กัลย์ดิษฐ์(fah-sai)

ห้ามคัดลอกดัดแปลงนิยายแม้เพียงแต่น้อยนิดใครทำขอให้ชีวิตพังพินาศย่อยยับพบหาความสุขไม่เจอทำอะไรก็ไม่มีวันเจริญ! ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านนิยายของไรท์นะคะ ถ้าชอบก็ช่วยกดไลค์+เม้นเป็นกำลังใจให้กันด้วยน๊าา รักกก❤❤❤

ชื่อตอน : บทที่20 รักNC

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 29.2k

ความคิดเห็น : 62

ปรับปรุงล่าสุด : 05 ก.พ. 2561 17:40 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่20 รักNC
แบบอักษร

นิวยอร์ก 

“คุณป๋าคะ คุณป๋าสบายดีใช่มั้ย ลูกขอโทษที่ไม่ได้มาหาคุณป๋าเลย แต่วันนี้ลูกมาแล้วนะคะ ลูกมาพร้อมกับหลานของคุณป๋าไงคะ” ร่างบางเดินเข้าไปวางช่อดอกไม้ไว้หน้าหลุมศพก่อนที่จะไปอุ้มลูกน้อยจากชายหนุ่มมาไว้ในอ้อมอก 

“คุณป๋าไม่ต้องห่วงลูกอีกแล้วนะคะ ตอนนี้ลูกมีความสุขอย่างที่คุณป๋าต้องการ ลูกมีครอบครัวที่อบอุ่นมีสามีที่แสนดีแล้วก็ลูกชายที่น่ารัก” เธอว่าพลางยกมือเรียวขึ้นเช็ดน้ำตา ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานแค่ไหนแต่คุณป๋าก็ยังอยู่ในหัวใจเธอเสมอ 

“อย่าร้องสิคะคนดี” เจเร็ดเดินเข้ามาโอบเอวของเธอไว้ 

“ขอบคุณเฮียนะคะที่ตอนหนูดาไม่อยู่ที่นี่ เฮียมาคอยดูแลหลุมศพคุณป๋าให้ตลอดเลย”  

“เฮียยินดีค่ะ อะไรที่เฮียทำให้หนูดาได้ เฮียจะทำทุกอย่าง แม้กระทั่งชีวิตของเฮียเฮียก็ยอมสละเพื่อหนูดาได้” เจเร็ดบอกแล้วสบตาเธออย่างแน่วแน่ 

“เฮียอย่าพูดแบบนั้นสิคะ ดาใจคอไม่ดีเลยนะ” เธอยกมือเรียวขึ้นไปจับแขนเขาเบาๆ 

“ไม่คิดมากนะคะคนดี เฮียแค่อยากให้รู้ว่าเฮียรักหนูดามากกว่าชีวิต” เจเร็ดเข้าไปสวมกอดเธอเอาไว้หลวมๆ 

“หนูดาก็รักเฮียมากที่สุดเหมือนกันค่ะ หนูดาไม่ต้องการอะไรจากเฮียขอแค่เฮียอยู่กับหนูดาและลูกแบบนี้ก็พอแล้ว”  

“เฮียสัญญาค่ะ ตลอดชีวิตของหนูดานับจากนี้จะมีเฮียเดินข้างๆเสมอนะคะ” เขาบอกแล้วก้มลงไปจูบปากบางเบาๆก่อนที่จะก้มลงไปหอมแก้มลูกน้อยที่นอนอยู่ในอ้อมแขนของภรรยาด้วยเช่นกัน

เวลาต่อมา

“เราจะไปไหนกันคะ นี่มันทางไปบ้านคุณป๋าไม่ใช่เหรอไหนว่าจะกลับบ้านเราไงคะ” เธอเอ่ยถามเมื่อชายหนุ่มบอกว่าจะพาเธอและลูกกลับบ้าน แต่ทางนี้มันเป็นทางที่จะไปบ้านคุณป๋าของเธอ แม้จะไม่ได้มานานแต่เธอยังคงจำมันได้ดี

“เดี๋ยวถึงแล้วก็รู้เองค่ะ” เขาหันมายิ้มให้เธอเล็กน้อยก่อนจะหันไปขับรถต่อ 

บ้านตระกูลหยาง

“ถึงบ้านเราแล้วค่ะ” เจเร็ดหันมายิ้มให้หญิงสาวก่อนจะเดินลงไปเปิดประตูให้เธอ 

“นี่เฮียหมายถึง…”  

“ใช่ค่ะ ที่นี่เป็นบ้านของเรา บ้านที่เราจะสร้างครอบครัวด้วยกัน เฮียรู้ว่าบ้านหลังนี้มีความทรงจำของหนูดาอยู่มากมาย และเฮียอยากให้เรามาสร้างความทรงจำหลังจากนี้ต่อไปด้วยกันนะคะ”  

“ขอบคุณนะคะเฮีย” เธอหันไปยิ้มหวานให้กับเขาซาบซึ้งใจเหลือเกินที่เขาให้ความสำคัญกับความรู้สึกของเธอขนาดนี้

“ไว้เฮียขอรางวัลคืนนี้นะคะ ทำน้องให้ลูกสักสองสามคน” เจเร็ดกระซิบลงที่ใบหูของเธอเบาๆ 

“คนหื่น”  

“เข้าไปดูข้างในกันดีกว่าค่ะ เฮียปรับปรุงห้องไว้ แล้วก็สั่งทำห้องให้ลูกเพิ่มด้วยค่ะ” เจเร็ดบอกแล้วเดินไปจับมือเธอเดินเข้าไปด้านในทันที 

“นี่ไงคะห้องลูก” เจเร็ดเปิดประตูเข้าไปในห้องนอนเด็กที่ถูกตกแต่งด้วยโทนสีฟ้าขาวคล้ายๆกับห้องเดิมที่ฝรั่งเศส 

“แล้วนี่ก็ห้องเราค่ะ” เมื่อเดินเปิดประตูที่เชื่อมภายในห้องนอนของลูกชายออกมาก็พบกับห้องนอนใหญ่ที่ตกแต่งในโทนสีขาวเทาที่แสนเรียบหรูดูดีอีกห้องหนึ่ง

“เตียงนี้เฮียสั่งทำพิเศษเลยนะคะ สปริงแน่นเด้งดี๊ดี” เจเร็ดบอกแล้วไปนั่งกระเด้งลงที่เตียงไปมา 

“ทำไมเฮียทะลึ่งแบบนี้นะ” เธอเดินเข้าไปตีที่แขนเขาอย่างหมันไส้ 

“ให้ลูกไปนอนที่ห้องลูกก่อนนะคะ เฮียอยากให้หนูดามาลองว่าเตียงมันเด้งดีมั้ย” พูดจบก็รีบไปอุ้มลูกออกจากร่างบางแล้วรีบไปวางไว้ที่เตียงนอนเด็กภายในห้องของลูกชาย 

“ถ้าอยากมีน้องอย่าร้องนะคนดีของพ่อ” เขาจูบลงที่กระหม่อมบางของลูกน้อยเบาๆก่อนจะรีบเดินกลับมาอุ้มร่างบางไปวางบนเตียงนอนใหญ่ทันที 

“นี่เฮียจะหื่นขึ้นทุกวันแล้วนะคะ” เธอร้องปรามเมื่อเขาขึ้นมาทาบทับตัวเธอเอาไว้ 

“เมียเฮียน่าเอาขนาดนี้ เฮียจะอดใจยังไงไหว อยากจะทำรักทั้งวันทั้งคืนเลยค่ะ” เขาบอกแล้วค่อยๆปลดเปลื้องเสื้อผ้าของตนและร่างบางออกจนหมดสิ้น 

“อื้อเฮีย…” เธอร้องเสียงหวานเมื่อเขาก้มลงไปโลมเลียอยู่ที่ยอดอกสีหวานทั้งดูดดึงและขบเม้มเบาๆ 

“ทำไมสวยไปหมดทั้งตัวแบบนี้คะ” เขาส่งสายตามองไปทั่วร่างขาวเนียนของภรรยาที่ไม่ว่าจะมองตรงไหนก็ช่างสวยหมดจดไปหมด 

“อื้ออ เฮียอย่ากัดแบบนี้สิคะ” เธอร้องปรามแต่ก็ส่งเสียงครางอย่างกระสันเสียวเมื่อเขากัดลงที่ยอดอกของเธอ

“เฮียหมันเขี้ยวนี่คะ” เขาบอกแล้วสลับไปกัดเบาๆที่ยอดอกอีกข้าง 

“หนูดาก็หมันเขี้ยวเฮียเหมือนกันค่ะ” พูดจบก็พลิกตัวขึ้นมาอยู่ด้านบนแทนแล้วก้มลงดูดดึงที่หน้าอกของเขาทั้งกัดลงที่ยอดอกเบาๆเช่นเดียวกับที่เขาทำกับเธอ 

“อ่าส์…เฮียไม่ไหวแล้วคนดี” เขาครางเสียงกระเส่าก่อนจะพลิกตัวขึ้นมาอยู่ข้างบนอีกครั้ง 

“อ้าส์…เฮียขา อื้มม…” เธอร้องเสียงหวานเมื่อเขาดันแก่นกายใหญ่เข้าไปในช่องรักของเธอจนมิดลำ 

“อ่าส์…เมียจ๋าเรียกผัวสิคะ ผัวชอบเวลาเมียเรียกเสียงหวานๆ” เขาบอกโดยที่เริ่มหมุนวนสะโพกสอบช้าๆทั้งดันเข้าสุดออกสุดเน้นๆจนร่างบางสะท้านไปทั่วทั้งตัว 

“อ้ะ อื้ออ…ผัวขา ระเร็วอีกค่ะ เข้ามาแรงๆ” เธอร้องบอกเสียงหวานเมื่อเขาขยับสะโพกสอบด้วยจังหวะที่เนิบนาบแต่สุดแสนจะรัญจวนใจ แต่เธอก็ยังอยากให้เขาทำมากกว่านี้เช่นเดียวกัน 

“อ่าส์…ได้เลยจ่ะ” เขายกยิ้มอย่างพอใจเมื่อได้ฟังเสียงครางหวานๆของภรรยาสุดที่รัก ก่อนจะค่อยๆขยับสะโพกด้วยจังหวะที่หนักและเร็วขึ้น 

“อ้ะ อื้ออ…เฮียขาจูบหนูดาหน่อย หนูดาอยากให้เฮียจูบ” เธออดอ้อนเสียงหวานพลางเอื้อมมือไปประคองใบหน้าหล่อเหลาของเขาให้ก้มลงมาจูบที่ปากบางของเธอ 

“อืมม/อืออ” เสียงครางอื้ออึงในลำคอดังขึ้นเมื่อสองริมฝีปากกำลังดูดดึงขบเม้มพลางส่งลิ้นเข้าไปเกี่ยวกระหวัดดูดดึงกันอย่างถึงใจ 

“อ่าส์…เราแต่งงานกันนะคะ” เขาเอ่ยถามโดยที่สะโพกสอบก็ยังคงกระแทกเข้าออกไม่หยุดหย่อน 

“เราก็ อ้ะ…แต่งกันแล้วไงคะ อื้ออ…”  

“แต่เฮียอยากแต่งอีกครั้ง อยากให้หนูดามีความสุขที่สุดในวันแต่งงานของเรา”  

“อื้ออ ดะเดี๋ยวค่อยคุยได้มั้ยคะ” เธอร้องบอกเมื่อแทบจะทนไม่ไหวกับความเสียวซ่านที่เขาโหมแรงเข้าใส่อยู่แล้ว 

“แต่งงานกับเฮียนะคะ” เขาบอกออกมาก่อนจะเอื้อมมือไปเปิดลิ้นชักหัวเตียงแล้วหยิบแหวนเพชรเม็ดงามออกมา 

“นี่วิธีขอแต่งงานของเฮียเหรอคะ” เธอมองหน้าเขายิ้มๆนี่คงเป็นการขอแต่งงานที่ไม่เหมือนใครที่สุด เพราะเขาขอแต่งงานตอนที่กำลังทำรักร่วมกันกับเธอ 

“อ่าส์...ก็เฮียอยากให้หนูดารู้สึกดีที่สุดเวลาเฮียขอ ตอนนี้แหละทั้งสุขทั้งเสียว” เขาบอกแล้วจับมือเธอขึ้นมาสวมแหวนลงที่นิ้วนางข้างซ้าย 

“หนูดายังไม่ตกลงเลยนะคะ”  

“ไม่ตกลงเหรอคะ” เขายกยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ ก่อนจะเร่งจังหวะกระแทกหนักๆทั้งใช้นิ้วแกร่งบดบี้อยู่ที่ปุ่มกระสันเสียวไม่ยั้ง 

“อื้ออ ตกลงค่ะตกลง อ้ะ ผัวขาเมียเสียวไปหมดแล้ว” เธอครางเสียงกระเส่าเมื่อโดนเขารุกเร้าหนักๆขึ้น 

“อ่าส์…ผัวไม่ไหวแล้วเมียจ๋า” เขาร้องบอกเมื่อช่องรักของเธอตอดรัดแก่นกายเขาถี่ๆ 

“เมียก็ไม่ไหวแล้วค่ะ อ้ะ อ้าส์….” เธอแอ่นสะโพกเด้งตอบรับจังหวะกระแทกของเขาอย่างถึงใจเช่นเดียวกัน 

“อืออ/อ่าส์…” ในที่สุดทั้งคู่ก็ครางออกมาพร้อมๆกันเมื่อต่างปรนเปรอกันจนไปถึงจุดสุขสมด้วยกันทั้งคู่ 

“เฮียรักหนูดานะคะ รักมากที่สุดเลยค่ะ” เขาทิ้งตัวลงนอนข้างแล้วดึงเธอมากอดไว้แนบแน่น 

“หนูดาก็รักเฮีย รักตั้งแต่แรกเห็น ตอนที่ดาจมน้ำแล้วลืมตาขึ้นมาเจอเฮียเป็นคนแรก” เธอเงยหน้าขึ้นไปสบตาชายหนุ่มพลางนึกถึงตอนที่เธออายุ12ที่เธอจมน้ำแล้วเจเร็ดเป็นคนช่วยเธอเอาไว้ 

“ถ้าเฮียรู้ว่าหนูดาคือคนเดียวกับน้องดาในวันนั้น เฮียคงรับรักหนูดาตั้งแต่วันที่หนูดามายั่วเฮียที่ผับวันแรกแล้ว”  

“ทำไมล่ะคะ หรือว่าเฮีย…”  

“เฮียรักสาวน้อยคนนั้นตั้งแต่วันที่เขาเอาแหวนประจำตระกูลมาจองเฮียแล้วค่ะ” เขาส่งยิ้มหวานให้เธอพลางนึกถึงสาวน้อยน่ารักที่บอกว่าเขาเป็นของเธอในวันที่เธอต้องย้ายบ้านไปไกล ถึงเขาจะไม่เคยได้ข่าวคราวของเธออีกแต่เธอก็ยังอยู่ในใจเขาเสมอมา 

“รู้มั้ยตอนที่เฮียรู้ว่าหนูดาเป็นน้องดาคนนั้นเฮียดีใจมากแต่เฮียก็ยังทำเรื่องเลวร้ายเพราะปล่อยให้ความโกรธเข้ามามีผลในหัวใจ” เขาเอ่ยออกมาอย่างรู้สึกผิด 

“อย่าไปพูดถึงมันอีกเลยค่ะ ตอนนี้หนูดาคนนี้ก็อยู่ข้างๆเฮียแล้ว และจะอยู่ข้างแบบนี้ตลอดไป” เธอส่งยิ้มหวานให้เขาแล้วจูบลงที่ปากหยักของเขาเบาๆ 

“เฮียอยากรักเมียอีกแล้วสิ” เขายกยิ้มที่มุมปากก่อนจะก้มลงไปดูดดึงที่หน้าอกอวบอิ่มของเธออีกครั้ง 

“แง้ๆๆ~~~” แต่การกระทำของชายหนุ่มก็ต้องหยุดลงเมื่อเสียงเล็กๆของโจนาธานส่งเสียงร้องออกมา 

“หนูดาไปดูลูกก่อนนะคะ เดี๋ยวคืนนี้หนูดาชดเชยให้หนักๆเลยค่ะ” เธอจูบลงที่ปากหยักเบาๆก่อนจะลุกขึ้นไปรีบหยิบเสื้อผ้ามาสวมใส่แล้วเดินออกไปดูลูกน้อยทันที 

ปารีส 

“คุณเป็นยังไงบ้าง ดีขึ้นบ้างมั้ย” ริชาร์ดที่เดินเข้ามาในห้องนอนของตัวเองเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นว่าร่างบางยังคงนอนอยู่บนเตียง หลังจากที่ทั้งคู่กลับมาจากญี่ปุ่น ริชาร์ดก็ให้เธอย้ายมาอยู่ที่ห้องนอนของเขาอย่างถาวรในฐานะภรรยา 

“ยังเพลียๆอยู่นิดหน่อยค่ะ” พลอยชมพูค่อยๆลุกขึ้นมานั่งพิงหัวเตียงเอาไว้ 

“ไปหาหมอเถอะนะ คุณหน้าซีดมากเลย” ริชาร์ดเอื้อมมือไปลูบแก้มนวลของเธออย่างเป็นห่วงเพราะผ่านมาเป็นอาทิตย์หลังจากที่กลับจากญี่ปุ่นหญิงสาวก็มีอาการอ่อนเพลีย เอาแต่นอนแทบทั้งวัน แต่ถึงนอนแล้วก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะมีแรงขึ้นมาเลยสักนิดเดียว 

“คุณริคคะ คุณจะว่าอะไรมั้ยคะถ้าพลอยมีเรื่องจะบอกคุณ” เธอถามออกไปอย่างค่อนข้างกังวลใจ เพราะเธอรู้แน่ชัดแล้วว่าอาการที่เธอเป็นตอนนี้มันคืออะไร และไม่รู้เลยว่าเขาจะรู้สึกยังไงถ้ารับรู้เรื่องนี้ 

“บอกมาสิคะคนดี” เขาส่งยิ้มหวานให้เธอ 

“คือ…พลอยคิดว่าพลอย…พลอยท้องค่ะ” เธอตอบพลางจ้องหน้าเขานิ่ง ซึ่งอาการของชายหนุ่มตอนนี้เธอเดาไม่ถูกเลยว่าเขากำลังคิดอะไรเพราะเขาดูนิ่งลงไปถนัดตา 

“พลอย…พลอยขอโทษนะคะ ฮึก…” ในที่สุดร่างบางก็ปล่อยโฮออกมาเมื่อเห็นท่าทีที่เรียบเฉยของเขา นี่เขาคงไม่ต้องการลูกที่เกิดจากเธอใช่หรือเปล่า

“ขอโทษผมทำไมคะคนดี ร้องไห้ทำไมหื้ม…” เขารีบเข้าไปเช็ดน้ำตาให้เธออย่างแผ่วเบา 

“พลอยขอโทษที่ปล่อยให้ท้อง คุณริคคิดว่าพลอยตั้งใจให้คุณริครับผิดชอบใช่มั้ยคะฮึก…พลอยไม่ อื้ออ…” ยังไม่ทันที่จะพูดอะไรต่อก็ต้องเงียบลงเมื่อริมฝีปากบางถูกครอบครองด้วยริมฝีปากอุ่นของเขา ปากหยักดูดดึงขบเม้มอยู่เนิ่นนานก่อนจะค่อยๆคลายริมฝีปากออกอย่างอ้อยอิ่ง 

“ผมไม่ได้คิดแบบนั้นเลยคนดี ผมดีใจมากนะที่คุณจะมีลูกให้ผม ลูกขอกเรา”  

“แต่ทำไม…”  

“ที่ผมเงียบเพราะหัวผมมันเบลอไปหมดทั้งดีใจทั้งตื่นเต้น รู้มั้ยตอนนี้ในหัวผมมันรันเรื่องราวเยอะแยะไปหมดเลย รวมไปถึงเรื่องแต่งงานของเรา” ริชาร์ดบอกพลางดึงเธอเข้ามากอดไว้แนบอก 

“คุณริค” เธอเอ่ยเรียกน้ำเสียงสั่นเครือ 

“ไม่ร้องนะคะคนดีของผม ผมรักคุณและตอนนี้ก็รักลูกด้วย แต่งงานกับผมนะครับ มาเป็นนายหญิงปิแอร์ที่คอยยืนเคียงข้างผมนะ” ริชาร์ดบอกพลางถอดสร้อยคอประจำตระกูลจากคอของเขามาสวมใส่ให้เธอ 

“ผมมัดจำไว้ก่อนนะ แหวนแต่งงานของเราผมจะมาสวมให้คุณทีหลัง” ริชาร์ดยิ้มหวานให้เธอแล้วจูบลงที่หน้าผากมนเบาๆ 

“ขอบคุณนะคะคุณริค ขอบคุณที่รักพลอย” เธอสบตาเขาหวานฉ่ำ 

“ตอนนี้เราไปหาหมอกันก่อนนะคะ ให้หมอตรวจให้ละเอียดว่าลูกเราแข็งแรงดีมั้ย”  

“ค่ะ” เธอพยักหน้ารับก่อนจะลุกขึ้น โดยมีชายหนุ่มคอยประคองอยู่ไม่ห่างกาย 

โรงพยาบาล 

“หมอยินดีด้วยนะครับ ตอนนี้คุณแม่อายุครรภ์ได้6สัปดาห์แล้ว” คุณหมอหนุ่มส่งยิ้มให้กับชายหญิงที่นั่งอยู่ตรงหน้า 

“แล้วลูกผมแข็งแรงมั้ยครับหมอ แล้วที่ภรรยาผมอ่อนเพลียนี่เป็นอาการแพ้ท้องหรือเปล่า” ริชาร์ดเอ่ยถามอย่างตื่นเต้น 

“ตอนนี้สภาพตัวอ่อนสมบรูณ์แข็งแรงดีเป็นไปตามกำหนดของอายุครรภ์นะครับ ส่วนอาการอ่อนเพลีย เวียนหัวหรืออาเจียนนั้นก็เป็นอาการปกติของคนท้อง บางคนอาจมีอารมณ์ขึ้นๆลงๆเนื่องมาจากฮอร์โมนที่เปลี่ยนแปลงในร่างกาย ยิ่งเฉพาะครรภ์แฝดด้วยแล้วอาจมีอาการมากกว่าครรภ์ปกติน่ะครับ”  

“ครรภ์แฝด นี่คุณหมอหมายถึง…” ริชาร์ดเอ่ยถามอย่างตื่นเต้นอีกครั้ง 

“ใช่ครับภรรยาของคุณกำลังตั้งครรภ์ลูกแฝด เห็นนี่มั้ยครับมีถุงการตั้งครรภ์สองถุงและมีตัวอ่อนที่กำลังเจริญเติบโตอยู่ในนี้” คุณหมอพูดพลางชี้มือไปที่ฟิลม์อัลตร้าซาวด์ให้แก่ทั้งคู่ได้ดู 

“ลูกของพ่อ” ริชาร์ดลูบมือไปตามแผ่นฟิล์มเบาๆ ไม่นึกเลยว่าความรู้สึกตื้นตันใจแบบนี้จะเกิดขึ้นกับเขา 

“ขอบคุณนะคะคนดี ที่ให้ของขวัญสุดพิเศษนี้กับผม” พูดจบก็ก้มลงไปจูบปากบางเบาๆ 

“คุณริคคะ อายคุณหมอ” เธอรีบดันเขาให้ออกห่างเมื่อเขาถอนริมฝีปากออก 

“ผมลืมไปค่ะ งั่นเรากลับไปต่อที่บ้านนะ” ริชาร์ดหันไปส่งยิ้มให้คุณหมอก่อนจะหันไปกระซิบกับร่างบางเบาๆในประโยคหลัง 

“เอ่อ ถ้าอย่างนั้นคุณพ่อกับคุณแม่เชิญไปรับยาบำรุงตามที่หมอจัดไว้ให้ได้เลยนะครับ” คุณหมอบอกกับชายหญิงทั้งสองคนที่แสดงบทสวีทต่อหน้าเขาเมื่อครู่ 

“ขอบคุณนะครับหมอ” ริชาร์ดบอกก่อนจะค่อยๆประคองร่างบางออกไปเพื่อรับยาตามที่หมอหนุ่มบอก 

“เหนื่อยก็พักนะคะเดี๋ยวถึงบ้านแล้วผมเรียก” ริชาร์ดบอกพลางดึงเธอให้มาซบลงที่บ่าแกร่งของเขาเมื่อทั้งคู่ขึ้นมานั่งบนเบาะหลังรถหรูเพื่อจะกลับไปยังคฤหาสน์ 

“ขับช้าๆนะไม่ต้องรีบเดี๋ยวกระเทือนถึงลูกฉัน” ริชาร์ดหันไปบอกคนขับรถก่อนจะหันมาวางมือไว้ที่ท้องของเธอราวกับว่าไม่ต้องการให้สิ่งใดมากระทบกระเทือนได้ 

“แค่นั่งรถเองไม่เป็นไรหรอกค่ะ” เธอเงยหน้าขึ้นไปสบตาเขา 

“ผมห่วงลูกนี่คะ ห่วงคุณด้วย ต่อไปนี้ผมจะเป็นสามีจะเป็นคุณพ่อที่คอยปกป้องดูแลคุณและลูกนะ ผมรักคุณมากนะพลอย” เขาบอกเสียงหวานก่อนจะกอดเธอเอาไว้อย่างทะนุทะนอม สามชีวิตที่อยู่ในอ้อมกอดเขาตอนนี้คือความสุขทั้งหมดในชีวิตของเขาและเขาก็พร้อมที่จะใช้ชีวิตทั้งหมดที่มีเพื่อเมียและลูกตลอดไป


****************************************

อิเฮียขอแต่งงานแบบนี้ก็ได้หรา5555^^ ยอมใจเฮียแล้วจ่ะ ส่วนคุณริคนั้นมาแรงแซงทางโค้งเสกแฝดเข้าท้องหนูพลอยไปเรียบร้อยอิอิ พบคนหลงเมียอีก1อัตราค่ะ ทำไมผู้เรื่องนี้หลงเมียหนักมากล่ะ อิจค่ะอิจ^^ 

ใครFCหยวน มาแสดงตัวหน่อยเร็ว ขอบอกว่าเตรียมทิชชู่ไว้ด่วนไรท์จัดหนักตอนหน้าให้คู่หยวนกับวีนัสยาวๆไป หยวนจะพาหนูวีไปทำเรื่องตื่นเต้นที่ไหนอีกรอตามนะจ้ะรับประกันความแซ่บ😆😆😆


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น