nawa

สวัสดีค่ะ ถ้าใครหลงเข้ามาแล้วอย่ากดผ่าน ลองอ่านสักตอนก่อนนะคะ นิยายของNawa อินดี้ที่ไม่ได้มีดีแค่เรื่องลึกลับ

หยดเลือดปริศนา

ชื่อตอน : หยดเลือดปริศนา

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ลึกลับ,สืบสวน สอบสวน

คนเข้าชมทั้งหมด : 18.9k

ความคิดเห็น : 57

ปรับปรุงล่าสุด : 05 ก.พ. 2561 16:38 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
หยดเลือดปริศนา
แบบอักษร

ร่างของอูซอสั่นเทาใบหน้าบูดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวดทรมาน มือทั้งสองข้างกุมหัวตัวเองและทึ้งอย่างบ้าคลั่ง ตามรูขุมขนที่ผิวหนังทั่วตัวค่อยๆมีเส้นขนสีดำงอกยาวออกมา อูซออ้าปากร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดเขี้ยวสีขาวงอกยาวอย่างหน้ากลัว มือทั้งสองมีเล็บงองุ้มแทงโผล่พ้นผิวหนัง อูซอขดตัวบิดเร้าไปมาด้วยความทรมาน คะฉิ่นตื่นกลัวสุดขีดกับภาพที่เห็นเบื้องหน้าเหมือนสติหลุดออกจากร่างนั่งพนมมือท่วมหัวตั้งแต่เกิดมาในชีวิตของเขามาเพิ่งเคยเจอสิ่งที่น่ากลัวมากขนาดนี้มาก่อน  อูซอในร่างกึ่งมนุษย์กึ่งสุนัขที่ขนยาวสีดำปกคลุมใบหน้าและแขนลุกขึ้นยืนสองขาเหมือนมนุษย์ด้วยความสูงเต็มตัว​แสยะเขี้ยวขาวคล้ายสุนัขอย่างดุร้ายแล้วเผ่นกระโจนอย่างรวดเร็วมาทางคะฉิ่น 


เงาสีดำภายใต้หมอกหนาเงื้อมือขึ้นสุดแขนเพื่อจะแทงร่างที่นอนนิ่งอยู่บนแท่นบูชา นรินทร์กระโดดพุ่งเข้าปะทะร่างนั้นอย่างแรงเพราะนาทีนั้นเขาไม่สามารถลั่นไกกระสุนในมือได้ทันแล้ว ร่างของทั้งคู่ล้มกลิ้งไปคนละทางทำให้ปืนและกริชหลุดกระเด็นไป ฝ่ายนรินทร์ตั้งหลักได้ก่อนรีบลุกขึ้นกระโดดขึ้นคล่อมอีกร่างเงื้อมือขึ้นเพื่อต่อยแต่ต้องชะงัก  

"ไอ้กรณ์"เมื่อนายทหารหนุ่มเห็นร่างตรงหน้าเป็นใบหน้าที่คุ้นเคยของรุ่นน้องก็ตกใจเพราะใบหน้าของปกรณ์แสยะยิ้มอย่างเฉยเมยเหมือนเป็นใครอีกคนที่ไม่รู้จั​ก​ นรินทร์โดนร่างของปกรณ์พลักจนกระเด็นด้วยเรี่ยวแรงมหาศาลเกินมนุษย์ร่างของนายทหารหนุ่มลอยลิ่วมาปะทะแท่นบูชา พิมพลอยที่นอนอยู่บนแท่นได้เพียงมองตามเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเพราะเธอไร้ซึ่งเรี่ยวแรงที่จะลุกขึ้น ได้แต่ภาวนาให้ชายหนุ่มปลอดภัย ร่างของปกรณ์พุ่งเข้ามาบีบคอชายหนุ่มอย่างแรง​ นรินทร์ดิ้นทุรนทุรายใกล้ขาดอากาศหายใจมือทั้งสองข้างจับข้อมือของนายทหารรุ่นน้องออกแต่ไม่เป็นผล​ 


"พี่อูซออย่า!!" คะฉิ่นร้องเสียงดังลั่นยกมือขึ้นบัง​ ร่างกึ่งสุนัขของอูซอเหมือนหยุดชะงักกับเสียงเรียกของญาติผู้น้องจึงกระโดดข้ามหัว​คะฉิ่นหายไปอีกทาง​ คะฉิ่นทรุดลงนอนกับพื้นน้ำตาไหลผากอย่างอ่อนแรง ตั้งสติเฮือกสุดท้ายลุกขึ้นไปหยิบปืนวิ่งตามร่างของพี่ชายไป  


อากาศที่จะไปเลี้ยงสมองของนรินทร์จะหมดลงชายหนุ่มกำลังจะหมดสติลง ทันใดนั้นร่างปกรณ์ถูกบางอย่างกระชากลอยขึ้น นรินทร์ไออย่างแรงหายใจเอาอากาศเข้าไปในปอดลำคอเปลี่ยนเป็นสีเขียวช้ำ ชายหนุ่มยันร่างขึ้นพิงแท่นบูชามือ​บางของหญิงสาวเลื่อนเข้ามาจับข้างแก้มของชายหนุ่มอย่างอ่อนแรงด้วยความเป็นห่วง นรินทร์ค่อยๆลุกขึ้นพยุงร่างของพิมพลอยขึ้นนั่ง  

"ไหวไหมพิมพลอย"  

"ไหวค่ะแต่เดี๋ยวก่อนนรินทร์ดูนั้น" พิมพลอยชี้ไปยังร่างสองร่างที่กำลังพุ่งเข้าใส่กัน ร่างกึ่งสุนัขคล้ายร่างของเกรอะแต่ใหญ่กว่ากระชากปกรณ์ลอยตกกระแทกพื้นอย่างแรง ร่างกึ่งสุนัขกึ่งมนุษย์จะกระโจนใส่ปกรณ์อีกครั้งแต่อีกฝ่ายยกกริชที่ตกอยู่ใกล้ๆขึ้น ร่างนั้นปะทะคมกริชอย่างเต็มแรงจนมิดด้ามทรุดลงกองกับพื้น ปกรณ์​ยกเท้าถีบร่างนั้นกระชากมีดออกอย่างโหดเหี้ยม พิมพลอยตื่นตะลึงกับภาพตรงหน้า  

"นั่นมัน...อูซอ!!!"เสียงนรินทร์ดังขึ้นทำให้พิมพลอยตื่นจากภวังค์จ้องมองร่างกึ่งสุนัขที่นอนกองอยู่ที่พื้นหายใจอย่างรวยรินลิ้มเลือดทะลักออกจากปากและบาดแผล 

"ใช่จริงๆด้วยอูซอ"ร่างของปกรณ์ยืนขึ้นเหยียบอูซอก้าวข้ามมาหาทั้งคู่

นรินทร์ประคองพิมพลอยวิ่งออกจากแท่นบูชาแต่ด้วยร่างกายที่อ่อนแรงพิมพลอยทำให้วิ่งหนีได้ไปไม่ไกลนัก​ ปีศาจร้ายในร่างของปกรณ์ถีบนรินทร์อย่างแรงจนกระเด็นไปข้างหน้า พิมพลอยตัวไถลล้มไปกับพื้นเข่าถลอกจนเลือดสีแดงข้นไหลหยดลงพื้นหินเบื้องล่าง ควันสีขาวเป็นไอลอยขึ้นแทรกจากพื้นจุดที่เลือดของหญิงสาวหยดลง ร่างของปกรณ์​ที่กำลังเดินมาหัวเราะขึ้นอย่างบ้าคลั่ง

"ฮ่า​ฮ่า​ฮาข้าว่าแล้วว่ามันต้องได้ผล​เลือด​ของนางได้ผล"ปกรณ์หัวเราะลั่นพูดสำเนียงแปรงหูแสยะยิ้มมองมาที่หญิงสาว

"คราวนี้ข้าจะได้เป็นอิสระจากคำสาปนี้สักที"


**ตัดจบให้รอตอนต่อไปรออ่านคอมเม้นอีกนะคะมีกำลังใจทุกครั้งที่ได้อ่านความคิดเห็นของผู้อ่านทุกคน อยากเขียนให้ยาวกว่านี้แต่เวลาไม่ค่อยมีอาจมีคำผิดเยอะหน่อยถ้ามีเวลาเยอะกว่านี้จะมาแก้ให้นะคะเอามาให้ทุกคนได้อ่านกันก่อนเนอะ​

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น