-[TAKE]-

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 12

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 19.7k

ความคิดเห็น : 15

ปรับปรุงล่าสุด : 16 พ.ค. 2560 02:30 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
12
แบบอักษร

[พี]

ผมมาอยู่ที่นี่ก็ได้หลายวันแล้ว แล้วก็ไม่ได้ไปเรียนอีกเลย...อยากไปโรงเรียนจัง ป่านนี้ทั้งเต้ยแล้วก็คนอื่นๆ คงเป็นห่วงผมอยู่แน่ๆ

“เฮ้อ...” แต่ไปไหนมาไหนไม่ได้เลยได้แต่ถอนหายใจทิ้งไปงั้น...

“น้องพี เป็นอะไรจ๊ะ” พี่วรรณถามผม...

“ผมแค่เบื่อ พี่วรรณ...ผมอยากไปโรงเรียน พี่วรรณให้ผมไปนะ” ทำสายตาออดอ้อนซะเลย...

“เรื่องนั้น...พีคงต้องพูดกับคุณแพรเองนะ”

“โธ่ พี่วรรณอ่ะ ตั้งแต่มาอยู่นี่นะ ผมเจอคุณท่านซะที่ไหนละ”

“ก็กำลังจะได้เจอแล้วนี่ไง”

“เห?...” ผมมองพี่วรรณอย่างงงๆ

“อีกเดี๋ยวคุณท่านจะมาหานะ”

!!!

คุณท่านจะมา! ทำไงดีๆ รู้สึกตื่นเต้นจัง ไม่ได้เจอคุณท่านมาเป็นอาทิตย์เลย คุณท่านจะเป็นยังไงบ้างนะ...มันทั้งรู้สึกดีใจและกลัว...คุณท่านจะต้องรู้เรื่องแล้วแน่ๆ แล้วคุณท่านจะว่ายังไงบ้างนะ จะเกลียดหรือโกรธผมหรือเปล่า...

โอ๊ย! พอคิดแล้วมันก็พาปวดท้องซะงั้น!...

พี่วรรณให้ผมมารอคุณท่านที่ห้องนั่งเล่น แต่รอแล้วรออีกก็ยังไม่มาสักที นี่ก็ปาไปจะเป็นชั่วโมงอยู่แล้ว...ทำไมถึงมาช้าจังนะ...

“ง่วงจัง...”

พอรอต่อไปเรื่อยๆ ตาผมก็เริ่มปรือ อาการง่วงก็เริ่มเข้ามาสอดแทรก แม้จะพยายามบังคับตัวเองเท่าไหร่แต่ก็ฝืนไม่ไหวอยู่ดี...

ฟี้...ฟี้...

คิกๆ ฮ่าๆ

เสียง...เสียงหัวเราะ...

“จริงเหรอวรรณ”

“จริงๆ คะ วรรณนี่นะคะต้องห้ามประจำเลย”

เสียงพี่วรรณ...กำลังคุยกับใคร?...อา จริงสิ พี่วรรณบอกว่าคุณท่านจะมานี่นา...คุณท่าน!!!...

พรึ่บ!

พอคิดได้แบบนั้นผมก็ลืมตาตื่นขึ้นด้วยความตกใจ พอลืมตาขึ้นมาก็เห็นคุณท่านที่นั่งคุยอยู่กับพี่วรรณกำลังหันมองมาทางผม

ให้ตายสิ! นี่เราเผลอหลับไปเหรอเนี่ย!!!

“อ้าว ตื่นแล้วเหรอพี”

“เอ่อ สะ สวัสดีครับคุณท่าน คือ..คือ...ผม” เอาไงดีเนี่ย! จะแก้ตัวยังไงดี!!! ดันหลับไปซะได้...คุณท่านต้องไม่พอใจแน่ๆ...

“เราคงจะเพลียสินะ”

“คะ ครับ...ขอโทษครับ” ผมก้มหน้าตอบ...

“พี...” คุณท่านเดินมานั่งข้างๆ ผมพร้อมกับจับมือผมเอาไว้แน่น...เธอมองผมด้วยแววตาที่อ่อนโยน ผมเองก็ได้แต่ทำหน้างงๆ มองตอบ...เหมือนคุณท่านมีอะไรจะพูดกับผมอย่างนั้นแหละ...

“ช่วงนี้พีอาจจะรู้สึกเพลียๆ เลยนอนบ่อยๆ ไม่ต้องคิดมากนะ...ท้องแรกก็อย่างนี้แหละ”

!!!

ผมหันมองคุณท่านอย่างงงๆ คุณท่านพูดอะไรน่ะ?...ผมไม่เห็นจะเข้าใจเลย...แต่คุณท่านกลับยิ้มให้กับผมพร้อมลูบหัวผมเบาๆ

“พี...”

“ครับ”

“พีฟังฉันนะ” คุณท่านพูดเสียงนิ่งๆ ผมเองก็พยักหน้าตอบ...ทำไมถึงดูจริงจังจังเลยละ คุณท่านมีอะไรที่สำคัญมากๆ จะพูดกับผมอย่างนั้นเหรอ?...

“ตอนนี้...พีกำลังท้อง”

วะ ว่าอะไรนะ! บอกว่าผมกำลังท้อง!!!...คุณท่านพูดเล่นหรือเปล่า...

“คุณท่าน!”

“ฉันพูดจริงๆ เธอกำลังท้อง...ท้องกับลูกชายของฉัน...ตรีภพ”

แล้วก็ดูเหมือนว่าจะรู้ว่าผมคิดอะไรอยู่ คุณท่านก็เลยพูดขึ้นอีกครั้ง แต่คราวนี้มันทำให้ผมถึงกับตกใจมากขึ้นกว่าเดิม

ไม่จริง! เป็นไปไม่ได้!!!...ผมจะท้องได้ยังไง? ผมเป็นผู้ชาย...ผู้ชายท้องไม่ได้อยู่แล้ว คุณท่านต้องโกหกผมแน่ๆ ถึงคุณตรีจะทำแบบนั้นกับผม...แต่ผมก็ไม่มีทางท้องแน่ๆ

“คุณท่านพูดอะไร...ผมไม่เข้าใจ ฮึก” แล้วผมจะร้องไห้ออกมาทำไมกันนะ...ทั้งๆ ที่มันเป็นเรื่องโกหก...

“พี...ใจเย็นๆ นะพี...”

“ฮึก ฮือ คุณท่านโกหก...”

“ฟังฉันนะพี...มันเป็นเรื่องงจริง เธอกำลังท้อง ชีวิตน้อยๆ กำลังอยู่ในท้องของเธอ” คุณท่านพูดย้ำอีกครั้ง...

“ฮือ คุณท่านโกหก...”

“พี...ใจเย็นๆ แล้วฟังฉันนะ”

“ฮึก...”

“เธอกำลังจะมีลูก ต่อไปนี้เธอต้องรักษาตัวเอง...ดูแลตัวเอง เข้าใจไหม”

“ผมไม่เข้าใจ ฮึก ฮือ ผมไม่เข้าใจ...”

“ไม่เป็นไร ไม่ต้องร้อง...หยุดซะ”

คุณท่านเปลี่ยนจากจับมือเป็นกอดผมเอาไว้ ผมไม่รู้...ไม่เข้าใจอะไรทั้งนั้น ผมไม่เชื่อ...ไม่เชื่อว่าตัวเองกำลังมีเด็ก...ผมไม่เชื่อว่าตัวเองกำลังจะท้อง ผมเป็นผู้ชาย ผมท้องไม่ได้...

“พีเป็นยังไงบ้าง”

แพรเอ่ยถามวรรณด้วยความกังวล เธอมองร่างเล็กๆ ที่นอนแน่นิ่งอยู่บนเตียงด้วยความเป็นห่วง เพราะหลังจากที่พยายามอธิบายให้ฟังพีก็เอาแต่ร้องไห้จนหลับไปในที่สุด

“ไม่เป็นอะไรมากคะ คงเพราะกำลังอ่อนเพลีย”

“เฮ้อ ฉันละกลุ้มใจจริงๆ”

“แกคงยังรับไม่ได้นะคะ เพิ่งจะแค่ 14 เอง...อีกอย่างคนท้องช่วงแรกๆ อารมณ์มักแปรปรวนแล้วพีก็ยังเด็กเกินไปต้องค่อยๆ อธิบายให้แกเข้าใจนะคะ” วรรณพูดอีกครั้งพลางเก็บเครื่องมือตรวจไปด้วย...

แพรเข้าไปหาพีที่กำลังนอนหลับอยู่ด้วยความนึกสงสาร นี่ถ้าหากว่าตรีภพไม่ทำจนเกินเหตุคงไม่เกินเรื่องแบบนี้ขึ้นหรอก! พอคิดๆ แล้วมันก็น่าโมโหลูกชายตัวเองจริงๆ ถ้าเกิดว่าเป็นคนอื่นคงได้ถูกตำรวจจับไปแล้วโทษฐานพรากผู้เยาว์

“เฮ้อ ตรีภพนะตรีภพ แม่จะทำยังไงดีเนี่ย...” แพรถอนหายใจออกมาอีกครั้ง...

ใช่! เรื่องที่เกิดขึ้น เรื่องที่เล่าให้ตรีภพฟัง เธอก็แค่โกหก แต่ตรีภพกลับทำตัวเหลวแหลก กินเหล้าเมายาได้ทุกวัน แล้วนี่ยังจะมาเข้าโรงพยาบาลอีกเพราะดันไปมีเรื่องกับพวกนักเลงแถวนั้น แล้วถ้ายังจะทำตัวแบบนี้อีกอย่าหวังเลยว่าเธอจะให้พบลูกในท้องของพี!!!

ผมตื่นขึ้นมาอีกทีก็เลยไปบ่ายๆ แล้ว คุณท่านก็กลับไปแล้ว...ถึงตอนนี้ผมเองก็ยังไม่อยากจะเชื่อเลยว่าตัวเองกำลังท้องอยู่...มัน...ไม่รู้สิ แต่มันทำใจเชื่อยากจริงๆ ถ้าผมเป็นผู้หญิงก็ว่าไปอย่าง แต่นี่เป็นผู้ชาย แล้วผู้ชายท้องได้ที่ไหน...

“ลูก...อย่างนั้นเหรอ”

ผมลูบท้องตัวเองเบาๆ ไปมา...เพราะแบบนี้สินะ ผมถึงได้มีอาการเจ็บท้อง เพราะแบบนี้สินะ ผมถึงได้รู้สึกแปลกๆ...

“กินนมซะนะน้องพี” พี่วรรณพูดพร้อมกับยื่นนมมาให้ผม...

“พี่วรรณ...ผม...ท้องจริงๆ เหรอ” ยังไม่อยากจะเชื่อเลยลองถามดูอีกครั้ง...

“อย่าคิดมากไปเลยน้องพี” พี่วรรณบอกแล้วนั่งลงข้างๆ...

“แต่...แต่ผมยังไม่พร้อม ผมยังเรียนอยู่...ผม ผม...”

“ไม่เอานะน้องพี อย่าคิดแบบนั้น...ใจเย็นๆ แล้วค่อยๆ คิด อย่าเครียดมาก เดี๋ยวจะกระทบลูกในท้องนะ” พี่วรรณพูดปลอบ...

แต่ถึงอย่างนั้นผมก็ยังทำใจไม่ได้อยู่ดี...ผมเพิ่งจะอายุแค่นี้เอง แล้วผมต้องกลายมาเป็นแม่คนแล้วเหรอ? มันหนักเกินไปสำหรับผม...หนักมากจริงๆ

หลังจากนั้นพี่วรรณก็ปล่อยให้ผมอยู่คนเดียว ผมก็ได้แต่มานั่งรับลมข้างนอกแล้วลูบท้องตัวเองไปมาเบาๆ

พี่วรรณบอกผมว่าที่ผมท้องเพราะผมดันมีรังไข่และมดลูกแบบผู้หญิง แล้วก็ไม่ใช่ผมคนเดียวที่ท้อง...ผู้ชายคนอื่นๆ ก็สามารถท้องได้ถ้ามีแบบผม แต่มันก็แค่ส่วนน้อยเท่านั้น...

ตุบ...

“อ่ะ!” ผมสะดุ้งเบาๆ นิดหน่อยเมื่อรู้สึกถึงแรงสั่นสะเทือนตรงท้อง ราวกับว่าเด็กที่อยู่ในท้องผมเขากำลังทักทายผมอยู่...

ลูก...ลูกของผม...

เพล้ง!

“ออกไป! ออกไปให้หมด!!! ออกไป!!!”

ตรีภพปาข้าวของอย่างหัวเสียใส่ทุกคนที่เข้าใกล้ จนทำให้พยาบาลหลายๆ คนถึงกับหวาดกลัวเล็กๆ แต่ด้วยหน้าที่และความรับผิดชอบทำให้พวกเธอไม่สามารถที่จะหนีจากคนไข้เจ้าอารมณ์อย่างตรีภพได้

“คุณตรีภพคะ ใจเย็นๆ นะคะ”

“ออกไป! บอกให้ออกไปไงเล่า!!!”

เพล้ง!

“ว๊าย!”

ตรีภพกำมือตัวเองแน่นมองไปที่พยาบาลคนนั้นอย่างไม่สบอารมณ์ เขาในเวลานี้รู้สึกไม่อยากเจอหน้าใครทั้งนั้น!

“เกิดอะไรขึ้น” แพรเดินเข้ามาในห้องเพื่อเยี่ยมลูกชายตัวเองถึงกับตกใจกับสภาพห้องที่เห็น...

“เอ่อ คือ...คุณตรีภพ ไม่ยอมทานข้าว ทานยาคะ” พยาบาลสาวเอ่ยตอบ...

“อืม...” แพรพยักหน้ารับอย่างเข้าใจ...

ตรีภพหลุบตานิ่งชั่วครู่ก่อนที่จะเอนตัวลงนอนแล้วหันหลังให้โดยที่ไม่เอ่ยทักทายผู้มาเยี่ยม การกระทำของตรีภพทำให้แพรรู้ว่าตอนนี้เจ้าตัวกำลังประชดตัวเองอยู่

“หยุดทำตัวแบบนี้สักทีตรีภพ จะประชดแม่ไปถึงไหน”

“...”

ตรีภพเงียบ...ไม่ตอบ จะให้เขาพูดอะไรในตอนนี้อย่างนั้นหรือ?...มันพูดไม่ออก มันเจ็บจนใจเขาแทบด้านชา ร่างกายที่ยังเจ็บไม่ได้เจ็บเท่ากับครึ่งนึงของใจเขาด้วยซ้ำ! ยิ่งนับวันตรีภพก็ยิ่งคิดถึงพี ยิ่งคิดถึงลูกในท้องที่จากไป...คิดถึงมากจนทำให้เขาแทบบ้า จนต้องอาละวาดแบบนี้ก็เท่านั้น...

[ตรีภพ]

ใครมันจะเข้าใจ...ผมเจ็บ...ผมทรมาน...พยายามที่จะไม่คิด พยายามที่จะไม่ใส่ใจ แต่ผมก็ยังทำไม่ได้ ผมเจ็บแทบเป็นแทบตาย...ผมบ้าคลั่งเพราะความคิดถึง

“ตรีภพ”

คุณแม่เรียก...แต่ผมก็ยังนิ่ง ไม่หันไปมอง...ผมรู้ว่าถ้าทำแบบนี้คุณแม่จะเสียใจ แต่ผมทนไม่ได้จริงๆ ยิ่งเห็นหน้าคุณแม่ผมก็ยิ่งเจ็บ ยิ่งคิดถึงสิ่งที่คุณแม่พูดกับผม...

‘แม่ให้พีทำแท้งไปแล้ว’

ผมไม่ได้อยากนึกถึง แต่มันกลับคิดไปเอง...

“พอสักที แม่ขอร้อง...”

“...”

“ตรีอยากเห็นแม่ช้ำใจอีกหรือไง...ตรีภพ!”

“ผม...เจ็บ...” ผมพูดออกไปคำแรกด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา...

“ผมทรมาน ผมไม่เคย...เป็นแบบนี้มาก่อน ผมเจ็บเหลือเกิน...”

ตลอดระยะเวลาที่ผ่านมาที่ผมอยู่อเมริกา ถึงจะห่างไกลแต่ผมก็ส่งคนสืบเรื่องของพี รูปถ่ายทุกใบที่ผมเห็นมันบ่งบอกถึงความเจริญเติบโตของเจ้าตัว จากเด็กตัวเล็กๆ ค่อยๆ โตขึ้นๆ ทุกปีๆ จนผม...ไม่สามารถละสายตาไปได้...

รู้ตัวอีกทีก็ตอนเจอกันอีกครั้ง ตอนที่ผมอยากให้เขามาเป็นของผม แม้ว่าผมจะต้องทำผิดก็ตาม...

“รักพีเหรอ?”

“...ผมไม่รู้ แต่ผม...ทรมาน ผมอยากเจอพี...”

ผมบอกออกไปด้วยน้ำเสียงสั่นเล็กๆ...ผมยอมรับว่าตอนนี้ผมกำลังอ่อนแอ...แต่จะให้ทำยังไง ก็ในเมื่อผมลืมพีไม่ได้ นับวันผมก็ยิ่งคิดถึงจนแทบบ้า ร่างกายที่เจ็บก็เท่านั้น...แต่ใจของผมกลับเจ็บกว่าหลายเท่า

“พิสูจน์สิ...พิสูจน์ให้แม่เห็น” คุณแม่พูดขึ้นจนทำให้ผมต้องหันไปมอง...

“คุณแม่หมายความว่ายังไง?” ด้วยความสงสัยเลยถามอีกครั้ง...

“ทำให้แม่เห็นว่าตรีเปลี่ยนไปแล้วจริงๆ...เมื่อถึงเวลานั้นเมื่อไหร่...แม่จะให้เจอพี”

!!!

[พี]

ผมลูบไปที่ท้องตัวเองเบาๆ อย่างถนอม...ดูท่าแล้วผมคงไม่ได้ฝันไปจริงแฮะ...ผมกำลังท้องอยู่ แล้วเด็กในท้องก็คือลูกของผม...

พี่วรรณบอกผมว่าคุณท่านได้เลือกสิ่งที่ดีที่สุดให้กับผมแล้ว เรื่องโรงเรียนก็เหมือนกัน...คุณท่านจะจ้างครูมาสอนที่บ้านแทน แล้วผมก็ไม่ต้องไปโรงเรียนอีกเพราะคุณท่านได้ลาออกให้ผมแล้ว...มันก็รู้สึกใจหายเหมือนกัน ผมไม่ได้เรียนจบพร้อมเพื่อนๆ ผมไม่ได้เล่นกับเพื่อนๆ อีก...แต่พี่วรรณก็บอกว่า ผมจำเป็นที่จะต้องมีคนดูแลแล้วก็...กันคุณตรีออกจากผม รู้สึกเสียใจเหมือนกันแต่ในเมื่อคุณท่านตัดสินใจ...ผมก็แค่ทำตาม...

เฮ้อ...ช่างเถอะๆ คิดมากไปก็เปล่าประโยชน์! เล่นกับลูกดีกว่า...

“ลูก...”

แต่เอ๊ะ? จะเรียกว่าอะไรดีละ ผมเป็นผู้ชายก็ต้องเรียกว่าพ่อสินะ แต่ว่าผมก็เป็นคนตั้งท้องเขาเองนี่นา...ถ้าอย่างนั้นก็ต้องเรียกแม่สิ แต่มันก็ดูแปลกๆ ผมเป็นผู้ชายจะให้เรียกแม่ก็ทะแม่งๆ อยู่...เอาไงดีละเนี่ย!!!

“อืมม งั้น...ปะป๋า เรียกปะป๋าดีกว่า” ผมพูดขึ้นอีกครั้งพร้อมกับลูบไปที่ท้องตัวเอง...

เห็นพี่วรรณบอกว่าผมเพิ่งตั้งท้องอ่อนๆ ได้เกือบสองเดือน...ตอนนี้ก็ยังเป็นวุ้นอยู่เลย แล้วพอท้องโตก็จะเริ่มมีแขนมีขา แล้วอีกไม่นานก็จะคลอด...

“จะเป็นผู้หญิงหรือผู้ชายกันนะ”

ผมยิ้มแล้วมองไปที่ท้องตัวเอง...ถึงจะเสียใจที่ไม่ได้เรียนจบพร้อมกับเพื่อนๆ ถึงเขาจะเป็นลูกของผู้ชายใจร้ายคนนั้น แต่เด็กที่กำลังจะเกิดมาก็เป็นลูกผมเหมือนกัน...แล้วต่อจากนี้ไป...

ผมจะเป็นคนดูแลเขาเอง...

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น