลให้มากๆพ่อรู้สึกผิดที่ทิ้งขว้างลูก แต่ตอนนี้พ่อรู้แล้วยกโทษให้พ่อด้วยนะลูก"

"ไม่ค่ะพ่อ..เรามีกันสองคนนะคะพ่อเป็นพ่อของหนูพ่อไม่ต้องขอโทษหรอกค่ะ หนูไม่เคยโกรธพ่อเลยนะคะ หนูรักพ่อค่ะ"

"พ่อก็รักลูกแคนดี้"

สองพ่อลูกสวมกอดกันกลม แคนดี้ร้องไห้เป็นเผาเต่า ไม่เคยมีครั้งไหนที่เธอจะเศร้าได้ขนาดนี้ เด็กสาวได้แต่ภาวนาให้พ่ออยู่เธอไปอีกนานเท่านาน

"พ่อครับ..ถ้าต้องการให้ช่วยอะไรก็บอกเลยนะครับ ผมกับครอบครัวยินดีช่วยเหลือทุกอย่าง ไม่ว่าจะเป็นเรื่องหมอหรือเรื่องโรงพยาบาลดีๆหมอเก่งที่สุด ผมยินดีนะครับพ่อ"

"ขอบใจนะลูก แต่สิ่งที่พ่อต้องการตอนนี้คือขอให้แจ็ครักลูกสาวของพ่อ ดูแลกันให้ดีตลอดไปจงหนักแน่นฟังหูไว้หูจงหนักแน่นเข้าไว้ พ่อไม่อยากให้ลูกเป็นเหมือนพ่อ แจ็คไม่ต้องห่วงเรื่องนั้นหรอกค่าหมอค่ายาหรือค่าอะไรก็แล้วแต่ พ่อไม่ได้กังวล"

"ค่ะพ่อ"

"งั้นลูกเอาซองนี้ไปเก็บไว้ให้ดีนะ"

"ค่ะ..งั้นหนูลานะคะพ่อ"

"ไปเถอะพ่อมีงานต้องเคลียร์นิดหน่อย เสร็จแล้วพ่อก็จะกลับบ้าน"

"ค่ะ/ครับพ่อ"

ทั้งสองคนเดินออกมาจากห้องทำงานของบิดาด้วยสภาพจิตใจที่เป็นกังวล ถึงแม้ว่าผลจะยังไม่ออกมาว่าสิ่งที่แคนดี้จะได้ยินมันจะเป็นยังไง แต่เจาสันก็ปลอบใจแฟนสาวว่า เราต้องมีชีวิตอยู่ต่อไปแต่สิงที่พ่อต้องการที่สุดตอนนี้น่าจะเป็นกำลังใจดีๆมากกว่าสิ่งอื่นใด

เจสันพาแฟนสาวมาที่บ้านมาลินี แคนดี้อยากคุยเรื่องนี้กับคุณลุงคุณป้า แล้วที่สงสัยเป็นอย่างยิ่งก็คือซองสีน้ำตาลที่อยู่ในมือเธอตอนนี้ว่ามันคืออะไร แล้วมันใช่หรือที่เด็กสาวอายุ 18 ย่าง 19 ที่จะต้องมารับรู้เรื่องแบบนี้

"แคนดี้.."

"พี่แจ็ค..คืนนี้เราค้างที่บ้านคุณป้านะคะแคนดี้อยากคุยกับคุณป้า เรื่องของพ่อแคนดี้ทำใจไม่ได้ค่ะ"

"แคนดี้อย่าคิดมาน่า พี่ยังอยู่ทั้งคนพี่จะไม่ยอมให้เมียคิด แล้วก็ทุกข์อยู่คนเดียวแน่ๆเชื่อพี่นะคนดี"

คำพูดของเขาทำให้เธออบอุ่นในหัวใจเป็นที่สุด เด็กสาวเอนศรีษะพิงที่ไหล่คนข้างกายราวกับเหน็ดเหนื่อยมากๆ เจสันเพิ่งรู้ว่าเด็กสาวอายุ 18 เป็นกังวลใจเหมือนกันก็วันนี้เอง

เจสันพาแฟนสาวมาถึงบ้านมาลินีเกือบทุ่มหนึ่ง เธอเองก็ไม่ได้บอกล่วงหน้าว่าจะมา ป้าก็คงไม่รู้ว่าสองคนจะมา แคนดี้เลยลงซื้ออาหารง่ายๆมาทำ ป่านนี้คุณป้าคงจะทานข้าวแล้วแต่เจสันกินง่าย ทำอะไรให้เขาก็กินได้หมด เลยไม่ยุ่งยากเมื่อก่อนอาจจะเรื่องเยอะ แต่ตอนนี้เขาเริ่มปรับตัวได้บ้างแล้ว

"คุณป้า..หนูกลับมาแล้วค่ะคิดถึงจัง"

"เป็นไงบ้าง โตขึ้นแล้วนะเราป้าไม่รู้ว่าเราจะมาก็เลยไม่รอกินข้าว ให้ป้าเคสทำให้ดีกว่านะดีมั้ย"

"ไม่เป็นไรคะ เดี๋ยวหนูทำเองให้พี่แจ็คช่วยทำเป็นเกี๊ยวน้ำง่ายๆค่ะ แต่หนูมีเรื่องจะคุยด้วยเรื่องสำคัญซะด้วยค่ะ คุณป้าอย่าเพิ่งขึ้นข้างบนนะคะ"

"จ่ะ..ให้ปีาเคสช่วยมั้ย"

"ไม่เป็นไรค่ะ"

แคนดี้ปลีกตัวเข้าครัวที่แฟนหนุ่มหิ้วของไปรออยู่แล้ว มาลินีมองตามหลานสาวปกติแล้วเธอจะคุยสนุกสนานยิ้มแย้ม แต่วันนี้ดูแคนดี้เหงาๆที่บอกว่ามีเรื่องสำคัญ แล้วมันเรื่องอะไรกันนะ

"พี่แจ็คหิวมั้ยคะ?"

"ไม่เป็นไรพี่รอได้ เดี๋ยวพี่เตรียมชามให้นะ"

"ค่ะ..น่ารักจังนะคะ"

"คนเราก็ต้องทำอะไรเพื่อเมียบ้าง อย่าคิดว่าตัวเองอยู่คนเดียวนะ แคนดี้ยังมีพี่แล้วก็ทุกคนอยู่นะ"

"ขอบคุณค่ะ จุ๊ฟๆสามีใคนนะน่ารักที่สุด"เธอจุ๊ฟเบาๆที่ปลายคางคนตัวโต ชายหนุ่มสวมกอดเธอไว้จากด้านหลังสูดหอมแก้มนวลหนักๆ ทำเอาอีกคนต้องตีแขนเขา

"อะไรอ่ะ..เค้าหอมเมียตัวเองผิดตรงไหนหรอ"

"ก็มันไม่ได้อยู่ในห้องนอนเรานี่คะ เดี๋ยวป้าเคสก็มาเห็นเข้าหรอกค่ะ"

"งั้นอยู่ในห้องนอนเราก็ทำอย่างอื่นได้ด้วยใช่มั้ยครับคนดี ฟอดดด รักเมียนะ"

"รู้แล้วน่า..หยิบชามมานี่สิคะได้แล้วเกี๊ยวกุ้งจากร้านสะดวกซื้อที่จริงเขาเว็ฟให้เราก็ดีนะคะ แต่กว่าจะถึงบ้านมันก็คงไม่อร่อย"เธอพูดขณะที่ตักเกี๊ยวกุ้งร้อนๆออกจากหม้อใส่ชามให้แฟนหนุ่ม

"ขอบคุณครับผม แล้วทำไมตัวเองกินน้อยล่ะแค่นั้นจะอิ่มหรอ เอาของพี่ไปก็ได้นะ"

"ขอแคนดี้กินก่อนนะคะ ถ้าไม่อิ่มจะขออีกค่ะ"

"ครับ!งั้นพี่ไม่เกรงใจแล้วนะ คืออาหารทุกอย่างถ้าเราต้องกินคนเดียวยังไงมันก็คงไม่อร่อย แต่ถ้าเราได้นั่งกินกับคนรู้ใจ ยังไงก็อร่อยครับ"

"อุ้ยย!แล้วมีคนรู้ใจแล้วหรอคะ?"

"ทะลึ่งเดี๋ยวโดน กินแล้วไปคุยเลยนะพี่ง่วงวันนี้ยอมรับเลยว่าล้ามาก ทำข้อสอบแบบเต็มที่แต่พี่มั่นใจว่าทำได้ 100% เพราะอย่างที่เมียบอก ถ้าจิตใจเราแน่วแน่อยู่กับอะไรแล้วเราจะทำได้ดี มีเมียมันดีแบบนี้เอง รู้งี้มีนานแล้วอุ้ยย!คือเค้าพูดผิดนะ"

"ช่างเถอะค่ะแคนดี้ไม่โกรธเพราะคนเรามันผิดพลาดกันได้ ให้อภัยค่ะแต่อย่าบ่อยนะอาจหมดโอกาสแก้ตัว"น้ำเสียงบอกว่าไม่โกรธ แต่เจสันฟังยังไงก็เชื่อแน่ว่าเมียเขาเคืองไม่น้อยแน่ๆ

"พี่ช่วยล้างนะ"

"ดีค่ะ..จะได้ไปคุยกับคุณป้าเร็วๆ"

ทั้งสองคนช่วยกันเก็บชามไปวางไว้ที่อ่างล้างจาน มาลินีแอบจูงมือสามีตามเข้าไปดูในครัว เห็นเจสันล้างถ้วยชามทำความสะอาดซิ้งค์ล้างจานจนสะอาดเอี่ยม ป้าเคสก็แอบมาดูด้วยไม่น่าเชื่อว่าเจสันจะทำทุกอย่างได้ นางแทบไม่เชื่อว่าเขาทำได้จริงๆ

"คุณป้าคะ..หนูเสร็จแล้วค่ะ"

"แคนดี้เหมือนมีเรื่องหนักใจ ไม่สบายอะไรหรือหลาน ลุงกับป้ารอฟังอยู่จ่ะ"แคนดี้พยายามอย่างยิ่งที่จะเล่าเรื่องทุกอย่างให้มาลินีฟัง เธอไม่พยายามที่จะไม่ร้องไห้ ต้องสะกดตัวเองอย่างมาก

"วันนี้พ่อส่งข้อความมาให้หนูไปพบ พ่อแอบเอาเลือดแอนดี้ไปตรวจตอนที่เธอประสบอุบัติเหตุเมื่ออาทิตย์ก่อนโน่นค่ะ ผลอกมาคือแอนดี้ไม่ใช่ลูกคุณพ่อค่ะ"

"ตายแล้ว..จริงหรือไงลูก"

"ค่ะ..แล้วพ่อก็ยังฝากซองสีน้ำตาลซองนี้ให้หนูค่ะ พ่อพูดราวกับว่าจะสั่งเสียเราคุณป้ารู้มั้ยคะว่าพ่อไปตรวจแล้วพบก้อนเนื้อที่หลอดอาหารค่ะ แต่หมอยังไม่รู้ผลว่าเป็นอะไร พ่อจะเป็นอะไรมั้ยคะ?"

"แคนดี้ ลูกต้องรอให้ผลออกมาก่อนนะ ถ้าพ่อเขารู้ว่าเป็นอะไรพ่อคงจะบอกหนู ป้าว่าใจเย็นๆก่อนนะอย่าเพิ่งคิดไปไกล ตอนนี้สิ่งที่พ่อต้องการคือกำลังใจจากลูก พ่อคงจะอยู่กับหนูไปอีกนานนะ"

"หนูก็หวังอย่างนั้นค่ะ แล้วในซองนี้ล่ะคะหนูไม่รู้ว่าคืออะไรคุณป้าพอจะเดาออกมั้ยคะ?"มาลินีสบตาสามีของเธอ ไมเคลคงจะทำอะไรๆไว้ให้ลูกสาวคนเดียวแน่ๆ

​"แคนดี้ ตอนนี้หนูโตแล้วแจ็คก็ด้วย ป้ามีเรื่องหนึ่งอยากจะบอกหนูมานานแล้ว แต่ป้าก็อยากรอให้แคนดี้โตกว่านี้ แล้วเวลานี้คงจะเหมาะสมที่สุดแล้วล่ะ เพราะหนูโตพอจะรับรู้แล้ว"

​"อะไรคะ?"

​"ก่อนที่แม่ของหนูจะจากไป แม่ฝากเงินไว้ให้หนูจำนวนหนึ่ง แม่อยากให้แคนดี้เรียนหนังสือ เพราะมาริสาไม่แน่ใจว่าพ่อของหนูจะเลี้ยงลูกสาวคนเดียวได้ตลอดรอดฝั่งหรือเปล่า"

​"คะ-คุณป้าแม่บอกอะไรอีกคะ ฮึก อือ"แคนดี้ร้องไห้ออกมาเป็นครั้งที่สองแล้วในรอบวัน มาลินีเดินไปเปิดลิ้นชักส่งจดหมายฉบับหนึ่งยื่นให้แคนดี้ได้อ่าน

"นี่จ่ะหนูอ่านดูนะ มาริสาบอกป้าว่าให้มอบให้หลังจากเห็นหนูเป็ผู้ใหญ่พอจะรับรู้อะไรได้บ้างแล้ว"

"ค่ะคุณป้า แต่หนูจะยังไม่อ่านตอนนี้หรอกค่ะ"

"แคนดี้แล้วเรื่องเงินล่ะ ป้าจะเบิกมาให้แล้วหนูก็เอาไว้เป็นค่าใช้จ่ายดีกว่ามั้ยลูก?"

​"คุณป้าเก็บไว้เถอะค่ะ เรื่องเรียนพี่แจ็คจัดการหมดแล้ว รวมทั้งค่าใช้จ่ายทั้งหมดหนูไม่ได้ใช้อะไร แต่ตอนนี้หนูอยากดูแลพ่อบ้างแต่เราจะทำยังไงดีคะคุณลุงคุณป้า"

​"งั้นหนูไปพักก่อนนะจ๊ะ พักให้หายเหนื่อยค่อยๆคิดค่อยๆแก้ปัญหาไป ป้าจะช่วยคิดว่าเราจะทำยังไงก่อนต่อไปจ่ะ"แคนดี้ดูซึมเศร้าอย่างเห็นได้ชัดเจน ว่าเธอคงกังวลเรื่องพ่อ

"งั้นหนูฝากซองนี้ไว้ที่คุณลุงกับคุณป้านะคะ สักวันซองนี้อาจจะถูกเปิด แต่ตอนนั้นพ่อคงไม่อยู่แล้วล่ะค่ะ"

เจสันประคองแฟนสาวออกไปจากห้องนั่งเล่น มาลินีมองตามหลานสาวคนเดียว ที่เดินจากไป แคนดี้มอบซองสีน้ำตาลให้มาลินีเก็บไว้ นางไม่แน่ใจว่าข้างในจะใช่พินัยกรรมหรือเปล่า นี่ก็แสดงว่าไมเคิลต้องรู้ตัวเองแน่ๆว่าเขาเป็นอะไร

"แคนดี้..ที่รักอาบน้ำนานเกินไปแล้วนะ อากาศมันเย็นมากเลยนะรีบอาบแล้วก็ออกมาเร็วๆด้วย"

"ค่า..ขอแช่น้ำอุ่นก่อนนะคะเค้าปวดเมื่อยไปทั้งตัวแล้วค่ะ"

"ได้พี่ให้อีก 10 นาทีนะครับ"

"ค่ะ"

เจสันนอรอคนที่แช่น้ำอุ่นอยู่บนเตียง นานเท่าไหร่ไม่สามารถบอกได้เลย เขามารู้สึกตัวอีกครั้งตอนที่เตียงนอนยาบยาบ เจ้าของเรือนร่างบอบบางแอบซุกตัวเข้ามากอดเขาไว้ ชายหนุ่มแอบยิ้มทั้งที่ยังไม่ลืมตา นี่เขาแพ้ลูกอ้อนของเมียอีกแล้วหรือไงนะ วงแขนอบอุ่นรัดเรือนร่างนั้นแน่นเข้ามาอีก

"ฟอดดด หอมจังนึกว่าหลับคาอ่างแล้วซะอีก"

"ไม่เอาหรอกค่ะ เรื่องไรจะไปหลับคาอ่างล่ะคะมาหลับตรงนี้ดีกว่า อุ่นกว่ากันเยอะเลยจุ๊ฟๆพี่แจ็คขา..แคนดี้ปวดหัวจังทั้งปวดขมับ ทั้งปวดตาทำไงจะหายคะ"

เจสันลุกขึ้นนั่ง รั้งคนในอ้อมแจนมานั่งด้วย เขากดคลึงที่ขมับเธอทั้งสองข้าง ค่อยๆเลื่อนมาที่หว่างคิ้วอย่างนุ่มนวล กดคลึงไปทั่วๆลงมาตามไหล่บอบบางนั้น เด็กสาวรู้สึกเบาสบายจนบอกไม่ถูกว่าสบายยิ่งกว่าอะไรทั้งหมด

"แคนดี้..เวลานี้สิ่งที่เมียต้องการคือคนมาช่วยแบ่งเบาความทุกข์ เราจะอยู่เคียงข้างกันตลอดไปเราจะไม่ทิ้งกัน ไม่ว่าจะทุกข์ระทมแสนสาหัส หรือมีความสุขจนแทบสำลัก พี่จะอยู่กับแคนดี้ถึงแม้ว่าที่ผ่านมาพี่จะไม่ใช่คนดีนัก แต่ต่อไปนี้พี่จะเป็นสามีที่ดี พี่จะเป็นพ่อที่ดีของลูกเรา ในอนาคตข้างหน้าพี่สัญญานะครับคนดี"

"ค่ะ..ขอบคุณที่ทำให้แคนดี้อุ่นใจแค่นี้ก็ดีเกินพอแล้วค่ะพ่อเพลย์บอยที่รัก นอนเถอะนะคะพี่แจ็คเหนื่อยมาทั้งวันแล้ว ขอบคุณที่รับฟังเรื่องราวทั้งหมดพี่แจ็คจะอยู่กับแคนดี้ตลอดไปใช่มั้ยคะ?"

​"แน่นอนที่รัก แคนดี้สอนให้พี่รู้ว่าค่าของคนอยู่ที่เรารู้จักรักใครบ้าง แล้วก็ทำเพื่อใครไม่ได้อยู่ความร่ำรวยหรือยศฐาบรรดาศักดิ์ทั้งปวง พี่สิต้องขอบคุณเมียคนนี้ ที่ทำให้พี่รู้ว่ามีเงินอย่างเดียวถ้าสมองไม่มีมันก็ไร้ประโยชน์"

​"จำได้หรอคะ?"

"จำได้สิ จำได้ว่าสาวน้อยคนนี้ทำให้พี่รู้จักคำว่า'รักแท้จริง'คืออะไรเธอกุมหัวใจคนทั้งบ้านพี่ไว้อยู่หมัด ขอบคุณเช่นกันครับเมียจ๋า ฟอดดด ชื่นใจที่สุด นอนเถอะนะคนดี"

"ค่ะ..จุ๊ฟๆๆ"

แสงไฟที่หัวเตียงดับลงไปแล้ว พร้อมกับอ้อมแขนที่อบอุ่นกกกอดเธอไว้อย่างอบอุ่น เด็กสาวหวังเหลือเกินว่าเขาจะเป็นสามีที่ดี ที่เธอสามารถพักพิงทั้งกายและใจได้ตลอดไป

"พี่รักแคนดี้ที่สุด"

"แคนดี้ก็รักพี่แจ็คค่ะ"

เสีงตอบรับแผ่วเบาบอกให้เขาได้รับรู้ว่า เธอคงจะเหนื่อยเกินไปแล้วสำหรับวันนี้ แต่เธอยังมีเขาและทุกคนก็พร้อมจะอยู่เป็นกำลังใจให้เธอแน่นอนเขารู้ว่าว่าทุกคนที่บ้านยอมรับเธอได้แล้วจริงๆ



​มาอัพให้อ่านครบตอนแล้วนะคะ ภาวนาอย่างยิ่งว่าจะไม่มีดรามานะ ขอบคุณที่ติดตามอ่านนิยายเรามาตลอดนะคะ..เจอกันตอนต่อไปจ้า

ความคิดเห็น