Crystal_Blue

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

​Ep.40 บทสรุปคนนอกกาย

ชื่อตอน : ​Ep.40 บทสรุปคนนอกกาย

คำค้น : ธาม-วาฬ

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.2k

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 03 ก.พ. 2561 21:55 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
​Ep.40 บทสรุปคนนอกกาย
แบบอักษร

Ep.40 บทสรุปคนนอกกาย

"เรา-เลิก-กัน ตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป"

คำว่าเลิกกันที่ก้องอยู่ในหัวธามอย่างนั้น สมองเหมือนไม่สั่งการเอาซะดื้อๆ แน่นอนว่าทำได้แค่มองแผ่นหลังของคนที่เดินออกไปปล่อยให้เขายืนนิ่งไร้สติอยู่กลางห้องทำงานที่มีเศษแก้วที่ถูกขวางระบายอารมณ์เมื่อไม่กี่นาทีก่อน สมองของเขามันตื๊อตันไปรู้สึกว่าร่างกายมันชา หน้าชา ตอนที่อีกฝ่ายจะเดินจากเขาไปพร้อมเสียงสะอื้น

แผ่นหลังที่แบกเอาความเจ็บปวดกำลังจะก้าวออกไปจากบ้านของเขา มันหมายความว่าวาฬกำลังจะเดินออกไปจากชีวิตของเขาด้วยเหมือนกัน คนที่ทำทุกๆอย่าง มีชีวิตอยู่มาตลอดเพราะมีวาฬเป็นกำลังใจ

"ไม่เอานะ... ไม่มีทาง ไม่เด็ดขาด..."

เมื่อธามตั้งสติได้หรือก็เริ่มก้าวยาวๆตามหลังวาฬที่หัวเสียระเบิดใส่เขาไปอีกทาง วาฬเดินตรงไปยังห้องนอนของตัวเองหลังจากที่ไม่ได้ใช้มันมานาน ลากกระเป๋าเสื้อผ้าของตัวเองออกมาแล้วเริ่มเก็บทุกอย่างยัดลงไปกระเป๋าให้คนที่ก้าวตามเข้ามาใจหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม

"วาฬ วาฬ...ใจเย็นๆดิวาฬ ฟังก่อนนะ มันไม่ใช่..."

พลั่ก

                มือใหญ่ก้าวเข้าไปกระชากกระเป๋าเดินทางในมือของวาฬหากแต่คนที่ทั้งโกรธทั้งเสียใจก็สะบัดมือออกอย่างไม่ใยดี วาฬไม่ฟังอะไรธามแล้วทั้งนั้น แม้ว่าจะมีเหตุผลอะไรก็ตามที่ต้องทำให้ไปจบลงที่เตียง เขาไม่อยากฟัง แค่นี้เขาก็รับไม่ได้แล้ว ที่อีกฝ่ายโกหก...เลือกที่จะตอแหลทำเหมือนว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น

                ...มันเจ็บ เจ็บจนกว่าจะใช้เหตุผลคุยกัน

                หมับ

                “ขอร้องวาฬ...ได้โปรด ฟังกันก่อน”

                เสียงทุ้มสั่นเครือยามที่จับมือของวาฬให้หยุดโยนข้าวของของเจ้าตัวลงกระเป๋า ฝ่ามือใหญ่ที่บีบมือของวาฬเอาไว้แน่น คนที่เป็นบอดี้การ์ดหรือก็ไม่ได้หันไปสบตาแต่อย่างใด มือมันค่อยๆกำแน่นและดึงออกจากการเกาะกุมยามหันกลับไปสบตากับเจ้าของบ้าน

"อย่ามายุ่ง"

ธามเหมือนไร้กำลังยามที่ได้เห็นสีหน้าเย็นชาที่เวลาปกติมันจะยิ้มแย้มแจ่มใสให้กับเขาตลอด...วาฬที่พูดจาหยาบคาย วาฬที่ระเบิดด่าเขาด้วยความจริง พูดตัดพ่อด่าท้อให้หัวใจเขาเหวอะเป็นแผลใหญ่คนนี้เขาไม่รู้จัก ที่เป็นทั้งหมดนี้เพราะว่าวาฬกำลังโกรธที่เขามีอะไรกับคนอื่น

วาฬที่พร้อมจะตัดขาดกับเขาได้ในทันทีแบบนี้เขาไม่เคยรู้จัก...และมันทำให้ธามกลัว

"วาฬ...ใจเย็นๆแล้วค่อยๆคุยกันนะวาฬ มันไม่มีอะไรเลย...."

พลั่ก ผวัะ

หมัดลุ่นๆปะทะเข้ากับซีกแก้มของธาม ให้คนที่ไม่คิดว่าวาฬจะต่อยตัวเองหันกลับไปมองอย่างไม่เชื่อสายตา รสชาติปร่าๆของเลือดที่ฟุ้งกระจายไปทั่วปากให้ยกมือขึ้นมาแตะขอบปาก คนที่ตอนนี้ไม่อยากแม้แต่จะฟังเสียงและข้อแก้ตัวของคนนอกใจ มือมันก็ไปเองโดยอัตโนมัติยามได้ยินข้อแก้ตัวน้ำขุ่นๆ

ไม่มีอะไรงั้นเหรอ? เอากันจนเตียงสั่นขนาดนั้นเรียกไม่มีอะไรงั้นเหรอ*!? พูดออกมาได้ยังไงไม่อายปาก!!*

"อย่าเข้ามาใกล้อีกนะ ไม่งั้นจะหาว่าไม่เตือน"

วาฬที่ตอนนี้ขู่เสียงเย็น โกรธ โกรธจนทนไม่ไหวแล้ว เขาทนฟังคำโกหกของคนที่พยายามจะทำเหมือนว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นอีกต่อไปไม่ไหวแล้ว คนตัวบางที่จ้องมองคนตรงหน้าผ่านม่านน้ำตาก็ข่มความเจ็บปวดเอาไว้ยามที่หันกลับไปดันทุกอย่างเก็บใส่เข้าไปเหมือนเดิม

"ฟังก่อนนะ มันไม่มีอะไรจริงๆ...ไม่ใช่อย่างที่..."

"เลิกโกหกสักที...ไม่ใช่อะไร? ไม่ได้นอนกับมันงั้นเหรอ? เห็นมาเต็มๆตา...เลิกพูดได้แล้ว เลิกพูดสักทีได้ไหมว่ามันไม่มีอะไร กูเห็น...ด้วยสองตาของกูเอง เห็นว่ามึงเอากันยังไง เห็นว่าอีนั้นหน้าตายังไง...เห็นเต็มๆสองตา ว่ามึงเอากัน..."

กึก

ธามน่ะรู้ตัวแล้วว่าวาฬเห็นที่เขาไปนอนกับคนอื่น ซึ่งเขาก็ไม่คิดจะแก้ตัวให้มันบานปลาย คำพูดที่จะใช้แก้ตัวประหนึ่งว่าเขาไม่เคยทำอะไรผิดมันก็หายเข้าไปในลำคอ ทั้งๆที่เขาคิดว่าจะเก็บเรื่องนี้เอาไว้เป็นความลับ แต่มันกลับบานปลายและทำร้ายวาฬมากกว่าเดิม

แค่เห็นเต็มสองตาว่าผัวไปเอากับคนอื่นมันก็เจ็บปวดพออยู่แล้ว และยิ่งเจ็บปวดกว่าเดิม ตอนที่ผัวตัวเองตีหน้าซื่อทำเนียนว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น ตอแหลมาได้อย่างกับตัวเองเป็นผู้บริสุทธิ์

แหมะ

น้ำตาที่กลั้นเอาไว้ตั้งนมนานไหลลงออกมาจากดวงตาในที่สุดยามภาพของแฟนตัวเองนัวเนียกับผู้หญิงอีกคนมันกลับเข้ามาในสมองยิ่งทำให้หัวใจดวงเล็กๆบอบช้ำยิ่งกว่าเดิม วาฬน่ะก็สติหลุดพอๆกันนั้นแหละ ทั้งตะคอกทั้งพูดเสียดๆให้ธามเจ็บ แต่คนที่เจ็บกว่าคือคนที่เอาความจริงไปใช้ตีแซกหน้าธามต่างหาก

ธามก็ไม่กล้าปฏิเสธว่าเรื่องนั้นมันไม่จริง ยิ่งได้เห็นหน้าวาฬพูดด้วยริมฝีปากสั่นคลอด้วยน้ำตาธามก็สบตาอย่างกล่าวโทษด้วยแล้วธามก็ยิ่งไร้เรี่ยวแรง...ความผิดของเขาเองที่โกหกตั้งแต่แรก ไม่สิ ผิดตั้งแต่ไม่รู้จักอดทนอดกลั้นและเอาความใคร่ไประบายกับอีตัวที่มันวางยาเขา

ใช่แล้ว เรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นนั้นมันไม่ใช่ความผิดของเขาเลย ใครจะไปรู้ว่านังงูพิษที่เป็นหุ้นส่วนธุรกิจจะโผล่มาซ้ำยังมาพูดพูดนี้ให้เขารำคาญและพูดตะล่อมประมาณว่าถ้าหากเขาไม่ดื่มด้วยกันจะไม่ยอมกลับ ไอ้คนที่อยากจะไล่อีกฝ่ายไปให้พ้นๆหรือก็จำใจต้องดื่ม ใครจะไปทันระวังตัวในบ้านของเขาเองว่านังงูร้ายตัวนั้นมันจะแวงกัดเขาได้

แต่ไม่ว่าเรื่องมันจะเกิดขึ้นได้ยังไงในเมื่อวาฬไม่ฟัง ไม่เชื่อใจ ไม่ยอมรับฟังอะไรจากเขาเลย...แต่เขาอยากจะให้วาฬให้อภัย อยากจะให้วาฬเปิดใจ รับฟังสิ่งที่เขาจะพูด

"...ขอโทษ”

คำขอโทษที่เป็นเหมือนกุญแจไขความอ่อนแอของวาฬ ร่างบางยกมือขึ้นปิดหน้าก่อนจะกำหมัดแน่นยามอีกฝ่ายยอมรับในสิ่งที่ตัวเองทำได้สักที คำขอโทษที่มันสายไปเสียแล้วตอนที่วาฬปล่อยน้ำตาไหลอาบแก้มก่อนที่ความเจ็บปวดพวกนั้นจะเป็นความโกรธ

"วาฬ มันไม่ใช่นะ...ฉันไม่ได้ตั้งใจให้มันเป็นอย่างนี้ ฉันไม่ได้ตั้งใจ ฉันไม่ได้อยากจะมีอะไรกับยัยนั้น.."

ผวัะ

เมื่อได้ยินคำแก้ตัวเดิมๆวาฬก็พุ่งเข้าไปหาธามพร้อมกับสองมือที่ผลักเข้าที่หัวไหล่ให้อีกผ่ายเซถอยหลังอย่างไม่ต่อต้าน ดวงตาคู่นั้นกำลังบอกว่าโกรธและเกลียดสิ่งที่ธามทำแค่ไหนเขาดูออก

จะไม่ให้โกรธได้ยังไง ก็เห็นจ่ะๆตาขนาดนั้น ถ้าบอกว่าไม่ได้ตั้งใจแล้วที่ครางขนาดนั้น ขยับขนาดนั้นนั้นมันอะไร? พูดแบบนี้นอกจากจะไม่ให้เกียรติคู่นอนตัวเองแล้ววาฬยังรู้สึกว่าผู้ชายตรงหน้าเลวขึ้นมาทันตาเห็น จะมีสักกี่เหตุผลที่ทำให้เอากับคนอื่นได้โดยไม่ตั้งใจ?

"โกหก ไม่ได้ตั้งใจเอากันเนี่ยนะ ฮืออ แล้วที่เอากันเร่าร้อนบนเตียงนั้นมันอะไร เลว เลวที่สุด นอกใจ คนหลายใจ ฮึก ไอ้ชั่ว ฮืออออ"

วาฬน่ะเริ่มด่าไม่เป็นประโยครัวหมัดใส่คนที่เปิดปากแก้ตัวยามที่อีกฝ่ายก็ยอมยืนนิ่งให้มือเล็กทั้งตบทั้งต่อยทั้งข่วน คนตัวเล็กที่อยากจะทำให้อีกฝ่ายเข้าใจความเจ็บปวดของตัวเองบ้างแต่ธามกลับไม่ปัดป้อง แถมยังยอมให้วาฬทำร้ายตัวเองง่ายๆ

ผลั่ก ผวัะ

"ฮึก...ฮือ..ทำไม ฮึก ทำไมไม่หลบ"

ก็ไม่ได้หวังจะให้มันหายกับที่เขานอกกายวาฬเพราะโดนยาหรอก แต่ถ้ามันจะทำให้วาฬเย็นลงได้ เขาก็ขออยู่เฉยๆ ให้วาฬอาละวาดใส่แม้ว่าปากเขาจะแตกและกล้ำกลืนทนกับรสชาติปร่าๆในปาก

"เพราะรัก"

เพี๊ยะ

"ฮึก รักแล้วไปเอากับคนอื่นเนี่ยนะ คนรักกันเขาทำกันอย่างนี้เหรอ? ฮึก ฮืออ ถ้าผม...ฮึก ผมทำอย่างนั้นบ้างคุณจะรู้สึกยังไง?"

แน่นอนว่าธามต้องโกรธอยู่แล้ว แค่คิดกลับกันว่าถ้าเขาเป็นคนเห็นกับตาเหมือนที่วาฬเห็นธามก็ก้มหน้ายอมรับผิดและปล่อยให้มือเล็กทุบตีหน้าอกตัวเองโดยไม่ต่อต้าน มือมันค่อยๆจับเข้าที่ข้อมือของคนบ้าคลั่งที่ปล่อยน้ำตาให้ไหลออกมาเป็นสายเลือด

"ขอโทษ"

กึก

"โฮฮฮฮฮฮฮ"

คำว่าขอโทษคำเดียวที่วาฬทรุดตัวลงนั่งกับพื้น กอดเข่าปล่อยน้ำตาให้ไหลอาบแก้มอย่างหมดแรง ความเจ็บใจมันจุกอยู่ที่คอ แต่เขาก็ยังไม่รักตัวเองมากพอที่จะเก็บกระเป๋าให้เสร็จแล้ววิ่งออกไปจากชีวิตของธาม คำขอโทษของคนตรงหน้าทำให้วาฬไม่อาจจะเลิกกับธามได้

เขารักธาม แต่ก็เจ็บปวด...จะทำยังไงกับความเจ็บปวดนี้ดี? เขาทิ้งธามไปก็ไม่ได้เพราะรักธามมากเกินไป แต่ธามกลับทำลายความรักของเขาโดยการไปเอากับคนอื่นบนเตียงของพวกเรา...คำขอโทษมันไม่ได้ช่วยอะไรเลย แค่รั้งวาฬเอาไว้ได้ในตอนนี้เท่านั้น

“ขอโทษ วาฬ...ฉันขอโทษ”

หมับ

คนตัวโตนั่งลงตรงหน้ายามดึงร่างของวาฬให้เข้ามากอดแม้วาฬจะทั้งดิ้นทั้งตีแต่วาฬก็หมดแรงที่จะทำร้ายคนตรหงน้าแล้วเหมือนกัน คำขอโทษมันทำให้วาฬแสดงความอ่อนแอของตัวเองออกมาจนหมด หัวใจมันยอมอ่อนให้เพราะการยอมรับผิด หากแต่ก็บอบช้ำเกินกว่าจะให้อภัย

"ฮึก ฮือออออ ทำได้ยังไง? ไปเอากับมันได้ยังไง? ฮือออ มีผมคนเดียวมันไม่พอหรือไง? ฮือออ ทำกับผมอย่างนี้ได้ยังไงกัน? ฮือออ ฮือออ"

วาฬน่ะไม่สนแล้วว่าตัวเองจะถูกมองว่าไม่เป็นสุภาพบุรุษจิกหัวเรียกผู้หญิงว่ามัน แต่ขอโทษเหอะเขาเองก็ไม่ได้เก่งมากพอที่จะข่มอารมณ์ตัวเองให้มันสงบได้ แม้จะเย็นลงมากแล้วกับการร้องไห้และระบายอารมณ์โดยการสร้างความเจ็บปวดให้ธามก็ตาม แต่มันก็ยังไม่ได้ทำให้วาฬเย็นพอที่จะหยุดมือที่ทุบอกอีกฝ่าย

หมับ

“ฉันรักนายวาฬ รักนายคนเดียว"

ยิ่งร่างใหญ่กอดร่างของเขาเอาด้วยความอบอุ่นที่คุ้นเคยมันก็ยิ่งทำให้วาฬหลั่งน้ำตาออกมาเป็นลิตรๆมือมันอ่อนเกาะรอบเอวอีกฝ่ายเอาไว้...และร้องไห้ เขารู้ รู้ว่าอีกฝ่ายรักเขามากแค่ไหน รักเขาที่สุด มากกว่าชีวิตของตัวเอง แต่ทำไมถึงได้ไปเอากับคนอื่นให้เขาต้องเจ็บปวดขนาดนี้?

แหมะ

น้ำตาลูกผู้ชายมันไหลลงบนแก้มยามที่เห็นสภาพของคนเป็นแฟนหลังจากที่ได้รู้ความชั่วของเขามันไหลออกมาเองโดยไม่ได้ตั้งใจ ธามหรือก็กรอกตาไล่หยดน้ำที่มันเกาะตากดหัวของวาฬกับอกและกอดร่างเล็กเอาไว้แน่นราวกับกลัวว่าจะหายไปมันทำให้วาฬรู้สึกได้ถึงความอบอุ่นและความรักที่อีกฝ่ายมอบให้

การยอมนิ่งให้ธามกอดช่วยทำให้วาฬใจเย็นขึ้นเยอะหากแต่ก็ยังหม่นหมองไปกับภาพที่ไม่ยอมออกไปจากหัว มันเจ็บปวด ทรมานกับการตัดคนตรงหน้าไม่ขาด ซ้ำยังยอมให้เขากอดปลอบอยู่หลายชม.จนแทบไม่มีเสียงสะอื้น

“ขอโทษนะวาฬ...ฉันรักนาย”

คนตรงหน้าไม่รู้ว่าจะทำยังไงกับเรื่องแบบนี้มือใหญ่ก็ลูบหัวลูบแผ่นหลังกอดปลอบคนตรงหน้าด้วยความรักที่มีเต็มอก เขารู้สึกผิดที่ทำให้วาฬเจ็บปวดและผิดหวัง ยิ่งเห็นวาฬทรมาน เขานี้แหละที่ทรมานยิ่งกว่า คนที่หลั่งน้ำตาไปพร้อมๆกับเขาตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้โดยที่ไม่ให้วาฬได้เห็นน้ำตา จนเวลาล่วงเลยน้ำตาพวกนั้นมันก็เหือดแห้งไปไม่ต่างจากวาฬ

“ฮึก...จะกอดอีกนานไหม?”

เมื่อวาฬใจเย็นพอที่จะพูดด้วยน้ำเสียงอู้อี้ตอนถูกกอดลูบหัวเหมือนเด็กๆรู้ตัวอีกทีก็นั่งอยู่บนตักธามให้อีกฝ่ายกอดเอาไว้แน่นไม่ยอมปล่อยเสียแล้ว แค่คำขอโทษนั้นมันพอแล้วหรือสำหรับสิ่งที่เขาเห็น?

“จนกว่านายจะฟังที่ฉันพูด”

“...” ความนิ่งเงียบที่เป็นเหมือนคำตอบอ้อมๆว่าวาฬยอมรับฟังอีกฝ่ายแล้ว การทำแบบนั้นแหละที่ทำให้ธามก้มหน้าลงไปประทับจูบที่หน้าผาก ยิ่งโอบรัดร่างของวาฬแน่นกว่าเดิม

“ฉันโดนมอมยา...”

กึก

น้ำตาที่ไหลอยู่แทบจะหยุดไหลให้เงยหน้ามองธามที่ตอนนี้มีรอยช้ำบนใบหน้าเพราะฝีมือของเขาเอง ปากที่แตกเพราะหมัดของเขา และเลือดสีแดงที่แห้งติดกับมุมปาก ความรู้สึกผิดแล่นเข้ามาในหัวให้วาฬขบกลีบปากตัวเอง นั้นมันไม่ใช่ประเด็นเท่าไหร่

ที่ไปเอากับคนอื่นเพราะว่าโดนยา? เหตุผลแบบนี้เขายอมรับได้จริงๆเหรอ?

ดวงตาที่สบกันมันเป็นเหมือนหน้าต่างของดวงใจ วาฬรู้มาโดยตลอดว่าอีกฝ่ายรักเขา เป็นผู้ชายที่หลงใหลเขาประหนึ่งสโตกเกอร์ที่ตามทำเรื่องโรคจิตตอนที่เขาไม่รู้ตัว รอยแผลบนใบหน้ามันบอกได้ชัดเจนเลยว่าธามยอมเขามากขนาดไหน ไม่โกหกกันแน่...นั้นแหละคือสิ่งที่วาฬเห็นจากแววตาคนตรงหน้า

"ฮึก แต่ก็ไปเอากันมาจริง...คุณทำกับคนอื่นบนเตียงของเรา"

"ฉันขอโทษ...แต่ฉันรักแค่นายคนเดียวนะ ยัยนั้นมาแทนที่นายไม่ได้ด้วยซ้ำ นิสัยเลวทรามแบบนั้นฉันไม่ปันใจให้หรอก”

วาฬน่ะพอจะเข้าใจแล้วล่ะว่าทำไมถึงได้ไปจบกันแบบเนื้อแนบเนื้อแบบนั้น ถึงจะมั่นใจได้ว่าธามรัก แต่ไอ้ความรู้สึกเชื่อใจที่เสียไปมันก็ไม่ได้กลับคืนมา เจ้าของชื่อวาฬหรือก็เงยหน้าเผชิญหน้าด้วยอารมณ์ขุ่นมัวให้ธามเอื้อมมือมาเช็ดน้ำตาทั้งๆที่ตัวเองก็กำลังเจ็บหนักกับการถูกซ้อมแสดงสีหน้าเจ็บปวดไม่ต่างกัน

“ขอโทษ...ฉันขอโทษ”

“เลิกขอโทษสักที ยังไงก็นอกกายกันอยู่ดี"

ผลัก

ธามก็เบิกตากว้างยามที่วาฬดันตัวเองออกห่างจากเขา สมองคิดว่าวาฬจะเข้าใจว่าทำไมเขาถึงทำแบบนั้นบอกเหตุผลที่แท้จริงไปแล้ววาฬก็ยังลุกขึ้นไปเก็บกระเป๋าเสื้อผ้าตัวเองอีกทำให้ธามคลานเข่าไปอีกฝ่ายเพราะคิดจริงๆว่าวาฬจะไปจากตัวเอง

หมับ

วาฬน่ะพอจะเย็นลงได้บ้างแล้ว ไอ้การระเบิดอารมณ์เรียกจิกหัวผัวแบบนั้นเขาก็ไม่ได้ตั้งใจอยากให้มันเป็นอย่างนั้น ตอนนี้ก็กลับมาสุภาพอย่างเดิม มองต่ำกับคนที่กอดขาเข้าไว้ ธามที่พยายามทุกอย่างเพื่อที่จะรั้งวาฬไว้ ทำทุกอย่าง...แม้ว่าจะเป็นการกอดรั้งอ้อนวอนไม่ให้วาฬไป

วาฬน่ะเข้าใจแล้วก็จริง แต่ความรู้สึกที่เสียไปมันเอากลับคืนมาไม่ได้

"ขอร้อง อย่าทำอย่างนี้ ได้โปรด...อย่าเลิกกับฉัน...ขอโทษ ฉันขอโทษ"

ภาพที่วาฬเองก็เจ็บปวด เขาลังเล...รัก และก็ไม่อยากจากไป แต่ก็กลัวว่าเหตุการณ์แบบนี้มันจะเกิดขึ้นอีก ธามเป็นคนหล่อ ซ้ำยังรวยอีกต่างหาก ไม่แปลกหรอกที่จะถูกเข้าหา สมัยนี้คนเราทำอะไรได้มากกว่าที่คิดเพื่อทำให้ตัวเองสุขสบายได้เพราะเงิน วันนี้เขาอาจจะให้อภัยได้ แต่วันข้างหน้าล่ะ?

มันก็จริงที่เอาความรู้สึกก่อนหน้านั้นมาตัดสินไม่ได้ แต่ถ้าจะให้ความรู้สึกของธามที่ยอมทำขนาดนี้พังไปด้วย วาฬก็ออกจะเห็นแก่ตัวเกินไปหน่อยกับการผิดพลาดเพียงครั้งเดียวของธามทั้งที่ทำดีมาตลอด ไม่ได้ยุ่งกับใครเลย แถมครั้งนี้ธามก็ถูกวางยาอีกต่างหาก

"ได้โปรด อยู่กับฉันเถอะนะ ฉันขอร้อง ฉันจะไม่ทำแบบนี้อีกแล้ว ให้ฉันทำอะไรก็ยอมนะ นะวาฬ อยู่กับฉัน"

ธามซุกหน้ากับท้องของวาฬด้วยไหล่สั่นๆ บอกเลยว่าไม่มีอะไรจะเสียใจไปกว่านี้อีกแล้ว การมีชีวิตอยู่โดยมีวาฬอยู่ข้างๆแต่ไม่สามารถมองเห็นได้นี่ก็ทรมานอยู่หรอก แต่การที่วาฬกำลังจะไปจากเขาเนี่ยทรมานยิ่งกว่า เรียกว่าฆ่ากันได้เลยก็ว่าได้ เพราะว่าเขาคงอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีวาฬ

โตๆกันแล้ว และวาฬเองก็รักธามมากพอที่จะเข้าใจเหตุผลของธามได้...โตแล้ว แม้จะพยายามเข้าใจ แต่มันก็เจ็บ เจ็บจนต้องกำมือแน่น ถ้าหากควบคุมตัวเองไม่ได้แล้วเกิดเรื่องแบบนี้อีกครั้งล่ะ? ถ้าหากว่าธามไม่ทันคนแบบนี้อีกล่ะ?

"คุณจะทำทุกอย่างจริงๆใช่ไหม?"

หงึกๆ

"ใช่ ทุกอย่าง ทุกอย่างเลย อย่าไปไหนนะวาฬ อยู่กับฉัน ฉันขอโทษ เหตุการ์ณแบบนี้มันจะไม่เกิดขึ้นอีก"

ธามน่ะยันตัวเองขึ้นมากอดวาฬราวกับกลัวว่าวาฬจะหายไป กดจูบไปตามใบหน้าและริมฝีปากอย่างแสนรัก ซึ่งวาฬก็สัมผัสได้ถึงความรู้สึกผิดที่ธามรู้สึก เขาจะเอาความผิดพลาดครั้งเดียวมาทำลายชีวิตคู่ของเขาเลยเหรอ? หัวใจเขาเหมือนจะฉีกเป็นชิ้นๆ ถ้าหากว่าเขารักษาวาฬเอาไว้ไม่ได้อีกล่ะ? ถ้าหากว่าวาฬไปจากเขา เขาจะทำยังไง? จะมีชีวิตอยู่ต่อไปได้ยังไง?

"ไม่โกรธกันนะวาฬ อภัยให้ฉัน แค่ครั้งเดียว อภัยให้ฉันที นะวาฬ"

ฟึ่บ

หมัดลุ่นๆพุ่งเข้าที่ท้องให้เจ้าของชื่อธามมองอย่างขวัญเสีย วาฬแกะมือออกช้าๆก่อนจะกอดอกเว้นระยะห่างทั้งๆที่น้ำตามันยังไม่แห้งไปจากหน้า ดวงตาเย็นชาแฝงไปด้วยความเจ็บปวดจ้องมองทะลุร่างของเขาให้เจ้าของชื่อธามหายใจไม่ทั่วท้อง ความปั่นป่วนไม่รู้ว่าจะทำยังไงกับสถานการณ์ตรงหน้าแปลเปลี่ยนเป็นความจุกอยู่ที่อก

"ครั้งนี้ผมจับได้คาตา แต่ครั้งต่อไปคุณก็จะโกหกผม จะทำเนียนว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นงั้นสิ...จะหลอกผมอย่างนั้นใช่ไหมถ้าผมไม่มีหลักฐานหรือจับไม่ได้คาหนังคาเขาเหมือนครั้งนี้ นี้อาจจะไม่ใช่ครั้งแรกก็ได้ที่คุณนอกกายผม"

"ไม่ใช่นะ ฉันไม่เคยนอกกายนายเลย ฉันมีนายแค่คนเดียวเท่านั้น ที่ไม่บอกเพราะถ้าบอกนายจะร้องไห้"

"มารู้ทีหลังผมก็ร้องไห้อยู่ดี" วาฬน่ะพูดเสียงเข้มให้ธามเงียบ พยักหน้าอย่างสำนึก ก็อย่างที่ธามเคยพูด เขาน่ะทำอะไรไม่ถูกตลอดนั้นแหละตอนที่เป็นเรื่องของวาฬ ไม่รู้ด้วยว่าเรื่องไหนควร เรื่องไหนไม่ควร แค่แก้ผ้าเอาหน้ารอดไปตามสถานการณ์ เพราะคือคนสำคัญและไม่อยากสูญเสียไปมากที่สุด วาฬน่ะ...คือทุกสิ่งทุกอย่างของธาม

"แต่ที่ฉันพูดมันจริงนะ ยัยนั้นมอมยาฉันจริงๆ"

"แล้วทำไมมันไปจบที่เตียง? ดื่มไวน์กันในห้องทำงานไม่ใช่หรือไง?"

ธามหลบสายตาแฟนก่อนจะเอ่ยปากบอก"ก็ยัยนั้นวิ่งหนีฉันมาที่นี้"

หมับ เพี๊ยะ

"อูยยย"

"สารเลว"

เป็นอีกครั้งที่วาฬตบหน้าของธามให้ธามยกมือขึ้นมากุมแก้ม ก็ถ้าแค่ทีเดียวเขาคงไม่รู้สึกหรอก แต่นี้เขายอมให้วาฬซ้อมเขามาก่อนหน้านั้น ยอมตลอด ไม่ว่าจะเป็นหมัด เป็นมือ หรือแม้แต่คำด่าท้อ เขาจะเจ็บมันก็ไม่แปลกเลยสักนิด จะไม่ให้วาฬตบได้ยังไง ก็ถ้ายัยนั้นวิ่งหนี ก็หมายความว่าธามพยายามที่จะหาที่ระบายโดยไม่สนว่าจะเป็นใคร มันน่าโมโหไหมล่ะ?

"ฉันสัญญานะว่าเรื่องแบบนี้จะไม่เกิดขึ้นอีก"

"หึ มันจะไม่เกิดขึ้นแน่ ถ้าคุณควบคุมตัวเองได้ตอนโดนมอมยา"

วาฬว่าอย่างนั้นก่อนจะเดินเข้าไปในห้องรับแขกแบบที่ธามก็ตาลีตาเหลือกวิ่งตามอย่างกลัวว่าวาฬจะออกจากบ้านทิ้งเขาไป แก้วไวน์ของธามถูกรินเต็มไปด้วยขวดเดิมส่งมาตรงหน้าให้ธามมองอย่างงงๆ ซึ่งวาฬก็ไม่คิดจะอธิบาย ใบหน้าบึ้งตึงยัดแก้วไวน์ใส่มือธามก่อนจะเดินกลับไปที่ห้องนอนให้ธามเดินตามโดยมีแก้วไวน์อยู่ในมือ

ฟึ่บ

"เดี๋ยววาฬ! นายจะไปไหน?"

วาฬลากกระเป๋าตัวเองลงมาจากเตียงก่อนจะเท้าเอวมองคนที่ตื่นตระหนกกับการย้ายกระเป๋าของเขา

"ผมไม่อยากจะใช้เตียงร่วมกับคนอื่น วิ่งหนีงั้นสิ แล้วก็วิ่งตามเข้าไปก็เลยจบที่เตียงของเรางั้นสิ ชิ ไอ้ผัวชั่ว ถ้าจับได้อีกทีจะตัดทิ้งซะ”

แล้วใครกันที่บอกว่าวาฬว่าง่าย บัดนี้วาฬที่ถูกล่ามถูกมัดถูกขังอยู่ในห้องกำลังดึงผ้าปูเตียงออกโยนไปกองกับพื้นอย่างไม่ใยดี คลานขึ้นไปฉีกหมอนจนขนนกกระจายอย่างระบายอารมณ์ ด่าผัวตัวเองให้คนที่ยืนถือไวน์อยู่ในมือมองด้วยความขนลุกอย่างเกรงกลัวรังศีอำมหิตที่แผ่ออกจากร่างกายวาฬ ยิ่งตอนที่ตวัดหางตามามองเขานะ ทำเอาสะดุ้งเชียวล่ะ

การนอกนายครั้งนี้มันทำให้ธามได้รับรู้ว่า**...เมียเขาหึงโหด โมโหร้ายแค่ไหน?**

"รออะไรล่ะครับ พิสูจน์สิว่ามันมียาอยู่ในไวน์จริงๆ"

ดวงตาคมไม่ได้เชื่อเสียร้อยเปอร์เซ้นต์หรอกนะว่าผัวเขาโดนมอมยาจริงๆ ที่ส่งไวน์ให้นั้นเพราะว่าจะให้ธามพิสูจน์ข้อแก้ตัวที่ยกมาอ้างเป็นเหตุผลในการนอกกายกันในครั้งนี้ ก็ถ้ามันมีเหล้าอยู่จริงๆก็ดื่มให้ดูสิ จะรอดูว่ามันจะทำให้คลั่งจนต้องไล่ปล้ำนังงูพิษนั้นไหม?

"จริงสิ ฉันโดนยาจริงๆนะ"

"งั้นก็พิสูจน์สิ ถ้าไวน์มียาจริงผมจะเชื่อแล้วก็จะไม่หนีคุณไปไหน"

อึกๆๆ

ไม่ต้องอธิบายมากหรอก ไวน์ในแก้วมันก็ลงไปอยู่ในท้องให้คนที่พูดความจริงทุกอย่างยกเว้นที่ปิดบังหลังจากที่ไล่นังงูพิษนั้นออกไปอย่างกับหมูกับหมาแล้วก็ตาม ดีแค่ไหนแล้วที่เขาไม่เอากระสุนเจาะท้องเป็นรูกลับไปด้วย รู้อยู่แก่ใจอยู่แล้วว่ามันมียาปลุกเซ็กส์อย่างแรงผสมอยู่จนหมด จะกลัวอะไร ก็วาฬอยู่ตรงหน้าเขาแล้ว

ปกติไม่มียาเขาวาฬก็แทบจะร้องขอชีวิตอยู่แล้ว นี้เพิ่มผสมยาเข้ามาด้วย...วาฬไม่รอดเงื้อมือเขาแน่ๆ

หมับ ฟลุบ

แล้วไม่ต้องพูดธามก็กระโจนเข้าไปกอดเมียอุ้มวาฬลอยขึ้นจากพื้นก่อนจะวางลงกลางเตียงที่ไม่มีผ้าปูหรือหมอน มีแค่ขนนกขนเป็ดจากหมอนที่กระจายอยู่บนเตียง ดวงตาบอบช้ำจากการร้องไห้มันทำให้ธามยิ่งรู้สึกผิด มือมันก็ลูบแก้มขาวเบาๆอย่างอ่อนโยนยามก้มหน้าลงไปประทับจูบที่หน้าผาก

"วาฬ ขอโทษ ขอโทษจริงๆ ฉันรักนายนะ รักนายคนเดียว"

วาฬน่ะมองด้วยแววตาขุ่นมัวยามที่อีกฝ่ายพยามรบเร้า มือลูบไปตามสะโพกอย่างเบามือ มันก็วูบวาบอยู่หรอก ถ้าหากว่าวาฬลืมภาพติดตาที่ทำให้เจ็บปวดนั้นได้ ธามที่ก้มลงซุกไซร้ซอกคอหอมๆอย่างหื่นกระหาย จริงๆเพราะนิสัยตัวเอง บวกยาที่กระตุ้นตัวเองนิดๆหน่อยๆจนไม่ทันได้รู้ ว่าวาฬน่ะร้ายกว่าที่เขาคิดมาก

"อื้มมม อื้อออ"

เสียงหวานครางข้างๆหูตอนที่ธามกดจูบลงบนริมฝีปากของวาฬ บดขยี้รุนแรงให้รับรู้ถึงความต้องการที่เพิ่มมากขึ้น มากขึ้น สัมผัสร้อนแรงที่มีรสชาติปร่าๆของเลือดอยู่ทั่วปาก หากแต่ธามก็ไม่ได้สนใจ กอดรัดร่างของวาฬอยู่กลางเตียง แน่นอนว่าวาฬเองก็กอดรัดร่างของธามไว้เช่นกัน 

ฟึ่บ แกร๊ก

กึก

ธามถึงกับชะงักตอนที่ได้ยินเสียงเหล็กกระทบกัน เหลียวไปมองก็ต้องเบิกตากว้างเมื่อ...เขาถูกล่ามติดกับเสาเตียงด้วยฝีมือของเมีย

"วาฬ นี่มันอะไร..."

หันกลับมาวาฬก็หนีไปอีกมุมของห้องแบบที่ธามที่ถูกล่ามทำอะไรไม่ได้ ก็ใครเป็นคนบอกล่ะว่าวาฬจะยอมใช้ตัวเองเป็นที่ระบายเพื่อพิสูจน์ว่าในขวดนั้นมันมียาผสมอยู่จริงๆ

"ผมไม่เชื่อหรอกว่าถ้าโดนยาแล้วจะต้องระบายกับใครสักคน จริงๆแล้วคุณน่ะช่วยตัวเองไปก็ได้ แต่ก็ไม่ทำ เลือกที่จะไปมีอะไรกับคนอื่น ซึ่งคุณก็รู้ว่าผมต้องเจ็บปวดแน่ๆ สงสัยคุณจะยังรักผมไม่พอ"

วาฬกอดอกมองคนที่อยู่กลางเตียงด้วยแววตาร้ายกาจ ให้ธามที่ตอนนี้ตกเป็นรองเพราะความผิดร้ายแรงกลืนน้ำลาย ก็จริงที่ทำอย่างนั้นได้ แต่เขาก็อ้าปากเถียงคอเป็นเอ็น

ไม่จริงหรอก เรื่องที่ฉันรักนายไม่พอ ฉันรักนายนะ รักมาก มากกว่าชีวิตของฉันซะด้วยซ้ำ"

"จำคำพูดคุณไว้ครับ แล้วก็มีความสุขกับการอยู่คนเดียวในนี้ไป บอกไว้เลยว่าถ้าคุณทนได้ผมจะอยู่ต่อ ถ้าไม่ได้ผมจะไม่อยู่กับคุณ จะหนีคุณไปจนสุดล่าฟ้าเขียวเลย คอยดูเหอะ!"

วาฬประกาศลั่นก่อนจะเดินออกจากห้องไปทั้งอย่างนั้น ปล่อยให้ธามที่ตอนนี้ยาเริ่มออกฤทธิ์กัดปากมองตามแผ่นหลังเล็กๆของเมีย บทจะดื้อก็ดื้อเอามากๆ ถ้าเขาไม่ทำตามที่วาฬต้องการ มีหวังได้เลิกกันจริงๆแน่

ฟลุบ

"ชิ คนบ้า ฮึก"

วาฬยังสะอื้นไม่หายหากแต่ความโล่งในมันก็เข้ามาแทนที่ อย่างน้อยๆธามก็ไม่ได้นอกใจเขา แล้วเขาก็เลือกที่จะเชื่อว่าธามรักเขาคนเดียวโดยไม่มีเงื่อนไข จะมีก็แค่...ปัญหาเล็กๆน้อยๆที่เขารู้สึกเจ็บใจ เลยจะเอาคืนธามนี่แหละ

เขาไม่ได้ทำเกินไปหรอก กำลังพอดีเลยด้วยซ้ำ สำหรับการเอาคืนคนที่ไม่ระวังตัวโดนหลอกฟันง่ายๆ ก็รู้ว่าเขาไม่เสียหาย แต่มันทำให้คนอื่นเสียใจเว้ย วาฬน่ะอยากจะคำรามใส่อีกสักที แต่ก็นั่งข่มอารมณ์ตัวเองให้เย็นลงหลังจากได้เอาคืนวาฬไปแล้ว ทั้งด่า ทั้งทำร้าย ทั้งทำโทษ การกระทำทั้งหมดทั้งมวลที่บอกเลยว่าวาฬไม่ได้มีสติไตร่ตรองครบถ้วน ความโกรธล้วนๆ

การให้อภัยมันเป็นเรื่องปกติที่คนรักกันต้องมีให้กัน ซึ่งวาฬก็พิสูจน์แล้ว ว่าวาฬมีมันเต็มร้อย เป็นคนอื่นคงจะหอบข้าวหอบของหนีไปแล้ว แต่จะให้วาฬทำยังไง ก็ตัวเองอาละวาดซะบ้านเกือบพัง แถมเขาก็รักธามเอามากๆ จะหนีหัวใจตัวเองไปได้ยังไงกัน

.

.

.

.

.

ประตูห้องนอนถูกผลักด้วยมือเรียวที่ก่อนหน้านี้ใช้ทำร้ายร่างกายสามีจนได้เลือด มืออีกข้างถือขวดไวน์ที่ผสมยาเข้ามาพร้อมกับเอื้อมมืออีกข้างไปเปิดสวิซไฟให้ห้องสว่าง

"วาฬ ดีจัง กลับมาแล้ว"

ธามในสภาพดูไม่จืดเกือบทำวาฬสงสารแล้วกรูเข้าไปปลดโซ่ที่ล่ามไว้กับเตียง หากแต่ความโกรธที่มันยังหลงเหลืออยู่นิดๆ ก็สั่งให้วาฬนิ่ง วางขวดไวน์ไว้บนโต๊ะนั่งอยู่บนเตียงด้วยกับคนที่ดึงมือเขาไปกุมไว้มั่น

"ก็ทำได้นี่ครับ"

ใช่แล้ว วาฬปล่อยให้ธามอยู่ในสภาพนั้นจนกว่ายาจะหมดฤทธิ์ ก็เป็นห่วงแอบมาดูเป็นครั้งคราวบ้างก็เถอะ แต่ก็ใจเด็ดพอที่จะลงโทษหนักๆแบบที่ธามยังโหดไม่เท่าเขา

"เพื่อนาย อะไรก็ยอมทั้งนั้น"

แหม ได้ยินแบบนี้แล้วมันก็ทำให้วาฬใจเย็นขึ้นมาได้หน่อยหลังจากออกไปหาพวกบอดี้การ์ดที่ทำงานให้ธามแต่กลับไม่ได้รู้เรื่องที่เจ้านายของตัวเองโดนมอมเหล้าเลยแม้แต่น้อย วาฬได้เห็นกับตาแล้วว่าเหล้านั้นมันออกฤทธิ์เร็วแค่นั้น ถึงเป็นวาฬที่ยืนอยู่ข้างๆก็อาจจะไม่รู้ด้วยซ้ำว่าธามโดนยาถึงได้ลากยัยนั้นไปฟัดกันบนเตียงขนาดนั้น

และสิ่งที่วาฬทำในฐานะเมียไม่ใช่บอดี้การ์ดก็คือ...สั่งห้ามรับแขกที่บ้านตอนที่เขาไม่อยู่ ยิ่งเป็นแขกที่ไม่ได้นัดวาฬสั่งชัดเจนเลยว่าห้ามเข้า หรือถ้ายังยืนยันจะเข้ามา ก็ให้เลือกเอาระหว่างปืนกับจับถ่วงน้ำ และต้องมีบอดี้การ์ดยืนเฝ้าหน้าห้องหรือข้างๆตลอดยามมีแขก

ไม่ว่าจะที่บ้าน หรือที่ทำงาน เขาจะไม่ปล่อยให้เหตุการณ์แบบนี้มันเกิดขึ้นอีก ตอนแรกเพราะความโกรธเขาเกือบจะไล่บอดี้การด์ที่ทำงานในวันนั้นออกหมดแล้วเสียด้วยซ้ำไป ถ้าไม่ติดที่เขาเองก็เป็นบอดี้การ์ดและยังมีความเห็นใจเพื่อนมนุษย์ด้วยกันอยู่บ้าง

"ดีครับ ผมซื้อเตียงใหม่ จะเปลี่ยนอีกสามวัน"

"สามวัน? ทำไมรอนานจัง?"

"ก็เพราะคุณจะต้องใช้เตียงนี้ไปถึงเมื่อไหร่ผมก็ยังไม่รู้"

ใบหน้าเปื้อนยิ้มที่ออกจะน่ารักในสายตาของธาม หากแต่มันกลับตรงกันข้าม เพราะว่ารอยยิ้มนั้นมันช่างน่ากลัวและเจ้าเล่ห์กว่าที่ธามยิ้มซะอีก

"แล้วก็...ทำแผลให้คุณเสร็จ ก็กรุณาดื่มไวน์ให้หมดขวดด้วยนะครับ"

กึก

"มะ หมดเลยเหรอ? แค่แก้วเดียวฉันก็จะไม่ไหวแล้วนะ แล้วเมื่อไหร่ยามันจะหมดฤทธิ์ล่ะ นายอยากเห็นฉันตายหรือไง?"

"ไม่รู้ล่ะ ก็เขาอุตส่าเอามาฝากนี้ครับ ก็ต้องดื่มให้หมด เดี๋ยวเขาจะเสียใจนะครับ"

ไอ้รูปประโยคนี้โคตรคนดี แต่ไอ้สายตานี่คืออะไร? ภาพที่ธามก็ทำเพียงกลืนน้ำลายก่อนจะอยู่นิ่งๆให้เมียทำแผลที่เมียเป็นคนทำจนเสร็จ ก่อนจะพยายามกลืนยาขมที่โคตรทรมานลงคอ 

"อึ้กๆ"

ฟึ่บ

ยาขมถูกส่งลงไปในกระเพาะอาหารของธามเป็นที่เรียบร้อย คนที่บังคับทางอ้อมให้ธามทำก็เลื่อนหน้าเข้าไปหา จูบเบาๆที่หน้าผากอย่างให้กำลังใจ ให้ธามดึงเอววาฬขึ้นมานั่งคร่อมตัก

"เก่งมากครับ"

"นายนี้มันร้าย"

"ผมได้มาจากคุณ"

วาฬไหวไหล่ก่อนจะหัวเราะเบาๆ เสียงหัวเราะที่ธามก็หัวเราะตาม ก่อนจะกดจูบบนแก้มหนักๆ

"ถ้าฉันผ่านการลงโทษของนายได้ นายจะอยู่กับฉันใช่ไหม? นายจะเหมือนเดิมใช่ไหม?"

หงึกๆ

คำถามที่วาฬก็พยักหน้ารัวๆ กอดรอบคอให้ธามซุกหน้าลงกับซอกคอของวาฬ แค่ได้กลิ่นธามก็แทบทนไม่ไหว เขาหลงวาฬขนาดนี้ เขาก็ไม่อยากจะเชื่อเหมือนกันว่าเพราะยาห่านั้นมันทำให้เขานอกกายเมียได้

"ฉันรักนายนะ"

"ผมก็เหมือนกันครับ"

ดวงตาสองคู่สบกันด้วยความรัก ไอ้ความขุ่นเคืองน่ะมันหายไปเกือบหมดแล้วหลังจากที่ทำให้ตัวเองสบายใจโดยการสั่งการบอดี้การ์ดของธามเอาไว้แบบนั้น และยิ่งธามยอมทำให้เขาขนาดนี้...รักก็ส่วนรัก แต่เรื่องทำให้เชื่อใจนั้นวาฬจะสร้างเอง

"ขอฉัน..."

"อ๊ะ ไม่ครับ"

ฟึ่บ

วาฬลุกจากตักธามก่อนจะส่งจูบมายั่วธามอีกแรงอย่างทะเล้น ธามหรือจะคว้าตัวไว้ก็ติดที่โซ่เส้นใหญ่ที่เป็นเส้นเดียวกันกับที่เขาใช้ล่ามวาฬ จริงๆวาฬก็ไม่ได้สะใจกับอะไรแบบนี้หรอก เพราะเขาไม่ใช่ธาม แต่ว่าถ้าธามทนได้ เหตุการ์ณแบบนี้มันจะไม่เกิดขึ้นอีก

เพราะอย่างนั้นต่อให้ธามโกรธแค่ไหน เดี๋ยวเขาค่อยไปง้อเอาทีหลัง...ตอนเตียงใหม่มาก็แล้วกัน

++++++++++++++++++++++++

ก็...ใครบอกว่าวาฬเราใสๆ เวลาเขาโมโหหึงแล้วเขาก็ร้ายไม่ต่างคุณแฟนเท่าไหร่หรอกครับผม ก็นะ ความรักมันเป็นเรื่องของคนสองคนครับ ถ้าพูดถึงเรื่องของมือที่สาม ถามตัวเองว่าอภัยให้ได้ไหมดีกว่า ถ้าอภัยให้กันได้ก็จะจบลงที่การลงโทษเหมือนที่วาฬทำกับธามแหละครับผม คุๆๆ จริงๆนี้มีลื้อเขียนใหม่หมดเลยตั้งแต่พาทนี้ ก็...ยังไม่จบเนอะ สรุป แต่ก็ไม่มีเนื้อหาอะไรนอกจากตอนต่อไปเป็นตอนจบแหละครับผม คุๆๆๆ ส่วนตอนพิเศษนั้นก็อยู่ที่รีดเดอร์ขอร้องนะครับผม แล้วจะมีการพิจารณากันอีกที คุๆๆๆๆ

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}