ZALIKA

หนาวมากกกกก

ชื่อตอน : No ไม่

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย สยองขวัญ,สั่นประสาท

คนเข้าชมทั้งหมด : 477

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 15 ต.ค. 2561 17:46 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
No ไม่
แบบอักษร

" อร๊ายยยยยย เลวี่ ฉันคิดถึงเธอจะบ้าตายอยู่แล้ว ทำไมเธอเพิ่งมาโผล่ตอนนี้ปล่อยให้อยู่กับพวกบ้าๆนี้ตั้งนาน " ร่างเล็กของเบลฟี่รีงวิ่งพรวดเข้าไปกอดหญิงสาวเจ้าของผมสีฟ้าแน่น  

" งื้ออออ เบลฟี่ฉันก็คิดถึงเธอมาก " เจ้าของเรือนผมสีฟ้าทำเสียงออดอ้อนยัยเบลฟี่พร้อมจูงมือกันหมุนตัวท่ามกลางผู้คนที่ยืนมอง ประหนึ่งว่าโลกใบนี้มีแค่สองคน 

" มาร์คัสนะมาร์คัสทำไมไม่นึกถึงยัยเลวี่เป็นคนสุดท้ายว่ะ " แมมม่อนพูดขึ้นมาเบาๆ แต่มันก็ดังพอที่จะทำให้สองสาวนั้นได้ยินก่อนที่จะหยุดหมุนและหันไปมองแมมม่อนพร้อมกัน   

" อะไรนะแมมม่อน นายก็คิดถึงฉันเหรอ ฉันก็คิดถึงนายเหมือนกัน หึหึ "  "  เลวี่ เธอขึ้นไปทักทายแมมม่อนหน่อยซิ " เบลฟี่จูงมือเลวี่มาทางพวกเราพร้อมทำสายตาน่ากลัวตรงไปที่แมมม่อน  

" อย่ามาใกล้ฉันนะ!! ออกห่างไปไกลๆเลย ซีโน่ช่วยหยุดยัยบ้าสองคนนั่นที " แมมม่อนร้องโวยวายแล้วมายืนหลบที่หลัของผม   

" เลวี่ พวกเรามีเรื่องจะคุยกับเธอ " ผมพูดกับเธอด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง ทำให้เธอพยักหน้ารับรู้ก่อนจะหยุดแกล้งแมมม่อนแล้วหันหลังไปมองผู้คนมากมายที่มายืนมุงดูพวกเราเหมือนตัวประหลาด 

" เฮ้ ทุกคน !! นี้เพื่อนฉันเอง พวกเขาแค่มาเยี่ยม ไม่มีเรื่องอะไรจ้า กลับไปทำมาหากินเถอะ " สิ้นเสียงเลวี่พูดขึ้น ผู้คนที่มุงดูเริ่มทยอยสลายกลุ่มกลับไปทางใครทางมัน

" เลวี่เก่งจังเลย ทำไมทุกคนต้องเชื่อเธอด้วยอ่ะ เธอเป็นหัวหน้าหมู่บ้านนี้เหรอ " เบลฟี่ถามอย่างตื่นเต้นที่เห็นผู้คนยอมเชื่อฟังเธออย่างง่ายดาย 

" เปล่า ฉันเป็นหมอดู " เจ้าของเสียงพูดขึ้นอย่างภูมิใจ 

" เลวี่ ฉันว่าพวกเรามาหาที่คุยกันเถอะ มีเวลาไม่มากพอแล้ว " มาร์คัสพูด 

 " ฉันไม่รู้ว่าพวกนายรีบอะไรหรอกนะ แต่เดี๋ยวนะ นั่นตัวอะไร " สายตาสีชมพูของเลวี่จดจ้อไปที่มาเรียสาวผู้เงียบขรึม " อ่อ นี่มาเรีย เพื่อนร่วมทางของเรา 

" ผมพูดขึ้นก่อนจะส่งสายตาให้มาเรียทักทายเลวี่ " อ๋อนึกว่านายไปสร้างตัวประหลาดอะไรไว้อีก เอาหล่ะตามฉันมา " เลวี่พูดดักหน้าไว้เหมือนรู้ทันก่อนที่เธอจะเดินนำสู่ทางเข้าหมู่บ้าน ผมคิดว่ามันก็ไม่แปลกหรอกที่เธอจะแยกง่ายๆ เพราะจมูกของเธอมีประสาทสัมผัสพิเศษกว่าคนอื่น 

หมู่บ้านนี้คงจะเป็นหมู่บ้านของชาวประมง มีกลิ่นคาวของทะเล กลิ่นคาวของปลาคละคลุ้งไปทั่ว ผมเพิ่งสังเกตเห็นว่าชาวบ้านที่นี้ไม่ใช้เงินกัน ทุกคนใช้ของมาแลกกัน เช่น ผักแลกกับปลา ปลาแลกเสื้อผ้า มันคงมีความสุขดีนะที่ไม่ต้อเป็นทาสเงินตรา 

" ถึงล่ะ " เสียงเลวี่ดังขึ้นขณะที่ผมสนใจแต่ชาวบ้านและสิ่งรอบข้าง ตอนนี้พวกเราได้มายืนตรงหน้าบ้านหลังเล็กๆที่ทาด้วยสีม่วงเข้มเต็มทั้งหลัไม่เว้นแม้แต่หลังคา สาวผมสีฟ้าเจ้าของบ้านได้เปิดประตูเป็นการเชื้อเชิญให้พวกเราเข้าไป สิ่งแรกที่ผมก้าวเข้าไปในบ้านหลังนั้น มันทำให้ผมรู้สึกได้ว่า...มันเป็นการตกแต่งบ้านที่ห่วยที่สุดทั้งนอกบ้านและในบ้าน การตกแต่งเฟอร์นิเจอร์ภายในบ้านนั่นก็เป็นสีม่วงเข้มหมด ฝาผนังกับพื้นเป็นสีดำสนิทประกอบด้วยแสงไฟสีส้มดวงเดียวภายในตัวบ้าน ทำให้รู้สึกหลอนและอึดอัดอย่างบอกไม่ถูก  

 " เลวี่ นี้บ้านเธอหรือบ้านผีสิงเนี้ย " แมมม่อนพูดขึ้นด้วยเสียงสั่นเครือ   

" แมมม่อม นายก็รู้ว่าฉันชอบเลี้ยงอะไรแปลกๆ อย่างเช่น ผะ ผะ ผี ตรงทางขึ้นบรรไดถ้านายลองสังเกตดีๆ นายจะเห็นผู้หญิงผมยาวสวมชุดที่ขาวอยูตรงนั้น แฮร่!! "   

" อ๊ากกกกกก " แมมม่อนตะโกนด้วยเสียงที่ตกใจสุดขีด ก่อนจะตามมาด้วยเสียงหัวเราะคิกคักๆของสองสาวจอมเสบ 

 " เลวี่ พวกเรามีเรื่องคุย เรื่องมิคาเอล " เสียงของมาร์คัสพูดที่ดังขึ้นทำให้เสียงหัวเราะของเลวี่หายไป 

 " ไม่ !! พวกนายจะสร้างสงครามครั้งที่ 2 เหรอ  พวกนายไม่เห็นเหรอว่าเราสูญเสียอะไรไปบ้าง กลับไปซะ !! " เสียงตะคอกของเลวี่ดังขึ้น น้ำเสียงและท่าทางที่เปลี่ยนไปอย่างกระทันหันทำให้พวกเราไม่ทันตั้งตัว สายตาที่เป็นมิตรของหญิงสาวผมสีฟ้ากลับกลายเป็นสายตาที่มองพวกเราอย่างเย็นชา



แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น