nawa

สวัสดีค่ะ ถ้าใครหลงเข้ามาแล้วอย่ากดผ่าน ลองอ่านสักตอนก่อนนะคะ นิยายของNawa อินดี้ที่ไม่ได้มีดีแค่เรื่องลึกลับ

ชื่อตอน : ค้างคืน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ลึกลับ,สืบสวน สอบสวน

คนเข้าชมทั้งหมด : 16.7k

ความคิดเห็น : 25

ปรับปรุงล่าสุด : 03 ก.พ. 2561 22:26 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ค้างคืน
แบบอักษร

แสงของไฟฉายถูกสาดส่องสว่างขึ้นท่ามกลางความมืด บัดนี้พื้นที่รอบๆตัวทั้งหมดถูกปกคลุมด้วยหมอกหนา ทำให้การเดินทางเป็นไปอย่างยากลำบาก  

"พี่นะผมว่าพวกเราคงเดินต่อไม่ได้แล้วนะครับ ที่นี่อยู่บนเนินเขาลาดชันถ้าก้าวพลาดพวกเราอาจตายได้เลยนะ"ปกรณ์บอกเมื่อทั้งหมดเคลื่อนตัวออกจากปากถ้ำที่ถล่มได้เพียงช้าๆ 

"แต่ที่นี่มันอันตราย ฉันเคยอยู่คืนหนึ่งแทบเอาชีวิตไม่รอดเลย"เสียงนรินทร์ตอบกลับมา  

"ถ้างันเราหาที่พักที่กำบังได้พักก่อนดีไหมค่ะ"       "คุณไม่กลัวหรอพิมพลอย"   

"กลัวค่ะ  แต่ถ้าเราเดินไปแบบนี้ยิ่งหน้ากลัวสู้เราตั้งรับในที่มั่นอยู่กันเป็นกลุ่มดีกว่านะ"  

"ถ้างันเราไปที่ซากวิหารนั้นเราเป็นที่พักในคืนนี้ก่อน"เสียงสั่งการของนรินทร์ดังขึ้น  วิหารร้างที่ทำจากหินโบราณตั้งตระง่านอยู่บนยอดเขาถัดขึ้นไปอีกมีบันไดหินทอดยาวขึ้นไปเป็นทางคล้ายเขาพนมรุ้งแต่ศิลปะของสถาปัตยกรรมดูแตกต่างออกไปไม่เคยเห็นที่ไหนมากก่อน คนทั้งหมดเดินทางมาถึงลานกว้างหน้าทางเข้าวิหารมีเสาสูงสองต้นคล้ายซุ้มประตูแต่คงผุพังไปเหลือเพียงแต่เสาสูง คะฉิ่นส่องไฟฉายไปรอบๆเข้าไปในทางเข้าวิหารแต่ก็ต้องตกใจจนล้มก้นจ้ำเบ้าเมื่อพบกับรูปปั้นโบรานนั่งบนบัลลังคล้ายเทวรูปแต่ที่ตกใจคือเทวรูปนั้นไม่มีหัว​ ทุกคนเดินเข้าไปในวิหารที่เหมือนที่สักการะบูชาของชาวเมืองอาถรรพ์นี้มีแท่นบูชายาวทรงสี่เหลี่ยมผืนผ้าด้านหน้าต่างรู้สึกขนลุกขนชันกับเทวรูปตรงหน้า พิมพลอยเมินหน้าหนีจากภาพเทวรูปตรงหน้าเธอรู้สึกใจสั่นแบบประหลาดมันหวิวๆแปลกๆจนต้องคว้าแขนสามีหนุ่มที่อยู่ข้างกายมาจับ  

"ฉันว่าที่นี้ไม่เหมาะหรอกลองเดินต่ออีกหน่อยเถอะ" อูซอพูดขึ้นหลังรอบสังเกตุอาการผิดปกติของหญิงสาว  

ทั้งหมดเดินทะลุมาด้านหลังวิหารทิ้งเทวรูปหน้ากลัวนั้นไว้เบื้องหลัง มีทางเชื่อมทอดยาวไปยังปราสาทหินที่ซ่อนตัวอยู่ด้านหลังหมู่แมกไม้กลิ่นดอกไม้กลางคืนส่งกลิ่นอบอวลแต่แฝงไปด้วยความหน้ากลัว ปราสาทส่วนใหญ่ผังทะลายลงจนเกือบหมดเหลือเพียงปีกฝั่งขวาที่มีห้องโถงกว้างสร้างด้วยหินทั้งหลังที่ยังพอมีสภาพสมบูรณ์ที่พอจะบังลมหนาวในคืนนี้ได้ทั้งหมดตกลงพักกันที่นี่ กองไฟถูกก่อขึ้นที่ตรงมุมของห้องมีกำแพงของฝั่งเป็นปราการด้านแรกที่จะกันอันตรายต่างๆได้  

"ทุกคนพักที่นี่ก่อนนะจนเวรกันคนล่ะสามชั่วโมงแล้วกัน"นรินทร์พูดขึ้นคะฉิ่นจัดแจงหาอาหารแห้งที่มีอยู่ให้ทุกคนได้ทานพอปะทังชีวิตไป เสียงลมภายนอกพัดผ่านช่องของกำแพงเกิดเสียงดังหวีดหวิวน่ากลัว​ อากาศหนาวเย็นจนเข้ากระดูกยิ่งอยู่บนเขาสูงอากาศยิ่งเย็นมากขึ้นเป็นเท่าตัวพิมพลอยกระชับแขนกอดตัวเองให้แน่นขึ้นมองไฟในกองที่ไหววูบวาบตามแรงลม​ นายทหารหนุ่มเห็นภรรยาสาวนั่งขดตัวจึงดึงตัวหญิงสาวเข้ามากอดในขณะที่คนอื่นๆล้มตัวลงนอนกันหมดแล้ว  

"ทำไมคุณไม่นอนจึงเฝ้าเวรเป็นเพื่อนผมหรอ"   

"จะอย่างนั้นก็ได้ค่ะคุณนอนเถอะฉันแค่หนาวจนนอนไม่หลับ" พิมพลอยตอบแล้วโยนกิ่งไม้เล็กๆเข้าไปในกองไฟ  

"หนาวหรอมาใกล้ๆผมสิ" ชายหนุ่มไม่พูดเปล่าดึงหญิงสาวให้มานั่งทับบนตักของของตน  "แบบนี้อุ่นขึ้นไหม"เสียงทะเล้นถามขึ้นจนหญิงสาวต้องหยิกแขนของนายทหารหนุ่ม 

" จะทำอะไรของคุณคะ" 

"มอบไออุ่นไง" 

"แหม​ อุ่นมากค่ะรู้สึกดีจริงๆ" 

"คุณประชดผมหรอ" 

"เปล่าค่ะฉันพูดจริงๆ ตอนนั้นฉันรู้สึกกลัวมากเลยแต่ตอนนี้พอมีคุณอยู่ใกล้ๆฉันก็รู้สึกอุ่นใจขึ้น"พิมพลอยพูดเสียงเบาพร้อมขดตัวอยู่บนตักของชายหนุ่มซุกหน้าหาไออุ่นบนอกกว้าง  นรินทร์ยกนาฬิกาข้อมือขึ้นดูเวลาสามทุ่มกว่าเกือบสี่ทุ่มเห็นหญิงสาวหลับอยู่บนตักเขาจึงค่อยๆอุ้มลงนอนด้านล่างแล้วเดินไปปลุกคะฉิ่นที่เป็นเวรเฝ้าถัดไป สั่งให้เต็มไฟอย่าให้ดับแลัวกลับมาล้มตัวลงนอนช้างภรรยาสาว  

คะฉิ่นเดินขยับมานั่งใกล้กองไฟมากขึ้นเพื่อเติมฟืนแล้วส่องไฟฉายไปรอบๆเมื่อไม่พอสิ่งผิดปกติก็คลี่ผ้าขาวม้าผืนเก่าๆขึ้นมาห่มกันความหนาวเหน็บ หูก็จับรหัสไพรของเสียงป่าทั้งหลายแต่ที่นี่แตกต่างจากป่าทั่วๆไปที่เขาเคยบุกบั่นมากับพ่อ ที่นี่ไม่มีเสียงนกกลางคืนเสียงจิ้งหรีดเรไรสรรพสัตว์ทั้งหลายเลย มันเงียบมากเงียบจนหน้ากลัวมีเพียงกลิ่นดอกไม้ป่าส่งกลิ่นหอมอบอวลไปหมดจนบางครั้งก็รู้สึกเวียนหัวชวนหนังตาจะหลับ​ คะฉิ่นฝืนถ่างตาขึ้นหยิบปืนข้างกายมาเช็ดแต่ดูเหมือนจะไม่เป็นผลยิ่งเช็ดก็เหมือนยิ่งง่วงมากขึ้นในใจคิดว่าขอพักสายตาสักครู่แล้วกันก่อนจะดันฟืนเข้ากองไฟอีกรอบแล้วค่อยๆหลับตาลง  อูซอนอนขดตัวหนาวสั่นเข้าฝืนตัวเองไม่ให้หลับเช่นกันเขาเลือกนอนตรงข้ามกับปกรณ์เพื่อจะได้เห็นชายหนุ่มได้ชัดเจน​ อูซอรู้สึกหนาวจนฟันกระทบกัน เขารู้สึกร้อนผ่าวทั้งใบหน้าและดวงตาสงสัยผิดไข้จะเข้าจู่โจมเข้าเสียแล้ว ร่างหนาของชายฉกรรจ์นอนหนาวสั่นแต่อูซอพยายามกัดริมฝีปากตัวเองไว้ไม่ให้หลับแผลที่ต้นขาก็ปวดหนึบไปทั่วทั้งขา​ อูซอพยายามจะยันกายลุกขึ้นเพื่อขอยาแต่ก็ดูเหมือนจะช้าไปเสียงแล้วเมื่อจู่ๆสติเขาก็ดับวูบลง


พรุ่งนี้​มาต่อให้นะคะ ตอนต่อไปรับรองความตื่นเต้นกันอีกแล้วค่ะ ขอบคุณ​ทุกคนมี่ยังติดตามอ่านกันนะคะขอบคุณทุกคนที่คอมเม้น​ด้วยนะคะมันทำให้ผู้เขียนมีกำลังมาเขียนต่อค่ะ อย่าลืมคอมเม้นกันมาเยอะๆนะคะ🙏😊


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น