หอหมื่นอักษร

ยามเมื่อเมฆฝนพัดผ่าน สองเราจะฝ่าฟันมันไปด้วยกันนะ...

ตอนที่ 124 ภาพวาดของอวิ๋นเฉียว / ตอนที่ 125 คนดีอย่างท่านเซียนหลู่ตังปินยังโดนหมากัด

ชื่อตอน : ตอนที่ 124 ภาพวาดของอวิ๋นเฉียว / ตอนที่ 125 คนดีอย่างท่านเซียนหลู่ตังปินยังโดนหมากัด

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.8k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 06 ก.พ. 2561 15:43 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 124 ภาพวาดของอวิ๋นเฉียว / ตอนที่ 125 คนดีอย่างท่านเซียนหลู่ตังปินยังโดนหมากัด
แบบอักษร

ตอนที่ 124  ภาพวาดของอวิ๋นเฉียว


ทำไม อวิ๋นอี้ฟานก็ตอบไม่ได้เหมือนกัน


เขากับชูยินก็ไม่อาจจะพูดได้ว่าไม่ใช่ความรัก ตอนที่จีบชูยินนั้น เขาก็ทุ่มเททุกๆ อย่างให้กับเธอ หลังจากแต่งงานแล้วก็ได้ใช้ชีวิตเช่นสามีภรรยามาอย่างหวานชื่นเช่นเดียวกัน

ตอนหลังเปลี่ยนไปได้อย่างไร เขาเองก็หาจุดเชื่อมต่อไม่ได้ เหมือนกับว่าจะค่อยๆ เปลี่ยนแปลงไปเพราะถูกกล่อมกลืน เปลี่ยนแปลงไปอย่างเงียบๆ แบบนี้สิถึงจะน่ากลัวที่สุด ตัวเองไม่ทันได้รู้ตัวถึงความเปลี่ยนแปลง แต่กลับยิ่งห่างไกลจากตัวเองในตอนแรกมากขึ้นเรื่อยๆ


เหมือนกับเป็นการชดเชย ตรุษจีนนี้อวิ๋นอี้ฟานจึงเลื่อนการคบค้าสมาคมทุกอย่างออกไป เพื่อจะอยู่ฉลองปีใหม่กับลูกและภรรยาอย่างสงบใจ


อวิ๋นตั่วไม่ได้มีความสุขกับสิ่งนี้ หลังจากตรุษจีนผ่านไปแล้ว ทุกอย่างก็กลับมาเป็นเหมือนเดิม

สิ่งเดียวที่ดีใจก็คือ อวิ๋นตั่วโตขึ้นอีกปีแล้ว เธอปรารถนาที่อยากจะเติบโต เธอรู้สึกตลอดมาว่าถ้าโตแล้วก็คงดี อย่างน้อยก็สามารถจะตัดสินใจเรื่องของตัวเองได้ ไม่ต้องรอขอคำแนะนำไปทุกเรื่อง

อวิ๋นเฉียวยังไม่กลับมา เขาบอกว่าไปเข้าร่วมกิจกรรมขององค์กรช่วยเหลือเด็ก ต้องไปประเทศยากจน เพื่อทำความเข้าใจสภาพชีวิตของเด็กในท้องที่

อวิ๋นตั่วเดาว่าองค์กรนี้ต้องมีสาวสวยเยอะแน่ๆ ไม่เช่นนั้นอวิ๋นเฉียวก็คงจะไม่กระตือรือร้นขนาดนี้


และก็เป็นอย่างที่คิดไว้จริงๆ ภาพที่อวิ๋นเฉียวส่งกลับมาให้อวิ๋นตั่วคือภาพเหมือนของคนๆ หนึ่ง


อวิ๋นตั่วหยิบไปให้อวี่ซีดูแล้วถามว่า “สวยไหมคะ?”

“สวย” อวี่ซีตอบไปตามความจริง

“พี่ชายหนูเป็นคนวาดค่ะ” อวิ๋นตั่วรู้สึกภูมิใจเป็นพิเศษ

สิ่งนี้นั้นเกินความคาดหมายของอวี่ซีมาก “พี่ชายเธอวาดภาพได้ด้วยเหรอ?”

“ดูพี่พูดเข้าสิ พี่ชายหนูไม่ได้เรื่องสักอย่างเลยเหรอคะ?” อวิ๋นตั่วเรียกร้องความยุติธรรมให้กับพี่ชาย

อวี่ซีมองผู้หญิงในภาพวาดก็กลับรู้สึกอิจฉาเล็กน้อย ผู้ชายคนหนึ่งเต็มใจที่จะวาดรูปของเธอออกมาแบบนี้ แสดงว่าเขาต้องใส่ใจในตัวเธอมากๆ อย่างแน่นอน

“แฟนคนใหม่เหรอ?” อวี่ซีถามทั้งๆ ที่รู้อยู่แล้ว

“เขาไม่ได้พูดนะคะ แต่หนูเดาว่าคงเป็นไปได้สูง” อวิ๋นตั่วถาม

“ผู้หญิงคนนี้ ดูแล้วไม่เหมือนแฟนคนก่อนๆ ของเขาเลย” อวี่ซีมองรูปแล้วถามขึ้น “เธอชื่ออะไรน่ะ?”

อวิ๋นตั่วส่ายหน้า “เขาไม่ได้บอกค่ะ”

“เฮ้อ เธอว่าไหมว่าโลกนี้ไม่ยุติธรรมเอาเสียเลย ที่แล้งก็แล้งแทบตาย ที่น้ำท่วมก็ท่วมแทบตาย”

“หมายความว่าไงคะ?”

“ก็พี่ของเธอกับพี่ของฉันไง พี่ของเธอเปลี่ยนแฟนเป็นว่าเล่น แต่พี่ของฉันกลับยังหาแฟนไม่ได้สักคน”

“พี่คิดว่าเปลี่ยนแฟนเป็นว่าเล่นแบบนี้ดีเหรอคะ?” อวิ๋นตั่วถาม

อวี่ซีคิดอยู่ครู่หนึ่ง “สำหรับคนที่อยากมีหลานเร็วๆ แบบพ่อฉัน เปลี่ยนแฟนบ่อยๆ แบบนี้ก็เหมือนกับไม่มีแฟนนั่นแหละ ถ้ามองในมุมนี้ก็คงไม่ดีแน่”

“คุณพ่อของพี่ยังเร่งให้พี่อวี่เจ๋อหาแฟนอีกเหรอคะ?”

“แน่นอนสิ ใกล้จะเรียนจบอยู่แล้ว จะไม่รีบได้ไงล่ะ?”

“เพิ่งจะเรียนจบก็รีบแล้วเหรอ?”

“แต่พี่ชายของฉันก็ร้ายใช้ได้เลยนะ รู้ว่าอยู่บ้านแล้วจะไม่สงบสุขแน่ๆ พอขึ้นมหาลัยปีสองก็เลยหนีไปซะเลย” อวี่ซีว่า

“เขาไปแล้วเหรอ ไปไหนคะ?”

“ทำงานนอกสถานที่ ไปหนานจิงน่ะ เมื่อวานเพิ่งกลับมา เห็นบอกว่าพรุ่งนี้ยังต้องไปอีก”

“ยุ่งขนาดนี้เลยเหรอคะ?”

“ใครจะไปรู้ล่ะ ไม่แน่ว่าเขาอาจจะหลบหน้าฉันก็ได้นะ เธอไม่รู้หรอกว่าฉันออกจากงานแล้ว อยู่บ้านว่างๆ ก็คอยเร่งให้พี่ชายฉันหาแฟนโดยเฉพาะเลย”

“พรุ่งนี้พี่อวี่เจ๋อไปไหนเหรอคะ?”

“ยูนนาน”

“ที่ยูนนานดีมากเลย หนูยังไม่เคยไปเลยค่ะ” อวิ๋นตั่วว่า

อวี่ซีรู้สึกไม่อยากจะเชื่อ “มีที่ที่เธอไม่เคยไปด้วยเหรอ?”

“โลกกว้างใหญ่ออกขนาดนี้ หนูจะเคยไปทุกที่ได้ยังไงล่ะคะ?”

อวี่ซีพยักหน้า “นั่นก็ใช่ แถมเธอยังอายุน้อยด้วย ในอนาคตยังมีโอกาสอีก”

อวิ๋นตั่วกลอกตา จู่ๆ เธอก็มีแผนขึ้นมาอย่างหนึ่ง เธอกำลังวางแผนในใจว่าจะทำสิ่งนี้ให้เป็นจริงได้อย่างไร

“คิดอะไรอยู่น่ะ?” อวี่ซีถาม

“หนูนึกขึ้นได้ว่ามีธุระที่บ้านนิดหน่อย ขอตัวกลับก่อนนะคะ” อวิ๋นตั่วหยิบกระเป๋าแล้ววิ่งออกไปข้างนอก


--------------------​----------​----------​----------​



ตอนที่ 125  คนดีอย่างท่านเซียนหลู่ตังปินยังโดนหมากัด


เมื่ออวี่เจ๋อวางกระเป๋าเดินทางเรียบร้อยแล้ว ถึงได้เห็นว่าอวิ๋นตั่วนั่งอยู่ตรงข้ามกับตัวเอง เขาจึงตกใจมาก

ดวงตาของอวิ๋นตั่วยิ้มจนจะเป็นรูปพระจันทร์เสี้ยว เธอมองอวี่เจ๋อแล้วโบกมือ “ไฮ!”

“ไฮเหรอ?” อวี่เจ๋อมองไปรอบๆ ด้วยความสงสัย เพื่อให้แน่ใจว่ามีอวิ๋นตั่วอยู่บนรถคนเดียว “เธอมาอยู่นี่ได้ยังไง? จะไปไหน?”

“พี่ไปไหน หนูก็ไปที่นั่นแหละค่ะ” อวิ๋นตั่วตอบ

อวี่เจ๋อจึงบอกว่า “พี่ไปทำงาน”

“หนูก็ไปทำงานเหมือนกัน” อวิ๋นตั่วว่า

อวี่เจ๋อรู้ว่านักเรียนตัวเองชอบเซ้าซี้ เพิ่งผ่านไปหนึ่งปี ก็เห็นได้ชัดว่ามีพัฒนาการในการเซ้าซี้มากขึ้น เขาจึงพยายามสงบใจของตัวเองไว้ “เธอเป็นแค่เด็กนักเรียน จะไปทำงานอะไร?”

อวิ๋นตั่วจึงบอกว่า “พี่พูดแบบนี้ก็ไม่ถูกนะคะ ว่ากันตามจริงแล้วพี่ก็เป็นนักศึกษา พี่ก็ทำงานเหมือนกันไม่ใช่เหรอ?”

“เด็กมหาลัยกับเด็กมัธยมต้นทำเหมือนกันได้หรือไง?”

“พี่อย่าดูถูกวุฒิการศึกษาหนูนะคะ!”

“พี่ดูถูกอายุเธอ”

“งั้นสายตาของพี่ก็มีปัญหาแล้วล่ะค่ะ ตอนที่หนูซื้อตั๋วก็ไม่เห็นมีใครดูถูกอายุหนูเลย”

อวี่เจ๋อยืนขึ้น แล้วไปลากอวิ๋นตั่ว

“พี่จะทำอะไรคะ?” อวิ๋นตั่วร้องขึ้นมา

พอเธอร้อง ก็ทำให้คนที่อยู่ในตู้รถพากันหันมามอง

“พี่จะพาเธอกลับไปส่ง” อวี่เจ๋อพูด

อวิ๋นตั่วจึงบอกว่า “หนูไม่กลับค่ะ ทำไมพี่ไปยูนหนานได้แล้วหนูจะไปไม่ได้ล่ะ หนูได้ยินมานานแล้วว่าที่นั่นภูเขาสวย แม่น้ำสวย คนก็ยิ่งสวย หนูอยากไปเห็นสักหน่อยนะ”

“ที่เธอออกมา แม่เธอรู้หรือเปล่า?” อวี่เจ๋อถาม

“รู้ค่ะ”

“แม่ของเธอจะยอมให้เธอไปยูนหนานคนเดียวอย่างนั้นเหรอ? ทำไมพี่ไม่เชื่อล่ะ?” อวี่เจ๋อไม่เชื่อ

“ก็มีพี่อยู่ไม่ใช่หรือไงคะ หนูบอกว่าบริษัทของพี่จัดกรุ๊ปท่องเที่ยว หนูก็ถือเป็นหุ้นส่วนเล็กๆ คนหนึ่งเหมือนกันก็เลยมาเข้าร่วมได้ คุณแม่หนูเชื่อพี่ ก็เลยยอมให้หนูมาค่ะ”

อวี่เจ๋อเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง

ตอนนี้รถไฟออกจากชานชาลาแล้ว อวิ๋นตั่วชูสองมือขึ้น “พี่ดูสิ รถไฟยังทนรอไม่ไหวอยากให้หนูไปด้วยเลย!”

อวี่เจ๋อนั่งอยู่กับที่อย่างยอมรับในชะตากรรม“เดี๋ยวเธอจะต้องเสียใจ นั่งไปสักสิบกว่าชั่วโมง เธออย่ามาบอกพี่ว่าเหนื่อยนะ”

“ไม่พูดก็ได้ค่ะ”

อวิ๋นตั่วหยิบขนมออกมาจากกระเป๋าเป้ แบ่งให้อวี่เจ๋อครึ่งหนึ่ง “ได้ยินมาว่าถ้ากินอาหารบนรถไฟรสชาติจะดีขึ้น พวกเราลองชิมกันหน่อยเถอะค่ะ”

อวี่เจ๋อขมวดคิ้ว

“นี่ พี่อย่าทำแบบนี้สิคะ ทำเหมือนหนูเป็นตัวปัญหาใหญ่อย่างนั้นแหละ”

“เธอก็รู้ตัวนี่”

อวิ๋นตั่วโกรธจนเก็บขนมเข้ากระเป๋าเป้ไป “ไม่ให้พี่กินแล้ว! สุนัขกัดหลู่ตังปิน ไม่รู้จักแยกแยะ*”

อวี่เจ๋อเห็นว่าอวิ๋นตั่วมีน้ำตาคลอเบ้า ในใจจึงทนไม่ได้  “โอเคๆ พี่ผิดไปแล้ว เอาอะไรมา ขอพี่ดูหน่อยสิ”

“ไม่ให้” อวิ๋นตั่วกระฟัดกระเฟียด

“ไม่ให้จริงๆ เหรอ?”

“ไม่ให้จริงๆ ค่ะ!”

อวี่เจ๋อเอากุมปิดท้องของตัวเองแล้วพูดว่า “ตอนออกมาพี่รีบมาก ยังไม่ได้กินข้าวเช้าเลย หิวจริงๆ นะ ไม่รู้ในกระเป๋าอวิ๋นตั่วใส่อะไรไว้บ้าง คงไม่มีของอร่อยอะไรหรอกมั้ง?”

“ใครบอกว่าไม่มีคะ” อวิ๋นตั่วหยิบกล่องผลไม้ที่หั่นแล้วออกมาจากกระเป๋า จากนั้นจึงหยิบโดนัทมาหนึ่งกล่อง ในกล่องข้าวใบเล็กก็เป็นซูชิ มีน้ำ และในกระเป๋าผ้าใบเล็กก็ยังมีบ๊ะจ่างด้วย

อวี่เจ๋อมองจนตาลาย “เธอคนเดียวทำไมเอาของมาเยอะขนาดนี้ล่ะ? ใครเตรียมให้กัน?”

“แม่บ้านหลิวกับป้าหวงค่ะ”

อวิ๋นตั่วหยิบบ๊ะจ่างชิ้นหนึ่งส่งให้กับอวี่เจ๋อ “พี่ลองทานอันนี้สิคะ อร่อยมากนะ ป้าหวงทำเก่งที่สุดแล้ว  ป้าหวงทำอะไรก็ไม่อร่อยเท่าแม่บ้านหลิว จะมีก็บ๊ะจ่างนี่แหละค่ะ ที่ทำอร่อยกว่าแม่บ้านหลิว”

อวี่เจ๋อกินบ๊ะจ่างไปชิ้นหนึ่ง รู้สึกว่ารสชาติหายากจริงๆ ด้วย “ป้าหวงนี่ไปเปิดร้านขายบ๊ะจ่างได้เลยนะ”

“หนูก็พูดแบบนี้กับเขานะ แต่เขาไม่ทำ บอกว่าธุรกิจทำเงินได้แต่ก็ทำให้ขาดทุนได้เหมือนกัน เขากลัวขาดทุนน่ะค่ะ”






สุนัขกัดหลู่ตังปิน ไม่รู้จักแยกแยะ* (สำนวนจีน)  ใช้เปรียบเปรยคนที่ไม่รู้จักแยกแยะว่าอะไรถูกอะไรผิด


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น